[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 7 : 5 : เพียงเล็กน้อย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    4 เม.ย. 57

cinna mon



5

เพียงเล็กน้อย

 

ณ ตอนนี้ในห้องโถงที่เป็นที่บัญชาการชั่วคราวของเร็น โคเอนเต็มไปด้วยความกดดันจากเขา ตอนนี้เลย์ลา มาเซน คะโคบุน และเฟอิซายืนอยู่ต่อหน้าเขาและพวกทหาร จูดัลหนีไปปล่อยให้คะโคบุนยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้มอยู่เพียงลำพัง ส่วนเลย์ลายังคงหน้านิ่งโดยมีมาเซนและเฟอิซาอยูข้างๆ เรื่องมีอยู่ว่าหลังจากที่เขาได้รู้ว่าน้องสาวคนเล็กโดนทำร้ายแถมยังได้แผลกลับมาเขาแทบจะอาละวาดบุกไปที่บัลแบดเพื่อทำลายที่แห่งนั้นทิ้งชนิดกลับมาฟื้นฟูไม่ได้อีก

ทั้งที่มันเป็นเพียงแค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น....

องค์หญิงเล็กที่โดนพวกนางรับใช้กักตัวไว้ไม่ให้เข้าไปยุ่งได้เพียงแค่เหล่มองเลย์ลาที่ทำหน้านิ่งคุกเข่าทำความเคารพอีกฝ่าย โดยที่จริงแล้วนั้นคนที่บาดเจ็บคืออีกเลย์ลาไม่ใช่เธอ แต่เธอกลับโดนพวกคนรับใช้และคนอื่นๆตีโพยพายว่าเป็นหนักหนาสาหัส อีกทั้งเลย์ลากับปฏิเสธที่โคเกียคุจะไปฟ้องโคเอ็น

2 คนข้างหลังนั่นใครกัน” 1 ในขุนพลของโคเอนมองเฟอิซาและมาเซนที่อยู่ข้างๆเลย์ลา

“ข้าเฟอิซา เป็นแม่ค้...” “แม่ค้าขี้ตื๊อที่จะมาขอทำการค้าขายที่จักรวรรดิของพวกเราไงล่ะ” ขุนพลอีกคนตอบ

“แล้วอีกคนล่ะ?” ฮาคุเอย์มองมาเซน “ดูเหมือนจะเป็นเฟอร์นาลิสนะ”

มาเซนที่ได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปก้มโค้งให้ฮาคุเอย์ ก่อนจะหันกลับไปก้มโค้งให้แก่โคเอน “ข้ามีนามว่ามาเซ็น... ข้าเป็นเฟอร์นาลิสที่ท่านเลย์ลาเคยช่วยไว้เมื่อนานมาแล้วครับ....” เขาตอบหน้าตาย

มาเซนเมื่อเราบชื่อของนายตนเองแล้วจึงได้รับอนุญาตให้เรียกว่าเลย์ลาได้ในทันที

“..........ว่าไง มีอะไรจะสารภาพอีกไหม...”  

คะโคบุนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจกับเสียงอันเย็นยะเยือกของโคเอน “คะ... คือว่า” เขาเล่าเรื่องชายลำลับสวมหน้ากากรูปกะโหลกนั่นให้โคเอ็นฟัง แต่ไม่ได้กล่าวถึงเลย์ลาโดนทำร้ายแต่อย่างใด เจ้าตัวเองก็เอาแต่เงียบ...

