[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 60 : 46 : สงครามที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ก.ย. 58



          [อีกด้านหนึ่ง]

โคเมย์และโคฮานั่งอยู่บนรถม้าเก่าที่ทหารกำลังพาไปส่งยังที่อื่น สวมใส่ชุดสีขาวเก่าๆทั้งยังโดนมัดมือไว้เพื่อป้องกันการหนี สีหน้าของทั้งคู่คล้ายคนตายเมื่อต้องนึกถึงสิ่งที่ต้องเผชิญ ไม่ใช่เรื่องสถานะภาพจากเจ้าชายมาเป็นนักโทษ

แต่เป็นเรื่องของพี่ชายคนโตที่ต้องรับโทษแทนพวกตน...

“โคฮา...แล้วเฟอิซาล่ะ”

“....ข้าไม่ให้นางตามมา เฟอิซาไม่ใช่คนของตระกูลเร็น นางไม่ควรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” นึกถึงตอนยังอยู่ที่จักรวรรดิและโดนคนรักขอร้องว่าจะตามมาด้วย ซึ่งเขาปฏิเสธ

“เป็นการตัดสินใจที่ดี...”

“....ป่านนี้พี่เอนจะเป็นยังไงบ้าง จะยังปลอดภัยดีอยู่รึเปล่า”

โคเมย์เลือกที่จะเงียบไม่ตอบคำถามนั้น เพราะเวลานี้คือเวลาในการตัดสินประหารชีวิตของพี่ชาย

“เพราะฮาคุริว... เพราะฮาคุริวเพียงคนเดียวที่ทำให้พี่เอนต้องเป็นแบบนั้น...”

“โคฮา”

“ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนั่นพี่เอนก็คงจะต้องไม่...” กำหมัดแน่น สีหน้าเริ่มแสดงอาการโกรธเริ่มคิดสาปแช่งโคชะตา

จังหวะนั้นเอง...

ฮี้-----!!!!!!

! เหวอ!!” รถม้าหยุดกะทันหันไม่ทันตั้งตัวจนโคฮาถลาใส่โคเมย์ “เกิดอะไรขึ้น!?”

ยะ หยุดนะ!!!ถ้าเจ้าฆ่าข้าจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิ--- ฉัวะ!!!อ้าก!!!!’

เสียงร้องอ้อนวอนขอชีวิตของทหารไม่เป็นผลต่อผู้มาขัดขวาง สองพี่น้องที่อยู่ในรถม้าแอบหวาดเล็กๆว่าใครกันที่มาขวางทาง ศัตรูหรือว่ามิตร

ทันทีที่ผ้าม่านเปิดออกดวงตาของทั้งสองเบิกกว้าง

“เจ้า!?”

 

**************

 

ฉัวะ......!!!!!!!

 

เลือดสีแดงสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณลานประหารท่ามกลางความตกใจของประชาชน จักรพรรรดิองค์ใหม่ของจักรวรรดิโควและเหล่าสหพันธรัฐ 7 คาบสมุทร ที่น่าตกใจยิ่งกว่าไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากผู้กำลังถูกประหารชีวิตในยามนี้ เสียงนั้นไม่ได้จากเพชฌฆาตที่ถูกสั่งให้ตัดหัว

แต่มันมาจาก...ตัวเพชฌฆาตเอง

ตึง!! ร่างของเพชฌฆาตตัวโตที่โดนลิ่มน้ำแข็งขนาดใหญ่แทงทะลุร่างและหัวล้มลงไปนอนกองบนลานประหารท่ามกลางความเงียบ

“น้ำแข็ง!? หรือว่า....จูดัล!” ฮาคุริวเงยหน้าไปบนท้องฟ้าตรงทิศทางที่น้ำแข็งพุ่งมาเช่นเดียวกับทุกคน

และสิ่งที่เห็นคือร่างของเมไจผมเปียหางใหญ่ในชุดสีดำรายล้อมไปด้วยลูฟดำ

จูดัล!!!!!

