[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 8 : 6 : เรื่องราวในอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    4 เม.ย. 57

cinna mon

6

เรื่องราวในอดีต

 

 “เลย์ลาจัง คือว่.....”

“............ข้า... ไม่เป็นไร”

ยังไม่ทันที่ฮาคุเอย์จะพูดจบเสียงของใครบางคนก็พูดขึ้น ใบหน้าของทุกคนฉายแววความตกใจอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อมันเป็นเสียงจากคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินมันเป็นคนพูดออกมา...

“ละ... เลย์ลาจัง...” โคเกียคุตกใจจนน้ำตาเหือดหาย  “.......เธอพูดได้...”

“.........ขอโทษที่ปิดบัง....คือข้า....ข้า...” เลย์ลาที่เห็นโคเกียคุตกใจจึงเงียบในทันที

คนสนิทของโคเกียคุอย่างคะโคบุนทนไม่ได้จึงรีบมาดูองค์หญิงของตน “องค์หญิงครับ ทำใจดีๆไว้นะครับ เดี๋ยวข้าจะจัดการลงโทษยัยคนหลอกลวงนี่แทนเองครับ!!!

มาเซนก้าวออกมา “ถ้างั้นก็ผ่านข้าไปก่อน...”

“คิดว่าเป็นเฟอร์นาลิสแล้วข้าจะจัดการไม่ได้รึไงกัน”

“ใช่”

เปรี๊ยะๆๆๆ!!!  ณ ตอนนี้เหมือนเห็นแสงสีแดงและสีเหลืองปะทะกันจนแสบตา

“ใจเย็นๆก่อนนะทั้งคู่ อย่าพึ่งทะเลาะกันเลยนะ”

“แต่องค์หญิงฮาคุเอย์ครับ! ทั้งๆที่นางพูดได้แต่นางกลับไม่พูดแถมแกล้งทำเป็นใบ้แบบนี้มันเป็นการหลอกลวงนะครับ!!

“นางอาจจะมีเหตุผลก็ได้นะคุโคบุน.... อ๊ะ?”

ฮาคุเอย์มองน้องสาวของตนเดินตรงไปหาเลย์ลา และง้างมือขึ้นเหนือหัว... หญิงสาวมองอีกฝ่ายก่อนจะหลับตาลงช้าๆ เพราะคิดไว้แล้วว่าต้องโดนแบบนี้ ในเมื่อเธอหลอกลวงอีกฝ่ายไว้

แปะ... สัมผัสเบาๆที่โดนใบหน้าแทนที่จะเป็นความเจ็บปวดกลับทำให้เธอฉงนจนต้องลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายที่ก้มหน้านิ่ง

“.......องค์หญิงโคเกียคุ..”

“ชั้นจะให้โอกาสอีกครั้ง สารภาพความผิดมาให้หมดซะเลย์ลาจัง! ทุกอย่างเลย! มีอะไรปิดบังอีกชั้นอีกรึเปล่า! ละ.... แล้วทำไมถึงไม่ยอมพูด! มะ...ฮึก... ไม่งั้นคราวนี้จะตบจริงล่ะนะ!” เธอตะโกนเสียงดัง เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

เลย์ลาก้มหน้านิ่ง สายตามองมาเซนที่พยักหน้าให้

“ชั้นจะตบจริงๆนะ!” ย้ำแล้วย้ำอีกแต่น้ำตานองหน้า

“ข้า......ไม่พูดเพราะ... ตั้งแต่ไหนแต่ไร... ข้าพูดไปก็ไม่มีใครสนใจ... เพราะงั้นจึงคิดว่า...... จะไม่พูด”