เมื่อคะโคบุนเล่าจบโคเอ็นก็เงียบไปและใช้ความคิด

“ตัวประหลาดที่ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย... ทั้งๆที่ใช้ภูษาเวทย์ถึง 2 ชิ้นก็ฆ่าไม่ตายแถมอาวุธของโคเกียคุก็เกือบพังเพราะพวกมัน แต่.......โดนเฟอร์นาลิสคนเดียวจัดการทั้งยังเป็นการโจมตีครั้งเดียว และยังเรียกยัยนั่นว่านายท่าน” สายตาจับจ้องที่เลย์ลากับมาเซน

“คะ...ครับ อย่างที่กล่าวไปครับท่าโคเอ็น”

โคเอนนิ่งไปก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง “..........เลิกประชุมแค่นี้ ส่วนเธอ”มือแกร่งชี้ไปยังเลย์ลา “มาหาข้าคนเดียว เหมือนเดิม และดูเหมือนว่ามีเรื่องต้องคุยกันยาว..... แน่นอนว่าตอนนี้และเดี๋ยวนี้

หญิงสาวพยักหน้าตอบ เธอลุกขึ้นเดินตามโคเอ็นไปปล่อยให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกับคำพูดของร่างสูงเมื่อครู่นี้...

คนเดียว’ ‘ตอนนี้และเดี๋ยวนี้

“พะ....พะ.... พี่เอนพูดอะไรออกมาเมื่อกี้นี้น่ะ!!!!” โคฮาเปิดฉากโวยคนแรก ตามมาด้วยโคเมย์

“พะๆๆๆๆๆ พูดเหมือนสนิทกันมากจนถึงกับไปที่ห้องของท่านพี่เลยงั้นเหรอ!! มันเกิดอะไรกันขึ้นช่วงที่ฉันมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานโดยไม่ได้อยู่ข้างๆท่านพี่ล่ะเนี่ย!!!!!!!!

สุดท้ายฮาคุเอย์ต้องเข้าไปปลอบทั้งคู่ให้ใจเย็น “ใจเย็นๆก่อนสิทุกคน มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกนะ”

“งี่เง่าชะมัด ทำตัวเหมือนสามีเรียกภรรยาน้อยเข้าห้องโดยไม่สนใจภรรยาคนอื่น อายุกันเท่าไหร่แล้วเนี่ย”

องค์ชายลำดับที่ 3 ชะงักมองเฟอิซาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม พวกนางกำนัลทั้ง 3 คนที่สนิทรู้สึกได้ว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ “....ว่าไงนะ”

เด็กสาวหันมามองโคฮาหน้านิ่งๆ “ก็หมายความอย่างที่พูดไงล่ะ อายุก็ไม่ใช่เด็กๆแล้วกลับดันร้องไห้โวยวายเพราะพี่ชายตัวเองโดนแย่งไปแบบนี้เหมือนกับเด็กชัดๆ”

ครืน.... บรรยกาศเริ่มกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ไม่ใช่ฝีมือของโคเอนแต่เป็นฝีมือของโคฮาและเฟอิซาที่ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดสงครามย่อยๆขึ้นเป็นแน่แท้ แต่โคเมย์ที่รู้ตัวดีเลยต้องรีบห้ามทัพ

“เอ้าๆหยุดทะเลาะกันได้แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองไป โคฮา ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของผู้หญิงที่ไม่สมเป็นผู้หญิงนี่แล้วไปดูแลคนของตัวเองซะ โคเกียคุเธอพาคนของเธอไปได้แล้วก็ไปทำแผลด้วย ส่วนนาย” องค์ชายลำดับ 2 หันไปมองมาเซน “ไม่ต้องห่วงเรื่องเลย์ลา เธอคงไม่เป็นอะไร แต่ถ้าเป็นห่วงก็ตามฉันมา ส่วนเธอคงเป็นแม่ค้าที่มาทำการติดต่อค้าขายกับจักรวรรดิเราตลอดสินะ ถ้าคิดว่าช่วยผู้หญิงคนนั้นแล้วจะได้รางวัลอย่างนั้นคงฝันไปแล้วล่ะ ทหารพานางออกไปจากที่ด้วย ให้ฟานเป็นค่าตอบแทนไป”

“ครับ!!!!!” พวกทหารขานรับกันเสียงดังและพาตัวเฟอิซาที่ร้องโวยวายออกไป

“เดี๋ยวสิ! นี่นายทำกับฉันที่เป็นคนช่วยชีวิตคนของผู้บัญชาการของนายงั้นเหรอ!!! เดี๋ยว!!!!ปึง!!!  ประตูทางเข้าถูกปิดลงพร้อมเสียงโวยวายของเฟอิซาที่หายไป...

