【Dungeon Master แล้วไง? ก็ฉันอยากเปลี่ยนที่นี่เป็นร้านบุฟเฟต์นี่!】

ตอนที่ 10 : [Re] ตอนที่ 9 ใครว่าง่าย?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 604 ครั้ง
    15 ก.พ. 63

บทที่ 1 ดันเจี้ยนมาสเตอร์&ซัมมอนเนอร์

ตอนที่ 9 ใครว่าง่าย?

 

ตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ ดึงผ้าห่มคลุมตัวโชเอย์ที่ยังนอนอยู่ ค่อยๆ ย่องออกมาจากห้องนอน ไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยก่อนเข้าครัว กองทัพฟลอจิ๋วก็ทำงานแข็งขัน เตรียมข้าวเช้าให้พวกเรากันอยู่

ที่ตื่นเร็ววันนี้ก็เพื่อเตรียมตัวไปสาธิตวิธีทำอาหารตามสั่ง เนื่องจากที่จะสอนวันนี้เป็นข้าวราดแกง จานเดียวจบ

ข้าวแกงจำต้องเตรียมอาหารหลายอย่าง และการจะให้เก่งภายในวันสองวันคงเป็นไปไม่ได้ เลยใช้ DP ถ่ายทอดทักษะแก่พวกพ่อครัวแม่ครัวแทน

เพราะงั้นวันนี้ฉันจะอยู่แค่ในห้องครัว และปล่อยให้พวกเขาแสดงฝีมือ แล้วส่งมาชิมทีละอย่างสองอย่าง

กรณีอาหารญี่ปุ่นฉันจำได้จากเว็บ MYTUBE ส่งมอบให้แก่ทุกคนเมื่อวันก่อน ถ่ายทอดทักษะใช้ 800 DP เหลือแค่ 14,720 DP

ถ้าใช้สองรอบติดก็น่าจะเหลือประมาณ 13,920 DP

โอเค ก็พอไหวอยู่ กำหมัดแน่น อย่างน้อยก็พอจะเอาไปใช้ปรับปรุงทางเข้าได้แหละ!

เมนูอาหารญี่ปุ่นตอนนี้คือ [ข้าวแกงกะหรี่] กับ [เมนูเส้น]

เจ้าเมนูเส้นตอนนี้มีแค่ [ดง] [ราเม็ง] และ [โซบะ]

ที่จะมีปัญหาในตอนแรกจนต้องคัดกรองคนให้ดีก่อนที่จะลงทำ ก็คือตัวเส้น เท่าที่เคยอ่านในการ์ตูนมา คนทำเส้นต้องแตกต่างกัน

ห้ามมาทำรวมกัน ทางใครทางมัน

จึงเปิดโรงงานผลิตเส้นโดยเฉพาะให้แก่เหล่านักทำเส้นเผ่าออร์ค

ส่วนข้าวแกงกะหรี่ ตัวแกงเองก็มีทั้งหมู... ไก่... หมู-ไก่-กุ้งชุบแป้งทอด... แล้วก็ออมเล็ตราดแกงกะหรี่เมนูดังที่ฉันอยากลิ้มรสมานาน!!!

ออมเล็ตนุ่มๆ ฟูๆ ใช้มีดผ่ากลาง ไข่ที่ยังไม่สุกดีไหลเยิ้มโปะข้าวสวยหอมๆ ตามด้วยแกงกะหรี่รสเผ็ดจัดจ้าน ความกลมกล่อมที่ลงตัวจนอยากจะทานต่ออีก…

แค่คิดน้ำลายก็ไหลจนต้องยกมือเช็ด!!

ทว่า...ปัญหาใหญ่ยิ่งกว่ามันก็คือการทำอาหารไทย!!!

สำหรับฉัน อาหารญี่ปุ่นมันก็ไม่ใช่ง่ายๆ เหมือนกัน แต่ยากสุดเท่าที่เห็นมาหรือมีปัญหาที่สุดก็คืออาหารไทย!!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...

