【Dungeon Master แล้วไง? ก็ฉันอยากเปลี่ยนที่นี่เป็นร้านบุฟเฟต์นี่!】

ตอนที่ 4 : [Re] ตอนที่ 3 สำรวจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 689 ครั้ง
    27 ม.ค. 63

บทที่ 1 ดันเจี้ยนมาสเตอร์&ซัมมอนเนอร์

ตอนที่ 3 สำรวจ

 

วิ้งค์... เข้าเครื่องวาร์ปจนโผล่ออกมาในตรอกซอยแห่งหนึ่ง และดูเหมือนว่าบนอกจะมีเข็มกลัดคริสทัลรูปมังกรโผล่มา ดูเหมือนว่าจะเป็นกุญแจในการวาร์ปกระมัง แล้ว...ฉันอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย?

มองซ้ายขวาสำรวจเส้นทาง ค่อนข้างเป็นตรอกซอยลึกทีเดียว เวเลคาบฮู้ดขึ้นมาปิดหัวฉันกับตนเองให้ เดินไปตามตรอกเรื่อยๆ

จนเจอแสงสว่างปลายทาง...

“ว้าววววววว~!!!”

เป็นอันต้องตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า เมืองที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้แสนสวยปลิวไปทั่วบริเวณ ผู้คนต่างเชื้อชาติต่างเผ่าพันธุ์เดินกันขวักไขว่ พูดคุยหารือในเรื่องที่ยากจะเข้าใจได้

ที่เด่นสุดคงของประดับตามร้านค้าและร้านแผงลอยข้างทาง คล้ายกับสายห้อยดวงดาวในห้องอาบน้ำกับห้องนอนฉันไม่มีผิด แต่มันดัดแปลงเป็นรูปแบบต่างๆ ทั้งจันทร์เสี้ยว ดวงดาว คริสทัลหรือแร่ก้อนกลม ร้านที่ปูผ้าขายของบนพื้นก็เอาพวกมันใส่โหลแทน

ทั้งให้แสงสว่างและเป็นของประดับร้านแสนสวย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ!

จะว่าไปก็คล้ายกับเจ้าหลอดไฟที่ห้อยในร้านค้าตามตลาดเลยแฮะ แต่แบบนี้สวยกว่าตั้งเยอะ

พวกเนื้อผักผลไม้ดูอุดมสมบูรณ์ แบบนี้คงต้องจัดสักหน่อยแล้ว!

“จะว่าไปที่ห้องครัวมีวัตถุดิบรึเปล่าหว่า ลืมดูไปเลย...”

‘ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะให้ทั้งเก้าตนไปตรวจสอบให้นะครับ’

“เอ๊ะ? ทำได้ด้วยเหรอเวเล?

‘ครับ เมื่อท่านตั้งชื่อให้พวกเรา พวกเราก็เปรียบเสมือนพี่น้องกัน สามารถสื่อสารกันได้แม้จะอยู่ห่างไกลกัน’

“งั้นฝากด้วยนะ~

แบบนี้ก็สะดวกดีนะ พามา 1 ตนแล้วสามารถติดต่อได้ทั้งหมดเหมือนเป็นโทรศัพท์พกพาได้อะไรแบบนี้ โคตรเจ๋ง~

ผลลัพธ์คือที่ตู้เย็นมีวัตถุดิบอยู่เต็มไปหมด เจ้าตู้เย็นที่อยู่ด้านซ้ายของห้องทั้งสามตู้นั่นแหละ!! มีวัตถุดิบมันก็ดีใจอยู่หรอก...แต่กลัวมันจะหมดอายุก่อนจะได้ทำอาหารน่ะสิ!!!

คิดไปคิดมา... ฉันออกมาข้างนอกแล้วไม่ได้หยิบเงินมาซักแดง!

“ชิ_!”

เผลอหลุดปากเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง

‘! ม มาสเตอร์ เป็นอะไรไปครับ!’

“คือว่า.... ลืมหยิบเงินมาน่ะ”

เศร้าซะเหลือเกิน... พยายามล้วงของใน [ช่องเก็บของต่างมิติ] ใต้ผ้าคลุมนั่นแทนจะหยิบออกมาชัดๆ ลองคิดดูสิ ถ้าหยิบออกมาตรงๆ แล้วมีคนเห็น และมาพูดว่านั่นเป็นความสามารถพิเศษที่หาได้ยากเนี่ย ประเด็นเกิดเลยนะ!!

