[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 67 : Special : ขึ้นชื่อเรื่องความรัก ::UPDATE!!::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 ก.ย. 59

?SYDNEY? Shiny Red Star

  


เพิ่มเติมคือฉากของฮัลวาาาาา~♥ 







 3 ปีต่อมาหลังจากสงครามใหญ่ระหว่างเดวิดกับพวกผู้ครอบครองจินจบลง ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไปยังที่ที่ตนเองอยู่เพื่อฟื้นฟูอาณาจักรของตน ฟื้นฟูความเสียหายจากสงครามใหญ่ที่ผ่านมา

ฮาคุริวในฐานะจักรพรรดิคนใหม่คืนบัลแบดให้แก่อาลีบาบาพร้อมจับมือกันเป็นพันธมิตรอีกครั้ง ส่วนตนก็ปกครองจักรวรรดิโควร่วมกับจูดัลและฮาคุเอย์ โดยมีโคเกียคุคอยติดตามเพราะฮาคุริวตั้งใจไว้ว่าหากทุกอย่างลงตัวแล้วจะยกให้เธอขึ้นเป็นจักรพรรดินีต่อไป

โคเอนเลือกที่จะไปอยู่ค่ายกักกันกับน้องชายทั้ง 2 และเฟอิซาเพื่อสร้างที่นี่ให้เป็นประเทศคอยเกื้อหนุนจักรวรรดิโคว

อาลีบาบา อาละดินและโมลเซียน่าหยุดออกเดินทางเพื่อที่จะฟื้นฟูบัลแบด โดยระหว่างซ่อมแซมบัลแบดเขาได้สัญญากับโมลเซียน่าว่าถ้าฟื้นฟูทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมแล้วนั้นจะขอเธอแต่งงาน

ซินแบดกลับซินเดรียพร้อมกับฮัลวาที่ยังคงเป็นเจ้าหญิงนิทรา...

ทุกอย่างกลับคืนสู่ความปกติ

ยกเว้นพวกเลย์ลา...

 

[ณ เมืองนูลลา]

“เลย์ลา งานวันนี้จะหมดแล้วพักก่อนก็ได้นะ”

“งั้นข้าขอทำให้เสร็จเลยดีกว่าจ้ะ แผ่นสุดท้ายพอดีเลย”

“ฮะๆๆ สมกับเป็นเลย์ลาจัง”

สองสาวต่างหัวเราะคิกคักในห้องทำงานของเลย์ลาที่บ้าน ในตอนนี้พ่อของเธอสละตำแหน่งมอบหมายให้เธอเป็นผู้นำแคว้นอย่างเต็มตัว ฟอส(พี่ชายเลย์ลา)เลือกที่จะอยู่เรมเพื่อจัดการเรื่องต่างๆที่เซลีนีมอบหมายให้เพราะเจ้าหล่อนจะอยู่ที่นูลลา ส่วนพี่สาวของเธอก็เลือกจะอยู่ซินเดรียกับว่าที่สามี และมาเซนเลย์ลาสั่งให้ไปช่วยบัลแบดเพื่อให้ใช้เวลากับลูกสาวตัวเองเสียบ้างก่อนที่อีกฝ่ายจะแต่งงาน

ซึ่ง...เลย์ลาตอนนี้ผมสีดำของเธอกำลังเริ่มเปลี่ยนกลายเป็นสีเงินปลายชมพูเหมือนในอดีตอีกครั้ง

“เมื่อ 3 ปีก่อนข้านึกว่าเลย์ลาจะไปอยู่กับท่านโคเอนซะอีก” รินเครื่องดื่มให้เพื่อนสนิท

“ก็อยากไปอยู่นะ แต่...”

“แต่?” ทวนคำซ้ำอีกครั้ง

“...อยากให้ท่านโคเอนรั้งไว้เหมือนกัน แต่...เขาไม่รั้งไว้น่ะสิ” ถอนหายใจนิดหน่อย “อยากให้รั้งไว้ บอกให้ไปอยู่ด้วยกัน...”

เจ้าตัวก็รู้ว่าเขาเป็นคนปากแข็งแท้ๆ... เมลแอบขำเล็กๆ

“คุณหนู” คีราเดินเข้ามาในห้อง “มีแขกครับ”

“แขก??”

