【Dungeon Master แล้วไง? ก็ฉันอยากเปลี่ยนที่นี่เป็นร้านบุฟเฟต์นี่!】

ตอนที่ 17 : [Re] Special Chapter [ เด็กต้องสาป ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 612 ครั้ง
    15 ก.พ. 63

ตอนพิเศษ

[ เด็กต้องสาป ]

 

เส้นผมสีขาวคือสัญลักษณ์ของผู้ต้องสาป

หากไม่ยอมตายสิ่งที่เหลืออยู่คงไม่พ้นการถูกเกลียดชังจากผู้คนทั้งโลก

 

นับตั้งแต่จำความได้สิ่งที่ข้าเห็น...คือความมืด

ในห้องมืดมิด มีเพียงแค่แสงสว่างจากหน้าต่างบานเล็ก ที่อยู่สูงจนไม่อาจเอื้อมถึง ถึงอย่างนั้น ข้าก็ชอบมัน...

ข้าไร้ชื่อ ไร้ครอบครัว ไม่มีใครต้องการ

ปรารถนาในความรักและการถูกรักจากใครสักคน

หน้าต่างบานเล็กนั่น เมื่อมีโอกาส ข้าจะพยายามต่อตัว ปีนขึ้นไปเพื่อดูโลกภายนอกผ่านหน้าต่างบานเล็ก

แม้จะจิกข่วนขูดกำแพงจนเล็กพัง.. เล็บแตก... ก็ไม่สนใจ...

ปีน... ปีนขึ้นไป...

มือแตกระแหงและชุ่มไปด้วยเลือดจับขอบหน้าต่างและดันตัวขึ้นมา

นั่นคือครั้งแรกของข้า ที่ได้เห็นสิ่งที่เรียกว่าท้องฟ้า...

ท้องฟ้ากว้างใหญ่สวยงามจนกว่าจะคาดเดาใด เสียงหัวเราะของผู้คนภายนอก กลิ่นของพื้นดินและหญ้า...

ข้าชอบมัน...

นั่นคือครั้งแรกที่ได้สัมผัสถึงความสุขเล็กๆ ในชีวิต

สุดท้ายหน้าต่างบานนั้นก็ถูกปิดในวันถัดมา แสงสว่างของข้า...จึงเป็นเปลวไฟของคบเพลิงแทน

อีกครั้ง... อยากเห็นอีกครั้ง...

ได้แต่ท่องเช่นนั้นซ้ำไปมา โดยไม่มีวันนั้นมาถึง

ไม่นานข้าก็ถูกขายให้กับพ่อค้าทาสที่ผ่านทางมาหมู่บ้านโอเกอร์ อยากจะร้องขอให้อย่าทอดทิ้ง แต่ข้ารู้ดี

ว่าไม่มีใครต้องการข้าหรือฟังสิ่งที่ข้าพูด...’

เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!!!

ลุกขึ้นมาสิวะไ-อทาสสวะ!!!! ทำงานของแกเร็วๆ ไม่งั้นไม่ต้องกินข้าว!!!!”

แส้เส้นหนาฟาดใส่ร่างกายของข้าซ้ำไปมา คำพูดด่าทอต่อว่าพวกนั้นส่วนใหญ่มาลงกับข้ายิ่งกว่าทาสตนอื่น

เจ็บ...

มันเจ็บ...

ขอโทษ ขอโทษ.. ขอโทษ... ได้แต่พูดคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อขอความเมตตาที่ไม่มีใครข้าเลยแม้แต่น้อย

สุดท้ายข้าก็ไม่เคยได้ทานอาหารหรือน้ำ...

ห้องขังของข้าต่างกับทาสคนอื่น ห้องเล็กและแคบด้านนอกเหมือนบ้านสุนัขหรือคอกไก่ มีแต่หนูวิ่งผ่านไปมา ไม่มีแม้แต่แสงสว่าง เมื่อข่มตาลง...มีแค่ความมืดที่รออยู่

เพราะสีผมนี่...

ถึงทำให้ข้าต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้...

ทรมาน...

ข้าทรมาน...

ช่...วย...ด้...ว..ย...”

พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งจนปวดคอไปหมด ราวกับว่ามีมีดกรีดคอ แค่เอ่ยออกมาประโยคเดียวก็เจ็บแสบไปหมด

น้ำสีใสเอ่อคลอดวงตาโดยไร้เสียงสะอื้นไห้

ก่อนเปลือกตาค่อยๆ ปิดลง...

