[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 64 : 49 : หนทางที่เลือกยืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 พ.ย. 58

 





 

เด็กสาวเมไจของราชาลูซิเฟอร์ลืมตาขึ้นมองสภาพโดยรอบตนหลังจากโดนส่งเข้ามาภายในร่างของราชาซินแบด นึกอายเล็กน้อยเมื่อเข้ามาภายในด้วยลูฟตนเองกลับเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าบนร่าง แต่ไม่เป็นปัญหาเท่าไร่ในตอนนี้ สามารถพูดได้เต็มปากว่าที่แห่งนี้ต่างจากสถานที่อื่นทั่วไปโดยสิ้นเชิง รอบกายของเธอเป็นเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง

จากการสังเกตแล้วคาดว่าคงเป็นประเทศที่ล่มสลายไปเมื่อนานมาแล้ว.. ปัลเทเปีย

“หือ?” ดวงตากลมโตสีแดงเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า “...นั่นมัน?”

เด็กสาวรีบวิ่งตามสิ่งที่เธอเห็นโดยไม่ลังเล ร่างของเด็กตัวเล็กๆแอบวิ่งไปยังริมทะเลที่มีเรือจอดรอไว้ ทว่ากลับไม่มีเจ้าของเรืออยู่บริเวณนั้นเลย เด็กตัวน้อยผมสีม่วงแอบปีนเข้าเรือไปหลบอยู่ นั่งรออยู่ภายในนั้นเหมือนกับว่ากำลังคาดหวังอะไรบางอย่างด้วยสายตาที่เปร่งประกาย

ทว่า...

 

10 นาทีผ่านไปยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

15 นาทีผ่านไปเริ่มกลิ้งไปมาบนเรือ

 

20 นาทีผ่านไปลุกขึ้นด้อมๆมองๆและเต้นไปมา

.

.

.

30 นาทีต่อมาแอบไปหลับอยู่ใต้ตาข่ายในที่สุด...

“อุ๊บ!!! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ! นี่มันละครสัตว์ใช่มั๊ยเนี่ย!

“ดีใจที่ชอบข้าตอนเด็กนะฮัลวา” เสียงคุ้นเคยชวนเอ่ยขึ้นด้านหลังจนทำให้เธอสะดุ้งโหยงเล็กๆ

“ท่านบ๊อง!?”

ลูฟสีขาวของซินแบดยิ้มก่อนจะเดินมาอยู่ข้างกายของฮัลวา “ภาพความทรงจำนี่เป็นสิ่งที่ไม่อยากลืมเลยล่ะ... เพราะมันคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง”

เด็กน้อยในภาพนิมิตที่บัดนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่เป็นราชาแห่ง 7 คาบสมุทรผู้เลื่องชื่อลือชาไปทั่วทุกทวีปมอง บาร์ด ชายผู้เป็นบิดาที่ตนเคารพนับถือยิ่งกว่าใคร ยังคงจำได้ดีว่าวันนั้นตนแอบขึ้นเรือของพ่อที่พึ่งกลับมาจากสงคราม

ผลพวงจากสงครามทำให้บาร์ดต้องเสียขาไปข้าง...

พ่อจ๋า!’

ซินแบด! ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่!!!?

วีรกรรมที่ตนสร้างขึ้นในวันนั้นคือการช่วยพ่อจากพายุลูกใหญ่ด้วยการฟังเสียงจากกระแสของลูฟที่ตนไม่รู้ว่าในตอนนั้นคืออะไรกันแน่

ภาพเรื่องราวภายในความทรงจำของซินแบดยังแสดงออกมาให้เด็กสาวเห็นไม่หยุดหย่อน

5 ขวบสูญเสียพ่อซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นคนขายชาติ

14 ปีชาวบ้านยอมรับในคำสอนของพ่อและเป็นพวกเดียวกัน เจอยูนันครั้งแรก เจอกับดรากอนสมัยยังเป็นมนุษย์ บุกดันเจี้ยนได้รับบาลมาครอบครองพร้อมกับการสูญเสีย อิสลาร์ มารดาผู้เป็นแสงสว่างสุดท้ายในชีวิต