“ถ้าตั้งใจแบบนั้นแล้วพูดทำไมล่ะ! เลย์ลาจังไม่เชื่อใจชั้นเลยใช่ไหมถึงคิดว่าชั้นจะไม่ฟังที่เธอพูดน่ะ!” โคเกียคุกุมมืออีกฝ่ายแน่น “พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ! ไม่สิ ถึงมันจะเป็นความคิดของชั้นฝ่ายเดียวที่คิดว่าเลย์ลาจังเป็นเพื่อน แต่ว่าชั้นก็ไม่คิดจะหมางเมินเธอเวลาพูดหรอก! ชั้นจะฟังทุกคำพูดของเธอเลย! เพราะงั้น...เพราะงั้น”

“..........องค์หญิง”

“เพราะงั้นคราวนี้มาเป็นเพื่อนกันจริงๆนะ... เราจะไม่มีเรื่องอะไรปิดบังต่อกันอีก.....นะเลย์ลาจัง” สิ้นประโยคโคเกียคุก็เริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้เลยว่าอีกฝ่ายอายมากแค่ไหน

ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้ฮาคุเอย์อมยิ้มเล็กน้อยด้วยความสุขใจ คะโคบุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนมาเซนก็ยืนยิ้มบางยินดีกับนายของตน

“เลย์ลาจัง เจ้ารู้ไหมข้าเกลียดคนแบบไหนมากที่สุด” เมื่อเห็นอีกฝ่ายส่ายหัวจึงพูดต่อ “ข้าเกลียดคนที่ไม่ยอมพูดในสิ่งที่ตนเองต้องการออกมา ข้าเกือบจะเกลียดเจ้าแล้ว แต่เห็นตอนนี้ก็ยิ่งรู้ได้ว่าเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้นแล้ว เพราะงั้น...คราวนี้เปิดใจรับข้ากับทุกคนเข้าไปด้วยนะ”

“......ค่ะ”

“แต่เอาจริงๆนะยังมีอะไรปิดบังอีกรึเปล่าจ๊ะ?”

“..........ค่ะ แต่....ข้า..ข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง...”

“ถ้างั้น!” โคเกียคุหันไปมองคนสนิท “คะโคบุน คืนนี้ข้าจะไปนอนกับเลย์ลาจังนะ เพราะงั้นไม่ต้องตามมานะ!

ว่าจบโคเกียคุก็เดินไปกับเลย์ลาอย่างไว เฟอร์นาลิสคนสนิทของเลย์ลาเองก็รีบโค้งลาฮาคุเอย์แล้วตามเด็กสาวทั้ง 2 ไปโดยไม่ฟังคำคาดคั้นของทั้งคู่

“ปล่อยให้พวกนางได้ปรับความเข้าใจเถอะจ้ะ” ฮาคุเอย์ยิ้มให้คะโคบุนแล้วเดินไป

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับคนที่นี่ก็คงเริ่มดีขึ้นแล้ว...

 

“หืม... ยอมเปิดปากพูดแล้วสินะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ สายตาจับจ้องไปยังคนทั้ง 3 ผ่านทางหน้าต่างชั้นบนซึ่งเป็นที่พักของจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิ

“ใช่แล้วครับจักรพรรดินีเกียคุเอ็น” ชายในผ้าคลุมของอัลซาเมโค้งให้นายของตน

“และดูเหมือนนับวันนางเองก็เริ่มเรียนรู้อะไรมากขึ้นด้วยครับ หากไม่รีบจัดการโดยไว...”

“ไม่จำเป็น” เธอหันไปมองพวกอัลซาเมน “ปล่อยนางไว้แบบนี้น่ะดีแล้ว ปล่อยให้มีความสุขไปก่อนและค่อยเปลี่ยนมาอยู่ข้างเรา เฟอร์นาลิสคนนั้นเท่าที่ดูไม่มีอะไรน่าสนใจ เพราะงั้นปล่อยให้อยู่ข้างนางๆไปก่อน”

 

......ยิ่งมีความสุขมากเท่าไหร่...ความทุกข์ที่ได้รับก็ยิ่งมากขึ้นกว่าเดิม... เพราะงั้นจงมีความสุขต่อไปเถอะ...หึหึหึหึ...

