ฟูจวินของข้าน่ารักเท่าโลก! [จบ]

ตอนที่ 33 : ตัวอย่างตอนพิเศษตอนที่ 7 ว่าด้วยเสน่ห์ปลายจวัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

 

บทพิเศษ 7

ว่าด้วยเสน่ห์ปลายจวัก

 

 

“อยากให้ข้าสอนทำอาหารให้หรือเจ้าคะ??”

ซูจวิ้นอ๋องกับกุ้ยฟูเหรินพยักหน้ารับคำของนางเล่นทำเอาคนกล่าวแอบเหงื่อตกเล็กน้อย มันก็นานมากแล้วที่มิได้มาเยี่ยมเยียนสหายในเมืองหลวงหรือแวะเข้าวัง แต่ใครเล่าจะทราบว่าบทสนทนาที่เปลี่ยนไปเรื่อยกลับมาหยุดลงอยู่ประเด็นเรื่องนี้

ภายในศาลาหลังเล็กภายในสวนสวยของเซียวฮองเฮา การร่วมดื่มน้ำชาครานี้ประกอบด้วยเจ้าของตำหนักอย่างฮองเฮาเซียวหนิงเหมย, ซูจวิ้นอ๋อง ช่างหลงหลิงฉวี่, ฉินฟูเหริน หยางเลี่ยงหลิง และ เฉียนฟูเหริน กุ้ยเหม่ยเหลียน เป็นการรวมตัวกันของสหายที่ห่างหายกันไปอย่างยาวนานเนื่องด้วยเลี่ยงหลิงไม่ได้เข้าเมืองหลวงสักเท่าใด

อีกทั้งซูจวิ้นอ๋องกับสามีเองก็ย้ายออกมาอยู่ที่หมู่บ้านซือจี๋เพราะอยากเล่นดนตรี แล้วเซินชินอ๋องมีหรือจะไม่ตามใจน้องต่างมารดาหรือชายารักของตน

ที่เขากลับมาเมืองหลวงเป็นเพราะอยากมาเยี่ยมหลานกับเหลนของตน

เอาจริงๆนะ ทุกคนที่อยู่ตรงนี้คือหน้าสวยใสปิ๊งไม่มีตีกา แต่อายุเกินเลขสามหมดแล้วจ้า!! แถมเป็นสตรีที่มีบุตรเกินสามคนด้วย!

ยกเว้นซูจวิ้นอ๋องล่ะนะ!!

สำหรับซูจวิ้นอ๋อง ช่างหลงหลิงฉวี่ เลี่ยงหลิงคาดเดามิได้เลยว่าอายุเท่าใด  บางทีอาจเหยียบเลขสี่ ไม่สิ อาจห้าแล้วก็ได้!

หน้าเด็กเกินแยกไม่ออกจ้า—!!

ส่วนประเด็นเรื่องทำอาหารให้สามีทานนี่เพราะนางดันเผลอเล่าเพลินไปเสียหน่อย จนโดนขอร้องให้สอนพวกเขาทำอาหาร หวังอยากทำให้สามีทานบ้าง

“เปิ่นหวางเคยคิดจะทำ แต่เมื่อใดที่คิดจะเข้าครัวท่านพี่มักเข้ามาห้ามทุกครา กระทั่งไปอยู่หมู่บ้านซือจี๋ก็ห้าม” ซูจวิ้นอ๋องถอนหายใจ “ข้าก็อยากทำอาหารให้เขาทานบ้าง”

บางทีพี่ชายเขาก็เป็นห่วงมาเกินไปจริงๆ แค่เข้าครัวเองนะ ไม่ได้ไปรบ!!

“ข้าก็เคยคิดจะทำเช่นกันเจ้าค่ะ แต่เมื่อใดเข้าครัว พวกคนครัวจะห้ามข้าทุกครา บุตรชายก็พยายามให้ข้าออกจากครัวตลอด...”

กุ้ยเหม่ยเหลียนถอนหายใจ นึกย้อนไปทั้งตนทั้งบุตรสาวโดนกีดกันจากห้องครัวเพราะมิอยากให้เหนื่อย นางก็อยากทำอาหารให้สามีบ้างมิได้หรือ เป็นห่วงมากเกินไปแล้ว

“เหมยเจี่ยไม่สนใจเหรอ?”

เซียวหนิงเหมยละความสนใจจากชาในมือ “ข้ามิอยากให้เขาตาย

....

ช่างเป็นคำตอบที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดยิ่งกว่าป่าช้า...

เหมยเจี่ยคิดจะผสมอันใดลงไปกันแน่เจ้าคะ!!

 

ไม่นานมีคำสั่งให้คนครัวของตำหนักฮองเฮาหยุดการทำงาน หลายคนต่างนึกว่าตนไล่ออกจึงพากันร้องไห้ด้วยความเสีย กระทั่งหัวหน้านางกำนัลมาอธิบายความจริงว่าพวกเขามิได้โดนไล่ออก เพียงให้หยุดพักงานเท่านั้น สร้างความโล่งใจให้แก่พ่อครัวแม่ครัวและบรรดานางกำนัลในห้องเครื่อง เนื่องจากวันนี้ฉินฟูเหรินหยางเลี่ยงหลิงจะเปิดสอนทำอาหาร อีกทั้งผู้เรียนทำอาหารมิใช่ผู้ใดอื่นนอกเสียจากฮองเฮา ซูจวิ้นอ๋องและฟูเหรินเอกของท่านแม่ทัพเฉียน

คุนกงกงหลังทราบเรื่องนี้จากหัวหน้านางกำลัง รีบสับเท้าวิ่งตรงไปห้องหนังสือเพื่อรายงานให้โอรสสวรรค์ทราบ

เรื่องนี้ต้องถึงหูฮ่องเต้ให้เร็วสุดเท่าที่จะทำได้!!!