“เรมครับ... และพวกท่านโคเอน” เลือกที่จะเรียกว่าท่านแทนองค์ชายเนื่องจากพวกโคเอนนั้นไม่มีศักดิ์เป็นองค์ชายอีกต่อไป....

“จักรวรรดิเรมมาเพื่อตกลงทำการค้า แล้วท่านโคเอนมาทำไมกันนะ... แต่ก็เอาเถอะ” เจ้าหล่อนลุกขึ้นหยิบไม้เท้าของตนตน จัดชุดให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเมลและคีรา ต้อนรับผู้มาเยือนทั้ง 2 แห่ง และคำตอบที่ได้รับคือ...

“ท่านโคเอนตั้งใจจะมาทำสัญญาเหมือนกับพวกเรา จึงได้รับมาพร้อมๆกันน่ะครับ”

เป็นเหตุผลที่เข้าใจได้ง่าย หากจะเริ่มสร้างประเทศก็ย่อมต้องหาพรรคพวกหรือสัญญาทางการค้าเพื่อช่วยเกื้อหนุนกัน เลย์ลามองโคเอนที่ยืนอยู่ข้างๆน้องชายตนโดยใช้เท้าในการค้ำเพื่อให้เดินสะดวกโดยไม่คิดจะให้ใครพยุงทั้งสิ้น เธอเองก็อยากเข้าไปช่วยแต่ก็ไม่อยากให้หลายๆคนเห็นว่าโคเอนนั้นอ่อนแอจนต้องร้องขอให้ช่วย ในการประชุมครั้งนี้มูมอบหมายให้โรโร่และมูรอนช่วยดูแลไททัสกับมัลกะ

ส่วนตนนั้น...

 

ภายในป่าของเมือง หญิงสาวผมสีแดงเพลิงในชุดนักเต้นนอนอยู่บนโขดหินใหญ่ริมบ่อน้ำ เหม่อมองท้องฟ้าเล่นกับลูฟสีขาวตัวเล็กในมือ พลางยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุข จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงพลังใครบางคนที่มุ่งหน้ามาทางนี้เลยชันตัวลุกขึ้น

“มีธุระอะไรรึเปล่ามู~”

“ถ้าไม่มีข้าจะมาหาท่านรึครับ” ปัดใบไม้ที่ขวางทาง

“ฮะๆๆ นั่นสินะ” หันไปหย่อนเท้าลง นั่งมองชายหนุ่มที่เดินมาหาตน “แล้วสรุปว่า... ธุระอะไรเหรอ?”

“จำไม่ได้รึไงครับ ตอนประชุมครั้งนั้นข้าพูดอะไรไว้”

“พูด? เอ....” เอียงคอนึกเกี่ยวกับตอนประชุมครั้งนั้นนิดหน่อย...

 

ท่านเซลีนี!!....เจอกันคราวหน้าข้าไม่ปล่อยให้ท่านหนีอีกแน่

ถ้าคิดจะล่ามโซ่ข้าได้ก็ทำดูสิ

 

“ที่ว่า... จะไม่ปล่อยให้ข้าหนีน่ะเหรอ?” ยิ้มเล็กๆ

“ใช่ เพราะงั้นวันนี้ข้าจึงมาทวงสัญญาที่เคยให้ไว้กับท่าน” ยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายที่ยังยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ข้าตามมาล่ามโซ่ท่านแล้ว...”

“แล้วจะใช้อะไรล่ามข้าล่ะ ไม่ว่าจะเอาอะไรล่ามข้าก็หนีจากเจ้าได้เสมอนะ”

“โซ่ที่ข้าล่ามไม่ใช่โซ่ที่ท่านหนีได้แน่นอน”

“มั่นใจเหรอ...?”