“ผู้หญิงอะไรกันนิสัยแย่จริงๆเลย!บังอาจมากล่าวหาท่านโคฮาแบบนี้!ท่านโคฮาไปทำอะไรให้เธอกันห๊ะ!!!!” จุนจุนฉุนขาดโวยวายเสียงดังหลังจากเฟอิซาโดนหามออกไป

“คนอื่นไม่ว่า มากล่าวหาท่านโคฮาแบบนี้ฉันยอมไม่ได้!” เรย์เรย์ช่วยสมทบ จินจินพยักหน้าเห็นด้วย

“แถมยังมากล่าวหาท่านโคเมย์ด้วย” คนสนิทของโคเมย์พูดขึ้นมา

และอีกต่างๆนานาที่ถูกบ่นออกมาจากปากของคนสนิทโคเมย์และโคฮาไม่หยุด ฮาคุเอย์ได้แต่ยืนขำอยู่ข้างๆน้องชายและเพื่อนของตน แต่ในใจก็ยังสงสัยว่าสิ่งที่คะโคบุนเล่าเมื่อตอนมาถึงจะจริงหรือเปล่า ถ้าจริงเธอคงต้องคิดใหม่เรื่องเลย์ลาเสียแล้ว

ตอนที่พวกเราเห็นว่าเธอกำลังจะโดนโจมตี เธอพูดอะไรออกมาไม่ทราบครับ...

เพราะถึงแม้เธอจะไม่ชอบคนที่ไม่ยอมพูดหากพูดได้ แต่กรณีเลย์ลาเธอคิดว่าคงมีเหตุผล... หากไม่มีเธอคงจะรู้สึกแย่ไม่น้อย

มาเซนที่เห็นภาพนั้นกลับไม่รู้สึกสนุก แต่กลับเป็นห่วงคนที่ตนเองเรียกว่านายท่านมากกว่า แต่อีกใจก็สนใจเฟอิซา ดังนั้นเขาจึงขอลาโคเมย์ออกไปหาอีกฝ่ายชั่วครู่หนึ่งก่อนจะกลับมา...

 

*************************

 

ณ ที่ห้องของโคเอนที่ตอนนี้ก็ยังคงเงียบหลังจากที่เลย์ลามาถึง ร่างสูงก็เอาแต่นั่งทำงานไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยนอกจากม้วนหนังสือที่เธอเคยเขียนให้อีกฝ่ายอ่าน อย่างมากตอนนี้โคเอ็นก็แค่สั่งเธอให้ไปหยิบของมาให้เขาทีละหลายๆรอบแทนโคเมย์ที่ต้องไปทำงานส่วนอื่น

“ต่อไปคือม้วนที่ 71, 95, 212,349,........ และ 523 ไปหยิบมาซะ” เลย์ลาพยักหน้าตอบและทำตามคำสั่งไม่หยุดไม่นานนักเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่และข้อเท้า จนทำให้กองเอกสารหล่นลงไปกองเกะกะเต็มพื้นพร้อมตัวเองที่ทรุดลงไปเมื่อความรู้สึกที่เธอรู้จักในครั้งก่อนนั้นมีเพียงแค่ความสงสัย แต่ในตอนนี้เธอรู้จักความตกใจและเจ็บปวด

ร่างบอบบางนั่งนิ่งอยู่ที่พื้นเพื่อให้ความเจ็บพวกนั้นหายไป .....ทำไมเราต้องรู้สึกเจ็บปวดด้วยนะ..... เธอคิดในใจ

“......?” แขนเรียวโดนดึงขึ้นด้วยแรงที่ต่างกันทำให้เธอลุกขึ้นได้ไม่ยาก เลย์ลาหันไปมองคนที่ดึงเธอขึ้น ซึ่งคงไม่พ้นคนที่อยู่ในห้องนี้อย่าง เร็น โคเอน “ในที่สุดก็แสดงอาการแล้วสินะ” เขามองใบหน้าที่แสนเฉยชานั่นนิ่งๆ “ไม่ต้องทำเป็นไม่เข้าใจ คิดว่าข้าไม่รู้รึไงว่าเรื่องที่โคเกียคุและเจ้าคะโคบุนเล่านั่นหมายถึงใครกัน”