ทว่าระหว่างทางคุนกงกงพบกับองค์รัชทายาท คุณชายใหญ่เฉียน และคุณชายกับคุณหนูรองฉินเข้า เมื่อองค์รัชทายาททราบว่ามารดาจะทำอาหารยิ่งมิอาจซ่อนรอยยิ้มและแววตาเป็นประกายนั่นได้เลย

มิใช่ต้องถึงหูเสด็จพ่อเพียงผู้เดียว ต้องถึงหูน้องๆตนด้วย!!! ท่านแม่ทำอาหารเช่นนี้พวกเขาต้องได้กิน!!

ภายในห้องเครื่องของตำหนักฮองเฮามีเพียงสามสตรีหนึ่งบุรุษกับหนึ่งหมาป่าอสูรตัวน้อยเถียนเถียน เลี่ยงหลิงทำการตรวจวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเรียบร้อยเพื่อป้องกันปัญหา ก็ถ้าอาหารมีพิษขึ้นมา คนซวยจะเป็นนางนี่แหละ อาจโดนข้อหาวางยาคนก็ได้ใครจะไปรู้จริงไหม!?

โดยเฉพาะเหมยเจี่ยเนี่ย ไม่ได้!! ละสายตาไม่ได้!!

“หลิงเอ๋อร์”

“หืม? มีอันใดหรือเหลียนเอ๋อร์?”

“คือ... ที่เราสวมอยู่คืออันใดหรือ?” เฉียนฟูเหรินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เจ้าผ้าสีขาวที่ต้องให้สวมทับก่อนเข้าห้องเครื่องนี่คือสิ่งใดกัน...?

“ผ้ากันเปื้อนน่ะ” ซูจวิ้นอ๋องเป็นคนอธิบา “เวลาเจ้าทำอาหาร วัตถุดิบจะได้ไม่กระเด็นมาเลอะเปื้อนชุดเจ้าอย่างไรเล่า”

กุ้ยเหม่ยเหลียนพยักหน้ารับ กลับจวนไปนางจะให้คนที่ร้านสกุลกุ้ยทำผ้ากันเปื้อนมาแจกจ่ายให้บ่าวรับใช้ตน อ๊ะ นางควรปักลายเหลียนฮวาลงไปสักหน่อย คงน่ารักมิใช่น้อย

“ก่อนเราจะเริ่มทำ มาคุยกันหน่อยดีกว่าเจ้าค่ะ ว่าความสามารถอยู่ที่ระดับใดบ้าง เริ่มจากเหลียนเอ๋อร์ก่อนละกัน”

“อา... ข้า มิมีเลย ชงชานี่นับหรือไม่หลิงเอ๋อร์?”

“นั่นถือเป็นเครื่องดื่มล่ะนะ...”

“เปิ่นหวางทอดไข่ดาวกับไข่เจียวไม่ไหม้ได้ล่ะ!”

เขาเคยทำงานที่ร้านอาหาร แต่ทำงานเป็นเด็กล้างจานบ้างเสิร์ฟอาหาร ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการทำอาหารแต่อย่างใด แค่ทอดไข่ไม่ไหม้ก็ถือว่าเก่งแล้วสำหรับเขา และส่วนใหญ่เขาชอบซื้ออาหารจากร้านสะดวกซื้อ ทานร้านอาหารติดถนน ชื่นชอบอาหารแบบฟาสต์ฟู้ดมากกว่า เพราะมันสะดวกและรวดเร็วสำหรับคนพยายามหาเงินสานฝันเป็นนักดนตรีอย่างเขาล่ะนะ

“ถือว่าได้นะเจ้าคะ เหมยเจี่ยเล่า”

สิ่งใดสามารถทำให้รอดชีวิตได้ กินๆเข้าไป

....

ห้องเครื่องกลับมาเงียบสงัดเหมือนป่าช้าอีกครา เลี่ยงหลิงรู้สึกโชคดียิ่งที่พ่อครัวแม่ครัวและบรรดานางกำนัลห้องเครื่องมิอยู่ ชัดแน่แล้วว่าเซียวฮองเฮามิได้หมายถึงเพียงชาติปัจจุบัน

แต่คงหมายถึงอดีตด้วย!!

เอาเป็นว่านางจะพยายามช่วยอย่างสุดความสามารถนะสหายเอ๋ย แต่หากเหมยเจี่ยทำแล้วยังไม่รอดก็...

ก็...จะรีบเตรียมยาถอนพิษให้แทนละกันนะอาเล่อ!!!

 

 

 

 

(ติดตามต่อใน E-BOOK นะคะ~)

 

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

 

เรามาให้กำลังใจโอรสสวรรค์กันดีกว่าว่าจะรอดพ้นฝีมืออาหารของอาเจ้เหมยได้หรือไม่ อ้อใช่ เด็กๆด้วย 5555555

 

ช่วงนี้ที่หายไปคือกำลังรีไรท์เรื่องนี้สำหรับ E-BOOK นี่แหละคะ แก้ได้ 11 ตอนแล้ว~

 

แก้ไปแก้มาเจอเรื่องน่าตกใจเรื่องนึงด้วย

 

ชื่อแคว้นตอนแรกคือแคว้นหาน ตอนนี้ดันกลายเป็นแคว้นฉินแทน! 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

518 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 10:16
    ฮองเฮาลูกดก
    #513
    0
  2. #512 star-240351 (@star-240351) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 05:15
    ฮองเฮาเพค้าาา โธ่ สู้ๆนะหนูเลี่ยงหลิน
    #512
    0