【Dungeon Master แล้วไง? ก็ฉันอยากเปลี่ยนที่นี่เป็นร้านบุฟเฟต์นี่!】

ตอนที่ 27 : [Re] ตอนที่ 24 ภาพวาดสีน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 525 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

บทที่ 3 ความสนุกเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้

ตอนที่ 24 ภาพวาดสีน้ำ

 

แม้ว่าจะพักผ่อนการคิดเมนูอาหารต่างๆ ในตอนนี้ ฉันก็ยังรู้สึกว่าไม่พออยู่ดี ตอนนี้มานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหญ้าใต้เงาต้นไม้ใหญ่ริมทะเลสาบในชั้นสาม ตอนแรกพวกเการ์ก็แอบอู้งานมานอนด้วย แต่เมื่อถึงเวลาก็ไปทำงานอย่างขันแข็ง

สมัยก่อนช่วงว่างๆ มีคอมพิวเตอร์ให้เล็กซะด้วยสิ บางทีก็มือถือหรือนิยายอะไรงี้

แต่ตอนนี้ไม่มีไงนี่แหละประเด็น!!!

แก้เบื่อด้วยการนอนอย่างเดียวก็ไม่ไหวนา...

ท่านสโนว์มาทำอะไรตรงนี้ครับเนี่ย...”

หืม?

เงยหน้ามองคนเรียก เป็นคุณเอธารเวียเองที่เรียก คือฉันมานอนเล่นในชั้นสามมันแปลกเรอะ? งงเลยทีเดียว??

เห็นโชเอย์บอกว่าท่านกำลังพักผ่อน... ผมก็นึกว่าจะอยู่แต่ชั้นส่วนตัวน่ะครับ...” เหมือนรู้ทันความคิดฉันคุณเอธารเวียเลยอธิบาย “นั่งด้วยได้ไหมครับ...?”

เชิญค่ะ”

สิ้นคำเขาก็เดินมานั่งข้างๆ

ดีนะที่พวกเการ์หลับอยู่ ไม่งั้นได้กันเขาออกไปแหงๆ ...

แล้วคุณเอธารเวียไม่มีสอนเหรอคะ?”

ตอนนี้เป็นคาบศิลปะครับ... ข้าเลยสั่งให้พวกเด็กๆ นั่งวาดอะไรก็ได้ ให้เวลา 2 ชั่วโมงครับ...”

เป็นอะไรที่ดิฉันขอสนับสนุนเลยค่ะ!!!

วิชาศิลปะควรที่จะเปิดกว้างปล่อยให้นักเรียนวาด ให้นักเรียนจินตนาการ ดีกว่ากำหนดภาพขึ้นมาเพื่อวาดแล้วนำมาเปรียบเทียบกันเสียอีก!! ไม่ได้แค้นไม่ได้คิดถึงสิ่งที่ฉันเจอมาก่อนนะจริงจริ๊ง—!!

และผมมั่นใจว่าต้องมีคนวาดท่านแน่นอนครับ ไม่หนึ่ง...ก็อาจจะมาเป็นสิบเลยก็ได้...”

เอิ่ม... 1 ในนั้นต้องโชเอย์แน่ๆ มั่นใจเลย

นี่เรียกว่ามั่นหน้าได้มั้ยเนี่ย?

แหม ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ทุกคนเองต่างก็มีสิ่งที่ชอบ บางทีอาจจะเป็นพวกอาหารก็ได้”

เขาหัวเราะเล็กๆ “นั่นสินะครับ...”

จะว่าไปคุณเอธารเวียก็อยู่ที่นี่เกือบปีแล้วนี่นะ ไม่ค่อยได้คุยกันตรงๆ เท่าไหร่เลยไม่รู้จะหาอะไรมาคุยดี อย่างมากก็ฝากให้โชเอย์เอาขนมไปให้เท่านั้นเอง

คุยเรื่องขนมดีมั้ยเนี่ย เห็นชอบของหวานสุดๆ นี่นา

คุณเอธารเวียชอบขนมไหนที่สุดเหรอคะ?”