เธอถึงกับนิ่งไปเมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองนั้นกำลังสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ว่าตัวเธอเป็นคนบาดเจ็บ ทั้งๆที่โคเกียคุก็รักษาสัญญาและไม่ได้บอกใคร

“เจ้าคิดว่าข้าจะที่ผ่านสงครามมานักต่อนักจะดูไม่ออกรึว่าใครบาดเจ็บหนักและใครบาดเจ็บน้อยใคร อีกอย่างช่วงนี้โคเกียคุยังบาดเจ็บอยู่ ข้าจึงต้องดูแลเจ้าแทน เพื่อที่ยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่นจะได้ไม่ต้องมาขู่เข็ญอีก เพราะงั้นอย่าสร้างปัญหาให้มากนัก ส่วนเรื่องที่เจ้าพูดได้ข้าก็ยังไม่ได้จัดการ อย่าคิดว่ารอดแล้ว...”

เลย์ลาก็ได้พยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายเช่นเคย

“....!?”

ฟึ่บ!

“อย่าขยับเชียวล่ะ ถ้าตกขึ้นมาข้าไม่รับผิดชอบ”

ร่างบางสะดุ้งตกใจเมื่ออีกฝ่ายช้อนร่างของเธอขึ้นในมาท่าเจ้าสาว และตรงไปที่ห้องทำงานพร้อมความสงสัยที่ก่อขึ้น จริงๆแล้วโคเอนไม่จำเป็นต้องอุ้มเธอขึ้น แต่พยุงให้ลุกขึ้นเดินไปนั่งก็พอ และถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะสั่งให้ลุกเธอก็คงยอมทำตาม....

ยิ่งนับวันเธอยิ่งไม่เข้าใจในตัวอีกฝ่ายมากขึ้น...

ร่างบางได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน และรู้ว่ามันเป็นเสียงธรรมดา แต่มันชวนทำให้เธอกลับรู้สึกผ่อนคลายลง ราวกับหัวใจที่เคยถูกแช่แข็งของตัวเองกำลังโดนละลาย ชายหนุ่มวางร่างของเธอลงบนเก้าอี้ที่ตนนั่งเมื่อครู่ มือแกร่งเลื่อนเสื้อของเลย์ลามาจนถึงเนินไหล่ที่มีผ้าพันแผลสีขาวเปรอะเลือดเล็กน้อยจากการที่ใช้แรงเมื่อครู่ และหันไปหยิบถ้วยโลหะบรรจุน้ำกับผ้าที่สาวใช้เอามาให้

“พวกเธอออกไปได้แล้ว ส่วนเจ้า....อยู่นิ่งๆ ข้าจะทำแผลให้”

เอ่ยไล่สาวใช้แต่กลับจ้องภาพตรงหน้าไม่วางตา มือสากแกะผ้าพันแผลอย่างใจเย็น เมื่อยิ่งอยู่ใกล้เธอมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้กลิ่นหอมที่เหมือนกับดอกไม้จากอีกฝ่ายเด่นชัดมากขึ้นกว่าเดิม... จนในที่สุดเขาก็แกะผ้าพันแผลออกจนหมด บาดแผลลึกจนน่าหวาดกลัวมีเลือดไหลออกมาซึ่งมันตัดกับผิวสีขาวทำให้เห็นเด่นชัดและดูน่าหลงใหล

“....!” ผ้าที่ชุบด้วยน้ำเย็นโปะเข้าที่แผลนั่นทำให้เธอสะดุ้งตกใจ

“บอกว่านิ่งๆ”