ออกเดินทางไปพบกับฮินะโฮโฮที่อิมุซัค ได้ค้นพบจุดมุ่งหมายใหม่ในชีวิต

เจอจาฟาลในวัยเยาว์ที่เป็นนักฆ่าที่ถูกจ้างวานมาเพื่อจัดการตนเอง

ได้รับจินเวเลฟอร์มาครอบครอง เปิดการค้าขายกับอิมุซัคสำเร็จ

ได้พบกับราชาแห่งบัลแบดพ่อของอาลีบาบาที่เรมและกลายเป็นสหายคนสำคัญ

อายุ 16 ออกเดินทางอีกครั้งไปเจรจากับซาซาน พบผู้ครอบครองจินคนอื่นนอกจากตน ใช้ภูษาเวทย์เต็มกายได้ กลายเป็นเพื่อนกับ ได้พบกับสปาร์โทส

เดินทางไปอัลทิมิวร่าได้พบกับราชินีอัลทิมิวร่าและลูกสาวพิสตี้

เพียงแค่อายุ 16 ซินแบดก็กลายเป็นคนมีชื่อเสียงและมีความสามารถที่หาได้ยากนัก

การพ่ายแพ้ครั้งแรกคงไม่พ้นตอนที่ได้เจอกับมัสรูล ได้รู้จักชนเผ่าเฟอนาลิสเป็นครั้งแรกพร้อมกับการพ่ายแพ้ในศึกกลาดิเอเตอร์จนกลายเป็นทาส โดนทรมานจนไร้ความรู้สึก หวาดกลัวไปทั่ว จนท้ายที่สุดก็นึกได้มีคนสำคัญรอตนอยู่...

การเดินทางของซินแบดที่ฉายออกมาภายในความทรงจำของลูฟมีทั้งสุขและเศร้าปะปนกันไป เต็มไปด้วยความสนุกสนาน

“เจ้าผจญภัยมาเยอะจริงๆนั่นแหล่ะ แต่ละอย่างน่าสนุกจริงๆ”

“ดีใจที่ชอบนะ...” เริ่มเสียงเบาลง

“ท่านบ๊อง?....!!!

ฮัลวาเรียกอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไปก่อนจะสัมผัสได้ถึงปริมาณลูฟสีดำที่เพิ่มมากขึ้น ภาพรอบข้างเปลี่ยนเป็นเมืองที่เปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำ ผู้คนต่างพากันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสาปแช่งชะตากรรม 8 ขุนพลในวัยเด็กบางส่วนต่างลุกขึ้นสู้พยายามใช้ภาชนะบริวารเพื่อต่อกรกับสงครามที่เกิดขึ้น

“นะ...นี่มัน....” ประเทศที่ล่มสลาย...

ทำไม!! ทำไมถึงต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย!!!!’

“ถ้าตอนนั้นข้าแข็งแกร่งกว่านี้...”

เพราะข้าอ่อนแอเกินไปเลยทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างพังพินาศ!!!!!’

“เพราะใจดีเกินไปจนทำให้ทุกอย่างต้องสูญสิ้น!

ถ้าความใจอ่อนมันทำให้ทุกอย่างพินาศข้าก็จะไม่ขอจะมีมันอีก!!!!’

“ความอ่อนแอมันทำให้ทุกอย่างถึงจุดจบ!!!

จะให้กลายเป็นปีศาจกลายเป็นพวกเห็นแก่ก็ยอม!!!’

ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อประเทศตัวเองเท่านั้น!!!!

“ว้าย!!!!!!!!” คลื่นความมืดจากรอบข้างผลักฮัลวาจนกระเด็นไปไกล เมื่อครั้งหลักอีกทีสิ่งที่เห็นคือซินแบดอยู่ในร่างของฟอคาลอร์ แต่วงกลมที่อยู่กลางร่างกลับไม่ใช่สีขาวกับสีดำ...

แต่เป็นสีดำสนิททั้งสองซีก!!

“จะเป็นใครก็ช่าง!! จะเป็นศัตรูก็ช่าง!!! ถ้าพลังของพวกมันมากพอที่จะทำปกป้องทุกคนได้ก็ยอม!!!!