ในช่องเก็บก็มีแค่... อัญมณี

“ถ้าเอาไปขายจะมีปัญหามั้ยเนี่ย?

‘ไม่หรอกครับ ถ้ายังไม่ได้อัญเชิญอสูรรับใช้ ก็เป็นแค่อัญมณีธรรมดาๆ เท่านั้น’

ฟู่ว... ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย นึกว่ามีอสูรรับใช้อยู่ในอัญมณี ถ้าเผลอไปขายนี่ซวยจริงจัง

แล้ว...ต้องเอาไปขายที่ไหนล่ะเนี่ย?

 

เดินตามหาร้านขายอัญมณีอยู่นานสองนาน ถามพวกชาวบ้าน พ่อค้าแม่ค้าหรือนักผจญภัย จนได้รับคำแนะนำว่าไปขายที่ [กิลด์] แผนกค้าขายหรือร้านขายเครื่องประดับ

“มีให้เลือกสองที่สินะ... อืมมม...”

ตัดสินใจละ ไปที่กิลด์ดีกว่า แน่นอน ไม่ลงสมัครเป็นนักผจญภัยแน่!!! ถึงจะเก่งถึงจะมีความสามารถ แต่ก็อย่างที่บอกไว้...

จะให้ผจญภัยแล้วต้องบาดเจ็บน่ะฝันไปเหอะ!!!

.......มั่นใจว่าถ้าพระเจ้าที่ให้พรฉันได้ยินคงโมโหแหงๆ

 

ในที่สุดก็มาถึงกิลด์จนได้ ตึกใหญ่โตโอ่อ่าสมเป็นกิลด์หลักประจำอาณาจักรนี้ซะจริง ระหว่างเดินก็สวนทางกับพวกนักผจญภัย

ดูเหมือนว่าส่วนใหญ่ก็แต่งตัวคล้ายๆ ในนิยายหรือไม่ก็เกมแฮะ

แต่ก็ดี จะได้ผ่อนคลายหน่อย

นึกว่าตอนแรกจะแต่งตัวแบบจัดเต็มหรือมีพวกเกราะน้อยชิ้น เกราะสำหรับผู้หญิงแบบติดลามกซะอีก

ไอ้เกราะน้อยชิ้นพวกนั้นถ้ามีจริงควรเอาไปให้หนุ่มน้อยหน้าสวยหน้าตาน่ารักน่ากินใส่ยังจะดีกว่าซะอีก!!! ...เอ๊ยไม่ใช่! ถ้าใส่แบบนั้นแล้วไม่ได้ช่วยป้องกันอะไรมีหวังตายพอดีอ่ะดิ!

ลืมไปเลยว่านี่มันไม่ใช่เกม...

ให้ตาย วันนี้กลายเป็นพวกความจำสั้นหลายรอบแล้วนะเนี่ย

พอเข้ามาข้างในกิลด์เป็นอันต้องตกใจอีกรอบ ไม่ใช่แค่ข้างนอกใหญ่โตเพียงอย่างเดียว ข้างในก็พอกัน

‘มาสเตอร์?

“!! ท โทษทีๆ เอ แผนกค้าขายอยู่ไหนนะ?

เกือบละ ถ้าเวเลไม่เรียกคงได้ยืนตื่นตะลึงเป็นบ้านนอกเข้ากรุงแบบนี้ไปสักพักใหญ่แน่

หวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นสีตาของฉันนะ

จะว่าไปชุดของพนักงานต้อนรับหญิงประจำกิลด์นี้มีเอกลักษณ์ดีแฮะ เสื้อแขนยาวคอเต่าสีขาวแต่งระบายโบว์สีดำผูกคอติดดอกไม้และระบายสีน้ำเงิน ทับด้วยเอี๊ยมสีเขียวมีลวดลายและกระโปรงสีขาวฟูฟ่องข้างใต้ คาดเข็มขัดสีน้ำตาล

