ฟูจวินของข้าน่ารักเท่าโลก! [จบ]

ตอนที่ 31 : ตัวอย่างตอนพิเศษตอนที่ 5 คุณชายใหญ่ฉินเฟิงหนิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

บทพิเศษ 5

คุณชายใหญ่ฉินเฟิงหนิง

 

 

ตั้งแต่จำความได้เขามักฝันประหลาดเสมอมา...

บางคราฝันว่าตนถูกคนผู้หนึ่งสังหาร...

บางคราฝันว่ากำลังจะเกิดภัยร้ายในหมู่บ้าน...

บางคราฝันถึงแคว้นที่ตนมิรู้จัก...

หลากหลายความฝันที่เขาพบในยามค่ำคืนที่เด่นชัดคือเขาปรารถนาจะช่วยเหลือคนผู้หนึ่ง บุรุษพิการที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน

มิคิดฝันว่าคนผู้นั้นคือปู่ของตน...

ทุกอย่างเริ่มเด่นชัดยิ่งขึ้นยามเขาอายุได้ห้าหนาว ฝันถึงสหายของตนที่เมืองหลวง คุณชายใหญ่เฉียนหย่งเต๋อว่าอีกไม่นานจะถูกวางยาพิษ คุณชายใหญ่ฉินรีบแจ้งเรื่องนี้ให้บิดามารดาตน เลี่ยงหลิงครั้นทราบรีบเขียนจดหมายให้เจ้าหมาป่าน้อยเถียนเถียนไปส่งโดยไว

“อาหนิง บอกพ่อหรือไม่ เจ้าฝันเช่นนี้มานานเพียงใด?”

เขานึงงันไปเล็กน้อยกับคำถามของฮุ่ยเจิน หวนนึกถึงความฝันทั้งหลายที่ผ่านมา “หนึ่งหนาวขอรับท่านพ่อ”

ท่าทีของบิดามารดาเริ่มเปลี่ยนไปหลังเขาบอก ยามแรกนึกหวาดกลัวว่าจะถูกรังเกียจหรือไม่ มารดาเป็นถึงศิษย์ของท่านเทพผู้สร้างเยว่ซิน บุตรเช่นตนกลับฝันถึงเรื่องประหลาดที่มีแต่เรื่องเลวร้าย เขาจะมิโดนรังเกียจใช่หรือไม่...

นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉินเฟิงหนิงหวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใดจนน้ำตาคลอ เลี่ยงหลิงจึงรีบเข้ามาปลอบบุตรชายตนเองมิให้คิดมากไปกว่านี้

“อาหนิงคนดีของมารดา อย่าได้นึกกังวล มารดามิคิดทอดทิ้งเจ้าแน่นอน เพียงแค่นึกกังวลเท่านั้น” สองนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาให้บุตรชาย “ที่ลูกฝันคือฝันบอกเหตุหาใช่เรื่องเลวร้าย บางทีการที่ลูกฝันเช่นนี้อาจช่วยใครได้หลายต่อหลายคน แม่กับพ่อจึงนึกกังวลว่าหากมีผู้ใดทราบเรื่องนี้ลูกอาจเป็นอันตรายได้... มิได้นึกรังเกียจเจ้า เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจ...ขอรับ....”

“เก่งมากจ้ะเด็กดี” จุ๊บหน้าผากของบุตรชายตน

เรื่องความสามารถนี้มีเพียงครอบครัวของเขาเท่านั้นที่ทราบ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาสังเกจได้ว่าฝันเหล่านั้นจะบอกล่วงหน้าเขาเจ็ดถึงสิบวันก่อนเกิดเหตุการณ์ มาเพียงครั้งเดียวมิเคยมาซ้ำหลายต่อหลายครั้งเหมือนดั่งยามไปช่วยเหลือท่านปู่เฟิงเจี๋ย ทำให้เขามีเวลามากพอนำเรื่องนี้ปรึกษาบิดามารดาคอยช่วยเหลือหมู่บ้านซือจี๋เรื่อยมา

หมู่บ้านซือจี๋ไร้ซึ่งภัยร้ายจากผู้คนกับอสูร ทว่าหาได้ปลอดภัยจากภัยธรรมชาติและโรคภัยไข้เจ็บ

ฉินเฟิงเจี๋ยทำเช่นนี้มาตลอดจนเขาอายุสิบสาม คุณชายใหญ่ฉินถูกส่งไปแคว้นฉินเพื่อเข้าร่วมรับการศึกษาของชนชั้นสูงตามคำร้องขอจากฮ่องเต้แคว้นฉินผู้มีฐานะเป็นพระเชษฐาของท่านปู่เฟิงเจี๋ย ตัวเขาเข้าเรียนกับเชื้อพระวงศ์แคว้นฉีตั้งแต่ยามอายุสิบหนาวจนถึงสิบห้าหนาว