“ท่านบ๊องใจเย็นๆก่อนสิ!! หวา!” สร้างไม้เท้าเวทย์ขึ้นมาปักพื้นต้านทางแรงกระแทกไว้

“ฮัลวาในเมื่อเจ้ารักข้าก็ต้องอยู่ข้างข้าสิ!!!” พุ่งเข้าไปหาเด็กสาว บีบไหล่อีกฝ่ายแน่นด้วยแรงที่มากกว่าจนทำให้แขนขาวขึ้นเป็นรอยแดงจ้ำ “ช่วยข้าปกป้องประเทศ! ปกป้องทุกคน!!! นำพาทุกคนไปสู่โลกที่สันติสุขปราศจากน้ำตาและการสูญเสีย!!!!

“ปล่อยนะ!เพี๊ยะ! ปัดมืออีกฝ่ายออกใบหน้าแดงก่ำ อับอายที่โดนรู้ความจริงที่ซ่อนไว้ “อย่ามาหลอกใช้ข้าเพียงแค่เพราะรู้ว่าข้ารักเจ้า!!

“ฮัลวา!!!” “เจ้าไม่ใช่ท่านบ๊องที่ข้ารู้จัก!!!!!” ตะคอกใส่หน้าอีกฝ่าย

“ท่านบ๊องที่ข้ารู้จักไม่ใช่คนแบบนี้! หมอนั่นคือราชา! ราชาแห่งซินเดรียที่รักประชาชนเหมือนดั่งลูก! แม้จะยอมทำทุกอย่างเพื่อประเทศก็ตามข้าก็ยังเชื่อว่าหมอนั่นไม่ใช่คนที่จะยอมแลกวิญญาณเพียงแค่เพื่อเรื่องแค่นี้!

แม้จะกำลังรวบรวมพลังจากลูฟโดยรอบ เธอก็ยังคงพูดถึงอดีตที่เคยอยู่ร่วมกับอีกฝ่ายไม่หยุด เหล่าลูฟสีขาวพากันฉายภาพในอดีตออกมาให้เห็น น้ำสีใสเอ่อคลอดวงตาสีทับทิมคู่งาม

“คืนมา...เอาราชาบ๊อง.......เอาซินแบดตัวจริงคืนมา!!!!!!!!!!” ตะโกนเสียงดังกึกก้อง สภาพบริเวณโดยรอบกลายเป็นบริเวณน้ำแข็ง ดวงตาที่สามซึ่งถูกปิดผนึกมายาวนานปรากฏขึ้น ชูคฑาขึ้นเหนือหัว น้ำแข็งรวมตัวกันเป็นงูยักษ์ขนาดใหญ่ 5 ตัว “เจลู อินเฟอร์นุส!!!! (นรกน้ำแข็ง)

ฟลอรา โซร่า!!!!

ตูม!!!! ราชาแห่งเจ็ดคาบสมุทรโจมตีสวนกลับไป แต่กลับไร้ผล งูยักษ์ตัวแรกพุ่งเข้าไปกระแทกอีกฝ่ายจนกระเด็น ซินแบดในร่างฟอคาลอร์บินหลบหลีกการโจมตีและพยายามโต้กลับแต่ก็ไม่ได้สร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้งูพวกนั้นเลยสักนิด จนต้องเปลี่ยนภูษาเวทย์เป็นเวเลฟอร์ ใช้พลังความเฉื่อยโจมตี แต่ก็ไร้ผลเช่นเคยจนต้องใช้เวทย์

ซารุฟอร์ส คริสตัล!!(ผลึกอสูรเยือกแข็ง)

กร๊อบ!!! เกล็ดน้ำแข็งจับตัวกันล้อมร่างของงูน้ำแข็งยักษ์จนกลายเป็นคริสตัล

ทว่า....

เพล้ง!!! “อั่ก!!!” งูยักษ์หลุดออกมาจากคริสตัลพุ่งไปกัดแขน  บริเวณที่ถูกกัดถูกเคลือบด้วยน้ำแข็ง จากหนึ่งกลายเป็นสองและสาม งูตัวอื่นๆพุ่งมารัดมากัดอีกฝ่ายจนหลุดไม่พ้น

สิ่งที่น่าแปลกคือ...บริเวณที่ถูกงูกัดนั้นดูดลูฟดำของอีกฝ่ายและเปลี่ยนให้เป็นสีขาว!

!! หยุดเดี๋ยวนี้ฮั---!