อืม.... ตอนนี้คงเป็นเครปเย็นน่ะครับ...”

โอ้ ค่อนข้างประหลาดใจเลยนะเนี่ย

ทำไมถึงชอบล่ะคะ?”

เพราะมันผสานกันได้ดีครับ... ตัวแป้งเครปบางๆ รสนุ่มนวล ครีมสดหวานๆ กับผลไม้สดใหม่นั่นอีก... ความหลากหลายของผลไม้และสีสันของมันชวนให้ยากที่จะถอนตัวหรือปฏิเสธได้เลยครับ...”

โห... บรรยายมาซะขนาดนี้

ไม่ใช่แค่ชอบละ หลงเลยใช่มั้ยคะเนี่ย!?

ง งั้นเหรอคะ...”

ครับ.... แล้วท่านสโนว์ล่ะครับชอบอะไรที่สุด...?”

ฉันเหรอคะ? อืมม...ไดฟุกุค่ะ!!”

ไดฟุกุ?”

ใช่ค่ะ ไดฟุกุ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้ทำขาย แต่ในอนาคตมั่นใจว่ามีแน่ๆ! อา.. ไดฟุกุก้อนกลมๆ ตัวแป้งเหนียวหนึบสอดไส้ถั่วแดงกวนและสตรอว์เบอร์รีสดข้างใน เหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยล่ะค่ะ~”

เห...”

เพราะมัวแต่พร่ำพรรณนาความดีงามของไดฟุกุจึงไม่ทันรู้ตัวว่าอีกฝ่ายจ้องมาด้วยสายตาแบบไหนกันแน่ แต่ก็นะ ไดฟุกุน่ะอร่อยที่สุดเลยนี่นา~ ตอนที่พวกท่านซื้อมาให้ทานนี่มาเป็นกล่องใหญ่เลย นึกๆ แล้วก็ทำเอาอยากเลยแฮะ...

อ่ะ ไม่ๆๆๆ วันนี้วันพักผ่อน เพราะงั้นไม่ทำขนมหรืออาหารทั้งสิ้น! หยุดคิดไปได้เลยยัยสโนว์!

แต่มันก็ไม่มีอะไรจะทำจริงๆ อ่า—!!

ท่านสโนว์...พอจะรบกวนช่วยเป็นแบบให้ผมได้ไหมครับ...”

คะ? แบบเหรอ?”

ครับ...” คุณเอธารเวียยิ้มบางให้ก่อนหยิบกระดานวาดรูปออกมา “ไหนๆ ก็เป็นคาบศิลปะทั้งที...”

ก็ได้ค่ะ”

ไหนๆ ก็ว่างนี่นะ แถมนี่ก็เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เป็นแบบวาดให้คนอื่น ประเด็นตอนนี้คือ...ต้องโพสต์ท่ายังไง

แค่นั่งเฉยๆ ก็พอแล้วล่ะครับ ไม่ต้องกังวลไป”

เหมือนจะรู้ทันเลยพูดดักไว้ก่อน ระหว่างนั้นเขาก็เตรียมพวกอุปกรณ์สำหรับวาด ทั้งดินสอและสีน้ำที่วางขายในซูเปอร์มาร์เก็ต

ชอบสีน้ำเหรอคะ?”

ครับ ผมรู้สึกว่ามันเหมาะสำหรับผมที่สุดแล้ว... มันทำให้รู้สึกเหมือนกับภาพที่เราวาดหลุดออกมาจากความฝันของเราเอง...” ว่าพลางคลี่ยิ้มบางให้

น่าอิจฉาจัง ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องสีน้ำซะด้วย”

ไว้ว่างๆ ผมจะสอนให้.. ดีไหมครับ...?”

เย้~ ขอบคุณนะคะ~”

และก็ได้อาจารย์มาสอนลงสีน้ำ 1 ea จนได้~

แกร่ก... แกร่ก... เสียงดินสอในมือของอาจารย์เพียงคนเดียวในดันเจี้ยนชั้นสามกำลังง่วนอยู่กับการร่างภาพบนกระดานในมือ

ก้มหน้าวาด...

