[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 57 : 44 : ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 ก.ย. 58

?SYDNEY?
 


 

 ในอีกด้านหนึ่งเซลีนีกำลังนั่งสมาธิรวบรวมจิต ฟังเสียงของลูฟขาวดำที่รายล้อมอยู่ข้างกาย ตราดาวห้าแฉกกลับหัวส่องแสงบ่งบอกว่าในยามนี้เธอกำลังใช้พลังมังกร โดยมาเซนนั่งอยู่ตรงข้ามของเธอ ตราสัญลักษณ์บนข้อมือเองก็ส่องแสงเช่นกัน โมลเซียน่ายืนมองทั้งคู่อยู่ข้างๆพวกจักรวรรดิเรมและฮัลวาที่นอนเล่นอยู่บนพรม สีหน้าเคร่งเครียดดูไม่ดีเท่าไหร่นัก

“ไม่ต้องลุ้นขนาดนั้นหรอกน่า”

เด็กสาวเฟอร์นาลิสหันไปมอง “แต่ว่า...”

“อย่างเจ้าบ้าผมชี้นั่นไม่มีทางตายง่ายๆหรอก” เล่นกับลูฟสีขาวข้างๆกาย “เพราะถ้าเกิดว่าหมอนั่นตายจริงข้าคงไม่เห็นภาพนิมิตในอนาคตของหมอนั่นอยู่แบบนี้หรอก”

“จะ จริงเหรอคะ!

“ก็จริงน่ะสิ ข้าจะไปโกหกทำไมล่ะ”

“ฮัลวา” เสียงเรียกจากเซลีนีทำให้ทุกคนหันมาสนใจ

“คะท่านเซลีนี”

หญิงสาวผมแดงเพลิงปรือตามองช้าๆ ดวงตาที่ควรจะเป็นสีทองประกายกลับคืนเป็นดวงตาสีแดง ดวงตาที่แท้จริงของเธอยามเป็นมังกร และตาขาวกลายเป็นดำ “จงพาเมลกับคีราไปจักรวรรดิเรมรอตรงหน้าผ้าทางลงทวีปดำซะ”

“รับคำสั่งค่ะ!” เมไจสาวผู้รับใช้ลูซิเฟอร์ขานตอนอย่างง่ายดาย เรียกไม้เท้าเวทย์ของตนเองออกมาเปิดประตูมิติพาทั้ง 2 คนนั้นเข้าไปภายในโดยไว

“ทำไมถึงต้องแถวนั้นด้วย?”

“เพราะพวกเขาจะกลับมาทางนั้น...!?” จากที่พูดด้ายท่าทีปกติกลับแสดงอาการร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด “ปะ...เป็นไปไม่ได้...”

“เกิดอะไรขึ้นครับท่านเซลีนี!?”

“องค์ชายฮาคุริว....ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ทำไมถึงไปขอร้องชายคนนั้นกัน...”

“ท่านเซลีนี....” มาเซนเอ่ยเสียงเครียดแม้จะหลับตาอยู่

“.......กระแสของสงครามเปลี่ยนไปแล้ว”

 

**********

 

ณ สถานที่ที่ห่างไกลออกไปอีกด้านหนึ่ง ผู้หลงทางชาย 1 หญิง 1 ตัวประหลาด(?) 1  กำลังร่อนลงพักอีกครั้งหลังด้วยความเหนื่อยกับเสียงบ่นที่แสนน่าหงุดหงิดปนน่ารำคาญของเมไจแห่งความเสื่อม จูดัล แต่อย่างน้อยก็ไม่เรื่องมากเหมือนตอนแรกที่มาที่นี่

“ข้าบินไม่ไหวแล้ว ขอข้าพักก่อน!” บ่นขณะลงจอดบนพื้น “น่าสมเพชชะมัดที่เมไจอย่างข้าต้องมาเหงื่อตกกับอีแค่เวทย์ลอยตัวแบบนี้”

“เอาน่า ทนหน่อยเถอะ” ซีเรียที่ไม่มีอาการเหนื่อยช่วยอาลีบาบาจิ๋วในการเอาหินมาวางเรียงกันเป็นรูปกากบาทเป็นสัญลักษณ์ว่าผ่านทางนี้มาแล้ว