เสียงนั้น...

จะไปถึงใครไหมนะ...

 

ได้เพียงแค่หวังให้มีผู้ได้ยินเสียงนั้น

เสียงที่แสนเศร้าและแฝงไปด้วยความปรารถนาในสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าความสุข

 

ผมสีขาวต้องสาปผู้ไม่มีใครต้องการ...

หากซื้อไปจะเป็นอัปมงคลแก่บ้านนั้น...

นานาข่าวลือที่ได้ยินเมื่อถูกนำไปขึ้นขายหรือคนผ่านหน้ากรงขัง

ปฏิเสธไม่ได้...

แม้จะอยากปฏิเสธ.. แต่มันทำไม่ได้...

ข้าเองไม่ได้อยากเกิดมามีผมสีนี้เหมือนกัน!’

ปรารถนาตะโกนออกไป

แต่ไม่ได้...

แค่พูดคำเพียงคำเดียวก็แสบคอไปหมดจนกระอักเป็นเลือดออกมา

และผลลัพธ์ของมันก็เหมือนเช่นทุกครั้ง

เพี๊ยะ!!!! เพี๊ยะ!!!!

ไ-อทาสระยำ!!! นอกจากแกจะไร้ประโยชน์ยังจะหาโรคเข้าร้านข้าอีก!!! ไม่สำเหนียกบุญคุณที่ข้าซื้อแกเลยรึไงหา!!!”

เจ็บ

เจ็บจนขยับไม่ไหว...

ขอโทษ...

ข้าเองก็ไม่ได้ต้องการจะเป็นแบบนี้...

หากโดนเฆี่ยนตีจนสลบก็จะถูกสาดน้ำใส่จนเจ็บแผลไปหมดทั้งร่าง ได้แต่ต้องแบกของไปทั้งๆ ที่เลือดซึมเปรอะเสื้อผ้าเก่าๆ

สิ่งที่เรียกว่าน้ำตา... ข้าไม่มีอีกต่อไป

 

ท้องฟ้าที่แสนสวยงามในวันนั้นไม่มีอีกต่อไป

 

ไม่นาน... ข้าก็ถูกพาไปขายยังสถานที่ที่เขาเรียกว่าเมืองหลวง... พวกทหารบุกมาจับตัวพ่อค้าทาสคนปัจจุบัน...

และข้า...ก็ถูกทหารคนหนึ่งพาไปหาพ่อค้าทาสอีกคน ที่ดูดีกว่าพวกพ่อค้าทาสคนอื่นเท่าที่ข้าจำได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่น่าไว้ใจ...

เขา... อาจจะเหมือนคนอื่นๆ ...

แม้จะดูใจดี ทำดีใส่แต่เมื่อไร้ประโยชน์ก็จะเขวี้ยงทิ้งไม่ไยดี...

โดนเฆี่ยน...

โดนทุบตี...

กลายเป็นกระสอบทรายสำหรับระบายอารมณ์...

ไม่เป็นไรแล้วนะเด็กน้อย ข้าจะพาเจ้าไปจากที่นี่เอง”

ผู้หญิงที่ตามเขามาพูดเช่นนั้น ก่อนข้าจะถูกพาขึ้นรถม้าไปยังสถานที่อันห่างไกล ถูกพาเข้าไปยังคฤหาสน์ซึ่งเต็มไปผู้หญิงใส่ชุดไม่คุ้นตาที่ถูกเรียกว่าเมด ทว่าเมื่อพาลงไปข้างกลับเต็มไปด้วยทาส จับข้าใส่กรงขังเหมือนคนอื่นๆ

กรงขังนี่.. มันใหญ่ มันกว้าง... กว้างกว่าทุกที่ที่ข้าเคยอยู่ มีเตียง.. มีโต๊ะ...

เขาสั่งให้เมดรักษาบาดแผลข้า.. ยกอาหารมาให้ พยายามสอบถามเรื่องอื่นๆ ที่พบมา

น่ากลัว...

อาหารนั่น... ต้องมียาใส่ไว้แน่ๆ ....