น้ำเสียงเงียบลงเมื่อเด็กสาวลอยตัวลงไปหาอีกฝ่าย นิ้วเรียวเล็กแตะที่ใบหน้าอีกฝ่าย ใบหน้าที่เศร้าหมองอยู่เหนืออีกฝ่าย น้ำตาหยดลงใบหน้าของชายหนุ่มทีละหยด ดวงตาเรียวคมสีม่วงเบิกกว้าง

“ข้าชอบท่านบ๊องคนนั้นที่อยู่ข้างๆข้า ยิ้มให้ข้าตอนที่พบกันครั้งแรก...

 

ขอโทษนะ พอดีเธอเหมือนกับคนที่รู้จักเข้า ...ข้าชื่อซินแบด เป็นราชาของประเทศนี้ ขอโทษหลังจากกระชากแขนเธอและหาว่าเป็นจูดัล

 

แม้จะไม่ชอบใจตอนโดนข้าบังคับให้ไปเที่ยวด้วยก็ยังยิ้มให้เสมอ...

 

ขอโทษ อย่างร้องนะเด็กดีลูบหัวปลอบประโลมยามเธอกำลังเล่าถึงอดีตอันแสนเจ็บปวดเมื่อครั้นวัยเยาว์

 

คนที่ข้ายอมเสี่ยงชีวิตไปช่วยทั้งๆที่พลังแท้จริงยังไม่ตื่น...

 

อย่าร้องไห้ระหว่างสู้ละกัน!’

ข้าไม่ยอมร้องไห้ให้เห็นหรอก เห็นแบบนี้ข้าน่ะร้องให้เฉพาะคนสำคัญเท่านั้นแหล่ะ!’

 

ชายคนที่ข้ายอมร้องไห้ให้เห็นต่อหน้าต่อตาแบบนี้...”

“....ฮัลวา...”

“เพราะงั้นได้โปรด...กลับมาหาข้าเถอะนะ...” ริมฝีปากอวบอิ่มประทับลงบนปากหนาอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ตนมี

ความในใจที่ปรารถนาจะบอกให้ราชาตรงหน้าของตนรับรู้มาโดยตลอด

ว่าข้ารักท่านมากแค่ไหน...

 

**************

 

เปรี้ยง!!!ตูม!!!! เสียงการต่อสู้ระหว่างสองฝ่ายดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่องทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นทุกวินาที พี่น้องตระกูลเร็นต่อสู้กับสหพันธะรัฐ 7 คาบสมุทรและเหล่า 8 ขุนพลแห่งซินเดรีย ในขณะที่อดีตเมไจคนทรยศแห่งอัลม่า ทรันยังคงต่อสู้กับราชาแห่งความมืดลูซิเฟอร์ในโลกความคิดของเบฮีร่า ดูเป็นการต่อสู้ที่สูสีไม่มีใครยอมใคร แต่จริงๆแล้วนั้นคนที่รุกโจมตีอย่างหนักหน่วงคืออัลบะ เลย์ลายกไม้เท้าเวทย์กันการโจมตี เช่นเดียวกับอีกฝ่ายที่โจมตีกลับมาไม่หยุดหย่อน

อัลบะรับรู้ได้ว่าในยามนี้ร่างของซินแบดที่ลอยอยู่บนอากาศขยับเขยื้อนไม่ไหวติง ภูษาเวทย์สลายกลับคืนร่างปกติลอยตกลงมา ทว่าใขณะที่กำลังร่วงหลง เดวิดได้ออกมาจากร่างของราชาซินแบดแล้ว

โชคดีที่พวกเฟอร์นาลิสรับร่างทันไว้ก่อนที่จะกระแทกกับพื้น กับฮัลวาที่บุกเข้าไปห้ามในโลกแห่งความคิด เธอในตอนนี้มีอาการย่ำแย่นักจากการดูดความเสื่อมของซินแบด

 

 

**************

 

 

“ยัยเด็กนั่นกล้าดียังไงถึงขับไล่ข้าออกมากัน...” กัดฟันกรอดด้วยความแค้น เดวิดไม่ถนัดในการแสดงความโกรธออกมาให้เห็นนัก

“แต่นั่นก็ถือเป็นการดีสำหรับการต่อสู้ในครั้งนี้”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหลังส่งผลให้เดวิดต้องหันไปมอง ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากอาลีบาบาในร่างภูษาเวทย์อาม่อน

เดวิดยิ้มตามฉบับตนเอง “ได้พบกันตรงๆซะทีนะอาลีบาบาคุง”

 

 

**************

 

 

“ทำไมท่านถึงมาขัดขวางพวกเรานัก!!!!