“น้ำอะไรหวานเป็นบ้า” เมไจหนุ่มเช็ดปากหลังจากดื่มน้ำจากบ่อน้ำที่ว่านั่น

“นายเริ่มปรับตัวกับที่ได้แล้วนี่”

“การที่แกเป็นหุ่นกระป๋องมันก็ดีเหมือนกัน ไม่มากก็น้อยนั่นแหล่ะ”

“คิก...” หญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา จูดัลเอาแต่สั่งโน่นสั่งนี่ทำตัวเป็นลูกคุณหนูไม่เปลี่ยน

“ยังไงก็ช่างเหอะ สรุปว่านี่พวกเราต้องไปที่ไหนกันแน่เนี่ย”

“ฉันก็บอกไปหลายหนแล้วนี่ว่าเราต้องไปหาคนคนนึงแล้วขอให้ช่วยเราหาทางกลับไปโลก”

“และคนคนนั้นก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี้แล้วด้วย...”

“จริงเหรอซีเรีย?” อาลีบาบาหันไปมองซีเรีย เจ้าหล่อนแค่พยักหน้าให้

“แล้วเธอรู้ได้ไงไม่ทราบ?”

“เอาเป็นว่าข้ารู้ก็แล้วกัน หายเหนื่อยรึยังล่ะจะได้ไปกันต่อ”

“เออ!! ฉันรู้ว่าพวกแกรีบและมันจะง่ายมากถ้าขึ้นไปหาจากมุมสูงและมองหาคนที่อยู่ที่นี่ดู!” ลุกขึ้นคว้าอาลีบาบาขึ้นไม้เท้าเวทย์ลอยตัวขึ้นสูง “แต่ยิงสูงมากเท่าไหร่มันก็ดันมืดไปหมดจนมองไม่เห็นพื้นดินหรืออะไรเลย!!

ระหว่างโวยวายซีเรียก็หยิบไม้เท้าขึ้นมาและนั่งลอยตามขึ้นไป “ใจเย็นๆหน่อยสิ!

“ข้าใจเย็นอยู่แล้ว! แต่ก็ขอพูดอีกครั้ง... โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรของมันกันวะ!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

หลายชั่วโมงผ่านไปหลังจูดัลหยุดโวยวาย ทั้ง 3 คนจึงเริ่มออกเดินทางต่ออีกครั้ง เมไจแห่งความเสื่อมแอบเหล่มองซีเรียหลายครั้งยังคงนึกสงสัยว่าทำไมถึงมีไม้เท้าเวทย์คล้ายคลึงกับของเลย์ลาในเมื่อเบฮีร่าก็มีแม้จะต่างสีกัน

ถ้าหากว่าซีเรียคือเลย์ลาแล้วเบฮีร่าคือใคร?

และถ้าหากว่าเบฮีร่าคือเลย์ลาแล้วซีเรียคือใคร?

ถ้าหากไม่ใช่ทั้งคู่แล้วตัวจริงคือใคร?

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว!

“แล้วไ-อ คนคนนึง ที่พวกแกพูดถึงอยู่ไหนกันแน่?”

“ฉันไม่รู้ มันไม่มีตำแหน่งที่แน่นอน ที่รู้มีเพียงแค่ว่าต้องมุ่งไปที่ มุ่งไปรอยแยกของทวีป ก็เท่านั้นเอง หลังจากที่พวกเราออกเดินทางตั้งแต่จุดเริ่มต้นก็ได้ทำสัญลักษณ์เอาไว้เพื่อกันไม่ให้เราหลงจากรอยแยกของทวีปได้”

“นั่นคือเหตุผลที่ทำเครื่องหมายสินะ ความคิดไม่เลวเลยอาลีบาบาคุง” ซีเรียเอ่ยชม

เมไจหนุ่มนิ่งเงียบไปด้วยความสงสัยว่าเจ้าตุ๊กตา(?)ตรงหน้านี่ไปรู้มาจากไหน “.....เฮ้ อาลีบาบา” เรียกให้หันมามอง “แกรู้อะไรบางอย่างที่ข้าไม่รู้รึเปล่า”

“.....” อาลีบาบาไม่ตอบ แต่จ้องด้วยสีหน้านิ่งเฉยตามประสาตุ๊กตา(?)จนชวนหงุดหงิด

“พวกเราควรแยกกันได้แล้วเว้ย!! ลงไปเดี๋ยวนี้เลย!!

