【Dungeon Master แล้วไง? ก็ฉันอยากเปลี่ยนที่นี่เป็นร้านบุฟเฟต์นี่!】

ตอนที่ 16 : [Re] ตอนที่ 15 ทำการเผยแพร่!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 651 ครั้ง
    15 ก.พ. 63

บทที่ 2 ดันเจี้ยนแฟนตาเซียยินดีให้บริการ

ตอนที่ 15 ทำการเผยแพร่!

 

จากผลการโหวตและคะแนนที่ทุกคนทำได้ใน 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา ผู้ได้รับเลือกที่จะออกไปข้างนอกดันเจี้ยนกับฉันสำหรับหัวหน้าได้แก่— “

ยืนประกาศผลจากความพึงพอใจจากการประเมินของดันเจี้ยนและผู้คนที่เข้ามาทานอาหาร

นี่เป็นอีกกฎที่ร่างขึ้นเพื่อทุกคนซึ่งปรารถนาที่จะได้ออกไปข้างนอกอีกสักครั้งหลังผ่านไปหลายร้อยปี

แน่นอนว่าต้องมีกำหนดปริมาณคนที่จะต้องออกไปด้วย

ถ้าไปหมด ได้ผลาญมานาในร่างฉันหมดแน่!!!

เพราะการจะออกไปได้นี่คือผลาญมานาฉันไป 80% เลย!!!

จะคัดเลือกแค่หัวหน้าของแต่ละแผนก, โอลเกอร์ / ออร์ค / สไลม์ / ลิซาร์ดแมน และก็อบบลินที่ทำงานดีที่สุดมาอย่างละหนึ่ง

พอชนะหนึ่งรอบก็จะถูกคัดออกเพื่อไม่ให้ซ้ำกับรอบถัดไป

หัวหน้าที่ผ่านรอบแรกได้แก่โทโย

ไชโย!!!!”

ตะโกนดีใจเสียงดัง คนอื่นๆ เองก็พากันดีใจ

คนอื่นๆ เป็นพนักงานในร้านอาหารชาบู-ปิ้งย่าง

แน่นอนว่าสำหรับก็อบลิน ผู้ที่ชนะคงไม่พ้น... ก็อบมิริจัง~

ข ข้าเหรอคะ!?”

อื้อ ดูเหมือนว่าลูกค้าส่วนใจชอบการบริการของเธอน่ะ ทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ นะจ๊ะ”

“!! ค่ะนายท่าน!”

เอาล่ะ

กำหนดการวันนี้ช่วงเช้าเคลียร์ปัญหาระหว่างพ่อค้าแม่ค้า

เสร็จก็พาทุกคนเที่ยวรอบเมือง

กลับมาก็เทเวลาทุกอย่างให้กับส้มตำสุดแซ่บ!!!!

.

.

.

.

ถึงจะไม่มีปลาร้าเนื่องจากฉันไม่ชอบกินก็เถอะนะ

 

วู้ม—!! วาร์ปมาโผล่ ณ ด้านนอกของดันเจี้ยนแฟนตาเซียบริเวณประตู ฉันสวมผ้าคลุมปิดหน้าปิดตาและผมเอาไว้ คราวนี้พาเจ้าเพกาซัสตัวน้อยเซโลมาข้างนอกแทนเพื่อให้ช่วยเรื่องคุยงาน

โทโยกับคนอื่นๆ ช่วยกันแบกหีบซึ่งบรรจุของสำหรับงาน

เอาล่ะ พร้อมรึยังทุกคน?”

ค ครับ...” โทโยออกอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัด

คงเพราะไม่ได้ขึ้นมาข้างบนมานานสินะ หรือว่านี่เป็นครั้งแรกที่ขึ้นก็ไม่รู้?

คนอื่นๆ เองก็ออกอาการหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด

เพราะงั้นเลยต้องคลี่ยิ้มหวานให้

ไม่ต้องกลัว หากมีคนดูถูกพวกเธอ ฉันจะจัดการให้เอง” ว่าพลางยิ้มกว้างให้ทุกคนหายกลัว “ไปกันเถอะ~”

ความหวาดหวั่นหายไปจากใบหน้าทุกคนแทนที่ด้วยรอยยิ้ม

ครับ/ค่ะ!!!!”