เงยหน้ามอง...

สายตาที่เปลี่ยนไป ดูจริงจังมากขึ้นและกำลังจับจ้องมาที่ฉันทำให้อดรู้สึกเกร็งไม่ได้ แม้ว่าจะบอกให้ผ่อนคลายแต่มันก็ไม่ไหว

โดนจ้องซะขนาดนี้จะให้ผ่อนคลายมันยากอ่ะ!!!

 

ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงความกังวลจึงได้เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้น

 

ท่านสโนว์มาที่นี่ได้กี่ปีแล้วเหรอครับ...”

ที่นี่? อ่า...ก็ราวๆ 1 ปีกว่าๆ แล้วล่ะค่ะ”

อ่อ... แล้ว...ทำไมถึงได้เลือกที่จะเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ล่ะครับ...”

ไม่หรอกค่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อยากเป็น แต่ในเมื่อถูกรับเลือกแล้วก็เลยต้องมีแต่ยอมเป็นเท่านั้น”

แล้วตอนนี้ล่ะครับ...?”

ตอนนี้ก็อย่างที่เห็นค่ะ มีความสุขดี~”

ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้วครับ...”

ใช่ค่ะ ดีมากๆ เลย!”

เอธารเวียหัวเราะเล็กน้อย เขาร่างภาพเสร็จแล้ว ก่อนจะเสกน้ำขึ้นมาเพื่อใส่ในถังสำหรับระบายสีน้ำ

เวทวารีคือเวทที่เขาถนัดที่สุด...

คุณเอธารเวียถนัดเวทน้ำเหรอคะ?”

ครับ เห็นท่านบาร์ดบอกว่าต้นตระกูลผม... ท่านย่าทวดเป็นนางเงือกน่ะครับ”

เห... แล้วแบบนี้แปลงเป็นเงือกได้มั้ยคะเนี่ย แบบ หางเงือกอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ?”

เคยลองแล้วครับ แต่ก็ไม่ได้... อย่างมากข้าทำได้เพียงหูกับเกล็ดโผล่เท่านั้นเองครับ...”

ไม่มีพังผืดที่มือเหรอคะ?”

ไม่ทันสังเกตน่ะครับ...”

งั้นไว้มีโอกาสแปลงให้ดูได้มั้ยคะ”

ได้อยู่แล้วครับ หากท่านสโนว์ต้องการ...”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันผ่อนคลายลง และเริ่มพูดคุยกับเขาโดยไม่มีปัญหาเหมือนในตอนแรก

แล้วได้ทดลองอะไรในร่างนั้นรึเปล่าคะ?”

ค่อนข้างสงสัยไม่น้อยเลยทีเดียว ก็แหม มันแบบว่าอยากรู้นี่นา! ในเมื่อต้นตระกูลเป็นเงือกแบบนี้อ่ะ!

ก็...ว่ายน้ำเร็วกับหายใจในน้ำได้ครับ”

แค่นั้นเองเหรอคะ?”

ผมไม่ค่อยมีเวลาฝึกน่ะครับ....”

.....

เออ ลืมไปเลยว่าตอนอยู่ที่นั่นโดนขัดขวางแทบตลอดเวลา...

“...จะว่าไป....ทำไมท่านสโนว์ถึงตัดสินใจเลือกผมล่ะครับ...”

หมายความว่ายังไงเหรอคะ?”

ก็อย่างที่ท่านทราบดี... เรื่องตระกูลของผม... ท่านไม่กลัวว่าจะโดนผมหักหลังรึครับ...”

 

แม้ว่าเขาอยู่ที่นี่แล้วจะรู้สึกปลอดภัยมากก็ตามที ไม่มีใครรังเกียจ หรือรังแกตน แม้ว่าพวกเการ์จะไม่ค่อยชอบเขาแต่ก็ไม่ได้ทำร้าย เรียกได้ว่าปากร้ายแต่ใจดีเสียด้วยซ้ำ โชเอย์เองก็ไม่ชอบหน้า แต่ก็ยังเคารพเขาเพราะฐานะอาจารย์

ตลอดชีวิตสามารถแก้ไขปัญหาที่ไม่ว่าใครต่างก็ไม่เข้าใจได้อย่างง่ายดายจนโดนรังเกียจ โดนกีดกัน ทว่า...