ชุดคล้ายแนวโกธิคเลยแฮะ น่ารักดี ต้องจำไว้แล้วไปออกแบบชุดพนักงานให้ตัวเองบ้างดีกว่า~

แผนกประชาสัมพันธ์ของแผนกค้าขายแยกเป็นสองช่องด้วยกัน

[ช่องแลกเปลี่ยน A] สำหรับรองรับมอนสเตอร์ที่ได้ภายนอก

[ช่องแลกเปลี่ยน B] สำหรับแลกเปลี่ยนหินเวทที่ทำการดรอปจากมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนหรือพวกวัตถุดิบทั่วไปอย่างหญ้ารักษาหรือผลไม้ประหลาดๆ

“ยินดีต้อนรับสู่กิลด์เจฟนาแผนกค้าขายค่ะ~

สาวน้อยในช่องการแลกเปลี่ยน B ผมสีครีมถักเปียมงกุฎหูกระต่ายสีน้ำตาลกระดิกไปมาแถมติดกิ๊บรูปโบสีน้ำตาลและกระดิ่งสีทองด้านขวา ป้ายบนอกเขียนว่า [คาเรน]

ประเด็นคือหูกระต่ายน่าร๊ากก~

‘มาสเตอร์ นางจ้องใหญ่แล้วครับ’

“! อ๊ะ ข ขอโทษนะคะ พอดีคุณน่ารักเกินเลยเผลอไปหน่อย”

“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ คุณคงพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ถ้ายังไงช่วยกรอกเอกสารและนำสินค้าที่จะขายบนถาดนี้ด้วยนะคะ”

ว่าจบเธอก็ยื่นเอกสารกับถาดมาให้ คราวนี้คงต้องอ่านข้อมูลให้ละเอียดก่อน ไม่งั้นอาจจะมีปัญหาเหมือนครั้งก่อน

อืม...ดูเหมือนคราวนี้จะไม่มีอะไรแปลก

ก็กรอกข้อมูลให้เรียบร้อย เอาอัญมณีใส่ถุงวางบนถาดแล้วยื่นคืนให้คาเรน เธอนั่งอ่านเอกสารข้อมูลของฉันก่อนจะปั๊มตรา [ยืนยัน] ให้และเปิดถุงเพื่อยืนยันสินค้า

“!!!!!!!”

สีหน้ากับหูคือแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดเลยแฮะว่าตกใจโคตรๆ

“ข ขออนุญาตนะคะ... กิลด์มาสเตอร์ค๊า!!!!!!!!!”

วิ่งเข้าประตูหลังอย่างไว เอ่อ... ฉันทำไรผิดมั้ยเนี่ย? หวังว่ามันคงไม่เกิดปัญหาใช่มะ?

ผ่านไป 10 นาทีคาเรนถึงมากับชายคนหนึ่ง ต๊าย... หล่อซะด้วยสิ!! หนุ่มเอลฟ์ผมทองยาวมัดรวบไว้ ดวงตาสีฟ้าเหมือนเพทาย ชุดก็โคตรมีเอกลักษณ์ ตัวเสื้อนี่เรียกว่าอะไรนะ เคยอ่านผ่านๆ ตอนทำชุดแฟนซีอยู่ครั้งหนึ่ง อ้อ เสื้อคอแมนดาริน!

เสื้อแนวจีนสีเขียวน้ำทะเลมีลายติดขอบทอง กางเกงขายาวสีขาว รองเท้าบูตสีน้ำตาล ทับด้วยเสื้อคลุมติดฮู้ดที่ข้างหน้าสั้นข้างหลังยาว

หล่ออ่ะ หล่อโคตรๆ! ไม่ใช่แค่หล่ออย่างเดียว สวยด้วย สง่าอีก!

“ท่านสโนว์สินะครับ ข้า บาร์ด เป็นกิลด์มาสเตอร์ของที่นี่ครับ”

“.....”

“เอ่อ... ท่านสโนว์คะ..?

“.....!!! ค คะ!”

ซวยแล้ว... ดันเผลอจ้องมากเกินไปจนไม่ได้ยินเสียงเรียก!? จะว่าไปคุณคาเรนจะไปตามกิลด์มาสเตอร์มาทำไมค๊า!! หนูทำอะไรผิดเหรอ!! หรือจะโดนหาว่าพวกอัญมณีนี่เป็นของปลอม!?