เขาย้ำอีกครั้งแลเช็ดเลือด แต่แรงของโคเอนไม่ใช่น้อยๆจึงทำให้เธอต้องกำหมัดแน่นเพื่อระบายความเจ็บ ใบหน้าก็ยังคงนิ่งไม่แสดงอาการแต่หันหน้าไปอีกทางแทน องค์ชายลำดับ 1 จ้องหญิงสาวที่หันหน้าหนีก่อนแสยะยิ้มและกดแรงอีกจนเธอสะดุ้งเฮือกพยายามดึงมือหนี แต่โคเอ็นจับแขนแน่นไม่ให้หนี

“ฟังที่พูดไม่ออกรึไง บอกว่าให้อยู่นิ่งๆ ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บไม่เคยมีใครบอกรึไง”

เลย์ลาหันมามองอีกฝ่ายและส่ายหน้าให้

“ถ้ารู้ก็ควรนิ่งไว้ ไม่ใช่ดิ้นเป็นปลาโดนน้ำร้อนลวก จำใส่กะโหลกเอาไว้ซะล่ะ” อีกฝ่ายก็เอาแต่พยักหน้าตอบตลอดเวลา ทำให้โคเอนต้องหลับตาถอนหายใจอย่างหน่ายๆและหันไปเอาผ้าจุ่มน้ำ

ในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังดูแลโคเมย์และโคฮาตอนเด็กเสียจริงๆ

หมับ... โคเอนหันไปมองมือข้างที่ว่างของตัวเองเมื่อสัมผัสอะไรบางอย่างได้ ปรากฏว่าเลย์ลายกมือขึ้นมาจับมือของเขา มือเล็กลูบไล้มือแกร่งของอีกฝ่าย เธอรับรู้ได้ว่ามือของโคเอนนั้นทั้งสากและหยาบกระด้างต่างจากมือของเธอนัก เพียงไม่นานเลย์ลาก็เปลี่ยนเป็นกุมมือของโคเอน หากเป็นปกติแล้วเขาคงปัดมือออกไปเพราะไม่ใช่คนที่สนิทกันหรือเป็นพี่น้องของตน แต่ครั้งนี้......เขากลับไม่ปัดออก

ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นเธอรับรู้ได้อย่างชัดเจน... มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยเข้าใจ ยิ่งคิดเช่นนั้นความทรงจำในอดีตก็เริ่มย้อนไหลกลับเข้ามาในหัว ภาพที่เต็มไปด้วยฝันร้ายที่ไม่ปรารถนาจะจำ

เมื่อตั้งแต่จำความได้นั้น... ตัวเธอที่ถูกทำนายว่าจะเป็นภัยต่ออาณาจักร พ่อและแม่ของเธอไม่คิดจะตั้งชื่อให้ ทำให้ไร้นาม และถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิด มีเพียงแค่แสงจากหน้าต่างบานเล็กที่เชื่อมต่อโลกภายนอก อีกทั้งรอบกายยังเต็มไปด้วยสัตว์อันตรายมีพิษ อย่างพวกงูและตัวประหลาดในดันเจี้ยน แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็ได้พบกับชายประหลาดคนหนึ่งที่จู่ๆก็โผล่มาต่อหน้า  เขาคล้ายกับ 1 ในคนของอัลซาเมนที่ชื่ออิสนานมากนัก...

แต่เพราะความต้องการของเธอที่ต้องการออกไปจากที่นั่นทำให้ทุกสิ่งมลายหายไป ชายคนนั้นทำให้เธอพลังประหลาดที่อยู่ในร่างตัวเธอนั้นทำลายทุกสิ่ง ทั้งอาณาจักร บ้านเมือง ทุกสิ่งทุกอย่างหายไปจนเหลือแต่เถ้าถ่าน ...และนับจากวันนั้นเธอก็โดนจับไปขายเป็นทาส

โดยตั้งมั่นไว้ว่า ทั้งหัวใจ... ทั้งความรู้สึก... พวกมันไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องมีมัน ยิ่งเมื่อได้เป็นทาสก็ถูกขายไปนับไม่ถ้วนแต่ไม่มีใครที่จะทนได้เพราะความที่หน้าตาย ถึงแม้จะโดนทุบตี โดนเฆี่ยน โดนลวนลาม