เมื่อเป็นปัญหาเกี่ยวกับหญิงสาวตรงหน้าเขา...

เขาแก้ไม่ออกเลย...

 

จะกลัวทำไมล่ะคะ?”

ครับ...?”

ก็อย่างที่บอกไป จะกลัวทำไมล่ะคะ ก็คุณยังไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย คุณบาร์ดก็บอกมาว่าคุณแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวเลยนอกจากชื่อเสียงเสียๆ หายๆ ใช่มั้ยล่ะคะ? ฉันเองก็แอบคิดนะว่าคุณยังไม่เคยทำอะไรผิดเลย ทำไมถึงต้องโดนรังแกด้วย! จริงมั้ยคะ!”

 

ใช่ เขาก็เคยคิดเช่นนั้น...

ตนไม่ได้ทำอะไรผิด เหตุใดถึงต้องกีดกัน...

 

เพราะงั้นลืมซะเถอะนะคะ เจ้าเรื่องที่เคยเจอมาในอดีตที่มีแต่คนรังเกียจนั่นน่ะ” นั่งชันเข่ากอดขาทั้งสองและคลี่ยิ้มกว้างให้ “เพราะตอนนี้คุณได้ชีวิตใหม่แล้วนี่นา~”

 

พอพูดแบบนั้นออกไปคุณเอธารเวียก็นิ่งเงียบไปเสียสนิท มือที่กำลังลงสีน้ำอยู่ก็ชะงัก คือ...ฉันพูดอะไรผิดไปรึเปล่า?

นั่นสินะครับ...”

ว่าจบ.. เขาก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมคลี่ยิ้มบางให้อีกครั้ง ทั้งที่เป็นรอยยิ้มเหมือนเดิม เหมือนตอนปกติตอนเจอหน้ากัน แต่ทำไมครั้งนี้กลับรู้สึกเหมือนมีออร่าสว่างไสวเจิดจ้าอยู่ข้างหลังจนฉันตาจะบอดได้เนี่ย!!!! คล้ายโชเอย์เลย รอยยิ้มเจิดจ้าแบบนี้!!

สโนว์ไม่เข้าใจค่ะ!!

 

หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรออกมา สโนว์ก็ก้มหน้ามุดเข่าด้วยความอายและพ่ายแพ้ต่อรอยยิ้มนั่น เอธารเวียเองก็ก้มหน้าลงสีให้เรียบร้อย

 

เสร็จแล้วครับท่านสโนว์”

ว่าจบก็พลิกภาพมาให้ฉันดู ภาพบนกระดาษนั่นคือตัวฉันที่กำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบ และยิ้มอย่างมีความสุข...

เทคนิคการลงสีน้ำของเขาเรียกได้ว่าชั้นสูงจริงๆ

ทำเอาซะตอนนี้หน้าฉันรู้สึกร้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว

คุณเอธารเวียหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาเปิดดู “กำลังจะครบ 2ชั่วโมงแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“!! ค ค่ะ!! ไว้เจอกันค่ะ”

“....เวีย”

คะ?”

ถ้าชื่อของผมเรียกยาก... เรียกว่าเวียเฉยๆ ก็ได้ครับ นะครับ”

เอ่อ...ค่ะ คุณเอธ— เอ่อ.. คุณเวีย”

ครับ”

คลี่ยิ้มบาง ก่อนจะลุกขึ้นโค้งให้หนึ่งครั้งและเดินกลับไปยังโรงเรียนปล่อยให้ฉันนั่งหน้าแดงอยู่อย่างนั้น

โอ๊ยยยย ให้ตายเถอะ!!! เจอแบบนี้เข้าไปฉันก็ทำตัวไม่ถูกนะ!!

นอนกลิ้งกลุกๆๆ ไปมาอยู่บนพื้นหญ้าตรงนั้นโดยไม่สนใจสายตาประชาชี หรือจะมีคนเห็นก็ช่างมันแล้ว!!