ฝันร้ายครั้งนั้นแล่นเข้ามาในหัว วันที่อาหารจากเจ้านายคนแรกใส่ไว้ในจาน เรากินเข้าไปโดยไม่ทันระวังตัวเพราะความใจดีที่ได้รับเป็นครั้งแรก มันเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัว ไอค่อกแค่กด้วยความทรมาน กระอักออกมาเป็นเลือด... ตามด้วยเสียงหัวเราะสะใจของเขา

ไอ้ยักษ์โง่เอ๊ย!!!!! แกนี่มันโง่จริงๆ!! คิดว่าข้าจะใจดีกับแกขนาดนั้นเชียวรึไง!!!!ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!!’

ผัวะ!!! ผลั่ก!!! โดนกระทืบซ้ำไปมาหลายครั้งทั้งที่ยังเจ็บปวดอยู่ ทำไม... ทำไมถึงต้องทำร้าย... แสบไปหมดทั้งท้อง... ปวดไปหมดทั้งร่างกาย....

ไม่.. ไม่กิน.. ไม่เอา..!

เพล้ง!! โครม!!!

ร่างกายขยับไปเองเมื่อเมดพวกนั้นเข้ามา ปัดถาดอาหารที่เธอนำเข้ามาให้ วิ่งหนีไปหลบอยู่มุมกรงขัง

ข้ารู้...

ข้ารู้ว่าเขาพยายามใจดี...

แต่... ไม่ได้ ไม่ไหว.. มันกลัว กลัวเกินไป...

เมื่อถึงเวลานอน แค่หลับตาลงก็มีแต่ฝันร้ายที่รอคอยอยู่เท่านั้น ไม่กล้า... ไม่กล้านอน... กลัว... กลัว... ไม่เอา...

ช่วยด้วย...

ใครก็ได้....

ท่องอย่างนั้นเหมือนเช่นทุกครั้ง

แต่ก็รู้ดี... ไม่มีใครหรอกที่จะได้ยิน...

ไม่มีใคร...

ต้องการเด็กต้องสาปเช่นข้า....

.

.

.

.

.

.

.

กระทั่งผู้หญิงคนนั้นโผล่มา...

ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันก็เป็นเหมือนเธอนะ ตัวประหลาดไง”

ผู้หญิงคนนั้นชื่อสโนว์ นางแนะนำตัวให้ฟังก่อนจับฮู้ดที่ปิดผมของเธอลง...

ผมสีขาวสว่างนั่นดูสวยงามเหมือนสีของก้อนเมฆบนท้องฟ้า.. เหมือนสีของหิมะขาวโพลนดูบริสุทธิ์...

ผมสีขาวที่ข้าเกลียดชังนั่นช่างเหมาะกับนาง...

สวยงาม...

เหมือนเทพธิดา...

ไม่ต้องกลัว... มานี่สิ....”

นางยื่นมือมาหาข้า...

นาง.. ต้องการข้างั้นเหรอ...

นางจะทอดทิ้งข้าไหมนะ...

จะทำร้ายข้าเหมือนคนอื่นๆ อีกไหมนะ....

กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก...

แต่มันคุ้ม... มันคุ้มที่จะเสี่ยงในครั้งนี้...

หากโดนนางฆ่าตาย...ข้าก็ไม่เสียดายอะไรอีกแล้ว...

ปลดปล่อยข้า...จากความทรมานนี้ด้วยเถอะ....’

ปรารถนาจะพูดเช่นนั้นออกไป แต่ก็ไร้เสียงที่จะทำให้นางเข้าใจ...

ช่วยข้าด้วย.. ช่วยปลดปล่อยข้าจากความทรมานนี้ด้วยเถอะ...

 

นางอุ้มข้ามายังสถานที่ที่ผู้คนเรียกมันว่าดันเจี้ยน มันดูกว้างขวางสวยงามยิ่งกว่าสถานที่ไหนๆ ที่ข้าเคยเห็น

หินขนาดใหญ่ส่องสว่างนั่นมันคืออะไรกันนะ?

ดอกไม้พวกนั้นมันคือดอกอะไร?

มีแต่สิ่งที่ไม่รู้จักมาก่อนทั้งนั้น หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

มาสเตอร์!!’

มอนสเตอร์ตัวเล็กตัวน้อยพวกนั้นพุ่งเข้ามาหานางจนข้าสะดุ้งโหยงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในชีวิตสิ่งมีชีวิตอื่นที่ข้าได้เห็นเป็นส่วนใหญ่คือสุนัขล่าเนื้อสำหรับเฝ้าพวกไม่ให้พวกทาสหนีเท่านั้น...