แต่พวกคนที่ซื้อไปก็มีความอดทนไม่พอที่จะรับตัวเธอได้ ในตอนแรกเธอก็คิดว่าที่นี่ก็คงเหมือนกับทุกที่ที่เคยอยู่

ทว่า...ทุกวันนี้ตัวเลย์ลากลับรู้สึกถึงความผิดแผกไป ตัวเธอคาดเดาความคิดของเกียคุเอ็นที่ซื้อเธอมาไม่ได้ อีกทั้งองค์หญิงฮาคุเอย์ที่ใจดีกับเธอนัก องค์หญิงโคเกียคุที่มองเธอเป็นเพื่อนไปแล้วทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไร และจูดัลที่กุมความลับของเธอไว้ โดยขู่ว่าจะบอกทุกคนก็ไม่มีวี่แววว่าจะบอกแต่อย่างใด

 

.....ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..... ทำไมกัน.... ทำไม.....ทำไม... เธอนึกในใจ

 

“....หือ?” ร่างสูงก้มลงมองมืออีกข้างของตนที่เลย์ลากุมไว้ ทั้งที่นิ่งเฉยแต่กลับรับรู้ได้ถึงเหงื่อที่ผุดออกมาจากมือเล็กนั่น

หากถามถึงความสงสัยที่กำลังเกิดขึ้นนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็หาคำตอบไม่ได้เช่นกันว่าทำไมถึงไม่ปัดมือของอีกฝ่ายออกไป มือหยาบกร้านที่คาดว่าไม่มีที่ท่าจะขยับกลับเริ่มขยับและกุมมือของเธอ...

“เจ้ากำลัง.... กลัวอะไร”

“......?......”

คำพูดนั้นทำให้ร่างเล็กเงยหน้ามองโคเอ็นที่จ้องตนอยู่ ดวงตาสีแดงทั้ง 2 สบตากันเนิ่นนานและรับรู้ได้ถึงบรรยากาศเงียบสงบไร้เสียงพูดคุย มีเพียงแค่เสียงของลมที่พัดมาชวนให้รู้สึกเย็นและผ่อนคลาย

“ถึงข้าจะเป็นพวกที่ไม่ชอบแสดงออก แต่ก็พอจะรู้ได้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่... ถึงใบหน้าของเจ้าจะนิ่งหรือตายด้านขนาดไหน การแสดงออกมันบอกได้ทุกอย่าง แม้แต่ตอนนี้ก็เช่นกัน” เขากระชับมือที่กุมนั้นแน่นขึ้น...

“...........”

“เจ้าแสร้งทำเป็นเข้มแข็งและปฏิเสธทุกสิ่งที่มอบให้ ไม่ยอมรับมันเข้ามา เพื่อไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่งกับตัวเอง ....ข้าไม่รู้ว่ายัยแม่มดนั่นสนใจอะไรในตัวเจ้า แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจมัน ชีวิตของเจ้าไม่ใช่ของใครแต่เป็นของตัวเอง ทั้งฮาคุเอย์และโคเกียคุที่พยายามคุย พยายามช่วยเหลือ ....ยังจะกล้าปฏิเสธความรู้สึกของทั้ง 2 คนนั้นลงอีกงั้นรึเลย์ลา”

สิ้นคำ เลย์ลาถึงกับนิ่งเงียบ ภาพที่เต็มไปด้วยฝันร้ายนั้นกลับถูกภาพขององค์หญิงทั้ง 2 คนขึ้นมาแทนที่ มือที่เต็มไปด้วยเหงื่อนั้นเริ่มหายไป ไม่นานนักเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย

ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าปากเล็กน้อยเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยินจึงก้มตัวลงมาใกล้เพื่อที่จะฟังอีกฝ่าย แต่ยิ่งใกล้เขายิ่งได้กลิ่นหอมนั่นมากกว่าเดิม

ใกล้กันมากขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งคู่ ประโยคที่เลย์ลาพูดเมื่อครู่นี้คาดว่าอีกฝ่ายคงได้ยินแล้วเธอจึงถอยหนีเล็กน้อยแต่ทว่าวงแขนแกร่งกลับกั้นทางหนีทีไล่ ร่างบางเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายที่ยังคงจ้องมองตน...