 

*************************

 

ในตอนนี้ห้องนอนของเลย์ลาไม่ได้เงียบเหมือนเดิมเสียแล้วในเมื่อครั้งนี้นั้นมีองค์หญิงโคเกียคุอยู่ อีกทั้งจูดัลที่โผล่มาจากไหนก็ไม่ยอมบอกรู้อีกทีก็นอนอยู่บนเตียงของเธอเสียแล้ว ....แต่ไม่รู้อีท่าไหนพวกเขาทั้ง 3 คนมานั่งเล่นไพ่สลาฟกันกันอย่างเคร่งเครียด(?)แบบนี้

ส่วนมาเซนปฏิเสธและขอยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องของเธอ

จูดัลใช้เวทย์ทำให้ไพ่พวกนั้นลอยได้เลยไม่ต้องเมื่อยมือ แต่คงเมื่อยปากแทน... “ฮ่าๆๆๆ ยัยป้านี่ไม่มีดวงเอาซะเลย!

“ยะ หยุดขำนะจูดัลจัง!!” โคเกียคุโวยหน้าแดง ในเมื่อเธอยังไม่ได้วางเลยซักตาเดียว

เลย์ลาวางไพ่ใบสุดท้ายลง “....เอ่อ.. ข้าชนะแล้ว”

“อีกแล้ว!!?” ทั้งคู่ประสานเสียงและจ้องเลย์ลา

“....อะ.....อือ”

“เลย์ลาจังเก่งเกินไปแล้วนะ ทั้งๆที่เล่นเป็นครั้งแรกแท้ๆ”

“เก่งกว่าคนเล่นเป็นอย่างป้าซะอีก”

“จูดัลจัง!!

“.........ทำไม...” จูดัลและโคเกียคุหันมามองเลย์ลาที่จ้องพวกตนนิ่งๆ “ทำไม... ถึงต้องทำดีด้วย... ข้า...ไม่ได้โดนองค์หญิงโกรธอยู่งั้นรึ...”

องค์หญิงคนเล็กนิ่งก่อนจะยิ้ม “ตอนแรกโกรธอยู่นะ แต่ว่าตอนนี้ไม่แล้วล่ะ ก็เลย์ลาจังบอกว่าจะไม่ปิดบังอะไรชั้นแล้วนี่นา แถมบอกว่าจะเล่าเรื่องในอดีตให้ฟังด้วยใช่ไหม?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า โคเกียคุจึงขยับเข้ามาใกล้เธอขึ้นอีกนิด

“เพราะงั้นไม่มีอะไรต้องโกรธแล้วนี่ ในเมื่อเลย์ลาจังยอมคุยเรื่องในอดีตกับพวกเราแบบนี้ อีกอย่างเรียกชั้นว่าโคเกียคุธรรมดาๆก็ได้นะ!

จูดัลพยักหน้า “ถึงชั้นจะไม่สนใจเรื่องในอดีตของตัวเองก็เถอะ แต่ชีวิตเธอมันน่าสนดีเลยมานั่งอยู่ด้วยนี่แหล่ะ”

“แต่ไม่จำเป็นต้องสนใจจูดัลจังหรอก คิดซะว่าไม่มีตัวตนละกันนะจ๊ะเลย์ลาจัง”

“ยัยป้า!! พูดงี้หาเรื่องกันนี่หว่า!!!

“เปล๊าาา” เด็กสาวพูดเสียงสูง

สงครามย่อยเกิดขึ้น(อีกครั้ง)ต่อหน้าเลย์ลาที่เป็นเจ้าของห้อง เธอยกมือขึ้นมาแตะหน้าอกของตนอย่างแผ่วเบา สิ่งที่เธอได้ยินจากปากของโคเกียคุเมื่อครู่นี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างแปลกประหลาด... เวลาผ่านไปร่วม 2 ชั่วโมงเศษที่สงครามย่อยเกิดขึ้น ในที่สุดก็หยุดลงเพราะมาเซนได้ยินเสียงเลยเข้ามาช่วยแยกทั้ง 2 คนออก ดังนั้นพ่อหนุ่มเฟอร์นาลิสเราจึงจำต้องอยู่ในห้องเพื่อป้องกันการทะเลาะของทั้งคู่อีกรอบ