หันขวับจ้องมองไปยังเจ้าพริกแกงตัวปัญหาที่วางเรียงรายกันบนโต๊ะ!!!! ใช่แล้ว... นี่แหละปัญหาหลัก...

เครื่องแกงมันทำยังง๊าย—!!!!!!

ทำได้แต่ยกมือกุมหัวโวยวายในใจไม่กล้าตะโกนออกมา

จริงอยู่ที่มีวัตถุดิบที่ท่านเนลติน่าประทานให้ แต่เราก็ต้องจดว่าเจ้าพริกแกงนี่มีส่วนผสมอะไรบ้างเพื่อไปให้คิมิกะกับคิริกะผลิตผลพริกแกงเพื่อทำอาหารต่อไป!!!

รู้งี้ตอนนั้นที่ป้าอธิบายฟังซะก็ดี!!

ไม่น่าตีเนียนบอกไม่ว่างเลยง่า เสียใจสุดๆ เลย...

เดาสุ่มซะดีไหมเนี่ย...”

ถ้าเดาแล้วเดาผิด เครื่องแกงก็จะผิดเพี้ยนไม่เหมือนกับที่เคยใช้ ที่สำคัญตัวเครื่องแกงก็ไม่ได้มีแค่แบบเดียว

พริกแกงสำหรับแกงส้มเอย...

พริกแกงสำหรับทำแกงเผ็ดเอย...

ใช้ผิดชีวิตจบเลยนะ... เฮ้อ— ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

มาสเตอร์ เครียดอะไรเหรอครับ?’

อ้าว? อรุณสวัสดิ์จ้ะเซโล”

กล่าวสวัสดียามเช้าแก่เจ้าเพกาซัสตัวน้อยน่ารักด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกที ถึงตอนนี้จะยังเครียดอยู่ก็เถอะ

อรุณสวัสดิ์ครับมาสเตอร์’

เซโลตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

ถ้าให้ข้าเดาเรื่องที่มาสเตอร์เครียด คงเป็นเรื่องอาหารแน่เลย’

แหม รู้ทันอีกแล้วนะเรา แต่ก็นะ ใช่แหละ พอดีพยายามแยกส่วนผสมของเครื่องแกงอยู่น่ะ แต่ชิมไปชิมมา ยังไงก็มีเผ็ดอย่างเดียว”

หืม...’ เซโลบินวนรอบๆ ‘ทำไมมาสเตอร์ไม่ลองใช้ [ตรวจสอบ] ล่ะครับ?’

เอ๊ะ?”

.

.

.

.

เออแฮะ!! จริงด้วย!!!!”

ลืมไปซะสนิทว่ามีทักษะอันแสนสะดวกสบายอยู่นี่หว่า!!!!

จ้าดง่าวแท้เนาะ!

เจ้าม้าเพกาซัสตัวน้อยก็หัวเราะคิกคักกับท่าทางฉัน เอาเถอะ อยู่มาหลายเดือนคงชินกับนิสัยแล้วล่ะนะ

[ตรวจสอบ] เครื่องแกงต่างๆ ก่อนฝากเซโรไปให้สองแฝด

ก่อนเริ่มเขียนเมนูเท่าที่จำได้ของร้านข้าวแกงร้านเด็ดที่มักไปทานบ่อยๆ ระหว่างนั้นก็ช่วยออกคำสั่งให้กองทัพฟลอจิ๋วเตรียมวัตถุดิบสำหรับการทำ

เมนูหลักๆ คือ [กะเพราหมู-ไก่] [ไข่ดาว] [ไข่เจียวชะอม] [ต้มยำ] [แกงจืดเต้าหู้สาหร่าย] [ยำไข่ต้ม] และยังมีอีกหลากหลายเมนูให้เลือกสรร

แต่เนื่องจากมันมีเยอะ ก็จะทำเท่าที่นึกออกก่อน

อีกเหตุผลคือพวกแกงค่อนข้างต้องใช้เวลาในการทำ ต้องฝึกให้มากกว่านี้อีกหน่อย

ขณะนั้นโชเอย์กับอสูรรับใช้ก็ตื่นพอดี เด็กชายที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่นยืนตัวโงนเงนไปมา หาววอดๆ ผมชี้เล็กน้อยจนต้องเข้าไปช่วยจัดทรงให้

ทุกคนตรงไปยังห้องอาบน้ำ

อืม... คงต้องทำข้าวเช้าให้ทานก่อนล่ะนะ

เอาล่ะ เริ่มทำอาหารได้!!