“เหตุผลนั้นเจ้าย่อมรู้ดีแก่ใจ!!

เลย์ลาเอี้ยวตัวหลบวิถีของไม้เท้าเวทย์มนตร์ที่มีสภาพคล้ายดาบฟาดฟันลงมา ในขณะที่ภายนอกอาลีบาบาต้องต่อสู้กับเดวิด ภายในร่างของเบฮีร่าเลย์ลาก็ต่อสู้กับอัลบะอย่างดุเดือด ทุกประโยคทุกถ้อยคำที่อัลบะพูดนั้นดูตัดพ้อเป็นอย่างมาก

“ทำไมท่านถึงทอดทิ้งพวกเรา!! ท่านทอดทิ้งไปเข้าข้างเจ้าราชาผู้หยิ่งยะโสนั่น!!!

 

หากวันนั้นท่านไม่ปฏิเสธคำขอร้องของข้า...

 

“หากมีท่านพระเจ้าก็จะชี้นำทุกคนไปสู่ความสงบสุขและปราศจากความเศร้า!! เพราะท่านทอดทิ้งท่านพ่อของพวกเราทำให้โลกเป็นไปตามความต้องการของเจ้าโซโลมอนผู้หยิ่งยะโสนั่น!!

 

พวกเราผู้มีสายเลือดเดียวกันคงไม่ต้องมาห้ำหั่นกันเช่นนี้!!!!

 

“เพราะท่านทอดทิ้งพระเจ้า!!!!!

เคร้ง!!! เลย์ลายกไม้เท้าเวทย์กันการโจมตีของอัลบะเอาไว้ สายตาที่มองอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่สายตาแห่งความแค้น

แต่เป็นการแสดงถึงความสมเพชในตัวอัลบะ...

“ในเมื่อเจ้ามีสายเลือดเดียวกับข้า ถือกำเนิดมาจากต้นตระกูลของข้าเหตุใดถึงได้กลายเป็นเช่นนี้อัลบะ...”

“นั่นเป็นเพราะพวกต่ำต้อยนั่นไม่รู้ความปรารถนาที่แท้จริงของพระเจ้าถึงได้ขับไล่พรของพระเจ้าเช่นท่าน!!

“ทำไมถึงยึดติดกับพระเจ้านักในเมื่อตอนนี้พระเจ้าคือเดวิด...”

“เพราะข้าเป็นผู้รับใช้และผู้ได้ยินเสียงของท่านพ่อจึงต้องร่วมแสดงความนับถือแก่ท่านเดวิด พระเจ้าคนใหม่ของเรา! ผู้นำพาความมืดมอบแด่โลกใบนี้!

“ผิดแล้ว พระเจ้านั้นไม่จำเป็นต้องมีเพียงหนึ่งเดียว ราชาบนโลกใบนี้เองก็เช่นกัน....” เลย์ลานึกถึงภาพแห่งความฝันที่แสงสว่างแห่งอนาคตกำลังสาดส่องลงมา...

 

 

**************

 

 

เคร้ง!!!!! ไม้เท้าเวทย์ของเดวิดปะทะกับดาบเพลิงอาม่อน อาลีบาบาถอยออกมาตั้งหลักอีกครั้งก่อนจะพุ่งเข้าไป เป็นที่น่าประหลาดใจสำหรับเดวิดที่อาลีบาบาแข็งแกร่งขึ้นได้เร็วภายในเวลาไม่นานแบบนี้

เพราะโกรธ?

เพราะเกลียด?

หรือเพราะอะไรกันแน่?

“ยอดเยี่ยมไปเลยอาลีบาบาคุง นายเก่งขึ้นมากจริงๆ”

“ข้าเก่งขึ้นเพื่อมาจัดการเจ้าโดยเฉพาะ!!!” ง้างดาบฟันลงมาอีกครั้ง แต่เดวิดก็ยังหลบพ้นวิถีดาบ

“ทำไมพวกเราถึงไม่ร่วมมือกันล่ะ เจ้าจะกลายเป็นผู้ครอบครองพลังอันหาที่ใดเปรียบไม่ได้ สามารถเล่นสนุกกับชีวิตของพวกมนุษย์ได้ตามที่ต้องการ”

“อย่าเอาข้าไปเหมารวมกับเจ้า!!!” ง้างดาบฟันเดวิด “ถ้าจะให้กลายเป็นแบบเจ้าขอตายเป็นไ-อตัวตุ๊กตานั่นเหมือนเดิมซะจะดีกว่า!!!