ทำไม....ข้าถึงควบคุมตัวเองไม่ได้.... โคเอนทักท้วงในใจ แต่ก็สายเกินไปเมื่อใบหน้าเริ่มใกล้ขึ้นเรื่อย...

ใกล้ขึ้นอีก.....

ใกล้ขึ้น....

.

.

.

 

“ท่านพี่!ข้าโคเมย์เองครับ!!

กึก!!  ใบหน้าคมคายที่เกือบจะแนบชิดอีกฝ่ายนั้นหยุดชะงักในทันทีเมื่อได้ยินเสียงของน้องชายตนเองเรียก [บรรยากาศเสียหมด!/ไรท์]

ทำให้ร่างสูงต้องถอยออกมาจากอีกฝ่าย มือที่กอบกุมกันอยู่ถูกแยกออก โคเอนเดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดออก “มีอะไร”

โคเมย์ถือกองเอกสารนับไม่ถ้วนโดยมีมาเซนช่วยถือ “ข้านำเอกสารงานมาให้ แล้วก็...” ไม่ทันจะพูดจบเลย์ลาก็เดินออกมา ก่อนจะกราบอีกฝ่ายและเดินออกไปจากห้องของโคเอ็นนิ่งๆ

“ข้าขอตัว” เฟอร์นาลิสหนุ่มเดินไปวางของในห้องและรีบตามนายของตัวเองไป

“ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นห่วงนายของตนมากเกินไปนะครับท่านพี่... ท่านพี่?”

“โคเมย์” โคเอนจับบ่าของน้องชายตนเอง “ดีมากที่มาได้จังหวะ...”

“ครับ?” องค์ชายลำดับที่ 2 ถึงกับงงกับพฤติกรรมของพี่ชายตนเอง แต่ก็ไม่คิดจะถามมันออกไปและพยายามพูดแค่เรื่องงาน ถึงแม้จะอยากรู้แค่ไหนแต่เขาก็ไม่อยากจะซักไซ้อีกฝ่ายมากนัก

แต่ยิ่งทำงานไปเขากลับยิ่งสงสัยยิ่งกว่าเดิม...

 

*************************

 

มาเซนเดินอยู่ข้างๆเลย์ลาตลอดเวลา และสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกไปจากเดิมของนายตนเอง “ท่านเลย์ลา เป็นอะไรรึเปล่าครับ....”

เพียงแค่นั้นเธอก็หยุดเดินในทันที และหันมามองอีกฝ่าย ถึงแม้จะไม่พูด แต่มาเซนเองก็พยักหน้าตอบเช่นกัน

“ข้าเข้าใจว่าท่านกลัว... กลัวที่จะต้องเปิดใจยอมรับคนอื่นเข้ามาทั้งๆที่ไม่เคยมีใครสนใจท่าน แต่ตอนนี้ท่านไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะครับ... องค์หญิงทั้ง 2 คนเองก็เป็นห่วงท่าน... การเปิดใจรับมันไม่ง่ายก็จริง แต่เพียงเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มมากขึ้น จะทำให้ท่านปรับตัวได้เองครับ..”

เลย์ลานิ่งเงียบไปและยกมือขึ้นมาแตะที่อกของตนเองก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

“ท่านเลย์ลาครับ...” มาเซนคุกเข่าให้นายของตน “ตั้งแต่ข้าเป็นอิสระจากการเป็นทาส แต่ตัวข้าไม่ได้อยู่กับท่านตลอดเวลาก็จริง.... แต่ตอนนี้ข้าเจอท่านแล้ว... และข้าก็รู้ว่าท่านเป็นคนเช่นไร คิดอะไรและรู้สึกยังไง... ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอะไรหรือสั่งให้ข้าทำอะไร ...ข้ายินดีอยู่ข้างท่านและทำตามคำสั่งของท่านครับ... ”

“.............” หญิงสาวนิ่งไปก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เช่นเดียวกับเฟอร์นาลิสหนุ่มที่ยิ้มบางให้แก่นายของตน

“เลย์ลาจัง!!