หากหนีก็จะถูกขย้ำกลายเป็นเหยื่อของมันจนตาย

ข้า...จะถูกโยนให้เป็นเหยื่อพวกมันงั้นเหรอ....

เการ์ช่วยพาเด็กคนนี้ไปอาบน้ำหน่อยนะ”

รับคำสั่งครับมาสเตอร์’

อาบน้ำ...งั้นเหรอ?

สิ้นคำมอนสเตอร์ที่นางเรียกว่าเการ์ก็กลับคืนร่างเดิมจนข้าสะดุ้งตกใจเกาะนางเสียแน่น แต่นางก็แค่ยิ้มให้แล้วยื่นข้าให้กับอีกฝ่าย

และถูกพาไปยังห้องที่มีบ่อน้ำขนาดใหญ่... คล้ายทะเลสาบไม่มีผิด

คงกลัวมากสินะเจ้าหนู ไม่ต้องกลัวหรอก’

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเบาลง... เพราะเป็นห่วงข้าเหรอ...

ไม่นานก็มีสุนัขตัวเล็กและงูตัวหนึ่งตามมาเพื่อช่วยข้าอาบน้ำ เริ่มจากทำความสะอาด ถูตัวด้วยสิ่งที่เรียกว่าสบู่และล้างให้สะอาดก่อนลงสิ่งที่เรียกว่าอ่างอาบน้ำนั่น

จ๋อม... เการ์อุ้มข้าหย่อนลงในอ่างอาบน้ำนั่น น้ำอุ่นๆ ชวนผ่อนคลายรู้สึกสบายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

...ครั้งแรกในชีวิตที่ได้อาบน้ำ...

 

เมื่ออาบน้ำก็ถูกเการ์อุ้มขึ้นเช็ดตัว ใส่เสื้อกับกางเกง และหวีผมให้เรียบร้อยทั้งที่คิดว่าจะต้องใส่ชุดเดิมที่ขาดรุ่งริ่งนั่น

 

...ครั้งแรกในชีวิตที่ได้แต่งตัวดีๆ ...

 

มาเถอะ มาสเตอร์คงทำอาหารเสร็จแล้วล่ะ’ งูที่เวเลพูดขึ้น

เการ์เองก็อุ้มข้าขึ้นและพาออกไปนอกห้องอาบน้ำ

อาหารเหรอ...

ไม่อยากทานเลย...

เมื่อออกมาข้างนอกห้องอาบน้ำ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นยิ่งกว่าที่เคยพบหรือได้กลิ่นมานั่นทำเอาข้าแอบสนใจไม่น้อย

เการ์ยืนพูดคุยกับนางในขณะที่ข้ายังคงจ้องมองอาหารบนโต๊ะนั่น จนนางอุ้มข้าให้มานั่งข้างๆ บนโต๊ะตรงหน้าข้ามีจานและสิ่งที่เรียกว่าช้อนกับส้อม มันคืออะไร...? ถ้าข้าถามนาง... นางจะต่อว่าข้าไหมนะ...

กลั้นใจจับชายเสื้อนางพลางดึงเล็กๆ ...

มีอะไรเหรอ?”

ข้าอยากบอก... อยากถาม.. ว่าทั้งสองสิ่งนั้นใช้อย่างไร

แต่ก็พูดออกไปไม่ได้

ถึงอย่างนั้นนางก็เข้าใจสิ่งที่ข้าต้องการจะบอก

นางสอนวิธีใช้ช้อนกับส้อมข้า ไม่แสดงท่าทีหรือคิดจะต่อว่าจนเริ่มอุ่นใจ ถึงอย่างนั้นก็ยังคงกลัว...

ยา... ต้องมียาอยู่ข้างในอาหารนั่น....

ทว่า...ภาพของนางและมอนสเตอร์ตัวเล็กตัวอื่นๆ ต่างก็กินอย่างเอร็ดอร่อยจนข้าเองก็แอบลังเล ท่าทางการกินอาหารดูมีความสุขนั่น

ถ้าแค่คำเดียว... คงไม่เป็นไร.....

เพราะอย่างไรซะ ยาพิษก็ทำอะไรข้าไม่ได้...

ใช้ช้อนตักสิ่งที่เรียกว่าข้าตรงหน้า มองมันเล็กน้อย มือสั่นเล็กๆ ก่อนอ้าปากงับเข้าไป

“!!!!”