แต่ทว่ามีใครอีก 4 คนแอบฟังอยู่จากที่อื่นผ่านอุปกรณ์เวทย์มนตร์เช่นกัน แน่นอนว่าไม่พ้นองค์ชายทั้ง 3 คนและองค์หญิงลำดับ 1 ส่วนพวกอัลซาเมนที่คาดว่าจะฟังด้วยนั้นกลับไม่สนใจแต่อย่างใด

เพียงเพราะจักรพรรดินีของพวกตนนั้นบอกว่าไม่มีความจำเป็น... เนื่องจากเธอบอกว่าเธอรู้อะไรมากกว่านั้น...

“งั้นชั้นจะเล่าเรื่องชั้นให้ฟังนะ คือเดิมทีแล้วชั้นน่ะนะมียศน้อยสุดล่ะ เพราะว่าแม่ของชั้นเป็นโสเภณีน่ะ แต่หลังจากที่เกิดเรื่องหลายๆเรื่องชั้นเลยกลายเป็นองค์หญิงลำดับที่ 8 แต่ยังไงชั้นก็ยังยศน้อยสุดอยู่ดีน่ะเพราะพวกท่านพี่มาจากคนมีชาติตระกูล”

เด้กสาวเกาแก้มเล็กน้อย และเมื่อเล่าจบเลย์ลาจึงเริ่มอ้าปากเล่าบ้าง

“เมื่อ 19 ปีก่อนข้าเกิดที่ประเทศแห่งหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จัก เป็นประเทศที่ลึกลับและถูกตัดขาด... ซึ่งตอนนี้ล่มสลายแล้ว ...และข้าเองก็มีศักดิ์เป็นองค์หญิงเหมือนกับพวกเจ้า... แต่ข้าเป็นคนรองน่ะ”

“เห๊ะ! เลย์ลาจังเป็นองค์หญิงงั้นเหรอ!? ......เดี๋ยวนะ 19 ปีก่อน!?”

“อื้อ...”

“โว้วว แบบนี้แสดงว่าอายุเท่าป้าอ่ะดิ”

“นะ...นึกว่าอ่อนกว่าซะอีก”

“....ข้านึกว่าโคเกียคุอายุน้อยกว่าข้าน่ะ.....ต่อนะ..... การเกิดมาของข้าถูกทำนายด้วยจอมเวทย์คนหนึ่งว่าข้าเป็นตัวอันตรายและจะทำให้ประเทศเกิดเพศภัย ทำให้ข้าโดนท่านพ่อกับท่านแม่ทอดทิ้ง.. ไม่แม้แต่จะตั้งชื่อให้ข้าทำให้กลายเป็นคนไร้นาม ...และถูกปล่อยให้พวกสาวใช้เลี้ยง และเมื่อข้าอายุได้ 2 ขวบ....ก็ถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิด จะมีเพียงแค่แสงจากหน้าต่างบานเล็กที่อยู่สูงเกินเอื้อมนั้นเชื่อมต่อกับโลกภายนอก ที่นั่นมีเพียงกองหนังสือเก่า เสื้อผ้าเก่าๆ กับ......”

“กับ...กับอะไรเหรอเลย์ลาจัง” โคเกียคุถามเสียงสั่น ใบหน้าซีดลงกับเรื่องที่ได้ยินจากเลย์ลา จริงอยู่ที่ตัวเธอมีแม่เป็นโสเภณีแต่อย่างน้อยเธอก็แค่โดนรังเกียจแต่ไม่คิดว่าสิ่งที่เลย์ลาเจอมานั้นตนเองเทียบไม่ได้เลย

“......” จูดัลที่พอจะคาดเดาได้เลยตีหน้านิ่ง...