“ครับ ข้ามั่นใจ”

“แล้วโซ่ที่จะใช้ล่ามคืออะไรล่ะ หืม?” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

“ก็คงต้องเป็นโซ่ทองคำประดับอัญมณีให้สมกับเป็นอดีตกลาดิเอเตอร์และมังกรแห่งการสร้างสรรค์” ม้วนผมอีกฝ่ายขึ้นมาจูบเบาๆทำเอาเจ้าหล่อนขำเล็กๆมากกว่าเขินอาย ทำเอามูแอบเขวไปนิดๆ

การทำแบบนี้กับผู้หญิงไม่ใช่นิสัยของเขาซักเท่าไหร่ แต่ได้ยินมาจากไททัสและสฟินทัสว่าถ้าทำแบบนี้ผู้หญิงจะเขิน พอตนลองไปทำกับสาวๆในชนชั้นสูงก็เขินกันหมด จะมีก็แต่เซลีนีนี่แหล่ะที่ขำ อาจจะเป็นเพราะอยู่มานานการทำแบบนี้มังกรสาวเลยรู้สึกเฉยๆกระมัง

“โซ่ทองคำประดับอัญมณีอะไรนั่นน่ะไม่เอาหรอก”

“แล้ว... ท่านต้องการอะไร?”

“นั่นสินะ ข้าต้องการอะไรกันนะ ถึงข้ารู้ข้าก็ไม่บอกหรอก”

“พูดแบบนี้อีกแล้วนะครับ”

“ก็นะ~” เซลีนีลุกขึ้นยืนบนโขดหินหมุนตัวไปมา “อ๊ะ? นั่นมูรอนนี่?”

มูหันไปมองทันทีเมื่อได้ยินชื่อของน้องสาวแต่กลับไม่พบอะไร จนถอนหายใจ “แกล้งอีกแล้---”

พริบตาที่หันหน้ากลับมาปรากฏว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่บนก้อนหินตอนนี้ย่อตัวลงมาใกล้ตน ระยะห่างที่ไม่ถึงมิล ปากอิ่มสีชมพูทาบลงบนริมฝีปากหนาของเฟอนาริสหนุ่มตรงหน้า ตาเรียวคมสีแดงเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนกระทั่งเธอผละออกมาและยิ้มให้น้อยๆ

“คิก หลงเชื่ออีกแล้วนะมู” รีบกระโดดลงจากก้อนหิน หมุนตัวหันไปมองอีกฝ่าย “ถือว่านั่นเป็นคำตอบแทนละกันนะ~”

พูดจบก็เดินไปจากตรงนั้น ปล่อยให้หัวหน้าเฟอนาริสยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

!!! ทะๆๆๆท่านเซลีนี! เดี๋ยวก่อนสิครับ!!!” แต่พอได้สติก็รีบวิ่งตามไปทันที

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเซลีนีก็ยังคงเป็นเซลีนีอยู่วันยังค่ำ

การได้แกล้งและปั่นหัวคนรักน่ะ

มันคือการแสดงความรักของเธอล่ะ...

 

**********

 

“น่ารักดีใช่ไหมล่ะ?”

“มากเลยล่ะค่ะท่านเซลีนี!!!” ฮัลวาดูตาเป็นประกายมากเมื่อได้ฟังเรื่องราวของเซลีนี

“เป็นการขอแต่งงานที่แปลกดีนะคะ” ฮาคุเอย์ขำเล็กๆ

จริงๆแล้วนี่คือเรื่องราวหลังจากที่ฮัลวาตื่นและผ่านมาประมาณ 8 เดือนได้แล้วด้วยความที่ว่าสาวๆเบื่อเลยนัดรวมตัวกันที่ซินเดรียเพื่อพูดคุยกัน เนื่องจากว่าฮัลวานอนหลับมาตลอดหลายปีเลยทำให้ร่างกายขยับไม่ได้มากนัก แต่ถ้าร่างกายหายจะต้องแต่งงานทันทีเนื่องจากซินแบดเริ่มห่วงอายุตัวเองบ้างแล้ว

“ได้ปั่นหัวแกล้งมูน่ะ สนุกมากเลยล่ะนะ” เซลีนีตอนนี้ให้กำเนิดลูกสาวครึ่งเฟอนาลิสและมังกรแห่งการสร้างสรรค์ โดยใช้พลังของเลย์ลาในการให้ลูกสาวตัวน้อยใช้พลังได้แต่ไม่กลายเป็นมังกร ตั้งชื่อว่า มิวส์ (Muse)ซึ่งวันนี้ก็พาลูกสาวตัวน้อยอายุ 1 ขวบมาร่วมงานด้วย

“แกล้งมากระวังท่านมูงอนนะคะ” เมลหมั้นหมายกับฮาคุริวหลังจากได้พบกันบ่อยครั้งในฐานะทูตทางนูลลา ส่วนพี่ชายตนเองก็ได้แต่งงานกับฮาคุเอย์