เสียงตะโกนชื่อของเธอดังไปทั่วทางเดิน ทั้งคู่หันไปมองตามเสียงนั้น และต้นตอก็คือองค์หญิงคนเล็ก โคเกียคุ นั่นเอง

“องค์หญิงอย่าวิ่งสิครับ!” คะโคบุนวิ่งตามมา ฮาคุเอย์เองก็เดินมาทางนั้นพอดีจึงเข้ามาหาด้วยเช่นกัน มาเซนเห็นเช่นนั้นจึงถอยออกมาห่างจากนายของตนเล็กน้อยและตีหน้าตายเช่นเดิม

“เงียบน่าคะโคบุน! เลย์ลาจัง! เป็นยังไงบ้างท่านพี่ทำอะไรเธอรึเปล่า!?”

มือเล็กกุมมือของเธอแน่น น้ำเสียงลนลานกับท่าทีตกใจนั้นทำให้เลย์ลายิ่งเงียบกว่าเดิม แต่สายตากลับจ้องใบหน้าของเด็กสาวที่น้ำตาเอ่อคลอ มือนั้นช่างอบอุ่นเหมือนกับมือของโคเอ็น

เมื่อเห็นเช่นนั้นยิ่งทำให้เธอนึกถึงคำพูดที่โคเอ็นพูด...

ทั้งฮาคุเอย์และโคเกียคุที่พยายามคุย พยายามช่วยเหลือ ....ยังจะกล้าปฏิเสธความรู้สึกของทั้ง 2 คนนั้นลงอีกงั้นรึเลย์ลา

 

..........หากข้าลองเปิดใจรับคนอื่นเข้ามา......

 

ฮาคุเอย์มองเลย์ลา ในใจยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องที่คะโคบุนเล่า จึงตัดสินใจเอ่ยปาก

“เลย์ลาจัง คือว่.....”

“............ข้า... ไม่เป็นไร”

ยังไม่ทันที่ฮาคุเอย์จะพูดจบเสียงของใครบางคนก็พูดขึ้น ใบหน้าของทุกคนฉายแววความตกใจอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อมันเป็นเสียงจากคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินมันเป็นคนพูดออกมา...

 

.......ความรู้สึกเหล่านั้น......ข้าจะได้รับมันตอบกลับไหมนะ...

 

“ละ... เลย์ลาจัง...” โคเกียคุตกใจจนน้ำตาเหือดหาย  “.......เธอพูดได้...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #219 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 13:46
    ขอบคุณนะสนุมากเลยคะ
    #219
    0
  2. #160 Brilliant.1999 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 22:31
    นางพูดได้!!! 
    #160
    0
  3. #15 双子座_みかん (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 23:57
    ขุ่นพระ!! เลย์ลาจังพูดแล้วววววววววววววววว!!!
    โอยยย..อีกนิดนึงเองงง โคเมย์!!//กรีดร้องงง
    รอตอนต่อไปนะะะะ
    #15
    0
  4. #14 CHi.Des. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 12:35
    อุกรี๊ดดดดด เลย์ลาจังโมเอ๊ ต่อเลยๆๆๆๆ
    #14
    0
  5. #13 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 22:43
    เมื่อรู้สึกตัวอีกที....ก็อ่านตอนนี้มาหลายรอบแล้ว แฮ่กๆๆๆๆ ฟรินนนนนน =..=
    #13
    0
  6. #12 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 21:13
    อยากจะกรี้ดโลกแตก ฟินเสี่ยที่สูดดดด
    โคเมย์จะเข้ามาทำเพื่อคะ!? แง่งงง //กัดผ้าเช็ดหน้า

    สนุกเหมือนเดิม อัพเร็วๆนะคะ //กราบบบ
    #12
    0