ฟูจวินของข้าน่ารักเท่าโลก! [จบ]

ตอนที่ 1 : บทนำ [Re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 656 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

 

บทนำ

 

 

 

นานมาแล้วในกลุ่มคนอ่านนวนิยายต่างพากันวาดฝันหากได้ไปเกิดต่างโลกคงเป็นอะไรที่น่าสนุกสนานมิใช่น้อย พวกเขาอาจได้ท่องเที่ยวในต่างโลก ได้เปิดประสบการณ์ใหม่ที่ไม่อาจสัมผัสได้ในโลกเก่า ได้อยู่ในโลกที่แตกต่างจากสถานที่ที่ตนอยู่ ทำให้นวนิยายแนวต่างโลกจึงมีเยอะไม่ใช่น้อยๆ ไม่ว่าจะเป็นญี่ปุ่น จีน หรือเกาหลี แนวนางเอกหลุดไปอยู่ในนิยาย อยู่ในร่างของนายร้ายไม่ก็ตัวประกอบจนได้พบรักกับท่านอ๋องหรือองค์รัชทายาท พบรักกับพ่อมด พบรักกับตัวละครที่ตนชื่นชอบ ได้แสดงความสามารถที่ไม่มีใครพบเห็น ทำอาหารใหม่ๆจนทุกคนสนใจในรสชาติ หรือช่วยเหลือผู้คน และจบลงอย่างมีความสุข

...

สาเหตุที่กล่าวถึงเรื่องนี้ไม่ใช่อะไรหรอก...

เพราะฉันดันมาติดอยู่ในร่างของคุณหนูที่น่าจะเป็นคนจีนโบราณที่ตรอมใจตายเพราะทนรับสภาพตัวเองไม่ได้เนี่ยแหละ—!!!!

ไม่คิดหรอกนะว่าจะต้องมาประสบเหตุการณ์นี้เข้าสักวันเป็นบุญโดยแท้ยัยบ้าเอ๊ย!! จำได้ว่าฉันแค่นอนหลับเหมือนทุกที แต่แทนที่จะตื่นมาอยู่ในห้องนอน กลับมาอยู่ในบ้านเก่าซอมซ่อนี่ไปเสียแล้ว! ฉันลาโลกตอนนอนเหรอคะท่าน!? ได้โปรดตอบให้ฉันรู้ทีค่ะ!! เฮลโล๊ววว ท่านเทพเจ้าขา—!!!

....

เหอๆ ก็ไม่แปลกใจหรอกที่ไม่มีใครตอบ ถ้ามีคงได้เครียดหนักกว่าเดิมแน่ เพราะหากถูกถามว่ามีห่วงในโลกนั้นมั้ย? บ่องตง(บอกตรงๆ)เลยนะว่า...

 

‘ไม่มีอ่ะค่ะ’

 

เหลือกันสองคนพี่น้องแล้วไงอ่ะ ฉันเหนื่อย! เหนื่อยที่ต้องดูแลพี่ชายปากหมาแล้ว! จะหาว่าฉันเลวนิสัยแย่ก็เชิญเลยแต่มันไม่ไหวจริงๆ พยายามอดทนพยายามทำตามที่แม่กับป้าขอ ขอให้คืนดีกับมัน ขอให้ช่วยดูแลมันเพราะมันทำอะไรไม่ได้ แต่ประเด็นคือฉันอยากอยู่อย่างสงบ!! และสิ่งที่มันทำก็คือหาเรื่องมาให้!! ปากหมาปากเสียสาปส่งคนอื่นไปทั่ว!! อยู่บ้านเก่าก็เอาแต่ด่าทอบอกจะทำให้หมู่บ้านนั้นหายไป จะสั่งการให้คนตาย จะเอาความผิดบลาๆๆ ทำตัวราวกับพระเจ้าไม่ปาน!!! ฉันเคยร้องไห้จนมันลนลานไปครั้งสองครั้งบอกว่าจะไม่ทำอีก...