ตั้งกระทะทรงสูง เติมหัวกะทิ เคี่ยวด้วยไฟอ่อนไปเรื่อยๆ จนแตกมัน ตามด้วยพริกแกงเขียวหวาน ผัดจนกว่าจะส่งกลิ่นหอมน่าทาน

ปรับให้เป็นไฟกลาง ตามด้วยเนื้อไก่ครอกกาไทรส์ ผัดจนเนื้อไก่พอสุกก่อนเติมด้วยหางกะทิ

เมื่อกะทิเดือดก็ปรุงด้วยน้ำปลากับน้ำตาลปิ๊บ คนให้เข้ากัน

ปิดท้ายด้วยมะเขือเปราะ มะเขือพวง พริกชี้ฟ้าและใบโหระพา

[แกงเขียวหวานไก่ครอกกาไทรส์] เสร็จเรียบร้อย!!

เมนูต่อมา เติมน้ำมัน ใส่กระเทียมสับละเอียด ตามด้วยหมูสับ ผัดให้เข้ากันจนเริ่มสุก ตามด้วยพริกสดหั่นแว่นลงไป ปรุงด้วยเกลือ น้ำตาลทราย ซีอิ๊วดำ และน้ำปลา ผัดอีกครั้งก่อนจะใส่ใบกะเพราปิดท้าย

นี่แหละ [ผัดกะเพราหมู] ประจำบ้าน!!

กะเพราหมูที่ไม่มีเจ้าสิ่งที่เรียกว่าแครอทหรือข้าวโพด หมูสับที่ไม่ได้ละเอียดมากเกินจนมีขนาดใหญ่ รสชาติเผ็ดจัดจ้าน เมื่อทานคู่กับน้ำปลามะนาวเติมหอมแดงซอย

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับผลงานขณะทอดไข่ดาวเตรียมไว้

ถ้าทุกคนออกมาหมดแล้วก็บอกให้พวกเขาตักข้าวกันเองนะจ๊ะ จะได้กะปริมาณที่จะทานถูก”

ออกคำสั่งอีกครั้ง ฟลอจิ๋วพยักหน้าตะเบ๊ะรับอย่างน่ารัก และแยกย้ายไปเตรียมวัตถุดิบอื่นๆ ต่อ

ทำกะเพราอีกสองอย่างใส่จานแยก สั่งให้ยกไปวางช่องเวทเคลื่อนย้ายส่งให้พวกพ่อครัวแม่ครัวอาหารไทยชิม และเริ่มลงมือทำตาม

ไหนๆ ก็ไหนๆ ระหว่างรอกินข้าว ทำอย่างอื่นเตรียมไว้เลยละกัน

เติมน้ำในหม้อใหญ่ตามด้วยข่า ตะไคร้ ปิดฝารอจนเดือด

เตรียมกระดูกอ่อนของหมูและใบมะกรูดใส่ลงในหม้อขณะกำลังเดือดได้ที่เพื่อไม่ให้มันมีกลิ่นคาว

ตามด้วยมะเขือเทศหั่นที่มีความเปรี้ยวนิดๆ และหอมใหญ่เพื่อเพิ่มความหวาน

ปรุงรสด้วยน้ำปลา พริกแดง และมะนาว

ก็จะได้ [ต้มยำกระดูกอ่อน] สุดแซ่บ!

กระดูกอ่อนเขี้ยวกรุบๆ แสนเพลิน เนื้อหมูนุ่มจนร่วนหลุดออกจากกระดูก น้ำต้มยำที่เผ็ดและเปรี้ยวถึงใจกับข้าวสวยร้อนๆ ราดด้วยน้ำจนชุ่ม แค่ข้าวหนึ่งคำกับพริกและเนื้อหมูเข้าปากก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์

สามในหลายสิบเมนูของป้าที่อร่อยยิ่งกว่าอาหารร้านไหนๆ

ขณะมองเจ้าต้มยำกระดูกอ่อนก็ทำให้นึกถึงอดีตขึ้นมา...