“ท่านมูคงปลงแล้วล่ะเรื่องนิสัยชอบแกล้งของท่านเซลีนีน่ะ” เฟอิซาแต่งงานกับโคฮา ตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ได้ 4 เดือน

“นั่นสินะ” เลย์ลายกมือป้องปากหัวเราะ เธอในตอนนี้ตั้งครรภ์ได้ราว 9 เดือนแล้ว

“อย่างน้อยข้าคิดว่าท่านเซลีนีน่าจะแกล้งน้อยกว่าตาบ้าจูดัลนะคะ” โคเกียคุที่ตอนนี้หมั้นหมายกับจูดัลเรียบร้อยและอีกไม่นานต้องขึ้นรับตำแหน่งจักรรพรรดินีของจักรวรรดิโควแทนฮาคุริว

“คบกับจูดัลต้องทำใจหน่อยนะ” เลย์ลาลูบหัวโคเกียคุ

“นี่ๆ แล้วของท่านพี่ล่ะ ข้าอยากรู้” ฮัลวาอ้อนพี่สาวอย่างที่เคยอยากทำมาตลอด ถึงตอนอยู่อัลม่า ทรันก็ชอบอ้อนลูซิเฟอร์เป็นประจำอยู่แล้ว

“นั่นสิคะ ข้าเองก็อยากฟังเหมือนกัน!” ยามุไรฮะคุณแม่ลูกแฝดดูตื่นเต้นที่จะได้ฟังไม่น้อย

“ฉ ฉันก็ด้วยค่ะ” โมลเซียน่าพูดหน้าแดงๆ ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้ว

“ได้สิ น่าจะเป็นช่วงหลังจากที่มูขอแต่งงานเซลีนีพอดีเลยล่ะนะ”

 

**********

 

ตกเย็นมีเทศกาลเฉลิมฉลองประจำปีของนูลลา เต็มไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะสนุกสนาน เทศกาลที่จะไม่มีการแบ่งแยกชนชั้นฐานะได้รับการปฏิบัติที่เท่าเทียมกันแม้ว่าแขกรับเชิญจะอยู่ในตำแหน่งสูงส่งแค่ไหนก็ตามที ในฐานะเจ้าเมืองคนปัจจุบัน เลย์ลาเดินขึ้นมายืนบนเวทีใจกลางหมู่บ้านมองชาวเมืองและแขกรับเชิญที่ทั้งยืนและนั่งอยู่

“อย่างแรกเลยคือขอต้อนรับแขกพิเศษที่ได้มาร่วมงานวันนี้ ขอให้สนุกสนานไปกับเทศกาลประจำปีของเมืองพวกเรา ร้องเต้นรำทำเพลงตามที่ใจท่านต้องการ...” เทผงบางอย่างใส่มือ “เมื่อนับถอยหลังข้าจะเป่าผงในมือนี้และทุกคนจะมีฐานะเดียวกัน ไม่มีใครแตกต่างหรือแปลกแยก”

“แล้วงานนี้สร้างขึ้นมาเพื่ออะไรรึครับ..” โคฮากระซิบกับโคเมย์ แต่เขาก็ไม่รู้เช่นกัน เฟอิซาก็ส่ายหน้าเพราะตอนที่ตนมาไม่ใช่ช่วงเทศกาล

“เพื่อเทิดทูนผู้สร้างเมืองคนแรกน่ะ ได้ยินมาว่าพ่อแม่ของทุกคนในเมืองนี้ต่างก็เคยเป็นทาส และพบเรื่องร้ายมาเยอะ ผู้สร้างเมืองได้ซื้อพวกเขาและพามาอยู่ที่นี่...” โคเอนตอบ

“สรุปก็คือฉลองให้กับอิสรภาพที่ได้รับมาสินะ” ไททัสยิ้มเล็กๆ

“เอาล่ะ เรามานับถอยหลังกันเถอะ!” เซลีนีตะโกน

“3!

“2!

“1!

ฟู่ว... ละอองจากมือเรืองแสงสว่างกลายเป็นผีเสื้อตัวนับร้อยนับพันตัวบินไปทั่วบริเวณ

“ยินดีต้อนรับสู่งานเทศกาล!

“เฮ!!!!!!!!