นี่เป็นผลของพรหรือผลจากการพยายามเหรอที่มีหนุ่มหล่อหน้าตาดีแบบชิ__ยวายวอดมานั่งคุยด้วยนั่งวาดรูปให้ บ้างก็ให้ของขวัญที่มีมูลค่า บ้างก็ให้ของขวัญที่มีความหมายแอบแฝงแบบนี้น่ะ เจอแบบนี้หัวใจฉันมีหวังจะทนไม่ไหวเข้าสักวันนะ!!!!

สุดท้ายก็ได้แต่โวยวายในใจไม่กล้าลั่นออกมา

พอๆๆ เลิกคิดได้แล้ว เลิกๆๆๆ!!”

และก็หายกลับไปพื้นที่ส่วนตัว มุ่งหน้าไปยังห้องนอน กระโดดขึ้นเตียงมุดผ้าห่มซะเลย!

นอนค่ะนอน

นอนซะจะได้เลิกคิด!!!

.

.

.

.

.

ท่านสโนว์ ท่านสโนว์ ตื่นได้แล้วครับ”

อือ...”

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่สามารถบอกได้ เมื่อรู้สึกตัวอีกที เป็นโชเอย์ที่มาปลุกฉันให้ตื่น ชันตัวนั่งขยี้ตา ก่อนปิดปากหาวหวอดๆ

อา...ให้ตายสิ ถึงปากจะบอกว่านอนซะจะได้เลิกคิด ก็ไม่คิดหรอกว่าจู่ๆ จะผล็อยหลับไปหลังนับเลข 1 2 3 แล้วก็หลับคร่อกเลย ไปเหนื่อยมาจากไหนเนี่ยตัวฉัน?

ขอโทษที่มารบกวนขณะพักครับท่านสโนว์”

ไม่หรอกจ้ะ ไม่เป็นไร แล้วมีอะไรเหรอโชเอย์?”

ท่านเการ์ให้มาถามน่ะครับว่าจะรับข้าวเย็นมั้ย ถ้ารับเดี๋ยวจะยกมาให้น่ะครับ” แล้วก็ยิ้มให้น้อยๆ

รอยยิ้มดูไร้เดียงสานี่... ทำให้ผ่อนคลายเยอะเลยอ่า—

รับสิ ถ้าโชเอย์กับคนอื่นๆ ไม่กินก็ยกมาทานด้วยกันเลยนะ”

ครับ!!”

รับปากเสร็จก็รีบลงจากเตียงและวิ่งออกจากห้องไป อืมม.. จะว่าไปตอนนี้ถึงโชเอย์จะ 9 ขวบแล้ว แต่ครั้นจะให้นอนบนเตียงเหมือนเจ้าหญิงนี่มันก็กระไรอยู่ คงต้องเปลี่ยนหน่อยแล้วล่ะ

ไม่นานเกินรอโชเอย์กับพวกเการ์และแก๊งฟลอจิ๋วก็ขนถาดอาหารมา จัดการตั้งโต๊ะบนเตียงให้ฉันกับคนอื่นๆ ได้ทานกันอย่างสะดวก มื้อาหารวันนี้คนทำคือเนล เลยค่อนข้างเน้นไปทางเผ็ด แต่นั่นก็ไม่มีปัญหาสำหรับทุกคนที่ทานเผ็ดได้

ยกเว้นฟลอกับเซโลที่รอดอยู่แล้วเนื่องจากทานสลัด ดังนั้นรอดปลอดภัยจากอาหารเผ็ดนี่แน่นอน

อาหารเย็นวันนี้คือสตูเนื้อชิ้นโตที่เคี่ยวจนเนื้อนุ่มและเปื่อยกำลังดี มันเทศเองก็นุ่มไม่แข็ง ถึงจะรสชาติเผ็ดแต่ก็ใช่ว่าจะเผ็ดจนทานไม่ได้ พอทานกับข้าวสวยร้อนๆ ยิ่งอร่อยขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

เก่งขึ้นนะเนล”

ขอบคุณสำหรับคำชมครับมาสเตอร์!’ หางงี้ชี้ตรงขึ้นมาเชียวเลยจ้ะเนล หางชี้สำหรับแมวนี่คืออะไรหว่า ดีใจเหรอ?