“นี่นายพูดอะไรของนายน่ะจูดัล?”

“ข้าไม่สนไ-อเรื่อง รอยแยกระหว่างโลกหรืออะไรทั้งนั้นแล้ว! ข้าจะสับแกให้เป็นผงเลยคอยดู!!

“ย อย่าผลักสิไม่งั้นข้าร่วงจริงๆนะ!!

!!! ทั้งคู่ระวั---!!!” ไม่ทันจะเอ่ยปากห้ามทั้งคู่ก็ดันตกจากไม้เท้าเวทย์ลงไปในรอยแยกซะแล้ว...!

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

ฟ้าวววววว!!!! “อาลีบาบา!!! จูดัล!!!!” ซีเรียรีบลอยตามลงไปโดยไวไม่ได้เห็นศพทั้งคู่นอนหลุบอยู่ก้นเหวแน่!

.

.

.

.

ดึ๋งงง~...

“โอ้ย!” ร่างของจูดัลกระแทกกับอะไรบางอย่างที่มีสีขาวบริสุทธิ์ “ที่นี่มันที่ไหนกันวะ!” พยุงตัวเองลุกขึ้นมา มือสัมผัสกับกำแพงบางอย่างที่มีความนุ่มนิ่มและแวววาว “นี่มันอะไร? กำแพงนุ่มนิ่มแวววาวงั้นเหรอ...?”

พรึ่บ! กำแพงแวววาวนั่นหลุบลงจนทำลมพัดใส่จูดัลอย่างรุนแรง ที่แท้แล้วมันไม่ใช่กำแพงแต่เป็นดวงตาขนาดใหญ่ที่มีขนตางอนยาวก่อนที่จะลืมตาขึ้นอีกครั้ง “แขกงั้นหรือ...?” และดวงตานั่นไม่ใช่ของใครอื่นนอกจากมังกรสีขาวบริสุทธิ์เหมือนกับที่เคยเห็นในอัลม่าทรัน พญามังกร หรือ มังกรแห่งการสรรค์สร้าง

เผ่าพันธุ์เดียวกันกับเซลีนี...

“ผมตามหาท่านมาตลอดเลย... ผมชื่ออาลีบาบา ท่านชื่อะไรเหรอครับ?”

“...ข้าลืมชื่อของข้าไปนานแล้ว แต่โซโลม่อนเรียกข้าว่า พญามังกร

จูดัลลอยมาหาอาลีบาบา... “นี่พวก ไ-อเจ้าตัวยักษ์นี่เหรอคนคนนึงที่แกพูดถึงน่ะ?”

“ใช่แล้ว”

“ข้าว่าข้าเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนนะ...?”

“นางปรากฏตัวขึ้นในประวัติอัลมาทรันที่อาลาดินเคยเล่าให้ฟังน่ะ”

นึกย้อนกลับไป “...อ้อ เข้าใจล่ะตอนนั้นสินะ”

“อัลมาทรัน ....นั่นทำให้ข้านึกถึงความจำในอดีตได้ เหล่ามนุษย์ได้อาศัยอยู่ที่โลกนั้นเมื่อนานมาแล้ว”

“นี่ เจ้ามังกร เลิกรำลึกอดีตแล้วส่งข้ากลับไปโลกของข้าได้แล้ว” พูดหน้าตายไม่สนใจว่าอีกฝ่ายกำลังนึกถึงอดีตของตนแต่อย่างใด

“นายนี่มันหยาบคายจริงๆ”

“อย่างกับข้าสนงั้นแหล่ะ!! ตอนแรกก็ท้องฟ้าสีดำ ตอนนี้ก็โลกสีขาวอีก!! นี่มันน่ารำคาญเกินไปแล้ว! อีกอย่างเลยตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกันแน่!