“จูดัลนายกลับมาแล้ว!!!

ลอยตัวลงมาอยู่หน้าระเบียงด้วยใบหน้านิ่งเฉย ประชันหน้ากับฮาคุริวและเหล่าสหพันธรัฐ 7 คาบสมุทร “.....อธิบายเรื่องทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้ท่านบ๊อง”

ซินแบดมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย “อธิบายอะไรล่ะจูดัล”

นิ่งไปสักพักใหญ่ก่อนจะเปิดปากพูดอีกครั้ง “...เรื่องทั้งหมด” ชี้หน้าอีกฝ่าย “ต้องการอะไรกันแน่ถึงได้มาแทรกแซงสงคราม!!!

“ถามอะไรของนายจูดัล!

คำถามนั่นทำเอาซินแบดยกยิ้ม “เพื่อโลกในอุดมคติยังไงล่ะ โลกที่ไร้ซึ่งสงครามเต็มไปด้วยความสงบสุข ผู้คนต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกันไร้ซึ่งการนองเลือด ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการยุติสงครามกันทั้งนั้น ฮาคุริวคุงเองก็รู้ถึงความสำคัญข้อนี้ถึงได้ยอมร่วมมือด้วยเพื่อโค่นล้มผู้แอบอ้างอย่างเร็น โคเอน นายเองก็เป็นเมไจของฮาคุริวคุงก็น่าจะรู้ไม่ใช่รึไงจูดัล”

“เพื่อโลกในอุดมคติหรือเพื่อตัวเองกันแน่”

“ทั้งหมดก็เพื่อทุกคนไม่มีเหตุผลอื่นแต่อย่างใด”

“มั่นใจงั้นรึว่าการกระทำครั้งนี้จะไม่ส่งผลต่ออนาคต”

“แน่นอนที่สุด การจัดการแม่ทัพฝ่ายกบฏเพื่อให้รัชทายาทที่แท้จริงของจักรวรรดิโควขึ้นรับตำแหน่งนั่นคือสิ่งถูกต้อง”

“หากปรารถนาความสงบสุขทำไมถึงยังต้องมีการประหาร”

“ความไม่เด็ดขาดคือความอ่อนแอ การประหารในครั้งนี้เพื่อการเริ่มต้นครั้งใหม่”

“ไม่ว่าจะห้ามยังไงก็คงไม่คิดจะปล่อยไปสินะ”

“มันคือการตัดสินใจของจักรพรรดิฮาคุริว”

ทั้งสองจ้องตากันโดยไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมาอีก ใบหน้าของราชาซินแบดยังคงยิ้มเหมือนอย่างเช่นเคยไม่มีเปลี่ยน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อ...

เมไจแห่งความมืดน้ำตาไหลอาบหน้า!!

“จะ...จูดัลนาย ระ ร้องไห้...!?” ไม่ใช่เพียงแค่ซินแบดคนเดียว คนที่รู้จักเมไจต่างตกใจกันหมดทุกคนไม่มียกเว้น

“จำไม่ได้ใช่ไหม... ว่าข้าเคยบอกว่าอะไรเมื่อนานมาแล้วน่ะท่านบ๊อง” ยางมัดผมคลายออก ผมสีน้ำเงินเข้มโทนดำสยายไปกับอากาศ ผ้าพันรอบคอสีขาวขยับขึ้นเผยให้เห็นเนินอกของหญิงสาว กางเกงขาพองกลายเป็นกระโปรงแหวกข้าง ลูฟที่ควรมีแต่สีดำกลับมีสีขาวปะปนออกมารวมตัวกันกลายเป็นไม้เท้าเวทย์ประจำตนเอง “เจอกันคราวหน้าอย่าจำข้าผิดกับเจ้าหมอนั่น

นางไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากเมไจสาวของราชาลูซิเฟอร์ ฮัลวา

“เจ้าคือผู้หญิงที่โผล่มาในการประชุมนั่น!