เมื่อตื่นหรือก่อนนอนก็จะร้องขอให้ป้าช่วยทำให้ กระดูกหมูแสนถูกจากในตลาดทั้งแบบแข็งและอ่อน ร้องขอให้ช่วยทำให้โดยไม่มีวันเบื่อหน่าย ทั้งที่เป็นเมนูธรรมดาทั่วไป

ภาพของคุณป้าลอยขึ้นมา... คิดถึง.. อยากเจอ...

อยากทานอาหารฝีมือคุณป้าอีก...

อะ...”

รับรู้ได้ถึงน้ำสีใสไหลอาบหน้าอีกครั้งหลังห่างหายไปนาน

ดันเผลอร้องไห้อีกแล้วสิ...

ถึงเหตุการณ์นั้นจะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม

ใจก็ยังคงไม่หายคิดถึงครอบครัว...

การจากลามันรวดเร็วเกินไป...

และเพราะจู่ๆ ฉันก็ร้องไห้ออกมา พวกฟลอจิ๋วต่างก็กระวนกระวายกันยกใหญ่ พยายามห้ามไม่ให้ร้อง แต่น้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุด...

ขนาดทำเมนูธรรมดายังขนาดนี้ เมนูอื่นที่กำลังเริ่มทำจะเป็นอย่างไรกันนะ...

คิดถึง... คิดถึง... คิดถึงทุกคนเหลือเกิน...

มาสเตอร์!!!!’

เฮือก!!! สะดุ้งโหยงกับเสียงตะโกนของพวกอสูรอัญมณีทุกตนต่างโผล่เข้ามาในห้องครัวกันทุกตน สีหน้าต่างดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

ได้รับบาดเจ็บอะไรตรงไหนรึครับ!!’

พวกเการ์ยังตัวเปียกน้ำ...

ปลอดภัยใช่มั้ยคะมาสเตอร์!?’

คุณอาเรียถืออุปกรณ์ตัดเย็บเสื้อผ้า...

ท่านสโนว์! เป็นอะไรรึเปล่าครับ! บาดเจ็บเหรอ!!”

โชเอย์ก็รีบใส่เสื้อลวกๆ วิ่งตามมาทีหลัง

อา... ลืมไปเลยว่าความรู้สึกสามารถสื่อถึงกับอสูรอัญมณีได้....

ตัวโชเอย์ก็น่าจะรับรู้ได้จากการทำพันธสัญญาทาสกระมัง...

“.....เปล่าหรอก ไม่ได้บาดเจ็บอะไร... ขอโทษนะทุกคน พอดี... ทำอาหารแล้วคิดถึงบ้านนิดหน่อยน่ะ....”

บ้านเหรอคะ?”

อื้อ... บ้านเก่าน่ะ....... บ้านที่กลับไปไม่ได้อีกแล้ว...”

หมับ... โชเอย์จับมือฉันไว้แน่นจนต้องก้มลงมอง

อย่าร้องไห้เลยนะครับท่านสโนว์... ถึงจะกลับไปไม่ได้ แต่ที่นี่... ก็เป็นบ้านของท่านนะครับ เหมือนที่ท่านเคยบอกผมไว้”

เด็กชายยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว

ใช่แล้วครับมาสเตอร์!!’

ถึงแม้ว่าท่านจะกลับไปที่บ้านเก่าไม่ได้ แต่ที่นี่ก็คือบ้านใหม่ของท่านนะครับ!!’

ใช่ค่ะ... ทั้งท่านราชาทั้งสิบ ท่านโชเอย์และฉันจะคอยอยู่ข้างๆ ท่านตลอดไปเลยนะคะ”

ทุกคนต่างพูดให้กำลังใจฉันจนเริ่มรู้สึกดีขึ้น

ฉันลืมไปได้ยังไงกัน...