สุดท้ายเหรอ?

เหอะ!! เหมือนเดิม!!! พอ! เลิกคิด แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว!!

ยังไงก็มาติดอยู่ที่นี่แล้วด้วยเพราะงั้นเรื่องนั้นปล่อยให้มันจัดการเองละกัน เอาตัวรอดให้ได้อย่างที่ปากว่าไว้ละกัน!!!

นั่งขัดสมาธิยกมือขึ้นนวดระหว่างคิ้วให้หายคิดมากเรื่องโลกนั้น ตอนนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆกลางบ้านซอมซ่อนี่ เอาเหอะ ยังไงตายแล้วมาอยู่โลกนี้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับล่ะนะ

ประเด็นคือทำไมต้องมาอยู่ในนวนิยายจีนโบราณด้วย? หรือเพราะความทรงจำล่าสุดคืออ่านนิยายจีนอยู่?

ความทรงจำล่าสุด...?

เดี๋ยวนะ...

ไม่ใช่อ่านนิยายอยู่นี่...

คุยอะไรกับใครกันนะ? ทำไมจำอะไรไม่ค่อยได้เลย? อืมมม... สภาพของนางตอนนี้คือกอดอกนึกไปมาสิ่งที่นึกออกคือคำพูดประโยคหนึ่ง สำรวจรอบตัวจนพบกระเป๋าอันเล็กปักแบบควิลท์โทนสีพาสเทลเน้นสีชมพูฟ้าขาวม่วง ลายมีทั้งแบบจุดแบบดอกไม้ อืม น่ารักซะจริง น่ารักไม่เหมาะกับอิฉันเลย...

‘ถุงนี้ข้ามอบให้ ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับโลกใหม่ของเจ้า...’

ใช่ นั่นคือสิ่งที่จำได้ ประเด็นคือถุงนี่มันทำอะไรได้ล่ะ? เอาเถอะ ยังไงก็นึกวิธีใช้ไม่ออก เก็บไว้ก่อนละกัน ว่าจบก็ยัดเก็บไว้ใต้ชุด ก่อนมานึกย้อนความทรงจำของเจ้าของร่างนี้

คุณหนูใหญ่สกุลหยาง [หยางเลี่ยงหลิง] บุตรสาวฟูเหรินเอกลูกรักของอัครเสนาบดีแคว้นฉี อดีตคู่หมั้นคู่หมายของไท่จื่อแคว้นฉี

อืม ชีวิตเหมือนจะดีหากไม่ใช่เพราะโดนยัยน้องรองจูงจมูกน่ะนะ!!

โอ๊ยยย ในฐานะผู้เข้าร่างมาใหม่คือหงุดหงิดแค้นแทนเลย!! ยัยน้องรองที่ดูเหมือนใสแต่ภายในดันเน่าเฟะไม่มีชิ้นดีนั่นน่ะ! ยัยสหายรักนั่นด้วย!!

ยัยเลี่ยงหลิงเองก็เชื่อใจน้องสาวที่ตนไว้ใจนักหนาว่าตนกับไท่จื่อนั่นต้องได้ตบแต่งกันเพราะไท่จื่อนั้นมักส่งของขวัญหรือจดหมายมาให้ตลอด เรื่องการแต่งตัวเองก็ได้น้องสาวกับสหายชี้แนะจนแต่งตัวน่าเกลียดในสายตาผู้อื่นจนไท่จื่ออับอาย หล่อนก็เชื่อใจว่าการแต่งกายเช่นนี้ดูดีแล้วเพราะน้องสาวกับสหายรักแนะนำอีก!!!

โง่มั่กๆ(มากๆ)เลยค่าเลี่ยงหลิ๊งงงงง!!!!