“ก้นเหวของโลก” พญามังกรเอ่ยขึ้น “ยืมคำพูดมาน่ะ พวกเจ้าได้ผ่านช่องว่างระหว่างมิติและมาถึงที่นี่ จากตรงนี้ไปเจ้าสามารถมองเห็นได้ทุกอย่าง ยกตัวอย่างเช่น...สภาพเงามืออันผิดปรกติที่เริ่มจะปรากฏขึ้นในโลกที่โซโลม่อนสร้าง”

ประโยคนั่นสร้างความตกใจให้แก่ทั้ง 2 นัก แต่สำอาลีบาบากลับตกใจน้อยกว่า

“ข้ามาเพื่อหยุดสิ่งนั้น” อาลีบาบาในร่างตุ๊กตาเอ่ย “ก่อนที่ข้าจะมาถึงโลกที่มีท้องฟ้าสีดำนี่ได้ใช่เวลาในที่ต่างๆมามากมาย”

“หา!?”

“ข้าได้แปรสภาพเป็นสติที่มีเอกลักษณ์ และเหมือนได้ใช้เวลานับร้อยปีในที่ต่างๆที่มีมุมมองของมันเอง และในที่แห่งนั้นได้มีคนกล่าวถึงท่าน พญามังกร ข้าต้องกลับไปที่โลกที่พวกอาละดินอยู่ ได้โปรดให้ข้ายืมพลังของท่านหน่อยครับ!

คำตอบของอาลีบาบาสร้างความตกใจและเพิ่มความสงสัยของจูดัลมากกว่าเดิมนัก หลังจากแพ้ฮาคุริวอีกฝ่ายไปเจออะไรมาบ้างกันแน่...

“....เจ้าบอกว่าเพื่อกลับไปสินะ แปลกแฮะ... โลกที่มีท้องฟ้าสีดำนี่กับโลกปที่เพื่อนของพวกเจ้าอยู่ก็เป็นโลกเดียวกัน”

“อะไรนะ!?”

“โลกที่มีท้องฟ้าสีดำนี่มันอยู่ตรงไหนเหรอครับ?”

“มันก็...อยู่ที่ปลายตอนใต้ ที่ๆพวกเจ้าเรียกกันว่า ทวีปดำ

!!!!!!!!! ไ-อโลกแปลกๆนี่มันคือทวีปดำงั้นเหรอ! งั้นที่ผ่านมาเราก็อยู่ใต้อาณาจักรเรมมาตลอด! ถ้าเราจะไปหาฮาคุริวก็แค่ต้องขึ้นเหนือไปเรื่อยๆเท่านั้นเอง!

“มันก็ได้อยู่ แต่มันกว้างใหญ่เกิดไปสำหรับมนุษย์ยิ่งนัก ถ้าเดินด้วยเท้าต้องใช้เวลายาวนานถึง 40 ปี”

“อึ่ก... 40 ปีเลยเรอะ”

“แต่...” พญามังกรเงยขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้ง “ท่านผู้นั้นมากับเจ้าด้วย คงใช้เวลาไม่นานนัก..”

“ท่านผู้นั้น?” ทั้ง 2 เอ่ยย้ำอีกรอบ

“อาลีบาบาคุง! จูดัล!!” ไม่ทันจะได้ถามอะไรอีก เสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านบน ซีเรียบินไปหาทั้งคู่ด้วยไม้เท้าเวทย์ก่อนจะวิ่งไปหา “ทั้งคู่ไม่เป็นไรใช่ไหม!?”

“เออ ยังปกติดีอยู่ ทำไมลงมาช้านักห๊ะ?”