ว่าตอนนี้ฉันมีครอบครัวใหม่ที่ต้องดูแล

จะมาเศร้าแบบนี้ต่อไปไม่ได้!!

ปาดน้ำตา หายใจเข้าออก เพี๊ยะๆ! ตบหน้าตัวเองเรียกสติกลับมาอีกครั้ง!

นั่นสินะ!! อย่างที่ทุกคนว่านั่นแหละ!!”

คลี่ยิ้มกว้างอีกครั้ง ก่อนเรียกให้มาทานข้าวร่วมกัน

ไหนๆ ก็มีเมนูให้ลองเยอะแยะขนาดนี้

ถึงจะไม่ได้พบกันอีกครั้ง แต่เมนูของป้าทุกเมนู หนูจะนำมารังสรรค์ให้คนบนโลกนี้ได้ลิ้มรสเอง!

อาหารธรรมดาๆ ประจำบ้านเราไม่แพ้ใครแน่นอน!!!

และคงต้องฝึกไม่ให้ร้องไห้เพียงแค่ทำอาหารไทยล่ะนะ

เพราะหลังทุกคนทานเสร็จก็เริ่มทดลองทำต่อ ทว่ามันทำไม่ได้อย่างใจคิดนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกแกงทั้งหลาย ต้องชิมรสให้มากกว่านี้ ชิมและปรุงมันตามรสมือป้าที่เคยชื่นชอบ

ยากจริงๆ นั่นแหละ

แต่ก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ...!!

 

เข้าสู่วันแห่งการพักผ่อนหลังสาละวนวุ่นวายอยู่กับการสอนทำอาหาร, สอนมารยาทและหน้าที่ของบริกรให้แก่พนักงานทุกคน

โดยการเรียกหัวหน้าบริกรของร้านมาฝึกเป็นการส่วนตัวเพื่อให้นำไปอบรมสั่งสอนต่อหลังจากนั้น และกำชับว่าต้องทำทุกวัน

ถือว่าประหยัดเวลาไปได้ไม่น้อย

จนในที่สุดก็มีเวลามานั่งออกแบบทางเข้าดันเจี้ยน

จะทำยังไงให้มีความน่าสนใจ?’

คือสิ่งที่ต้องตอบให้ได้

นั่งครุ่นคิดออกแบบวาดภาพไปมาอยู่แต่ในห้องนอน นึกภาพดันเจี้ยนอาชูราแล้วคิดไม่ตก

 

กลิ้งไปมาบนเตียงก็ยังนึกไม่ออก...

 

โชเอย์ที่เห็นแบบนั้นก็กลิ้งตาม...

 

เปลี่ยนไปเล่นโยคะยืนท่าต้นไม้แทนก็นึกไม่ออก...

 

โชเอย์ตัวน้อยก็ทำตามอย่างทุลักทุเล...

.

.

.

โอ๊ย—!!! น่ารักเกินไปแล้วววว—!!!

ได้แต่กรีดร้องในใจ ยิ่งนับวันระดับความบ้าคลั่งโชตะ (?) เพิ่มขึ้น บางครั้งก็เข้าใจตัวละครในแอนิเมชันที่ว่าเจอบางอย่างกระชากใจซะจนกระอักเป็นอย่างไร ตอนนี้ในสมองฉันก็มีสภาพเป็นแบบนั้นเช่นกัน

เอาเป็นว่าลองออกแบบไปก่อนละกัน!!!