“กับพวกสัตว์อันตรายทั้งยังมีพิษ อย่างพวกงูพิษและตัวประหลาดจากในดันเจี้ยน... ถึงแม้จะตะโกนร้องอ้อนวอนให้ปล่อยออกไปก็ไม่มีใครสนใจ..... กรีดร้องจนเสียงแหบแห้งไปก็ไม่มีใครช่วย.... น้องสาวคนเล็กของข้าต้องการช่วยแต่ก็โดนพาตัวออกไป ทุกๆวันต้องเจอกับการโดนพวกงูพิษเลื้อยผ่านร่างกายนับไม่ถ้วน อีกทั้งยังโดนพวกตัวประหลาดพวกนั้นทำร้ายจนปางตาย... ตลอด 8 ปี...”

8 ปี! อะ....อะไรกัน ใจร้ายเกินไปแล้ว” ฮาคุเอย์ที่แอบฟังอยู่กับหน้าซีดเหงื่อตกไม่น้อย

“พ่อแม่ประเภทไหนกันเนี่ย” โคฮาและโคเมย์เองก็ขยะแขยงไม่น้อยเช่นกัน

“............” โคเอนนั่งฟังเงียบๆไม่แสดงสีหน้าอะไร

เลย์ลายังคงพูดต่อไปหน้านิ่งๆ “หลังจากนั้นเป็นต้นมาข้าก็คิดว่า...ไอ้พวกความรู้สึกและพวกเสียงนั่นมันไม่มีความจำเป็นแม้แต่น้อย...” มาเซนเอื้อมมือไปลูบหัวของเธอเล็กน้อยเพื่อให้ผ่อนคลาย เลย์ลาก้มหน้านิ่งและพูดต่อ “และข้ากลายเป็นพวกไร้ความรู้สึก.. หน้าตายเหมือนทุกวันนี้”

“ฮึก....”

หญิงสาวที่ได้ยินเสียงสะอื้นถึงกับเงยหน้ามอง “.......โค..เกียคุ....จัง?”

เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับผงะไปนิดๆ “นี่ป้าร้องไห้อีกแล้วเรอะ!?”

“กะ... ก็มันน่าสงสารนี่นา เรื่องของเลย์ลาจังน่าสงสารเกินไปแล้ว ฮึก...ฮือออออออ” โคเกียคุยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดหน้าของตัวเอง และร้องไห้เสียงดังไม่อายใคร

นักบวชหนุ่มนิ่งก่อนจะตัดสินใจลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆเป็นการปลอบ “เล่าต่อเลย”

หญิงสาวพยักหน้าให้ “จนกระทั่งวันหนึ่ง..... ข้าได้เจอกับผู้ชายแปลกประหลาด เขาเหมือนกับคนที่ชื่อ อิสนาน ในอัลซาเมน...”

“อิสนาน? เธอรู้จักหมอนั่นงั้นเหรอ” เธอส่ายหัวปฏิเสธจูดัล โคเกียคุเริ่มหยุดร้องแต่ยังสะอึกสะอื้น

“ตอนที่ข้าเข้ามาที่นี่... ท่านเกียคุเอ็นก็ไต่ถามเรื่องนี้กับข้าแล้ว... ข้าพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก เลยบอกว่าเขาคล้ายกับคนที่ชื่ออิสนานที่นางสร้างภาพขึ้นมาให้ดู แต่เขาต่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อย”

“ต่างตรงไหน พอจะบอกได้รึเปล่า”

“คนที่ข้าเจอเขาแต่งตัวคล้ายอัลซาเมนแต่ส่วนใหญ่เป็นสีดำ...ผมเขายาวกว่าและมีสีดำ ส่วนตาเป็นสีแดง ส่วนที่ควรเป็นขาวเป็นสีดำ....” เธอชี้ตาตัวเอง “ตาสีแดงเหมือน...สีตาของข้าเลย”