“อ่ะ...เอ่อ... คือ.. มีอะไรรึเปล่าครับ...”

“ไม่หรอกครับ ไม่มีปัญหาอะไร แต่อัญมณีที่ท่านจะขายให้กับพวกเรามาจาก [ผลดวงดาว] สินะครับ?

“ค่ะ ใช่ค่ะ”

“...มันมีมูลค่ามากเกินไปจนเงินในคลังตอนนี้ยังไม่สามารถจ่ายให้ได้ในทันทีน่ะครับ”

“เอ๋!!!”

เดี๋ยวนะ! อัญมณีถุงเดียวนั่นมีมูลค่ายิ่งกว่าเงินในคลังนี่อีกเหรอ!! จะว่าไปเราก็ลืมใช้ [ตรวจสอบ] ก่อนจะขายซะด้วยสิ!

“มะ... ไม่ทราบว่า...อัญมณีนั่นราคาอยู่เท่าไหร่เหรอคะ...”

“อัญมณีทั่วไปจากผลดวงดาวราคาจะอยู่ที่ชิ้นละ 500 - 8000 เนลค่ะ แพงสุดเท่าที่เคยมีก็เมื่อหลายสิบปีก่อนก็อยู่ที่ 10,000 เนล มาตลอดแต่กรณีของท่านสโนว์ อัญมณีพวกนี้สวยงามยิ่งกว่าอัญมณีที่คนอื่นขาย ไร้ร่องรอยแตกหัก มันบริสุทธิ์ยิ่งกว่าอัญมณีทั่วไปหรือหินเวท ทำให้ราคาของมันจึงเพิ่มเป็นหลายเท่าตัวจึงตกชิ้นละ....”

“ชิ้นละ?

“........ชิ้นละ 10,000,000 เนล ค่ะ..”

เอ๊ะ... เมื่อกี้ฉันได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่านะ...

10,000,000 เนล...”

ย้ำอีกที คราวนี้ทั้งคุณบาร์ดกับคุณคาเรนพยักหน้า

“ต่ออัญมณี 1 ชิ้น...”

ทั้งคู่ก็ยังคงพยักหน้า...

.

.

.

.

เรื่องจริงดิ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตะโกนดังลั่นกิลด์ไม่สนใจสายตาใครแล้วตอนนี้!!! พระเจ้าคะ!!! ให้หนูรวยแบบปุบปับแบบนี้เลยเหรอคะ!!!! ไอ้เราก็นึกว่าขายทั้งหมดน่าจะได้เงินรวมแค่ 10,000 เนลก็พอใจแล้วแท้ๆ!!! ใครจะไปรู้ว่าหายากขนาดนั้นเวเลก็ไม่เตือนอะไรอีกต่างหาก!

แถมในถุงนั่นมีประมาณสิบกว่าชิ้นอีกต่างหาก!!!

จากการคำนวณแล้วก็น่าจะประมาณ....หนึ่งร้อยล้านเนล!!!!!!!!

“ท่านสโนว์...?

“ชิ้นเดียวค่ะ ขอขายแค่ชิ้นเดียวพอ! ม ไม่ใช่ว่าเห็นว่าไม่มีเงินนะคะ! แต่ไม่อยากให้มีปัญหาวุ่นวายเพราะเรื่องของฉันไปมากกว่านี้ ถือว่าขอร้องล่ะค่ะ!”

“แต่...”

“นะคะ!!”

แค่นี้ฉันก็โวยวายเสียงดังรบกวนสมาธิคนอื่นจนกลายเป็นจุดสนใจจะแย่แล้ว อยากรีบได้เงินแล้วออกไปจากที่นี่เร็วๆ แล้วง่า...

“....ถ้าท่านสโนว์ต้องการเช่นนั้น พวกเราก็ไม่ขัดครับ... คาเรน ไปเตรียมเงินที”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

คุณคาเรนขอตัวไปคลังของกิลด์เพื่อนับเงินให้ ดู คราวหน้าก่อนมาขายต้องตรวจดีๆ ซะแล้วสิ...