ก้าวออกจากปากทางเข้าดันเจี้ยนแฟนตาเซีย ผู้คนบริเวณนั้นซึ่งมาต่อคิวเข้าร้านอาหารต่างพากันมองและซุบซิบต่างๆ นานา

ถึงอย่างนั้นเพกาซัสน้อยเซโลก็สัมผัสไม่ได้ว่าเป็นเรื่องแย่ๆ

ดูเหมือนจะประหลาดใจเรื่องผู้ติดตาม และสงสัยว่าท่านคือดันเจี้ยนมาสเตอร์เท่านั้นครับ’

โอเค ไม่นินทาพวกโทโยก็ดีแล้ว

เดี๋ยวกลายเป็นแผลใจไม่กล้าออกกันพอดี

ว้าววววววววววว—!!!!!”

โอ้ววววววววววว—!!!!!”

ประสานเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นจนคนรอบข้างมองตามๆ กัน พวกเขาเก็บอาการดีใจไม่อยู่ ถึงขั้นเจโลที่วันนี้เฝ้าดูหน้าจอของดันเจี้ยนกับโชเอย์เตือนเรื่องค่าความสัมพันธ์ที่พุ่งสูงทะลุเกท

230 / 100 เจ้าค่า—!!!!

เดี๋ยวไปที่กิลด์กันก่อนนะ แล้วค่อยไปเที่ยวกัน”

ครับ/ค่ะนายท่าน!!!”

เสียงดังกว่าเดิม

เอิ่ม... ดีใจที่ออกมาจนลืมความประหม่าไปแล้วสินะ

เอาเถอะ ก็ดีแล้วล่ะ

 

กิลด์ประจำเมืองวันนี้ดูคึกคักกว่าปกติ คงเพราะหลายคนรับรู้ได้และจำหน้าบางคนได้จากร้านอาหาร จึงไม่แปลกใจเลยที่พอจะเดาได้ว่าฉันเป็นใคร จึงได้รับการต้อนรับอย่างดี

คุณก็อบมิริ?”

ก็อบมิริจังหันไปมองตามเสียงเรียก เอาเข้าจริงฉันก็หันไปมองเหมือนกัน

อ้อ กลุ่มนักผจญภัยที่มาวันนั้นแล้วกลายเป็นขาประจำนี่เอง

ท่านลุค ท่านเปฟก้า ท่านเอเลนอส กับท่านลอร่าเองก็ด้วย! ดีใจจังค่ะที่ได้เจออีกครั้ง” เจ้าหล่อนหันไปยิ้มกว้าง

แล้วนี่คือ...ขึ้นมาได้ยังไงน่ะ...?” เอเลนอสถาม

ข้าขึ้นมาได้ท่านนายท่านน่ะค่ะ เป็นการให้รางวัลที่ทำงานได้ดี” ว่าจบเธอก็ผายมือมาหา

ฉันเลยส่งยิ้มบางให้ ยังไงก็เห็นแค่ปากอยู่แล้วล่ะนะ

ท ท่านคือดันเจี้ยนมาสเตอร์.... ป เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับที่ได้พบ!!” ลุคโค้งให้ฉัน คนอื่นๆ เองก็รีบโค้งให้เหมือนกัน

แล้ว...ท่านมาที่กิลด์ มีอะไรเหรอคะ หรือ... เรื่องภารกิจนั่น?” เปฟก้าเสี่ยงถามขึ้นมา

ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ไม่ได้จะขึ้นมาอาละวาดซะหน่อย

นั่นก็มีส่วนค่ะ แต่จริงๆ มาเรื่องอื่นมากกว่า”

พอพูดอย่างนั้นหลายคนก็ทำหน้าสงสัยจนคุณคาเรนโผล่มาพาฉันไปยังห้องประชุมของกิลด์ ที่วันนี้เต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วทั้งเมือง โดยมีคุณบาร์ดยืนอยู่แถวนั้น

ใช่ พวกเขาคือตัวแทนของร้านอาหารซึ่งได้ผลกระทบจากการเปิดดันเจี้ยนของฉันนั่นเอง

เรื่องชาบู-ปิ้งย่างน่ะราคาค่อนข้างสูง

โรงอาหารอาหารค่อนข้างแพงเหมือนกัน

แต่ก็ถูกกว่าชาบู-ปิ้งย่างและมีให้เลือกสรรหลากหลายรูปแบบมากกว่า แถมแต่ละร้านก็มีรสชาติแตกต่างกัน