จากคำเดียว เริ่มเป็นสองคำ สามคำและตักเข้าปากไม่หยุด เจ้าแผ่นสีทองที่เรียกว่าไข่เจียวนี่ก็อร่อย น้ำซุปนี่ซดได้คล่องคอไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย ร้อนไปนิดแต่ก็อร่อย ปลาทอดเค็มแต่ก็อร่อย เนื้อปลาไม่คาว.. ไม่เหมือนปลาติดก้างที่ข้าได้ทานจากของเหลือของอดีตเจ้านาย เนื้อย่างก็อร่อย...

อร่อย...

อร่อยทุกอย่างเลย...!!!

 

...ครั้งแรกในชีวิต... ที่ได้ทานอาหารดีๆ อย่างนี้...

 

โชเอย์

ชะงักจากการกินทั้งน้ำตานั่นลงก่อนค่อยๆ หันไปมองนางเล็กน้อย นางยังคงยิ้มให้เหมือนเช่นทุกครั้ง

ชื่อนั่น.. ของใคร....

ชื่อของนายไง”

ช....อ.....”

ใช่แล้วจ้ะ... ชื่อ”

ชื่อ... ของเรา...

ชื่อที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต...

น้ำตาไหลอาบหน้ามากกว่าเก่า นางเข้ามากอดข้าโดยไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ลูบหัวปลอบประโลมข้าพลางเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้ข้าร้องไห้หนักกว่าเดิม

ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่นะ.. โชเอย์คุง”

ความสุขที่ข้าปรารถนามาตลอด

ตอนนี้ข้าได้มันมาแล้ว...

 

...ความสุขที่เฝ้ารอมาตลอดทั้งชีวิตตอนนี้ได้เป็นจริงแล้ว...

 

ข้าได้รับชื่อ ความรัก ความอบอุ่น และที่อยู่แห่งใหม่จากท่าน

ได้รับโอกาสในการเรียนรู้ รักษาร่างกายให้กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง

การแสดงออกที่ข้าเคยลืม ข้าได้รับมันกลับมาอีกครั้ง...

ความสุขที่ได้รับมาจากท่าน...

ข้าจะไม่ยอมเสียมันไปอย่างแน่นอน...

ยินดีต้อนรับกลับครับท่านสโนว์!”

 

นับจากวันนั้นที่ข้าถูกซื้อมาชีวิตและหัวใจของข้าเป็นของท่านทั้งหมด

 

ข้าขอสาบานด้วยร่างกายและจิตวิญญาณของข้า จะขอปกป้องท่านด้วยชีวิต

 

ก็เพราะว่าข้าน่ะ...รักท่านที่สุดเลยครับ ท่านสโนว์!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 612 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

764 ความคิดเห็น

  1. #638 arksouleve (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 13:59
    ตรงกำสำนวน เลี้ยงต้อยไว้สอยตอนโตชัดๆ 0w0 ในอนาคตอีกซักสิบปีคงเข้าฮาเร็มของสโนว์ได้แล้วล่ะนะ
    #638
    0
  2. #631 iamTanapon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 13:12
    กลับมาอ่านอีกกี่รอบ ก็ชอบตอนนี้ที่สุด
    #631
    0
  3. #583 Tnnma25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:58

    ฮรืออออ อ่านแล้วน้ำตาจะร่วง
    #583
    0
  4. #348 Kunnija (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 11:15

    โชเอย์คุงน่าสงสารอ่า T^T
    #348
    0
  5. #253 Ame-himesama (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 06:10

    คุณได้รับโชคตะมา1
    #253
    0
  6. #82 katerak12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:32

    โชเอย์~~~~~~~~~คุง~~~~~~~~TVT

    #82
    0
  7. #81 Meemiza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:23
    ฮือ~ โชเอย์คุงน่าสงสารอ่า
    #81
    0
  8. #80 Cmil (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:48
    แงงงง ชัวิตมันเศร้าาา
    #80
    0
  9. #79 LukiMemory (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:40
    รอนะคะ ลงต่อเร็วๆๆนะคะ
    #79
    0
  10. #78 shirayuuki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:35

    โชเอย์คุงงงงง
    #78
    0
  11. #76 Windy Erika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:21
    เอาตอนหลักมาด้วยจิ
    #76
    1
    • #76-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 17)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:27
      รอคอมเก่าซ่อมก๊อนนน ตอนหลักเขียนเสร็จแล้วแต่อยู่เครื่องเก่า ฮืออออ
      #76-1