“ขอโทษนะคะ วุ่นวายเพราะฉันแท้ๆ ...”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ วุ่นวายแบบนี้ดีกว่าเงียบๆ จริงไหมครับ”

ยิ้มอ่อนโยนให้ฉันด้วยอ่า อย่าใจดีนักเลยค่ะ หัวใจหนูอ่อนไหวง่ายนะคะท่านกิลด์มาสเตอร์ขาาาา!!

จนถึงจุดนี้เริ่มคิดละว่าตัวเองเป็นไบโพล่ารึเปล่า ดูอารมณ์เปลี่ยนไวอย่างกับอะไรดี

“ท่านสโนว์เป็นนักผจญภัยจากต่างแดนสินะครับ ผมไม่เคยเห็นหรือได้ยินชื่อท่านในกิลด์มาก่อนด้วย”

“เอ่อ... ไม่หรอกค่ะ ก็แค่...นักเดินทาง...”

ขอโทษด้วยค่ะที่หนูเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ที่ได้ทักษะและดวงดีที่โคตรจะโกงคนอื่น...

“คงจะแข็งแกร่งน่าดูเลยสินะครับถึงได้มีอัญมณีจากผลดวงดาวบริสุทธิ์มากมายขนาดนี้ สนใจอยากเป็นนักผจญภัยไหมครับ ท่านต้องแข็งแกร่งจนก้าวข้ามระดับ S ได้แน่”

“ไม่ดีกว่าค่ะ!!! ค คือว่าฉันอยากเป็นนักเดินทางธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ชอบกินชอบเที่ยวก็พอ ไม่ค่อยอยากจะสู้อะไรเท่าไหร่”

พูดความจริงนะเออ

คุณบาร์ดเองก็ขอตัวไปทำงานต่อ และไม่นานคุณคาเรนก็กลับมาพร้อมเงิน 10,000,000 เนล

ในถุงเงินกองโตจนพวกสมาชิกกิลด์คนอื่นต้องมองตาเป็นมัน แน่ละว่าต้องรีบเก็บใส่ [ช่องเก็บของต่างมิติ] แบ่งให้เป็นถุงละ 50,000 เนล ยุกยิกๆ อยู่ใต้ผ้าคลุมสักพักก็เรียบร้อย

ก็เพื่อให้ใช้สะดวกขึ้นล่ะนะ ไม่งั้นมีปัญหาอย่างการปล้นชิงทรัพย์แหงๆ

“จะว่าไปที่นี่มีดันเจี้ยนใช่มั้ยคะ พอจะรู้รึเปล่าว่าอยู่ตรงไหน?

“แน่นอนค่ะ ดันเจี้ยนของอาณาจักรเรามีอยู่สองแห่ง แห่งแรกเป็นดันเจี้ยนที่อยู่มาคู่อาณาจักรของเรามานานหลายร้อยปี [อาชูร่า] ค่ะ ดันเจี้ยนนี้มีทั้งหมด 200 กว่าชั้น ตั้งแต่อดีตมีคนอาจเอื้อมไปถึงได้มากสุดคือชั้นที่ 152 ส่วนดันเจี้ยนที่สองนั้นเห็นว่าเปิดหลัง [อาชูร่า] ราวห้าสิบปีได้ แข่งขัน พยายามแย่งชิงผู้คนจากดันเจี้ยนแรกมาทางตน จนเกิดเป็นสงครามย่อมๆ เลยล่ะค่ะ”

หวา... ดูเหมือนว่าเจ้าดันเจี้ยนที่สองเนี่ยต้องเป็นที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้แน่เลย ชัวร์ ฟันธง 100%!

“และเพราะความแตกต่างในเรื่องพละกำลังและการวางแผนของดันเจี้ยนเลยทำให้นักผจญภัยลงไปถึงชั้นสุดท้าย ได้เดินทางไปถึงห้องของดันเจี้ยนมาสเตอร์จนทำลายคอร์ได้ค่ะ”

นั่นไงว่าแล้วไม่ทันขาดคำ!!!!