เพราะงั้นคนข้างนอกตอนนี้เลยเดือดร้อนเนื่องจากไม่มีลูกค้าเข้าร้านและทุกคนต่างบ่นหรือติเตียนเรื่องอาหาร

ขอบคุณทุกคนที่มาวันนี้ ขอแนะนำตัวอีกครั้ง ฉัน.. สโนว์ ดันเจี้ยนมาสเตอร์แห่งแฟนตาเซียค่ะ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี หากใครมีคำถามก็สามารถถามได้ทันที ไม่จำเป็นต้องกลัวนะคะ”

ว่าจบก็คลี่ยิ้มหวานให้เพื่อให้ทุกคนผ่อนคลาย

ถึงอย่างนั้นบรรยากาศก็ยังตึงเครียดเล็กน้อย ฉันเลยให้เซโลโผล่ออกมาอยู่ข้างๆ ในร่างจริง

นั่นไง ฮือฮาหนักกว่าเดิมอีก!

แต่ก็ในแง่ดีล่ะนะ

เพราะเซโลคือตัวแทนของธาตุแห่งแสงสว่าง ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นธรรมและความดี เขาคริสตัลนั่นเป็นสัญลักษณ์ได้อย่างดี

พอเห็นแบบนั้นเลยให้คุณบาร์ดช่วยส่งสัญญาณเริ่มการประชุม

อย่างแรกที่ฉันจะพูดเลย ก็คือเรื่องอาหารค่ะ หากบางคนจำได้ จะมีครั้งหนึ่งที่ฉันไปทานร้านอาหารของทุกคนใช่มั้ยคะ?”

เริ่มอธิบายว่าอาหารส่วนใหญ่เน้นเค็มเพื่อพวกนักผจญภัยที่ไปออกกำลังจนเสียเหงื่อ แต่สำหรับคนทั่วไป อาหารมันเค็มเกินกว่าจะไหว

ทว่าด้วยความเคยชินหลังทานมานาน จึงไม่มีใครบ่น

รสจืด ก็จืดเกิน

ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเครื่องปรุง และถึงมี ก็ปรุงไม่เยอะเท่าไหร่นัก

ด้วยการยึดหลักของบรรพบุรุษว่าเขาทำแบบนั้น ฉันก็จะทำแบบเดิมต่อไปไม่มีตัดแต่งตกแต่งอะไรเพิ่ม

หรือแม้แต่เจ้าขนมปังที่หลายคนชอบแวะมาซื้อ

ของข้างบนมันแข็งเกิน แถมยังร่วนเกินไป

ทุกข้อติเตียนพวกเขาน้อมรับฟัง สาเหตุที่ยอมรับโดยไม่ปฏิเสธเพราะฉันและเซโลจำได้ ว่าเคยโผล่มาทานที่ดันเจี้ยนยังไงล่ะ

หลังจากติเตียนจนเสร็จ หลายคนดูเศร้าหมอง

นี่ล่ะ คือจุดที่จะพูดคำนั้นเพื่อจุดประกายความหวัง!

และที่ฉันมาวันนี้ ไม่ใช่มาเพื่อติเตียน แต่มาเพื่อที่จะบอกว่า ข้อมูลอาหารทั้งหมดในโรงอาหารฉัน ยินดีที่จะแจกจ่ายให้ทุกคนไปทำโดยไม่ต้องเสียเงินหรืออะไรทั้งสิ้นค่ะ

“!!!!!”

ยิ่งฮือฮาหนักกว่าเดิมอีกจ้า~

หลายคนดูประหลาดใจกับสิ่งที่ฉันพูด จนมีชายคนหนึ่งยกมืออย่างกล้าๆ กลัวๆ

ม ไม่ต้องจ่ายอะไรให้จริงเรอะ ไม่ได้หลอกใช่ไหม?”

แน่นอนค่ะ ไม่หลอกแน่นอน แค่ต้องตกลงกันเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งไม่น่าจะส่งผลกระทบอะไรแน่นอน”

ข้อแลกเปลี่ยนอะไรเหรอครับท่านสโนว์” คุณบาร์ดถาม

ฉันคลี่ยิ้มกว้าง

ราคาและวัตถุดิบของอาหารค่ะ”

ทำการอธิบายต่อให้เข้าใจง่ายๆ คือวัตถุดิบในดันเจี้ยนนั้นเป็นของหายาก ขนาดเจ้าไก่ครอกกาไทรส์นี่ก็ถือว่าเป็นระดับสูงเกินกว่าราคาตลาดจะเอื้อมถึง

ไม่ใช่ระดับสูงปกติด้วย...