และนี่เป็นคราแรกที่เขาอยู่ห่างไกลครอบครัว

ท่านแม่ได้มอบเจ้าเถียนเถียนให้มาอยู่กับเขาเพื่อปกป้องตนเอง

อืม... มีเถียนเถียนแล้วรู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่าสิ่งใด

ยามได้พบหน้าพระเชษฐาของท่านปู่ทำให้เขาเข้าใจโดยพลันว่าเหตุใดท่านปู่ถึงบ่นเรื่องรอยยิ้มของโอรสสวรรค์แห่งแคว้นฉินนัก

มิว่าจะเอ่ยเรื่องใด มิว่าทุกข์หรือสุขอีกฝ่ายจะเอาแต่ยิ้มรับ...

มิได้เป็นรอยยิ้มปกติเหมือนกวนเบื้องล่าง ทว่าเป็นรอยยิ้มที่ค่อนข้าง...ออกไปทางเหมือนผู้มีสติไม่เต็มเท่าใดนัก...

ครั้งหนึ่งฉินเฟิงหนิงเคยตั้งข้อสงสัยว่ายามเข้าเรียนจะถูกดูแคลนเรื่องสายเลือดชาวบ้านหรือไม่ ผลที่ได้เกิดความคาดหมายเล็กน้อย บรรดาองค์ชายน้อยบุตรขององค์รัชทายาทแคว้นฉินเป็นมิตรกับเขา ในขณะที่พวกอ๋องน้อยเอาแต่ดูถูกว่าเขามีสายเลือดของพวกชาวบ้านไร้การศึกษา

“อาหนิงเจ้ามิต้องคิดมากหรอก” องค์ชายใหญ่กล่าว

“ใช่ๆเหมือนที่พี่ใหญ่กล่าวพวกนั้นก็ดีแต่ปากเท่านั้นเอง อย่าไปคิดมากเลย!” องค์ชายรองกล่าว

“ข้าว่าผู้ที่กระทำตัวเยี่ยงคนไร้การศึกษา พวกนั้นล่ะไร้การศึกษา อาหนิงเจ้าอย่าได้ไปสนใจนักเลย” องค์ชายสามกล่าว

แน่นอน เขามิคิดนำเรื่องพวกนั้นมาใส่ใจ ท่านแม่มักสอนเสมอว่าอย่าไปฟังพวกเสียงนกเสียงกาเสียงหมาเห่า ปล่อยมันไปเสีย แต่หากอยากให้พวกนั้นอับอายก็จงแสดงให้เห็นว่าตนทำได้ดีกว่าพวกเขา

ผลลัพธ์ที่ได้คือ ฉินเฟิงหนิงคว้าอันดับหนึ่งในการสอบมาอย่างง่ายดายท่ามกลางความอาฆาตแค้นของบรรดาอ๋องน้อยทั้งหลาย

วิชาที่ได้รับการสอนจากอาจารย์เขาร่ำเรียนมาจากบิดามารดาและท่านปู่จนจบหมดแล้ว คุณชายใหญ่ฉินรู้สึกว่าตนเอาเวลากลับตำหนักรับรองไปอ่านตำราจากสหายของท่านปู่ที่เป็นถึงอดีตฮ่องเต้เสียดีกว่าต้องมานั่งเรียน หากแต่มิอยากหักหน้าจึงยอมนั่งนิ่งฟังจนจบ...

นึกดีใจเหลือคณาที่เขาเป็นบุรุษหน้าศิลา...

 

 

 

(ติดตามต่อใน E-BOOK~)

 

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

อาหนิงบอก อาหนิงอยากกลับบ้านนนนน 5555555555

 

ประกาศๆ เราจะเริ่มปิดตอนหลังจากอัพตัวอย่างตอนพิเศษตอนที่ 8 นะคะ

 

รีบอ่านก่อนจะถูกปิดนะทุกคลลลลล
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

518 ความคิดเห็น

  1. #493 คนบ้าที่อยากรู้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 06:14

    แกรรร เขาหน้าศิลาาคืออะไรอ่ะะะะ

    #493
    1
    • #493-1 fern171737(จากตอนที่ 31)
      22 กรกฎาคม 2563 / 07:39
      คือเเบบหน้าตาไม่เเสดงความรู้สึก ประมาณนี้อ่ะค่ะ
      #493-1