เดินไปนั่งเก้าอี้ เปิดโฮโลแกรมหน้าทางเข้าดันเจี้ยน เคลียร์วัสดุที่ไม่ต้องการออกไปก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าหนาม เจ้าแท่ง (?) นั่น ใช้นิ้วปาดๆ ดึงออกทิ้งลงถังขยะเหมือนกำลังเล่นเกมแต่งตัวอยู่

อืม... เหลือแค่ตัวอุโมงค์สินะ

เปลี่ยนสภาพให้อุโมงค์กลายเป็นแบบประตูคอลัมน์โรมันสีขาวหินอ่อนโค้งเป็นกรอบประตู ตกแต่งด้วยเถาวัลย์และดอกไม้

บริเวณรอบทางเข้าปรับให้เป็นสวนหย่อม เติมต้นไม้ ดอกไม้และพื้นหญ้านุ่มๆ โดยไม่ลืมต้นซากุระแสนสวยที่ชื่นชอบ

สร้างม้านั่งให้คนนั่งพักผ่อนและของเล่นเด็ก

ปิดท้ายด้วยน้ำพุรูปเทพธิดาเนลติน่าซึ่งมาจากตำรา

แบบนี้คงพอไหวล่ะนะ”

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนกดเซฟรอดูปริมาณ DP ที่จำเป็นต้องใช้

ให้เดาว่าไม่เกิน 10,000 DP หรอกน่—

“!!!!!!!!!”

จับหน้าจอโฮโลแกรมแน่น ตาเบิกโพลงหลุดออกมาจากเบ้าจนกลายเป็นตัวประหลาด กับปริมาณ DP ที่ดันเจี้ยนคำนวณ

มันสูงถึง 41,870 DP!!!!

WT*!! ไ-อบ้า—!!!!!!!!! แพงไปไหนเนี่ย—!!!!

DP ไม่พอเจ้าค่า—!!!!

ตอนปรับปรุงร้านภายในยังไม่ถึงแสนเลยนะ!!!

ไ-อเราก็นึกว่าภายนอกดันเจี้ยนจะเหมือนกัน!!! แบบนี้มีหวังตอนแขกรับเชิญมาคงต้องต้อนรับด้วยเจ้าทางเข้าแบบเห่ยๆ นี่ก่อนแน่เลย!!!

ยิ่งคิดยิ่งโมโหเจ้าอดีตดันเจี้ยนมาสเตอร์คนก่อนซะจริง!

นอกจากไปสร้างศัตรูแล้วยังออกแบบได้ห่วยซะไม่มี!!!

ได้แต่ถอนหายใจยอมรับความจริง

คงต้องใช้ทางเข้าแย่ๆ นี่ต้อนรับไปก่อนแล้วมาปรับอีกทีตอนเปิดร้านจริงจัง คงต้องเปิดใช้งานดันเจี้ยนชั่วคราวตอนเชิญแขกมาทานอาหารตามที่นัดหมายไว้ในอีกไม่กี่วันนี้

ต่อก...ต่อก... นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ขณะนั่งคิดวางแผนการจัดการเพื่อเพิ่ม DP ให้เยอะมากที่สุดจนเหลือบไปมองโชเอย์เข้า

“....โชเอย์คุง ดูเหมือนว่าฉันจะมีเรื่องให้เธอช่วยแล้วล่ะนะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 604 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

764 ความคิดเห็น

  1. #36 YukiKiyu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 14:47
    น่าจะมีสนามเด็กเล่น และโซนคู่รักใต้ร่มไม้ด้วยนะเพื่อความเป็นส่วนตัว และก็หม้อไฟ กะหมูกระทะ
    #36
    3
    • #36-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 10)
      9 ธันวาคม 2561 / 19:25
      เดี๋ยวรอรวยก่อนนะ 55555
      #36-1
    • #36-3 GhostFariy(จากตอนที่ 10)
      3 พฤษภาคม 2562 / 19:44
      เปิดโรงแรมเลยดีกว่าไ-่างงี้
      #36-3
  2. #34 asiynub (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 10:33

    ไรท์จ้า ช่วยอย่าย้อมตัวอักษรเป็นสีดำได้ไหม เราอ่านในโทรศัพท์ แล้วเปลี่ยนพื้นหลังเป็นสีดำ ตัวอักษรมันไม่เปลี่ยนสีตามน่า~
    #34
    1
    • #34-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 10)
      9 ธันวาคม 2561 / 10:48
      ได้ค่า แต่เราไม่ได้ย้อมนะคราวนี้ อัพแล้วใส่พื้นหลังเลยอ่ะ ;w;
      #34-1