“หืม....” นักบวชหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อย เพราะว่าเขาไม่เคยได้ยินใครหรือพวกอัลซาเมนพูดถึงคนที่หน้าเหมือนอิสนานมาก่อน อีกทั้งคงไม่มีใครกล้าแต่งตัวเหมือนพวกนั้นแน่ เพราะคงไม่อยากดวงตกเนื่องจากโดนเข้าใจผิด

“ละ เลย์ลาจัง” โคเกียคุขยับไปแกะมือของเธอเบาๆ “ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่านะ ชั้นเป็นห่วง”

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไร... ข้าจะเล่า” ก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ... “ข้าถามชายคนนั้นถามว่าเขาเป็นใคร เพราะไม่มีใครได้รับอนุญาตเข้าที่ที่ข้าอยู่ แต่เขาไม่ตอบและยิ้มให้ข้า ชายคนนั้นเดินตรงมาหาข้า พวกงูและพวกตัวประหลาดไม่เข้าไปทำร้ายเขา แต่กลับหลีกทางให้เหมือนกับว่าตัวเองไม่มีทางเทียบรัศมีของผู้ชายคนนั้นได้เลย...”

“น่าสนใจจริงๆ” โคเมย์พึมพำเบาๆกับสิ่งที่ได้ยิน ผู้ชายแปลกประหลาดที่โผล่จากที่ไหนไม่มีใครรู้....

“แล้วไงต่อ” นักบวชหนุ่มคะยั้นคะยอให้เธอเล่าต่อ ไม่สนใจสายตาของโคเกียคุที่จ้องมา

“เขาเดินมาและย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกับข้า... และถามข้ากลับว่าเจ้าล่ะเป็นใคร.... ข้านิ่งไปก่อนจะบอกว่าไม่รู้ เขาก็พูดว่า ถ้าอยากรู้ข้าจะบอกเธอเอง... และยื่นมือมาหาข้า ในตอนนั้นข้านั้นไร้สติจึงเอื้อมมือไปจับ ภาพทุกอย่างก็มืดลง...”

เลย์ลานิ่งเงียบไปอีกครั้งทำให้ใจของทุกคนเริ่มไม่ดี...

“พอรู้สึกตัวอีกที...... ข้าก็ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำแผดเผาอาณาจักรและบ้านเมืองของตัวเอง... ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสาปแช่งต่างๆนานาที่มันยังคงดังก้องอยู่ในหัวนี้ไม่เคยลืมเลือน... ท่านพ่อ ท่านแม่ และพวกพี่ของข้าโดนไฟคลอกตาย... ส่วนน้องสาวของข้าโดนพาหนีออกไป”

 เธอก้มลงมองมือตนเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

“หลังจากที่ทุกอย่างกลายเป็นเถ้าถ่านข้าก็ถูกพบอยู่เพียงลำพังและโดนจับให้กลายเป็นทาสในที่สุด...”

โคเกียคุถึงกับเงียบไม่พูดอะไรอีกเช่นเดียวกับองค์ชายและองค์หญิงที่กำลังแอบดูอยู่

“ถ้าให้เดาหลังจากนี้ ก็คงโดนฝึกมาดีและถูกขายไปตามที่ต่างๆ แต่ปรากฏว่าหลายๆคนทนหน้าตายของเจ้าไม่ได้เลยถูกขายไปเรื่อยๆจนมาที่นี่ใช่มะ?” จูดัลพูดขึ้นซึ่งเธอพยักหน้าให้

“ใช่...”

“แล้วหมอนี่เธอไปเจอมาได้ยังไง” นิ้วชี้ไปที่มาเซนที่นั่งอยู่ข้างๆเลย์ลา

“ตัวข้าเจอกับท่านเลย์ลาเมื่อตอนที่ท่านอายุได้ประมาณ 11 ปีครับ... ข้าโดนจับมาตอนอยู่ในช่วงบาดเจ็บจากการต่อสู้ แถมสภาพจิตใจตอนนั้นข้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเพราะภรรยาของข้าตาย ส่วนลูกสาวโดนจับไปขายด้วยครับ และท่านเลย์ลาก็ช่วยข้าหนีจากพวกนั้น... ข้าเองก็จะพาท่านหนีไปด้วยแต่พวกนั้นกลับมาพบซะก่อน”

“อ้อ....” องค์หญิงคนเล็กพยักหน้าเข้าใจ “แล้วลูกสาวของท่านล่ะพบรึยัง?”