แต่จู่ๆร่างกายกลับกระเด็นไปอีกด้าน “!?”

ผู้มีศักดิ์เป็นหลานชายเดวิดอย่างอาละดินบินมาอยู่ข้างอาลีบาบาพร้อมกับการร่ายเวทย์ใส่เดวิด “ดรอลูฟ แอชชารา!

“ว้าว ใช้พลังเดียวกับโซโลมอนด้วยงั้นเหรอเนี่ย” ยกนิ้วขึ้นมาทำเป็นวงกลมมองผ่านรูระหว่างนิ้วไปที่อาละดิ “ยอดไปเลยนะหลานข้า”

“ผมไม่คิดอยากจะมีปู่แบบคุณหรอกครับ” รวมพลังไฟขึ้นมา “ฮัสฮาล อินฟีกาล!

เดวิดยกยิ้มมุมปากเบี่ยงตัวหลบเหมือนทุกทีแต่ครั้งนี้กลับมีการโจมตีจากทั่วทุกมุมมาไม่หยุดหย่อน ในบัดนี้จินสีดำแห่งความมืดได้สลายไปจนหมดสิ้น รอบกายเต็มไปด้วยภาชนะราชาในร่างภูษาเวทย์ รายล้อมตนเชื่อมกันเป็นรูปดาว 8 แฉกและวงกลมภายนอก จากด้านบนท้องฟ้าและพื้นดิน

ทว่าไม่ใช่เพียงแค่เหล่าภาชนะราชา เหล่าเมไจและภาชนะบริวารทุกคนเองก็ร่วมด้วยเช่นกัน ทำให้เดวิดรู้ว่าการโจมตีของอาละดินเมื่อครู่เป็นการไล่ต้อนเขามายังภายในวงกลมนี้เท่านั้น

“ที่โจมตีมาอย่างโง่เง่าไร้จุดหมายเป็นเพราะพวกเจ้าไม่ยอมรับพระเจ้าอย่างข้าสินะ...” ยังคงยิ้มเหมือนกับว่า

 

“ท่านเล่นสนุกมามากพอแล้วเดวิด” ฮาคุเอย์กำตรีศูลขนนกของตนแน่น “เพราะการเล่นสนุกของท่านทำให้ผู้คนต้องหลั่งน้ำตาและเสียเลือดเนื้อ ตกอยู่ในความโศกเศร้า”

 

“บนโลกใบนี้ไม่มีหรอกคนที่เกิดมาอย่างสมบูรณ์แบบตามที่นายต้องการสร้าง” จูดัลแสยะยิ้ม

 

“โชคชะตาของมนุษย์เป็นสิ่งที่พวกเราต้องสร้างมันขึ้นมาเองไม่ยอมให้ใครมากำหนดให้เด็ดขาด” ฮาคุริวเอ่ย

 

“ชีวิตของเราต้องมีเกิดและดับสูญดังนั้นจึงต้องมีแสงสว่างในจิตใจเพื่อจะยืนหยัดลุกขึ้นสู้” ไททัสยิ้มเมื่อนึกถึงแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของตน

 

“ชีวิตมีเพียง 1 ชีวิตที่ทุกคนต้องค้นหาทางออกเองไม่ใช่ถูกคนอื่นชักนำ” ยูนัน

 

“ทุกคนต่างมีชีวิตเป็นของตนเอง...” จาฟาลและมัสรูลซึ่งหลุดจากการควบคุมพยุงร่างของราชาตนเองขึ้น “และมีสิทธิ์ที่จะก้ามต่อไปข้างหน้า”

 

“สาเหตุที่บนโลกใบนี้เต็มไปด้วยเหล่าภาชนะโลหะเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่ามนุษย์มีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตและสร้างประเทศในฝันของตนเองขึ้นมาทุกคน” เซลีนี

 

“ถึงจะแตกต่างกันแค่ไหนก็สามารถอยู่ร่วมกันได้...”