ฮัลวาหันไปมองฮาคุริวอีกครั้งและประกาศเสียงดังกึกก้อง “จงฟัง!!! เหล่าประชาชนแห่งจักรวรรดิเจิดจรัส สหพันธรัฐแห่ง 7 คาบสมุทรและเหล่าผู้ติดตามขององค์ชายอาลีบาบา ซารูจา!!!!! การประหารครั้งนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้นแห่งความสงบสุขของจักรวรรดิ!!!! มันคือ... จุดเริ่มต้นแห่งความหายนะ!!!!!

“หายนะ!?”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน?”

ประชาชนทุกคนต่างพากันฮือฮาเกี่ยวกับการปรากฏตัวของฮัลวาระหว่างการประหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่เธอพูดทำให้เป็นจุดสนใจได้เป็นอย่างดี ในระหว่างนั้นตรงจุดบริเวณที่พวกอาละดินยืนอยู่นั้นบุคลลึกลับสวมฮู้ดปิดบังหน้าตาทั้ง 4 คนโผล่มา

“โมลเซียน่า...”

“ท่าน..!” โดนมือหนาของผู้สวมฮู้ดปิดปากไว้ก่อนจะเอ่ยชื่อตน พอเห็นว่าเงียบแล้วจึงพาออกไปจากตรงนั้น เช่นเดียวกับคนอื่นๆที่ถูกคนในฮู้ดพาออกไปจนหมด

จังหวะเดียวกันนั่นเองฮัลวาที่ลอยอยู่บนอากาศเริ่มพูดต่อ

“อา...องค์ชายฮาคุริวผู้น่าสมเพชเวทนา!!!! เขาไม่เพียงแต่จะโดนเหล่าสหพันธรัฐ 7 คาบสมุทรหลอกลวงเท่านั้นยังถูกบังคับให้ฆ่ามารดาผู้บริสุทธิ์!

“บริสุทธิ์!!? คนนอกอย่างเจ้าจะไปรู้อะไรกัน!!!

“ท่านไม่รู้อะไรเสียเลยองค์ชายผู้น่าสงสาร...” ฮัลวาทำหน้าเศร้า “ท่านสนใจเพียงแต่การแก้แค้นโดยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเร็น เกียคุเอ็นเลยสักนิด จักรพรรดินีผู้น่าสงสาร... ไม่เพียงจะต้องสูญเสียสามีและลูกชายทั้งสองยังถูกควบคุมให้ฆ่าลูกชายตนเองก่อกรรมทำเข็ญจนทำให้พี่น้องต้องมาเข่นฆ่ากันเอง...”

“เจ้าจะบอกว่าเร็น เกียคุเอ็นโดนควบคุมงั้นเหรอ!?” 1 ในพันธมิตร 7 คาบสมุทรตัวแทนของราชินีมิราลุกขึ้นมาตะโกนถาม

ฮัลวาคลี่ยิ้ม “ถูกต้องที่สุด นางช่างน่าสงสารนัก... ต้องมาโดนลูกชายฆ่าโดยที่ไม่มีใครรู้ความจริงที่ว่านางโดนควบคุม ทั้งยังต้องมาโดนตุ๊กตาของนางมารร้ายปั่นหัวอีก”

“องค์ชายฮาคุริวไล่นางไปก่อนจะเกิดปัญหาเถอะค่ะ!!” เบฮีร่าเสนอความเห็น แต่...

“หมายความว่ายังไง....” ฮาคุริวเลือกที่จะปฏิเสธความเห็นของเบฮีร่า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสิ้นหวังลงเรื่อยๆ “....ที่เจ้าพูดหมายความว่ายังไง...”

“ก็หมายความว่า....” ชี้ไปที่ใครบางคนซึ่งอยู่ด้านหลังฮาคุริว.. “ตุ๊กตาที่ว่าคือนาง...”