ส่วนไอ้เหตุผลที่ฉันต้องมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนไท่จื่อขอถอนหมั้นกับเธอและไปแต่งกับยัยน้องรองนั่นแทน และแน่นอน ตามท้องเรื่องนวนิยายทั่วไปยัยน้องนั่นแอบอ้างเสมอว่าพี่สาวทำร้ายตน มักแกล้งและพูดจากระทบเธอทุกครั้งเกี่ยวกับฐานะที่มารดาเป็นเพียงฟูเหรินรองไม่ถูกยกเป็นฟูเหรินเอก

คือหล่อนคะ เลี่ยงหลิงไม่เคยพูดเลยสักนิดหล่อนมันคิดไปเอง!!!

เลี่ยงหลิงโดนตราหน้าว่าถูกบุรุษถอนหมั้นไม่พอยังโดนนินทาว่าเป็นสตรีน่ารังเกียจโดยเจ้าตัวไม่รู้อีกว่าคนปล่อยข่าวลือคือสหายรัก คนที่หล่อนไปปรึกษาก็ยังคงเป็นสหายรัก

หล่อนค๊าาาาาา—!!

จนกระทั่งเลี่ยงหลิงโดนขับไล่ออกจากแคว้นฉีเนื่องด้วยยัยบ่าวรับใช้จอมทรยศนั่นมาพบเธอกับบุรุษแปลกหน้านอนบนเตียงโดยที่ร่างเปลือยเปล่า อัครเสนาบดีจึงจำต้องให้เธอแต่งกับบุรุษผู้นั้น และออกมาอยู่หมู่บ้านนี้ทั้งน้ำตา แม้ว่าเลี่ยงหลิงพยายามร้องขอความเป็นธรรมทว่าก็มิมีผู้ใดช่วยเหลือ อัครเสนาบดีผู้เป็นบิดาแม้อยากจะช่วยหากแต่ผู้คนต่างเห็นว่านางเสื่อมเสีย จึงมิอาจตอบรับได้ หัวใจของนางสลายเมื่อเห็นสายตาดูแคลนจากบุรุษผู้เป็นที่รัก

ใตวันสุดท้ายยามนางอยู่บนรถม้าเพื่อเตรียมเดินทางมาที่นี่ น้องรองและสหายรักได้ขึ้นรถม้าเพื่อบอกบางสิ่ง บางสิ่งที่เลี่ยงหลิงมั่นใจเหลือคณาว่าพวกนางจะต้องหาทางช่วยเหลือให้นางกลับมาเมืองหลวงอีกครา...

ทว่าความจริงมันโหดร้าย...

สองคนนั้นต่างกล่าวว่าหล่อนมันโง่เง่าไร้สมองไว้ใจคนมากเกินไปถึงได้กลายเป็นเหยื่อน่าสมเพชเช่นนี้...

และอีกนานาที่ทำให้หัวใจหล่อนแตกสลาย...

ครั้นเดินทางมาถึงหมู่บ้าน เจ้าหล่อนไม่พูดไม่จาอะไร บุรุษผู้ได้รับตำแหน่ง ‘สามี’ พาไปไหนชวนคุยอะไรเธอก็ยังไม่ตอบอะไร...

ฝ่ายสามีมือใหม่รู้สึกเศร้าไม่น้อยที่เห็นเธอเหมือนคนไร้วิญญาณ ตัวเขาเองก็โดนจับมาขณะเอาของป่ามาขายในเมืองหลวงเช่นกัน

โดนบังคับจัดฉากให้เขากับเธออยู่ในสภาพเช่นนั้นจนมีคนมาพบเข้า...

แม้จะไม่ได้เลยเถิดหรือหลงรักนาง กระนั้นเขาก็ขอยอมรับผิดชอบเพื่อรักษาชื่อเสียงเธอที่เหลือไว้...

ถึงชื่อเสียงของเธอมันจะไม่มีแล้วก็ตามที...