“ยังครับ ตอนแรกดูเหมือนจะพบแล้ว แต่รู้สึกว่าจะมีคนช่วยไว้ก่อนที่ข้าจะไปถึงเลยอาจจะคลาดกันน่ะครับ”

“งั้นเหรอ ....ยังไงก็ขอให้หาลูกให้พบละกันนะ”

มาเซนก้มโค้งขอบคุณอีกฝ่าย “ขอบคุณครับองค์หญิงโคเกียคุ.....”

โคเกียคุยิ้มให้เลย์ลา “เลย์ลาจังชั้นน่ะ...รับได้นะ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าชั้นจะรังเกียจอดีตของเลย์ลาจังหรอกนะ ถึงอดีตของชั้นจะไม่หนักเท่าของเธอ.... แต่ว่าตอนนี้เราสามารถสร้างความทรงจำใหม่ๆได้นี่นา พรุ่งนี้เราออกไปข้างนอกกันเถอะนะเลย์ลาจัง ไปเที่ยวกันนะ!

“...........อืม..” เธอพยักหน้า

“ฮ้าวววววว... คุยกันจบยัง ชั้นชักง่วงแล้วนะ” ว่าจบก็นอนแผ่หลาบนเตียงของเลย์ลา

“จูดัลจัง! นี่มันห้องของผู้หญิงนะ! ห้องของเลย์ลาจังด้วย!

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงชั้นก็ไม่ทำอะไรป้าหรอกน่า หุ่นก็งั้นๆ”

“หุ่นก็งั้นๆ.... หมายความว่าไงย๊า!!!!!

จนแล้วจนรอดก็ยังไม่วายเกิดการทะเลาะและสงครามย่อยๆอีกจนได้ แต่ขณะพ่อหนุ่มเฟอร์นาลิสกำลังจะห้ามก็โดนเลย์ลาห้ามไว้ก่อน หญิงสาวจ้องภาพนั้นนิ่งๆ เธอต้องการเก็บภาพนั้นและความรู้สึกประหลาดนี้ให้มากที่สุด หากแต่ทั้งคู่ทะเลาะกันนานเกินไปเธอจึงขอห้ามเอง

“เอ่อ....จะร้องเพลง... ให้ฟัง เอาไหม...”

“อื๋อ?” นักบวชหนุ่มหันมามองเลย์ลา

“เพลงเหรอเลย์ลาจัง? แบบว่าเธอร้องเพลงได้เหรอ?” อีกฝ่ายพยักหน้า “จริงเหรอ!? ร้องให้ฟังหน่อยสิเลย์ลาจัง!!” โคเกียคุผลักจูดัลกระเด็นแล้วมานั่งข้างๆเลย์ลา

“ยัยป้า! ทีงี้ล่ะแรงเยอะเชียวนะ!!!

“แบร่!

 

“คิก... มองดูไปทั้งคู่ก็น่ารักดีนะว่าไหม” ฮาคุเอย์ขำเล็กน้อย

“แต่ข้ารู้สึกตะหงิดๆ...” สายตาของโคเอนจับจ้องที่โคเกียคุและจูดัล ตอนนี้เขารู้สึกอยากกันไม่ให้ทั้งคู่อยู่ใกล้ๆเสียแล้ว

โคเมย์และโคฮาเห็นแบบนั้นยิ่งพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ชายคนโต ในตอนนี้พวกเขาเริ่มตะหงิดๆกับท่าทีของจูดัลที่มีต่อโคเกียคุเสียแล้ว