จักรพรรดิองค์ใหม่ของจักรวรรดิโควหันไปมองตามที่ฮัลวาชี้ ซึ่งคนที่ว่านั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจาก....เบฮีร่า

เมไจของราชาลูซิเฟอร์คลี่ยิ้มกว้างเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ “จักรพรรดิในอนาคตกลับต้องมาจมปลักกับนังตัวปลอม ทั้งยังต้องมาโดนราชาซินแบดเอาข้ออ้างในการสร้างแห่งสันติมาแอบอ้างเช่นนี้”

ราชาซินแบดคิ้วขมวดมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดในขณะที่ฮัลวายังยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนน่าขนลุก

“ตัว...ปลอม...” มองอย่างไม่เชื่อ ความคิดตีกันไปหมดจนแยกไม่ออกว่าควรเชื่อใครดี พลางนึกถึงเรื่องที่โคเอนพูดขึ้นเมื่อวันนั้น

 

มั่นใจงั้นเหรอว่านางคือตัวจริง...

 

ได้โปรดเชื่อข้า...

 

หากนางคือตัวจริงเหตุใดจึงอยู่ข้างเกียคุเอ็น...

 

ได้โปรดปลดปล่อยข้าให้เป็นอิสระจากเกียคุเอ็น

 

ข้าเชื่อในตัวท่าน...องค์ชายฮาคุริว

 

ได้โปรด...เชื่อข้า

 

เชื่อ...ข้า

.

.

.

เชื่อ...ข้า

 

“เจ้าโก...หก...” กำทวนอาวุธประจำตัวแน่น แม้ปากจะบอกไม่เชื่อแต่ความคิดกลับตีกันไปหมดจนแยกแยะความจริงไม่ออก โคเอนที่ไม่สามารถขยับไปไหนได้บนลานประหารมองน้องชายที่ยืนก้มหน้านิ่ง หน้าซีดลง เหงื่อแตกพลั่ก ดวงตาที่เหมือนกับคนตายนั่นเป็นตัวบอกได้อย่างดีว่าฮาคุริวในตอนนี้อยู่ในสภาพเช่นไร...

 “เจ้าคนแปลกหน้ากล้าดียังไงมาบอกว่าข้าเป็นตัวปลอมกัน!!!” หญิงสาวผมสีน้ำเงินปลายฟ้าก้าวออกมาข้างหน้าด้วยความฉุนเฉียว

“มันง่ายมากที่จะบอกว่าเจ้าเป็นตัวปลอม”

“เจ้าเอาอะไรมาวัด!!

“ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง... ผู้ที่จงรักภักดีต่อท่านมีใครบ้าง”

“หึ คำถามนี้อีกแล้ว คำตอบก็เหมือนเดิม เซลีนี มาเซนและน้องสาวของข้า ฮัลวา”

“.....ถ้างั้นทำไมจำข้าไม่ได้ล่ะ”

“อะไรนะ?” เบฮีร่าแอบชะงักไปก่อนจะก้มหน้าครุ่นคิดนึกถึงอดีตตอนเกียคุเอ็นอธิบายเรื่องคนสนิทให้ฟังสิ่งที่บอกมีเพียงแค่เซลีนีและมาเซน ส่วนอีกคนซึ่งเป็นน้องสาวที่เธอรู้มีแค่ชื่อเท่านั้น ....ชื่อ...?  เมื่อนึกได้เช่นนั้นเธอเงยหน้ามองอีกฝ่าย “จะ...เจ้า...คือ....”