ระดับตำนานเลยต่างหาก!!!!

ดังนั้น จึงขอให้ทุกคนขายในราคาต่ำกว่าในดันเจี้ยนเพราะวัตถุดิบพวกเขาเป็นของหาได้ในตลาดทั่วไป

อีกข้อที่อยากจะขอ ร้านอาหารบางร้านที่ฉันไปกินบางแห่งก็มีเอกลักษณ์ของตนอยู่แล้ว แค่ปรับปรุงนิดๆ หน่อยๆ ก็อร่อยกว่าเดิมแล้วค่ะ อยากให้อนุลักษณ์เมนูประจำร้านตนไว้ด้วย”

ระหว่างนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งยกมือถาม

คือ... ขอทราบเหตุผลได้ไหมคะว่าทำไมถึงให้สูตรนั่นแก่พวกเราฟรี...”

“........ก็เพราะว่าฉันชอบกินไงคะ...”

คำตอบนั้นทำเอาหลายคนงง ฉันก็แค่ยิ้มบางตอบกลับไป หลับตาพริ้ม นาบมือลงกลางอกพลางนึกถึงอดีตสมัยก่อนด้วยความสุข...

ในสถานที่ที่ฉันจากมา... อาหารนั้นมีหลากหลายจนมากกว่าจะกินไหว ทุกคนต่างก็พยายามพัฒนาอาหารของตนให้มากขึ้นไป... ไม่ว่าจะเป็นซุป... ข้าว... ไข่... ขนมปัง หรืออาหารธรรมดาๆ ทั่วไปนั้นก็อร่อยจนชวนใจเต้นได้... สำหรับฉัน... การได้ทานอาหารอร่อยๆ ขณะกำลังเหนื่อยล้าหรือเครียด... มันทำให้รู้สึกสบายใจขึ้น... ถึงอาหารจะแพง ก็ยินดีจ่ายเงินเพื่อได้ทานของอร่อย... โดยเฉพาะมื้ออาหารกับครอบครัวหรือคนสำคัญ... ลองนึกดูสิคะ... มื้ออาหารอุ่นๆ แสนอร่อย... รอยยิ้มของลูกค้าที่ได้ทานอาหารของเรา... ครอบครัวที่ทานอาหารพร้อมหน้า... ไม่มีอะไรจะวิเศษไปมากกว่านี้แล้วจริงมั้ยคะ...”

แค่คิดถึง... ก็ทำเอาน้ำตาคลอไหลอาบหน้าเล็กน้อย...

ทั้งเซโลและพวกโทโยลนลานหาผ้ามาให้ฉันเช็ดน้ำตา

ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ทุกคนในห้องทำหน้ายังไง...

แต่สิ่งที่ฉันพูดออกไปคือความจริงทุกประการ

การได้ทานอาหารอร่อยๆ กับพ่อแม่น่ะ...

เป็นเรื่องที่ดีที่สุดของคนเป็นลูกเลยล่ะ...

การประชุมจบลงหลังจากฉันร้องไห้ไม่นาน ทุกคนยอมรับข้อเสนอนั้นและยินดีจะทำตาม

ไหนๆ ก็ไหนๆ ถือโอกาสอธิบายเรื่องดันเจี้ยนชั้นใหม่ที่กำลังจะเปิดซึ่งเปิดคล้ายกับตลาดโดยเรียกว่า [ซูเปอร์มาร์เก็ต]

ทุกคนสามารถไปซื้อเครื่องปรุงอาหารหรือของใช้อื่นๆ ได้

หากของใช้ไหนไม่เข้าใจก็จะมีพวกผึ้งตัวน้อยช่วยอธิบายสรรพคุณและวิธีใช้ให้ แต่หากลืม ข้างของใช้พวกนั้นก็จะติดป้ายบอกไว้เช่นกัน

พวกโทโยวางหีบที่แบกมาตั้งแต่ดันเจี้ยนลงบนโต๊ะด้านหน้า ของภายในคือเมนูอาหารที่ฉันตีพิมพ์เอง, พวกเครื่องปรุงและตัวอย่างของใช้นั่นเอง

ตอนนี้ให้โดยไม่คิดเงิน แต่หากหมดแล้วสามารถไปซื้อได้ที่ดันเจี้ยนชั้น 4 นะคะ~”

ถือว่าโปรโมทไปในตัวด้วยล่ะนะ!