ชาวเมืองทุกคนต่างปรบมือตะโกนไชโยเสียงดังทันทีที่ได้ยิน เลย์ลากลับไปนั่งอยู่ข้างไททัสและโคเอน เซลีนีกระโดดขึ้นไปอยู่กลางเวทีเมื่อเสียงดนตรีดัง เต้นไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนานร่วมกับสาวๆในเมือง

“จริงด้วยสิ มู ข้าได้ยินว่าท่านขอเซลีนีแต่งงานแล้ว ยินดีด้วยนะคะ”

“ขอบคุณครับท่านเลย์ลา” แอบเขินนิดๆที่ไปรู้ได้ยังไง แต่คิดไปคิดมาคาดว่าน่าจะเพราะพวกลูฟมาบอกเธอแน่

“แสดงความยินกับกัปตันหน่อยเร็ว!!

“ยินดีด้วยครับกัปตัน!

“ไม่เอา!!!ข้าไม่ยอมให้ท่านพี่แต่งกับยัยนั่นแน่!

“ทำใจซะทีเถอะน่ามูรอน...”

“เจ้าก็รู้ค้านไปก็ปฏิเสธยัยนั่นไม่ได้หรอก”

ถึงจะบอกว่าฐานะเดียวกันยังไงพวกเขาก็เป็นลูกน้องของมูอยู่วันยังค่ำ เซลีนีที่รู้ว่าโดนมูรอนคัดค้านแถมลูกศิษย์อย่างเฟอิซาแอบนินทา เลยแอบเนียนจับเจ้าหล่อนแต่งชุดนักเต้นคล้ายๆตนเองแต่เป็นสีขาวลากขึ้นไปเต้นบนเวทีอีกคนสร้างความตลกขบขันให้หลายๆคนพอสมควร โคฮาก็เอาสนุกกระโดดขึ้นเต้นรำกับแฟนสาวบ้างจนเจ้าหล่อนเขินอาย มัลกะก็ดึงแขนไททัสออกไปเต้นอีกคน

เจ้าเมืองสาวยกมือป้องปากกลั้นหัวเราะ แอบอิจฉาเล็กๆที่คนรักได้เต้นกัน พูดถึงคนรักเธอหันไปมองเก้าอี้ข้างๆที่ควรเป็นโคเอน เขากลับไม่อยู่

“....คีรา เดี๋ยวข้ามานะ” บอกคนสนิทแล้วเดินไปอีกทาง ฝากไม้เท้าไว้กับเมล

 

สถานที่ที่โคเอนมานั่งอยู่แทนที่จะเป็นในเมืองคือริมชายหาด หากเป็นทุกทีเขาคงร่วมงาน แต่ตอนนี้เขารู้สึกไม่สนุกเลยซักนิด เพราะขาทั้งสองที่มอบให้ฮาคุริวไปจนเขาต้องใช้ไม้เท้ารช่วยพยุงตัวในการเดิน แถมพอเห็นน้องตนกับเฟอิซาเต้นรำกันแล้วยิ่งอดอิจฉาไม่ได้...

“อยู่ที่นี่เองเหรอคะท่านโคเอน...”

ชายหนุ่มหันไปมองตามเสียง “....เลย์ลา”

“...นั่งข้างๆได้รึเปล่าคะ?”

“ตามสบาย” เมื่อโคเอนอนุญาตก็มานั่งข้างๆ จนเธออดนึกถึงช่วงเวลาที่เธอเคยมีความสุขครั้งก่อนไม่ได้

“อยู่ด้วยกัน 2 คนแบบนี้... ข้าเองก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้เหมือนกันนะคะ”

“นั่นสินะ...”

ไม่มีประโยคไหนหลุดออกจากปากของทั้งคู่ ต่างฝ่ายก็แอบรู้สึกอึดอัด เลย์ลาก็เหมือนกับว่าอยากให้คนข้างๆพูดอะไรที่ตนรอมาตลอด ในขณะที่โคเอนก็อยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด มันดูเหมือนโง่แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิด

สุดท้ายก็ไม่สามารถทนความเงียบได้

“เลย์ลา/ท่านโคเอน คือข้า...!