“หากเจ้าคือเลย์ลาตัวจริง .....เจ้าก็ต้องจำได้ว่าข้าคือฮัลวาซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆ!!!!!! สาเหตุที่เจ้าจำไม่ได้ก็เพราะว่าเจ้าไม่รู้ว่าข้ามีหน้าตายังไง!! สงครามครั้งก่อนข้าอยู่ซินเดรีย ก่อนหน้านั้นก็อยู่แต่เรม! ไม่ได้อยู่กับท่านพี่เลย์ลาเหมือนท่านเซลีนีและท่านมาเซนดังนั้นพวกจักรวรรดิโควจึงไม่รู้จักหน้าตาข้า!!! นั่นคือสาเหตุที่เจ้าชี้หน้าด่าข้าโดยไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร!

“หนอย..!

“ท่านเลย์ลา...” ฮาคุริวมองผู้ที่สามารถเชื่อใจได้เพียงตนเดียวในยามนี้ “มัน...ไม่จริงใช่ไหมครับ ท่านไม่ใช่...ตุ๊กตาที่ว่านั่นใช่ไหม... ท่านเลย์ลา!

เบฮีร่าจ้องฮาคุริว เธอเลือกที่จะเงียบและยกแขนเสื้อขึ้นมาป้องปาก “หึ...หึหึหึ...อ๊าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!

“ทะ....ท่านเลย์ลา”

“ยอดมาก! ไม่เคยมีใครเจาะลึกถึงขนาดนี้มาก่อนเลยเป็นการเปิดเผยตัวเองได้ยอดเยี่ยมมาก! เจ้าพวกโง่พวกนี้เพียงแค่บอกชื่อคนสนิทและวีรกรรมที่ยัยเลย์ลาในอดีตทำแค่นี้ก็มีแต่คนเชื่อแล้วว่าข้าคือนาง!!” คำพูดของเบฮีร่ายิ่งตอกย้ำให้ฮาคุริวเจ็บปวดต่อการถูกหักหลังและหลอกลวงมากยิ่งกว่าเดิมนัก...

“หากเจ้าไม่ใช่หญิงที่ชื่อเลย์ลา... แล้วเจ้าเป็นใคร” 1 ในพัธมิตรทั้ง 7 แห่งคาบสมุทร พี่ชายของชารูคัน

“นั่นสิ~ เป็นใครกันน๊า~~” น้ำเสียงระรื่นเหยียดยิ้มมองฮาคุริวจนน่าขนลุกคล้ายกับรอยยิ้มของ...

เร็น เกียคุเอ็น...

“ปะ... เป็นไปไม่ได้...” ก้าวถอยหลังจนหลังไปชิดกับระเบียง “จะ...เจ้าตายไปแล้ว”

“ฟุฟุฟุฟุ~ รู้มั๊ยองค์ชายฮาคุริว~” เดินไปหยิบไม้เท้าเวทย์จากองค์กรณ์อัลซาเมนที่ควรจะอยู่ใต้การควบคุมของฮาคุริว ไม้เท้าที่คล้ายคลึงกับของเลย์ลาแต่ไม่ใช่สีทอง กลับเป็นสีดำ “ได้เวลาสนุกแล้ว

ครืน....  ท้องฟ้าสดใสกลับกลายเป็นสีดำทมิฬ เปรี้ยง!!!! สายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางเหล่าประชาชนที่ตื่นตระหนกหนีตายกัน ศพที่โดนฟ้าผ่าทุกคนลูฟสีขาวกลับกลายเป็นสีดำและโดนดูดขึ้นไปบนท้องฟ้ากลายร่างเป็นจินสีดำเหมือนศึกครั้งก่อนๆอีกครั้งหนึ่ง! “ในนามของข้าผู้เป็นทาสรับใช้ของพระเจ้า! ชีวิตของพวกเจ้าจงมอบให้แก่บิดาของเรา!!ราชาเพียงหนึ่งเดียวของเรา!!!

“มอบให้แด่บิดาของเรา!!” อัลซาเมนประกบมือเป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่าหลุดจากการควบคุมของซากาน!!

“และเพื่อการเกิดใหม่!!” เบฮีร่าผายมือไปทางซินแบด “จงเปิดรับราชาคนใหม่ของโลกใบนี้!!!