“แล้ว...ตอนนี้ดันเจี้ยนนั้นเป็นยังไงบ้างเหรอคะ”

“เอ... เห็นว่ายังหาดันเจี้ยนมาสเตอร์คนใหม่ไม่ได้เลยถูกปิดตายมานานหลายปี แถมเดิมทีผู้คนไม่ค่อยชอบความคิดของดันเจี้ยนที่สองสักเท่าไหร่จึงไม่ค่อยสนใจไยดีอยู่แล้วด้วย แต่ดูเหมือนว่าไม่นานมานี้เหล่านักบวชบอกว่าท่านเนลติน่าส่งดันเจี้ยนมาสเตอร์คนใหม่มาแล้วน่ะค่ะ แต่นักผจญภัยทุกคนก็ดูไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่...”

เหมือนปักธงตายไว้เรียบร้อยซะแล้วสิ...

“เมื่อออกจากกิลด์จะเห็นเสาชี้บอกทางให้อยู่ไม่ต้องห่วงว่าจะหลงเลยค่ะท่านสโนว์”

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะคุณคาเรน”

“เช่นกันค่ะ แล้วกลับมาใหม่นะคะ ข้าจะรอ”

ยิ้มหวานพลางก้มโค้งคำนับให้

พอออกจากกิลด์มาสิ่งแรกเลย คือการไปสำรวจศัตรู (รึเปล่า) !! เอ เห็นบอกว่าพอออกจากกิลด์มาจะเห็นป้ายสินะ อ๊ะ นั่นไง เจอแล้ว ด้านซ้ายเป็นทางไป [ดันเจี้ยนอาชูร่า] ส่วนด้านขวา...เฮ้ ป้ายไปอีกดันเจี้ยนมันจะพังแล้วนะนั่น

ดูก็รู้เลยว่าไม่มีความอาลัยอาวรณ์ดันเจี้ยนฉันแน่ๆ

 

[ดันเจี้ยนอาชูร่า] ปากทางเข้าไปดันเจี้ยนเป็นอุโมงค์ขนาดใหญ่ ประตูบานใหญ่และรูปปั้นยักษ์น่ากลัวขนาบข้าง ดูยังไงก็เหมือนปากทางเข้าประตูนรกชัดๆ!!! ต่างจากรอบข้างที่เป็นเหมือนสวนหย่อมของญี่ปุ่น มีบ่อน้ำ ต้นบอนไซ ต้นซากุระและพวกม้าให้ผู้คนมานั่งพักผ่อน

ดูเหมือน...ในความน่ากลัวก็ยังมีความสวยอยู่

แถมพวกนักผจญภัยดูจะชอบดันเจี้ยนนี้มากกว่าอย่างที่คุณคาเรนพูดจริงๆ

 

ส่วนดันเจี้ยนฉัน....บอกเลย สภาพโคตรโทรมแถมการตกแต่งยังโคตรเห่ย!!!! ดันเจี้ยนอะไรมีแต่หนามเต็มไปหมด จะไปแทงใครเนี่ย! แถมแต่ละอัน.. โอ้โห.. ไ-อนั่นที่เหมือนแท่งก็ต้องเซนเซอร์!! เจ้าศพตรงนั้นด้วย!!! ตรงนั้นอีก!!! ศพนั่นด้วย (?) !!!!!!!

ขอเซนเซอร์หมดเลยละกัน!!!!!!

“ไ-อเจ้าดันเจี้ยนมาสเตอร์คนเก่า... ไ-อบ้าเอ๊ย!!!!!!”

ปิดปรับปรุงยาวแน่ๆ!!

หนักสุดคือ จะทำยังไงให้ผู้คนมาสนใจดันเจี้ยนที่สองดีล่ะเนี่ย!!

“ฮือ... เวเล แค่เห็นก็เหนื่อยแทนแล้วอ่ะ”

‘ไม่เป็นไรครับมาสเตอร์ พวกเรายังอยู่ข้างๆ’

“อืม... ขอบคุณนะ”

ลูบหัวเจ้างูน้อยไปทีหนึ่ง เอาล่ะ พักเรื่องดันเจี้ยนไว้แล้วไปเดินสำรวจสภาพร้านอาหารรอบเมืองให้ทั่ว

 

ดูเหมือนอาหารส่วนใหญ่ของที่นี่ก็คล้ายอาหารธรรมดาทั่วไป เน้นความเข้มข้นของน้ำซอส ความเค็ม และความนุ่มนวลชวนให้ทานสบาย

อาหารที่ซื้อระหว่างตรวจอยู่ก็มี

เนื้อย่างเสียบไม้ละ 10 เนล อันนี้ซอสเข้มข้น เนื้อเหนียวหนึบชิ้นใหญ่ได้ใจ คล้ายๆ ไก่ปิ้งเลยแฮะ อันนี้ผ่าน ให้ไปเลย 10/10!