พอจะพูดก็ดันพูดพร้อมกันซะงั้น

“เอ่อ... เชิญท่านก่อนเลยค่ะ” เลย์ลาแอบขำเล็กๆ บรรยากาศดูเบาลง

โคเอนมองหน้าร่างบาง ก่อนจะหันไปมองทางทะเล “ข้าในตอนนี้ไม่ได้มียศฐานบรรดาศักดิ์เหมือนเมื่อครั้งอดีต ที่สำคัญเจ้าเป็นถึงราชาลูซิเฟอร์ ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านก็ได้ ข้าต้องเรียกเจ้าว่าท่านซะด้วยซ้ำ”

“ไม่ค่ะ ข้าไม่ยอมให้เรียกข้าว่าท่านเลย์ลาเด็ดขาดค่ะ” นั่งกอดเข่าจ้องหน้าอีกฝ่ายพลางยิ้มน้อยๆ “ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งไหนท่านโคเอนยังไงก็เป็นท่านโคเอนค่ะ”

“ไม่รังเกียจที่จะอยู่ข้างๆคนพิการอย่างข้ารึ?”

“ไม่ค่ะ ไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย”

“แล้วเจ้า...อยากที่จะอยู่ข้างๆคนที่ไร้ตำแหน่งและพิการอย่างนี้ไปตลอดชีวิตไหม?”

“แน่น---....... เอ๊ะ”

จากกำลังจะตอบอยู่ดีๆกลับชะงักไป ไม่ใช่เพราะเปลี่ยนใจแต่เพราะประโยคที่โคเอนพูดมันเหมือนกับว่า... กำลัง ขอแต่งงาน

“ท...ท่านโคเอน ที่พูดเมื่อกี้นี้มัน...”

“ใช่ อย่างที่เจ้าเข้าใจนั่นแหล่ะ...”

พอสังเกตดีๆอีกฝ่ายก็หน้าแดงไม่ใช่น้อยๆ ใบหน้าแดงระเรื่อจนควันขึ้น น้ำตาคลอไหลอาบหน้า ยิ้มปริ่มด้วยความดีใจ ใช่แล้ว...นี่คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอด คำขอแต่งงานที่เธอปรารถนาเหมือนครั้งในอดีต

“ข้า...ยินดีค่ะ... ยินดีมาก...” กลั้นเสียงสะอื้นไม่ไหว

มือแกร่งเอื้อมมือมาโอบไหล่ร่างบางให้เข้ามาซบเขาเอง... “ขอบคุณ..”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากนี้หรือชาติไหนๆ จะเกิดเป็นชายหรือหญิง

ก็ขอสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างชายคนรักนี้ตลอดไป...

 

**********

 

“หวานมากเลยยยย~!” สาวๆกรีดร้องไปมา ดูท่าจะชอบการโดนขอแต่งงานของตัวเองมากพอสมควร

“ท่านพี่โคเอนสุดยอด”

“ท่านโคเอนเนี่ยสนความรู้สึกของท่านเลย์ลาเหมือนกันนะคะเนี่ย” ฮาคุเอย์ยิ้มเล็กๆ

“ลองหมอนั่นปล่อยให้ท่านเลย์ลารอต่อไปล่ะก็ข้าไม่เอาไว้แน่” เซลีนีอุ้มมิวส์ขึ้นมาให้นั่งตักตัวเองดีๆ

“นั่นสิคะ แถมบรรยากาศก็เป็นใจด้วย” เมลแอบนึกภาพว่าหากโดนขอแต่งงานบ้างจะเป็นยังไงจนหน้าแดงระเรื่อ

เจ้าของเรื่องแอบขำเล็กๆ “ต่อไปใครเล่าดีล่ะ”

“ข้าอยากรู้เรื่องที่เจ้าราชานั่นขอหมั้นเจ้านะฮัลวา”

“อ เอ๋! มันไม่ใช่เรื่องน่าสนใจขนาดนั้นหรอกค่ะ!” รีบปฏิเสธอย่างไว

“แต่พี่อยากรู้นะฮัลวา เล่าให้ฟังได้ไหม?”