!!! หมายความว่ายังไงกันท่านซิ---!

ฉึก... ไม่ทันจะพูดจบปลายแหลมของไม้เท้าเวทย์ของเบฮีร่าแทงทะลุร่าง เลือดไหลซึมเสื้อผ้าจนย้อมเป็นสีแดง ฮาคุริวเงยหน้ามองราชาแห่งซินเดรียและหญิงสาวผมสีน้ำเงินปลายฟ้าที่ยังคงยิ้มจนน่าขยะแขยงเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“ก็หมายความว่า...” ซินแบดก้าวไปยืนตรงหน้าด้วยดวงตาที่แปลกไป “โลกนี้ไม่ต้องการราชาถึง 2 คนและพวกไร้ประโยชน์ยังไงล่ะฮาคุริวคุง” ผลักอีกฝ่ายตกลงจากระเบียง!

“ฮาคุริว!!!

“องค์ชายฮาคุริว!!!” ฮัลวาดิ่งลงไปรับร่างของฮาคุริวลงไปตรงลานประหารที่โคเอนนั่งอยู่ หันไปมองซินแบดด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “ในที่สุดก็ยอมเปิดเผยธาตุแท้ตัวเองแล้วสินะ... เดวิด!!!!

“ไม่รู้ว่าเจ้ารู้ได้ยังไงแต่ก็ขอชมเชย และขอชมที่ดันเสี่ยงมาขวางทางข้าเพียงลำพัง”

เอ่ยด้วยร้อยยิ้มท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน เหล่าตัวแทนพันธมิตร 7 คาบสมุทรที่ควรลุกฮือเมื่อรู้ถึงการเปลี่ยนไปของราชากลับนิ่งเฉยจนน่าแปลกประหลาด

ราวกับว่า...โดนควบคุมอยู่

“ฮาคุริว!!” โคเอนเข้ามาดูน้องชายในขณะที่ฮัลวาใช้พลังจากลูฟช่วยรักษาให้แต่บาดแผลไม่สมาน รอบปากแผลกระจายเป็นสีดำ

“ข้ามัน...โง่สิ้นดี...” องค์ชายลำดับสี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ไม่ใช่ความผิดของท่านองค์ชายฮาคุริว มันเป็นความผิดของเจ้าพวกคนชั่วพวกนั้น”

“มาเรียกพระเจ้าว่าคนชั่วแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่หรอกนะฮัลวา...” ซินแบดใช้ภูษาเวทย์ฟอคาลอร์ลอยลงมาบนลานประหาร ลูฟทั้งหมดกลับกลายเป็นสีดำ “รักษาเท่าไหร่ฮาคุริวคุงก็ไม่หาย โดนคำสาปเข้าไปเต็มๆขนาดนั้น ไม่ว่าใครก็ช่วยไม่ได้...” ยกมือขึ้น

เบฮีร่าคลี่ยิ้มยกไม้เท้าขึ้นมาและกระแทกพื้นเสียงดังปึง! เหล่าจินสีดำกับเหล่าสัตว์ประหลาดซึ่งเป็นจากซากศพของประชาชนที่โดนฟ้าผ่าตายบางส่วนและเหล่าอัลซาเมนลอยขึ้นมุ่งหน้าออกไปจากจักรวรรดิโควตรงไปยังทิศทางของประเทศต่างๆ สถานที่แห่งนี้กำลังจะถูกย้อมไปด้วยลูฟดำแห่งการสาปแช่งจากสงคราม

“การละเล่นครั้งนี้น่าจะทำให้ข้าสนุกได้ไม่น้อย”

“การละเล่นงั้นเหรอ....” ฮัลวากำหมัดแน่น

“ใช่แล้วฮัลวา ทุกคนบนโลกคือหมากบนกระดาน ทุกคนต้องเต้นไปตามคำสั่งของพระเจ้าอย่างข้า โชคชะตาของเจ้าหนุ่มซินแบดที่กลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดในการแสดงครั้งนี้มันน่าสนุกจริงๆ”

“เอาราชาบ๊องคืนมานะเจ้างั่งไร้คิ้ว!!!