“เผชิญเรื่องร้ายมามากแค่ไหน จุดหมายปลายทางของทุกคนย่อมมีแสงสว่างเสมอ”

2 พ่อลูกแห่งเฟอนาลิสเอ่ยพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม

 

“แสงสว่างจะส่องมายังอนาคตของพวกเราได้เมื่อสงครามทุกอย่างสิ้นสุด” โคเอน

 

“เพียงแค่เปิดใจยอมรับซึ่งกันและกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะเชื่อใจกันและกันเสมอ” โคเกียคุ

 

“แม้จะเป็นใครหรือเคยเป็นมาก่อนก็ไม่สำคัญ” โคฮา

 

“ขอเพียงเชื่อกันและกันทุกอย่างก็ย่อมเป็นไปได้เสมอ” เฟอิซา

 

ซินแบดมองร่างของฮัลวาที่อยู่ภายใต้การดูแลของเฟอร์นาลิส “....สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การแก้แค้นหรืออะไรทั้งสิ้น... แต่มันคือการปกป้องคนสำคัญที่แม้จะแลกด้วยชีวิตก็ตาม...”

 

นั่นต่างหากล่ะคือความหมายที่แท้จริงของโชคชะตา!!” อาลีบาบากับอาละดินตะโกนเสียงดังพร้อมร่ายมหาเวทย์ของตน เหล่าภาชนะราชากอบกุมอาวุธของตนพลางเอ่ยขานมหาเวทย์ของตนเองส่งพลังไปยังอาลีบาบา เช่นเดียวกับในร่างของเบฮีร่าที่เลย์ลาและอัลบะร่ายเวทย์มนตร์ครั้งสุดท้าย

ทว่าเดวิดก็ยังคงยิ้มอย่างตื่นเต้นเหมือนกับเป็นเรื่องสนุก...

“อย่างที่คิด ตัวอันตรายมันไม่ใช่ซินแบดหรอก มันเป็นเจ้าต่างหากล่ะอาลีบาบา!!! ราชาผู้ที่จะคนเชื่อมทั้ง 3 ประเทศเข้าด้วยกันเอ๋ย!!!!” เดวิดมองร่างของเด็กหนุ่มผมทองในร่างภูษาเวทย์กับหลานชาตรงหน้าเป็นภาพซ้อนทับกับอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

อาโมล อัล-บาดอร์ ไซก้า!!!!!!!!!!!

เมโดล อัลซามาน(พิธีทำลายศพ)!!!!

เมโมริอัล มอร์ติส(อนุสรณ์คนตาย)!

ตูมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!








นับถอยหลังอีก 1 ตอนจบค่ะ!

อาจจะดูเหมือนตัดจบไปบ้าง แต่ก็พยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

เอาจริงๆไรท์ไม่ค่อยเข้าใจเดวิดเท่าไหร่ด้วยซ้ำว่าต้องการอะไร

แต่ในเมื่อเป็นคนร้ายไปแล้วก็เป็นไปเถอะเนอะ 5555

ทุกคนคงให้อภัยการดองของไรท์นะคะ งานมหาลัยมันยุ่งจริงๆ ฮือ TT_TT


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #305 BlackStayle (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:19
    กลับมาต่อเถอะ รออยู่55555555555555555
    #305
    0
  2. #302 โอโย๊ะโหย่ (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 14:55
    จะจบแล้วหรอ!!! ไม่น้าาาาาาา กำลังฟินเลยอะ ซินแบดฮัลวา โคเอนเลย์ลา บันไซ!!! ตอนจบขอแบบฟินๆทุกคู่เลยนะไรท์เอาแบบโครตแฮปปี้Ending เลยนะ
    #302
    0
  3. #299 Wissuta Saengkrut (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 19:24
    เย้!!!!!!!!!!!!!!! มาต่อแร้ววววววววววววววววววววว!!!! (TOT)

    ไม่โกรธเลยค่ะที่ดอง แต่ฟินมากค่ะ ซินแบด&ฮัลวา บันไซ!!!!!!!!!! (>/////////////////////O////////////////////<)

    จะถึงตอนจบแร้วหรอค่ะไม่นร้าาาาาาาา (TOT)!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #299
    0