จนคล้อยหลังสามีขอตัวไปทำงานในนา เลี่ยงหลิงถึงหวีดร้องราวกับคนบ้า เธอไม่อาจยอมรับได้ว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เธอสูญเสียทุกอย่างเพราะเธอไว้ใจน้องสาวที่เธอรักและเอ็นดูมาตลอด สหายรักที่เธอไว้ใจก็ทรยศหักหลัง บ่าวรับใช้ที่ตนคอยช่วยเหลือและนับถือดั่งน้องสาวอีกคนก็หักหลัง เธอสูญเสียความสบายในชีวิตต้องออกมาอยู่ในสถานที่ทุรกันดารเช่นนี้ แม้บิดากล่าวว่าจะหาเวลามาเยี่ยมเมื่อมีโอกาสเธอก็ไม่อาจวางใจได้

เธอโดนทอดทิ้งเป็นแน่ เธอโดนหักหลัง โดนทิ้งอย่างคนไร้ค่า เธอมีตราบาปบนร่างเพราะบุรุษผู้นั้น ไม่ เพราะน้องสาวกับสหายน่าตายและบ่าวทรยศนั่น!!!

เลี่ยงหลิงกรีดร้องยาวนานด้วยความทุกข์ตรม

ไม่นานก็จากโลกนี้ไปด้วยใจแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี...

....

หลังจากนั้นฉันถึงมาอยู่ที่นี่

“เฮ้อออ... น่าสงสาร แต่จะทำได้ไงล่ะ เธอไว้ใจพวกนั้นเกินไปจนไม่เอะใจอะไรเลย ...ยังไงในเมื่อจากโลกนี้ไปแล้ว...” ยกมือขึ้นพนม “ฉันขอให้เธอไปเกิดในครอบครัวที่มีพี่น้องอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไร้การทะเลาะเบาะแว้ง... มีแต่ความสุขสบาย ได้พบพานรักดั่งใจหวัง ส่วนเรื่องทางนี้ไม่ต้องกังวลไป”

ชีวิตหลังจากนี้ฉันจะดูแลให้เอ—

ปัง!!! เฮือก!!!

“คุณหนูหยาง มะ ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ขอรับ!!” ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาในบ้านรีบบึ่งเข้ามาดูสภาพของฉัน คงเป็นเพราะเสียงกรีดร้องนั่นทำให้มีคนไปบอกเขาล่ะมั้งถึงได้รีบร้อนกลับมาขนาดนี้...

“อ อือ... ข้ามิเป็นอันใด...”

บุรุษตรงหน้าแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าโล่งใจที่ฉันปลอดภัย ไม่ได้มีท่าทีคุกคามเลยแม้แต่น้อย พอสังเกตดูร่างกายอีกฝ่ายก็ดูสมส่วนไม่ได้บอบบางจนเกินไป ผิวค่อนข้างขาวหากเทียบกับบุรุษที่ยืนมองอยู่เบื้องหลัง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเขม่าดินจากการไปทำนา ก็ดูไม่แย่นะ ติดตรงที่ผมหน้าม้ายาวไปหน่อยเอง

เอาเป็นว่าตอนนี้ขอเคลียร์สถานการณ์ตรงหน้าก่อนละกัน

“ข้า... ข้าต้องขออภัยพวกท่านด้วย ข้าเพียง...ตกใจบางสิ่งเกินไป...” ยกชายแขนเสื้อยาวๆนั่นพลางปรายตามองมุมเครื่องเรือนเก่าแถวนั้น

“อ่า... คุณหนูน้อยคงกลัวหนูกระมัง” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ย

“ฮ่าๆๆๆ มิเป็นอันใดก็ดีแล้วล่ะคุณหนู! แต่อย่ากรีดร้องบ่อยเล่ามิเช่นนั้นอาเจินได้ตกใจทิ้งงานวิ่งมาหาท่านอีกเป็นแน่”

“จะ เจ้าค่ะ...”

อาเจิน? คงเป็นชื่อสามีฉันโลกนี้ล่ะมั้งนะ คล้อยหลังชาวบ้านคนอื่นจากไป อาเจินก็ปิดประตู ลอบถอนหายใจเบาๆ หันมามองฉันพร้อมกับ...คุกเข่า!