เอาเป็นว่าดูจากน้ำเสร็จแล้วก็น่าจะดีใจนั่นแหละเนาะ

จริงสิโชเอย์ วันนี้มีคาบศิลปะสินะ วาดอะไรเหรอ?”

เจ้าลูกยักษ์ตัวน้อยทำตาวาวใส่ก่อนรีบวิ่งไปหยิบม้วนกระดาษในกระเป๋าบนโต๊ะทำงานฉันมาเปิดให้ดู

และมันก็เป็นไปตามคาด... รูปฉันจริงๆ ด้วย

ข้าให้ท่านสโนว์นะครับ!”

ขอบคุณจ้ะ...”

จำได้เลยว่าฝีมือวาดภาพของโชเอย์ตอนแรกเป็นตัวกลมๆ มีก้างปลา คงต้องขอบคุณพิโอล่ะนะที่สอนเขาวาดรูปให้ดีขึ้นมาหน่อย ก่อนจะหยิบเจ้าสมุดเก็บงานวาดรูปของโชเอย์ในคลังออกมา และนำเจ้าภาพวาดนี่แปะลงไป มันก็จะถูกเคลือบพลาสติกเป็นอย่างดี เรียกได้ว่าทุกภาพที่โชเอย์วาดและฝึกมาตลอดนี่ฉันเก็บมันหมดทุกแผ่นเลยล่ะนะ~

ฝีมือพัฒนาขึ้นนะเนี่ย~” กล่าวชมและลูบหัวให้เป็นรางวัลก่อนจะกอดเจ้าลูกยักษ์ตัว (ไม่) น้อยไปมาด้วยความสุข

เฮ้อออ อยู่กับโชเอย์นี่ดีที่สุดจริงๆ

ผ่อนคลายที่สุดแล้ว~

เอ๊ะ หรือว่าฉันจะเป็นโชตะค่อนไปแล้วเนี่ย?

....

เอาเถอะ เขาบอกว่ากินเด็กแล้วอมตะนี่นา ยิ่งดีใหญ่ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นอมตะอยู่แล้วก็เถอะนะ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 525 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

764 ความคิดเห็น

  1. #730 Jam822546 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 00:00
    อะไรคือไดฟุกุหาวหวอดๆคะ 555
    #730
    1
    • #730-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 27)
      6 กันยายน 2563 / 00:02
      เอ๊อะ นั่นสิคะ 555555
      #730-1
  2. #223 B.kuku.suma (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 21:20

    สนุกมากค่า
    #223
    0
  3. #222 Meemiza (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:12
    ยินดีต้อนรับสู่สมาคมโชตะค่อนนะสโนว์จัง ตอนนี้ต้องยกให้คุณเวียเค้าแล้วล่ะค่ะ
    #222
    0
  4. #220 LukiMemory (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:42
    รอนะคะ
    #220
    0
  5. #219 V A M P I E (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:59
    เหมือนบทนี้จะเน้นคุณเวียนะคะ แต่ที่จริงแล้วโชเอย์วินค่ะ! เราก็ชอบความไร้เดียงสาของเด็กคนนี้เหมือนกัน งื้ออออ ยินดีต้อนรับสู่สมาคมโขตะค่อนนะสโนววววว์
    #219
    0
  6. #218 mexwm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:51
    โชตะคือเดอะเบสท์!!!
    #218
    0
  7. #217 Saku442274 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:45

    งื่อ~เป็นที่รู้สึกละมุนจังเลยค่ะ
    #217
    0
  8. #216 MrQm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:38
    คุณตำรวจ~~มีคนกินเด็ก~~~//เอ...หรือที่นี่ไม่ผิดกฎหมาย(0~0?)
    #216
    1
    • #216-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 27)
      30 มีนาคม 2562 / 13:52
      น่าจะใช่ 555555
      #216-1