และแก้ไขปัญหาเรื่องตลาดนี่ไว้ก่อนเลยว่าของใช้จะไม่ซ้ำกับคนข้างบน โดยเฉพาะเรื่องวัตถุดิบทำอาหารจะเน้นราคาสูงไว้ก่อน เพื่อจะได้แบ่งแยกกันชัดเจน

และเจ้าของใช้นั่นก็สำหรับสุภาพสตรี... [ผ้าอนามัย] นั่นเอง!!!

ก็อธิบายวิธีใช้แบบลับๆ ไม่ให้พวกผู้ชายได้ยิน

วิธีทิ้งก็ขอให้ห่อกระดาษและจุดไฟเผาได้เลยเพราะใช้วัสดุธรรมชาติไม่ส่งผลกระทบอะไรตามมาแน่นอน

รับประกันด้วยสกิล [ตรวจสอบ] เลยจ้า~

คุณบาร์ด เรื่องภารกิจนั่นเป็นยังไงบ้างคะ?”

ไปสอบถามอีกฝ่ายขณะพวกโทโยอธิบายเรื่องการใช้เครื่องปรุง

อ้อ... จะว่ายังไงดีล่ะครับ....”

ไหงดูกระอักกระอ่วนขนาดนั้น...??

ไม่มีใครสมัครเหรอคะ?”

ไม่หรอกครับ มีแน่นอน แต่.... จะว่ายังไงดีล่ะครับ... เจ้าเรื่องภารกิจนี่คือทำเอาพวกนักปราชญ์ของกระทรวงการศึกษาประชันความรู้จนวุ่นวายไปทั่วทั้งเมืองเลยล่ะครับตอนนี้.... คงเพราะสนใจรางวัลกระมัง”

อ้อ... เห็นแก่กินเหมือนฉันสินะ เหอะๆ

การประชุมจบลงด้วยดีก็ถึงเวลาพาพวกโทโยไปเที่ยว เงินที่ใช้จ่ายก็คือเงินเดือนที่ทุกคนหามาได้เอง โดยเน้นให้ใช้จ่ายอย่างประหยัด

ถ้าจะให้พูด....

อารมณ์คล้ายคุณแม่พาลูกมาเที่ยวในรอบสิบปี วิ่งไปโน่นมานี่ถามไม่หยุด

ถึงจะดูน่ารักน่าเอ็นดู

แต่บางทีก็ไม่เข้ากับร่างกายที่ดูอายุมากกว่าฉันเลยนะทุกคน...

 

ยินดีต้อนรับกลับครับท่านสโนว์”

ยินดีต้อนรับกลับครับท่านสโนว์!!’

กลับมาแล้วจ้าทุกคน~”

พุ่งมากอดโชเอย์กับพวกเการ์แน่นก่อนหมุนๆ ไปมา ฟู่ว! วันนี้เหนื่อยเต็มที่แล้วก็ต้องให้รางวัล (?) ตัวเองหน่อยล่ะนะ

เอ้อใช่ นี่จดหมายจ้ะ คุณคาอินกับคุณเซฟิร่าฝากมาน่ะ”

ยื่นจดหมายที่ทั้งคู่ฝากมาให้โชเอย์

จริงๆ อยากเรียกคุณซาลเอฟโนมากกว่า แต่ดูเหมือนเขาอยากให้เรียกชื่อจริงแทน ครั้นจะปฏิเสธก็ไม่ใช่นิสัยซะด้วย

โชเอย์แกะจดหมายนั่นอ่านอย่างขะมักเขม้น

เขาเขียนอะไรมารึโชเอย์?’ เการ์ถาม

ดูเหมือนว่าจะถามสภาพร่างกายของผมน่ะครับ”

ทั้งคู่เป็นห่วงโชเอย์ล่ะนะ ดีแล้วล่ะ” ลูบหัวเด็กน้อยไปมาก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจและวอร์มร่างกายเล็กน้อย

เอาล่ะ พร้อมสำหรับส้มตำ ต้มแซ่บ และตับหวาน!!!!!!!!