“แน่นอนค่ะ!” ตอบทันทีไม่มีปฏิเสธ

 

 

**********

 

หลังจากฟื้นขึ้นมาได้ 2 อาทิตย์ ฮัลวายังคงทำได้แต่นอนอยู่บนเตียง เลย์ลากับพวกเซลีนีก็แวะเวียนมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว ซินเดรียตอนนี้ก็พัฒนาเรื่องเทคโนโลยีไวมากจนเธอปรับตัวแทบไม่ทัน

“ดูวุ่นวายชะมัดเลย” นอนอยู่บนเตียงพยายามฝึกออกกำลังมือด้วยการขยำบอลนิ่มๆแทน

“ช่วยไม่ได้หรอกครับ โลกมันพัฒนาไปไวช่วงที่คุณหลับตลอดเวลา”

“แต่มันก็ไวเกินไปรึเปล่---- หวา!” หันไปตอบจาฟาร์จังหวะเดียวกับที่บอลในมือหลุดกระเด็นกลิ้งไปหยุดอยู่ที่เท้าของราชาแห่งซินเดรียที่เข้ามาในห้องพอดี

“ฝึกเป็นไงแล้วบ้างล่ะ” ซินแบดยิ้มให้ รอยยิ้มที่กลับมาเหมือนเมื่อครั้งก่อน จาฟาร์โค้งให้ก่อนจะเดินออกไป

“ก็ดี ถึงจะแค่มือก็เถอะ” รับบอลจากอีกฝ่าย “งานเป็นไงบ้างล่ะท่านบ๊อง หรือควรเรียกว่าลุงดีล่ะ”

“จะเรียกอะไรก็ตามสบายเลย ข้าไม่มีปัญหาหรอก ถ้ามันทำให้เจ้าสบายใจ”

“....ไม่สนุกเอาซะเลย”

“อ้าว? ไม่ชอบที่ยอมให้เรียกซะงั้น” นั่งลงบนเตียงข้างๆอีกฝ่ายยกมือเล็กขึ้นมากุม “พูดแบบนี้ได้แสดงว่าอาการดีขึ้นแล้ว ดีจริงๆ”

“ทำตัวแบบนี้ไม่ชินเอาซะเลย” หน้ามุ่ยนิดๆ แก้มเริ่มขึ้นสีฝาด

“ฮะๆๆ เดี๋ยวก็ชิน จะว่าไปวันนี้ตั้งใจจะมาถามเรื่องสองเรื่องน่ะ ได้ไหม” พูดโดยสายตายังไม่ละจากมือของเด็กสาวที่ตนกุมไว้ พลางลูบเบาๆ

“ก็ได้อยู่... แล้วเรื่องอะไร?”

“เจ้าชอบของแบบเรียบๆหรือหรูหรา?”

ฮัลวาแอบเอียงคองงๆนิดหน่อย เจ้าเรียบๆกับหรูหราที่ว่านั่นหมายถึงอะไรกันแน่ “อ่า... จะว่าไงดีมันก็แล้วแต่อารมณ์น่ะนะ แต่แบบเรียบๆที่ดูหรูก็ดีเหมือนกัน”

“งั้นเหรอ” นิ้วเรียวของซินแบดลูบนิ้วนางมือข้างที่กุมไว้อยู่

“ช่ายยย แล้วอีกเรื่อง?”

“ฉัน...อยากตอบแทนความรู้สึกและการเสียสละของเธอในวันนั้น ....ทั้งๆที่ฉันกลายเป็นคนละโมบโลภมากพยายามตั้งตัวเป็นใหญ่แถมยังยอมให้เดวิดสิงสู่ ในตอนนั้นมันรู้สึกสิ้นหวังมากเลยล่ะนะ...” หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย “แต่เธอ...เป็นคนดึงฉันออกมาจากความมืดนั่น”

“ก็นายสัญญาไว้นี่ว่าจะมานั่งคุยกับข้า แล้วก็ไม่จำข้าผิดกับเจ้าเมไจที่ชื่อจูดัลนั่นอีก ข้าไม่ยอมให้ผิดสัญญาหรอก” ยิ้มบางให้

“จะไม่ยอมผิดสัญญาอีกแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ เพราะงั้นฮัลวา...” ยกมือเด็กสาวขึ้นมา “หลังจากเธอหายแล้ว ได้โปรดมาเป็นชายาของฉันเถอะนะ...”