ครีมสตูชามละ 100 เนล รสชาตินุ่มนวล มีเนื้อ มันฝรั่ง แครอทและบรอกโคลีใส่ให้แบบไม่ยั้ง อันนี้ก็ผ่าน เอาไป 10/10 เหมือนกัน

ขนมปังชิ้นละ 50-700 เนล อันนี้ค่อนข้างแข็ง กินทีเนี่ยฝืดคอ คงเพราะไม่มีตู้ปิด ใส่ตะกร้าวางขายหน้าร้านโดนลมเลยทำให้แข็งล่ะมั้ง ให้ไม่ผ่านไปก่อนละกัน ซัก 3/10

ปลาย่าง ปลาปิ้ง ปลานึ่ง ปลาอบ ชิ้นละ 120 เนล ปลาลักษณะแปลกๆ สมเป็นต่างโลก ตัวค่อนข้างใหญ่ คงเพราะติดทะเลด้วย แต่ปลาย่างกับปลาปิ้งจะมีกลิ่นคาวเล็กน้อย ปลานึ่งก็นึ่งจนเนื้อร่วน บางร้านใส่สมุนไพรด้วยเลยไม่คาวเท่าไหร่ ส่วนปลาอบก็อบกับเกลือแบบทั่วไป

แหม น่าจะมีปลาเผาซะหน่อยนะ! โดยรวมก็พอใช้ได้แหละ เอาไปซัก 7/10

สเต๊กหมู 900 เนล นี่ก็มีแทบทุกร้าน บางร้านเนื้อนุ่มหั่นได้ง่าย น้ำจากเนื้อชุ่ม รสชาติเยี่ยม แต่บางร้านก็ไม่ได้เรื่อง เนื้อเหนียวเล็กน้อย น้ำจากเนื้อหายไปบางส่วน ถึงจะมีซอสราดมาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ 8/10

เนื้อแพงที่สุดก็คงเป็นเจ้าเนื้อติดกระดูกชิ้นโตเหมือนในการ์ตูน ราคาอยู่ที่ 1,200 เนล!!! แต่ยอมอ่ะ ยอมจ่ายเพื่อได้กินเลย ถือว่าเป็นภารกิจของชีวิตที่อย่างน้อยก็ได้กินของจริง~ 100/10 ไปเล๊ยยย!!

ส่วนขนมหวานส่วนใหญ่เป็นผลไม้เชื่อม น้ำผึ้งทั่วไปราคาถูกๆ ไม่ก็ก้อนน้ำตาล ถือว่า 7/10

จะว่าอร่อย มันก็อร่อยอยู่หรอก แต่อยากได้อะไรที่แบบจี๊ดจ๊าดซาบซ่านซะมากกว่าอ่ะ!

พริกเงี๊ยะ วาซาบิเงี๊ยะไม่มีเหรอ!!

ชีวิตเราต้องการความเผ็ดกับความเปรี้ยวเหมือนกันนะ!

แต่ชอบสุดคงเป็นเรื่องจานชามล่ะนะ บางร้านยังใช้เป็นไม้อยู่ แม้ว่าส่วนใหญ่ตอนนี้จะใช้เป็นเซรามิกแล้วก็ตาม

และดูเหมือนว่าจานเซรามิกมีสีและมีลวดลายเนี่ยจะมีมูลค่าสูงมากเพราะคนชนชั้นสูงใช้กันหมด เพราะมันเป็นของหายาก สงสัยว่าในยุคสมัยนี้ช่างฝีมือเรื่องนี้ยังมีน้อยอยู่

แซ่ดๆๆๆ เสียงผู้คนฮือฮาทำเอาฉันต้องหยุดมองระหว่างเดินกินเนื้อย่างเสียบไม้ห่อใหญ่แบ่งกับเวเลอยู่ใต้ผ้าคลุม มีรถม้าขนาดใหญ่และดูดีอย่างนี้ น่าจะเป็นพ่อค้าไม่ก็ว่าคณะละครสัตว์สินะ?