“ก็ลองดูสิ...”

“นายท่านคะ...” เบฮีร่าลอยตัวลงมาอยู่ข้างซินแบด “ทุกอย่างเตรียมการพร้อมแล้วสำหรับท่าน ไม่ว่าใครต่างก็หยุดพวกมันไม่ได้” “แน่ใจงั้นเหรอ”

ฮัลวาขัดขึ้นมาทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง เมไจสาวยกยิ้มขึ้นมา “แน่ใจเหรอว่าไม่มีใครหยุดได้”

 

**************

 

[ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจักรวรรดิโคว]

“พวกมันมากันแล้วค่ะพี่ชาย”

เด็กสาวผมบ๊อบสีชมพูเพื่อนสนิทของซีเรีย เมล นั่งอยู่บนพรมกับพี่ชายผมสีแดงเลือดของตนผู้เป็นคนติดตามซีเรีย คีรา

“งั้นคงได้เวลาเตรียมตัวกันแล้วสินะ...” ยกดาบขึ้นมา “จงสถิตย์ในร่างข้าจินแห่งความซื่อสัตย์และความจริง มาร์โชซิอัส!!

“ค่ะท่านพี่!” หยิบปิ่นปักผมสีทองแกะสลักออกมา “จงสถิตในร่างข้า.. จินแห่งความงามและการทำนาย!! เกรโมรี่!!

 

**************

 

[ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจักรวรรดิโคว]

“พวกนั้นมาแล้วล่ะ พร้อมกันรึยังคะ”

แน่นอน

ทั้งคู่ขานตอบรับเด็กสาวผมสีน้ำตาลปลายแดงหรือ เฟอิซา ในชุดภูษาเวทย์โอโรบัส และองค์ชายทั้งสองที่ถูกเธอช่วยไว้เมื่อครู่นี้ องค์ชายลำดับสองในชุดภูษาเวทย์ดันทาเลียน เร็น โคเมย์ และองค์ชายลำดับสามในชุดภูษาเวทย์เลราจ เร็น โคฮา

 

**************

 

 [เหนือเขตแดนระหว่างจักรวรรดิโควกับแคว้นโคกะ]

“พร้อมรึยังล่ะมู”

“แน่นอนครับท่านเซลีนี”

ร่างของผู้ขัดขวางเหล่าจินสีดำที่ออกมาจากจักรวรรดิโควนั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากหัวหน้ากองกำลังเฟอนาลิส มู อเรเคียส ในร่างภูษาเวทย์บัลบาทอสและร่างแปลงของมังกรแห่งการสรรค์สร้างสีดำทมิฬ เซลีนี ในร่างภูษาเวทย์ซิททรีสีขาวตัดกับสีดำ

หญิงสาวเรือนผมสีแดงที่กลายเป็นสีขาวเหมือนขนนกคลี่ยิ้มกว้าง

สงครามของจริงเริ่มขึ้นแล้ว







 

 

ไรท์แอบทิ้งงานมาอัพเพื่อ FC เลย 555

 

คนเราก็แปลกเนอะ พอคิดไม่ออกก็คิดไม่ออกยาว

 

พอคิดออกดันมาคิดออกตอนงานเดือด 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #338 supawee6371 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 09:45
    เลย์ลาอยู่ไหนนนนนน
    #338
    0
  2. #300 BlackStayle (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 20:02
    โอโห้ โครตค้างงงงงงงง
    #300
    0
  3. #287 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 07:24
    เฮ้อ เฉียดฉิวเลยคิดว่าโคเอ็จะม่องซะเเล้ว แต่ไม่คิดเลยนะว่าซินแบคจะเป็นคนอย่างนี้น่าโมโหมากคะ ^^**
    #287
    0