เด็กสาวนั่งเงียบไปกับประโยชน์ที่อีกฝ่ายพูดออกมา ทั้งอึ้งทั้งดีใจและเขินอายไปพร้อมๆกัน น้ำตาเริ่มไหลอาบหน้าจนราชาถึงกับชะงักพยายามปลอบอีกฝ่ายสุดๆ พวกขุนพลที่ได้ยินเสียงร้องไห้ก็เข้ามาโวยวายใส่เขาหาว่าแกล้งจนฮัลวาร้องไห้ซะงั้น

 

**********

 

“สุดท้ายก็ต้องหมั้นกันไปก่อนเพราะว่าข้ายังอายุไม่ถึงน่ะค่ะ”

“ขอแบบง่ายๆแต่โดนใจแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ” เซลีนีขำ

“ยินดีด้วยนะจ๊ะฮัลวา” พี่สาวลูบหัวอีกฝ่าย

“เฮะๆ...”

“นี่ๆต่อไปใครดีล่ะ?”

“งั้นข้าเองค่ะ!” ยามุไรฮะเสนอตัว

สาวๆนั่งล้อมวงคุยกันอย่างออกรส สนุกสนานถึงเรื่องตอนโดนบอกรัก โดนขอแต่งงาน ชีวิตคู่ของตัวเองหลังจากนั้นโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้พวกหนุ่มๆไปอยู่ที่บัลแบดโดยให้อาละดินฉายผ่านเวทย์พิเศษ สภาพตอนนี้ของทุกคนนี่...

อาลีบาบาเขินกับเรื่องที่โมลเซียน่าเล่าจนแทบจะหมดมาดราชา

มูนี่หมายเหตุไว้ในใจเลยว่าคืนนี้เซลีนีกลับมาจะจัดหนัก(?) แต่ไม่รู้ว่าตัวเองหรืออีกฝ่ายจะหมดแรง(?)ก่อนกัน

ซินแบดยังไม่ได้ขอฮัลวาแต่งงาน แต่ตอนโดนขอก็ถูกเล่าจนยกมือปิดหน้าแดงๆ

ฮาคุริวก็แทบจะเอาเสื้อคลุมมาคลุมหน้าแดงๆตัวเอง

ชาร์ชูคันเอางูมาบังหน้าตัวเอง

โคฮาที่มาคุยเรื่องสัญญาการค้าก็แค่เขินเล็กๆ รู้สึกโชคดีที่พี่ชายตนเองไม่มา

คนที่ดูจะเขินแบบปกติก็คงจะมีแค่คีรากับจูดัล

เล่าให้คนเดียวฟังพอว่าแต่นี่เล่นเล่าให้หลายๆคนรู้มันน่าอายยิ่งกว่าเดิมซะอีก!!!!

 




เอาล่ะ ในที่สุดก็มาอัพครบ 100% แล้วค่ะ! 

ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็จบซักทีหลังจากผ่านมานานนนนนซะเหลือเกิน

เอาล่ะ ส่งท้ายนิดหน่อยน่ะค่ะ

ตอนนี้เราจะตีพิมพ์ภาคแรกใหม่ค่ะ แบบใสๆไม่มีฉากเรท

แน่นอนว่าตีพิมพ์ภาค 2 ด้วยค่ะ

อย่างละ 5 เล่มเท่านั้นนะคะ ตีพิมพ์มากกลัวขายไม่หมด 5555+

ซึ่งเราจะนำไปขายในงาน Comic Avenue 8 ตุลาคมนี้ค่ะ

ภาคแรกขาย 230.- เนื่องจากว่าลดปริมาณลงและไม่มีฉากเรท

ภาค 2 ขาย 300 บาท + ตอนพิเศษตอนนี้ด้วยค่ะ

หวังว่าจะได้เจอกันในงานนะคะ ถ้าเกิดใครอยากให้เปิดรอบไปรบอกได้นะ 55555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #324 MONKEY.D.NUAYOL (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 06:29
    หวา!!! ไรท์กลับมาแล้วคิดถึงมากๆเลยคะ>o<
    #324
    0
  2. #323 YumA TsuBakI (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 06:05
    อ้ากกกกกกกก คือ อัพแล้วมันโคตรดีใจอ่ะ
    ที่หายไปนี่ นึกว่ารอครบสามปีแล้วค่อยมาแต่ง????
    #323
    0
  3. #322 Mumumuiming (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 03:16
    ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฟินนนนนนนนนนนนนนนน ♥
    #322
    0