 

 

มาถึงห้องครัวก็พบแก๊งฟลอจิ๋วเตรียมวัตถุดิบทำอาหารให้แล้ว และเหมือนทุกครั้งที่ต้องเดินมาลูบหัวให้รางวัลความน่ารักจนครบทุกตัว

ครั้งนี้มาสเตอร์จะทำอะไรเหรอครับ?’ เจ้านกสายฟ้าไมน์เอ่ยถาม

อ้อ ส้มตำน่ะ”

ส้ม...ตำ?’ ฮิปโปกริฟตัวน้อยเทมเพสต์เอียงคอมองงงๆ

คนอื่นๆ เองก็ทำหน้างงเช่นกัน

หมายถึงเอาส้มไปตำเหรอครับ?” โชเอย์ถาม

ไม่ใช่หรอกๆ ใช้มะละกอน่ะ”

แล้วทำไมไม่เป็นมะละกอตำ แทนที่จะเป็นส้มตำล่ะครับ?’

อึก!! คำถามของเจ้าลิเวียธานตัวน้อยนี่ทำเอาฉันชะงักไปเลย ถามแบบนี้แล้วฉันจะตอบยังไงเนี่ย!!

ไ-อเราก็ไม่รู้เรื่องนี้ซะหน่อย!!!

เอาไงดีฟร้า—!!!!

ค คือ...!! นั่นไง! ค คำว่าส้มมาจากภาษาท้องถิ่นหมายถึงเปรี้ยว ส่วนตำก็เอามาตำรวมๆ กันเลยเป็นส้มตำไงล่ะ!”

เห...”

แบบนี้นี่เอง ความรู้ใหม่เลยนะครับเนี่ย’ เซโลตอบ

แหะๆ ... เดาเอานะ ไม่รู้จริงรึเปล่า

แต่ถ้าเกิดถูกขึ้นมาคือดวงดีเกินไปนะเรา

มันค่อนข้างจะเผ็ดนะ ทุกคนทานไหวรึเปล่า?”

ไหวครับ!”

พวกข้าก็ไหว!’

ในเมื่อพูดแบบนั้นก็จะไม่ออมมือล่ะนะ... ไม่สิ ออมมือหน่อยละกัน ว่าจบก็สั่งให้แก๊งโกเล็มฟลอจิ๋วเตรียมไก่ย่าง ส่วนฉันก็ทำตำไทย ใส่กระเทียมและพริกลงในครก ใช้สากตำพอแหลก ตามด้วยกุ้งแห้งและตำสักพักหนึ่ง

เติมน้ำตาลปี๊บ ตำต่อจนน้ำตาลละลาย

ใส่มะละกอฝอย, แครอทฝอย, ถั่วฝักยาว, มะเขือเทศ ปรุงรสด้วยน้ำปลาและน้ำมะนาว หรือปรุงตามที่ตนชอบ จากนั้นจึงตำต่อจนส่วนผสมทั้งคลุกเคล้ากันดี

จริงๆ ควรใส่ถั่ว แต่ฉันไม่ชอบเลยไม่ใส่ แต่เติมกุ้งแห้งแทน

โชเอย์อยากกินด้วยเลยใส่แค่สามเม็ดพอ...

ตำเสร็จก็ตักให้โชเอย์ชิม

มีทั้งหวาน ทั้งเปรี้ยวและเผ็ดเลยครับ อร่อยจัง!”

ดีแล้วล่ะ~”

ว่าจบก็ทำเมนูต้มแซ่บต่อ!

ต้มน้ำให้เดือด ใส่กระดูกหมูลงไป ต้มจนกว่าหมูสุก ระหว่างนั้นคอยช้อนฟองคราบเลือดออกให้หมด

ตามด้วยใส่ตะไคร้ หอมแดง ข่า แล้วต้มต่ออีกสักหน่อยให้หมูเปื่อย พอเปื่อยได้ที่ ก็ปรุงรสด้วยเกลือ, น้ำปลา, น้ำตาลทราย, พริกสดและพริกป่น บีบมะนาวปิดท้ายหลังต้มมาสักพัก และโรยผักชีฝรั่ง

รสชาติเค็ม เผ็ด เปรี้ยว ครบ!!