เอาเป็นว่าลองเข้าไปถามชาวเมืองก่อนทึกทักไปเองละกัน

“ขอโทษนะคะ มีอะไรกันเหรอคะ...?

“ตายจริง ท่านคงเป็นนักเดินทางต่างเมืองสินะคะ ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ก็แค่ขนส่งทาสมายังคฤหาสน์ค้าทาสเท่านั้น”

เอ๊ะ เมื่อกี้ฉันได้ยินผิดไปรึเปล่านะ...

“....ทาสเหรอคะ”

“ค่ะ ทาส”

สาวชาวเมืองยิ้มหวานให้ก่อนขอตัวเดินไปอีกทาง ฉันได้แต่ยืนมองตามรถม้าคันนั้นตรงไปยังคฤหาสน์ดังกล่าว [คฤหาสน์ค้าทาส]

ไม่น่าเชื่อ... อาณาจักรนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์กับความสวยงามตามในจดหมายบอกก็ยังมีการค้าขายทาสงั้นเหรอเนี่ย...

“เวเล... นายพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับทาสบ้างมั้ย?

‘ข้าไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่นักครับ แต่จะลองถามตนอื่นให้’

เจ้าบาซิลิกซ์ตัวน้อยเงียบไปสักพักใหญ่

‘เซราบอกว่า [ทาส] ส่วนใหญ่จะแบ่งออกได้ 5 แบบครับ

[ทาสสงคราม] หรือก็คือเชลยศึกที่แพ้สงครามนั่นเองครับ

[ทาสอาชญากรรม] เป็นผู้กระทำความผิดจนไม่น่าให้อภัยได้

[ทาสขัดหนี้] เป็นผู้ที่ถูกนำมาจ่ายแทนหนี้สิน

[ทาสรัก] ผู้ที่ถูกขายมาเพื่อใช้สนองอารมณ์ให้แก่ผู้ซื้อ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกมีหนี้สินที่ไม่สามารถจ่ายได้ และไม่มีใครสามารถนำมาใช้ขัดหนี้ก็จะถูกนำมาเป็นทาสรัก เห็นว่ามีคัดหน้าตาด้วยนะครับ

และ [ทาสผิดกฎหมาย] คือผู้ที่ถูกลักพาตัวมาจากแต่ละแห่งมากักขังหน่วงเหนี่ยวและถูกนำไปขายในตลาดมืดโดยไม่เต็มใจ และเห็นว่าส่วนใหญ่เป็นเด็กครับ’

แอบเห็นด้วยตรง [ทาสรัก] เล็กน้อย ถ้าไม่คัดหน้าตาแล้วนำไปขายเป็นทาสคงได้มีปัญหาแหงๆ

แต่กังวลเรื่อง [ทาสผิดกฎหมาย] นี่สิ

หวังว่าเจ้าคฤหาสน์ค้าทาสนี่จะไม่มีทาสอย่างที่ห้านะ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 689 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

764 ความคิดเห็น

  1. #129 Clione (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 10:00
    นางเอกระวังตัวกว่านี้หน่อยสิ

    เรื่องนี้ไม่รู้ทำไมเปิดในแอปโหมดดาร์กไม่ได้ ตัวอักษรกลายเป็นสีดำ เลยต้องเปิดโหมดปกติ ปวดตามาก ช่วยแก้ไขหน่อยค่า
    #129
    1
    • #129-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 4)
      13 มีนาคม 2562 / 12:55
      อันนี้เราก็ไม่ทราบอ่า หรือเพราะใส่พื้นหลังมั้งคะ
      #129-1
  2. #19 YukiKiyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:44
    ถ้านางมีน้องสาวโลลิตัวน้อยคอยอ้อนคงดี
    #19
    0
  3. #8 Hisao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 22:32

    สโนว์ลูกๆที่บ้านรอกินอาหารฝีมือคุณเเม่สโนว์อยู่นะ55555
    #8
    0
  4. #4 Nattarika24572 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 17:36
    รู้สึกเหมือนนางเอกจะใสเกินไปนะ
    #4
    0