และแล้วเลย์ลาก็เริ่มร้องเพลง... ด้วยเสียงเพลงที่ไพเราะหาที่ใดเปรียบ บทเพลงกล่อมเด็กส่งลอยไปยังทุกหนแห่ง... เหล่าผู้คนที่ได้ยินเสียงเพลงนี้ราวกับถูกปลอบประโลมด้วยความอ่อนโยน และเข้าสู่นิทราอย่างสงบ

เช่นเดียวกับจูดัลและโคเกียคุที่นอนอยู่ข้างๆเธอ

“....พะ...เพลงนี้มัน....” โคเมย์กุมหัวเล็กน้อย

“เหมือนกับ...เพลงเมื่อคืนนั้นเลย ไม่ไหวแล้ววว...” โคฮาทนพิษ(?)เพลงไม่ไหวสลบใสลไปเรียบร้อย...

“อะ...องค์ชายโคฮา!....!” ฮาคุเอย์เริ่มตาพร่า “มะ... ไม่ไหว...ง่วงสุดๆ” และก็ฟุบไปอีก 1

“โคฮา! องค์หญิงฮาคุเอย์!” องค์ชายลำดับ 2 หวังจะให้พี่ชายตนเองช่วยแต่ปรากฏว่าสิ่งที่เห็นกลับทำให้ตัวเองปลงและฟุปตามทั้ง 2 คนไป

เมื่อเขาได้เห็นว่า...

.

.

.

“...........ฟี้..”

พี่ชายที่เคารพรักของพวกเขาหรือองค์ชายลำดับ 1 หลับไปแล้ว...

 

หญิงสาวมองทั้ง 2 คนที่นอนอยู่ข้างๆก่อนจะขยับตัวนอนบ้าง องค์หญิงคนเล็กขยับมือมากอดเธอไว้ ซึ่งเลย์ลาไม่ปัดออก แต่ยอมให้อีกฝ่ายกอดตนเองจนเข้าสู่ห้วงนิทรา...

เธอได้รู้ว่าสิ่งที่เธอได้รับในวันนี้ไม่ใช่เพียงแค่การยอมรับเรื่องในอดีตเท่านั้น เธอยังได้รับความเชื่อใจจากโคเกียคุและฮาคุเอย์มากขึ้น... อีกทั้งโคเกียคุเองก็ต้องการที่จะสร้างความทรงจำที่ดีขึ้นให้แก่เธอเพื่อทดแทนเรื่องในอดีต ความใจกว้างเหล่านั้นมันมากมายจนเธอรับแทบไม่ไหว

แต่มันทำให้เธอรู้สึก.... อบอุ่นใจเหลือเกิน...


 

====+++++++++++++++++++++++++++++++++====

หากหลายๆคนสงสัยเรื่องเพลงของเลย์ลาว่าเป็นเช่นไร

ไรท์ขอแนะนำให้ฟังเพลงนี้ค่ะ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #301 Wckhaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 18:34
    ไรวิดีโอนี้มันเสียอ่า ขอชื่อเพลงได้ใหมคะ
    #301
    1
    • #301-1 luzintear✣blue(จากตอนที่ 8)
      16 พฤศจิกายน 2558 / 21:03
      lullaby ของ kaida yuriko ค่ะ ถ้าเป็นเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษจะเพราะมากๆ
      #301-1
  2. #220 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 14:02
    ขอบคุณสำหรับเพลงนะคะ
    #220
    0
  3. #75 † Lisa † (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 03:43
    เพลงอยู่ไหนอ่า?
    #75
    0
  4. #17 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 10:37
    เดียว ขอหลับด้วยนะ ฟี้.....



    ในที่เลย์ล่าจังก็เล่า น้ำตาหลั่งแพพ(?) 
    #17
    0
  5. #16 双子座_みかん (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 01:24
    โอ๊ยยยย!! เลย์ลาจังน่ารักกกกกก
    ในที่สุดก็ยอทเปิดใจเล่าเรื่องอดีตของเธอซักทีนะ!!
    รอตอนต่อไปจ้า
    #16
    0