“เฮ้ย!! เอ๊ย ไม่ใช่ๆๆ เจ้าคุกเข่าทำไม! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ!!”

“ผู้น้อยขออภัยคุณหนูด้วยขอรับที่มิอาจหาบ้านที่ดีและเหมาะสมได้ ทำให้คุณหนูต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฮุ่ยเจิน...ขออภัยคุณหนูด้วยขอรับ!!”

ไอ้หยา... เป็นคนดี ดีมากเลยนะเนี่ย...

“ไม่ๆๆ ไม่เป็นอันใดหรอก รีบลุกเร็ว” รีบก้มลงไปช่วยพยุงให้อีกฝ่ายลุกขึ้น วินาทีนั้นเหมือนฉันจะแอบเห็นดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าม้ายาวนั่นโดยบังเอิญ...

เฮ้ย...

เอาจริงดิ...

พรึ่บ!! จังหวะอีกฝ่ายลุกขึ้นยืนก็รีบใช้มือเสยผมหน้าม้าคนตรงหน้าขึ้นจนเขาผงะไปเล็กน้อยในขณะฉันนี่ล่ะที่ช็อกไปแล้ว

ยัยเลี่ยงหลิง ฉันบอกตรงๆเลยนะว่าหล่อนน่ะพลาดแล้ว พลาดโคตรๆ!!!!

สามีของหล่อนน่ะ... ฟูจวินของหล่อนน่ะ... เขาน่ะ...

โคตรน่ารักเลยว๊อยยยย!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 656 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

518 ความคิดเห็น

  1. #462 Sureepond9585 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 16:28
    เอ๋....ทำไมเราถึงเพิ่งได้เข้ามาอ่านนะ พลาดแล้วเราไปหลงอยู่ไหนมา 555
    #462
    0
  2. #461 miyumiyu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 11:25
    น่าจะใช้คำเรียกว่า 'นาง' แทนคำ 'เธอ' เราว่าน่าจะดูสมูทและเข้ากับธีมมากกว่านะคะ
    #461
    1
    • #461-1 luzintear(จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2563 / 11:32
      เดี๋ยวเรา รีไรท์เสร็จจะนำมาอัพใหม่น๊าาา ทนไปก่อนเนาะ 555
      #461-1
  3. #353 pong1976 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 19:00

    อร์อยู่ในโลกเดิมเธอเก่งทำมาหากินเอาความสามารถมาใช้ที่นี่เลยแต่ขออย่าสุดโต่งเกินไปนะคำพูดคำจาให้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้คงเหมือนคนสมัยนั้นใช้กันหน่อยค่ะไม่งั้นขาดอรรถรสในการอ่าน หลายเรื่องดำเนินเรื่องดีนะคะแต่พอนางเอกไปอยู่ในร่างใหม่ชอบนำกิริยาหรือคำพูดของคนสมัยที่ตัวเองอยู่ไปใช้ในยุคก่่อน

    #353
    1
    • #353-1 luzintear(จากตอนที่ 1)
      22 พฤษภาคม 2563 / 20:11
      มันก็อาจมีหลุดบ้างไรบ้าง แต่น่าจะหลุดในใจมากกว่าพูดออกมา 555
      #353-1
  4. #323 Rattana12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 11:38
    แค่เริ่มฉันก็ฟินแล้วววว แต่อีน้องนี้ยังไงคะต้องกระชากหน้ากากมันค่ะะะ!!!
    #323
    0
  5. #128 Whanzaaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:08
    เริ่มต้นก็สนุกนะคะ
    #128
    0
  6. #126 pacific60cm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 09:44
    ชอบค่ะ ชอบผุ้ชายโมะออะ กรี้ดตาม อออเใวดยไมาดทไืไ
    #126
    0
  7. #63 Pa46kDw_03 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:05
    เกิ๊นนนนน. ติดตามนะคะะแงงชอบบบ
    #63
    0