อร่อย~ นึกถึงสูตรของคุณแม่เลย~”

ดีดดิ้นอยู่อย่างนั้น

เอาล่ะ มาถึงอีกเมนู ตับหวาน!

เติมน้ำเปล่าลงไปในหม้อพอขลุกขลิก ตามด้วยตับ

รวนให้พอสุก

หลังจากนั้นก็ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำมะนาว และพริกแดงป่น

ก่อนจะคนให้ทั่ว

ตามด้วยหอมแดง ข้าวคั่ว ผักชีฝรั่ง ต้นหอยซอย และ ใบสะระแหน่

และคนให้เข้ากันอีกครั้งก็เป็นอันเสร็จ!!!

เสร็จเรียบร้อยทั้งสามเมนู โชเอย์เองก็ไปตักข้าวเหนียวมาเตรียมให้พร้อม

เอาล่ะ...พร้อมเสิร์ฟความแซ่บแล้ว!

ทุกคนต่างก็มารุมล้อมเตรียมทานอาหาร และเพราะไม่เคยทานเลยสังเกตกันยกใหญ่

ใช้ส้อมตักตำไทยใส่ปากคำโต

อื้ม~!!!”

ความเผ็ดกับความเปรี้ยวที่แสนจะเข้มข้นและจัดจ้านได้ใจนี่แหละ! หยิบข้าวเหนียวจากกระติ๊บมาปั้นใส่ปาก อีกก้อนก็จิ้มน้ำส้มตำเข้าปาก ฉีกน่องไก่ย่างกัดเต็มคำ!

แซ่บแท้น้อ~!!”

พอเห็นฉันทานแบบนั้นทุกคนก็เริ่มทานตาม และเริ่มแสดงอาการประหลาดใจกับอาหารที่ไม่เคยทานอีกครั้ง

ใช้ช้อนตักน้ำต้มแซ่บร้อนๆ เข้าปาก กระดูกอ่อนหมูเปื่อยได้ที่ เคี้ยวดังกรุบๆ ความเปรี้ยวและความเผ็ดซึมเข้าเนื้อ

อา... นี่ก็อร่อย~

ต่อมาคือตับหวาน รสชาติของตับที่ไม่ได้ทานมานานกับน้ำยำเปรี้ยวๆ และข้าวคั่วนี่ทำให้อดไม่ได้ที่จะหยิบข้าวเหนียวเข้าปาก!!

เป็นไงบ้าง อร่อยใช่มั้ย?”

ครับ! อร่อย!” โชเอย์ตอบ

รสเผ็ดกับเปรี้ยวเด่นชัด แต่ก็มีความเค็มแฝง อร่อยมากครับมาสเตอร์!’ เนลตอบ

เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ!!’ ทุกตนตอบ

ดีแล้วล่ะ~” ช่วยเช็ดปากให้ฟลอ

ถึงฟลอกับเซโลไม่ทานเนื้อแต่ทานร่วมกับเนื้อได้ เลยไม่มีปัญหาเท่าไหร่แล้วตอนนี้

จะว่าไป...พรุ่งนี้คุณนิกซ์มานี่นะ

ไหนๆ ก็ไหนๆ เดี๋ยวให้ชิมน้ำซุปใหม่ของชาบูเลยละกัน

แล้วก็ขนมแบบใหม่ด้วย

หวังว่าจะชอบนะ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 651 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

764 ความคิดเห็น

  1. #746 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 16:40
    หิววววววว
    #746
    0
  2. #672 Bombay000 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 00:16
    คำเตือน!! อย่าอ่านนิยายเรื่องนี้ตอนดึก กับดัก!!
    #672
    0
  3. #353 GhostFariy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:00
    โอ๊ย! เรื่องนี้ทำน้ำลายสออีกแล้ว
    #353
    0
  4. #236 LR041 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:40
    เหมือนคุณแม่ดูเเลเด็กน้อยอ่ะ น่ารักกก
    #236
    0
  5. #77 นักเดินทางข้ามเวลา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:28
    แล้วเป็นเดาที่ถูกด้วยนะ555
    #77
    0
  6. #75 Meemiza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 15:43
    ทำไมรู้สึกถึงออร่าของพระเอกหว่า~
    #75
    0
  7. #74 ChibaNaraku (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 14:54
    จัดมาอีกกก
    #74
    0
  8. #72 LukiMemory (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 14:17

    รอนะคะ
    #72
    0