“โทษทีนะ...” “ราชาลูซิเฟอร์...” พญามังกรเอ่ยเรียกให้หญิงสาวหันกลับมามอง “นานแค่ไหนแล้วที่พวกเราไม่ได้พบกัน”

“....มังกรแห่งการสรรค์สร้างงั้นรึ ข้าไม่คิดว่าจะได้พบเจ้าที่นี่อีก”

พญามังกรยิ้ม “ท่านในตอนนี้ช่างน่าสงสารนัก ความมืดของหญิงผู้นั้นยังคงอยู่ในร่างท่านไม่สามารถทำลายมันลงได้ ”

“ไม่จำเป็นต้องทำลาย แค่ปิดผนึกไว้เป็นพอ” ซีเรียหยิบลูกแก้วซึ่งเป็นอุปกรณ์เวทย์มนต์ต้องห้ามขึ้นมา “ทำลายสิ่งนี้เพื่อข้าได้หรือไม่”

“ยินดีเป็นอย่างยิ่ง”

“เดี๋ยว! อธิบายให้ฟังก่อน! ยัยผู้หญิงคนนี้คือ...ลูซิเฟอร์!? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าหากยัยนี่คือลูซิเฟอร์จริงแล้วยัยนั่น--!

จูดัล” เอ่ยเสียงนิ่ง “จะเชื่อหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า ข้าเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่ในตอนนี้ไม่รู้ว่าตนเป็นใครนอกจากลูกสาวเจ้าเมืองนูลลา ไม่รู้ว่าตนคือเลย์ลาตัวจริงหรือปลอม ไม่มั่นใจซะด้วยซ้ำว่าพอเห็นความทรงจำในอดีตแล้วจะเป็นเช่นไร ....แต่สิ่งเดียวที่ข้าต้องการในตอนนี้คือ นำเมล็ดพันธุ์ที่เร็น เกียคุเอ็นปลูกฝังออกจากร่างของข้า เพียงเท่านั่น”

“เมล็ดพันธุ์?”

“ถ้าหากว่าซีเรียคือราชาลูซิเฟอร์จริง เท่ากับว่านางคือพันธมิตร” อาลีบาบาในร่างตุ๊กตาพูดขึ้นพลางนึกถึงอีกฝ่ายตอนปรากฏออกมาในอัลม่า ทรัน

“ได้โปรดยื่นลูกแก้วออกมาตรงหน้าท่านด้วย” พญามังกรเอ่ย

หญิงสาวยื่นลูกแก้วเวทย์มนต์ออกมาเบื้องหน้า พญามังกรจ้องมันนิ่งๆ แคร่ก... รอยร้าวปรากฏขึ้นทีละเล็กทำเอาลูกแก้วสั่นสะเทือนตาม ยิ่งรอยร้าวมากยิ่งสั่นแรงขึ้น

จนกระทั่งในที่สุด...

เพล้ง!!! ลูกแก้วก็แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ เหล่าลูฟสีขาวพวยพุ่งออกมาจากลูกแก้วที่แตกละเอียด เหล่าลูฟสีขาวบินเข้ามาโอบล้อมซีเรีย รวมตัวขดกันกลายเป็นวงกลมแสดงภาพฉายเรื่องราวต่างๆในอดีตที่ปรารถนาจะเห็น ทั้งในยามที่ตนเป็นลูซิเฟอร์ หรือเรื่องราวในอดีตก่อนหน้าจะมาเกิดเป็นเลย์ลา

“นะ นี่มันอะไรกันฟะ!” จูดัลแอบผงะเมื่อลูฟขาวเหล่านั้นบินมาขดตัวเป็นวงกลมฉายภาพในอดีตให้ตนได้เห็น ทั้งวัยเด็กที่โดนบังคับให้ทำตามอัลซาเมน และวัยปัจจุบันที่มีความสุขกับองค์หญิงคนเล็กแห่งตระกูลเร็น “!! หยุดนะเฟ้ยข้าไม่อยากเห็น!!” คว้าไม้เท้าเวทย์ฟันใส่ภาพนั่นเพื่อที่จะไม่ได้นึกถึงอีก

...อุตส่าห์พยายามลืมแท้ๆยังกลับมาหลอกหลอนกันอีกเรอะยัยป้าแก่เอ๊ย!... จูดัลนึกโวยวายในใจ

ครืนนน... “อึก!!” ซีเรียกุมอกตนแน่นด้วยความเจ็บปวด ตราสัญลักษณ์ของอัลซเมนกลายเป็นไอความมืดพุ่งออกมาจากร่างโดนเหล่าลูฟสีขาวเข้าไปรุมใส่ ลูฟขาวควบคุมให้ไอความมืดนั่นรวมตัวกันกลายเป็นก้อนกลม

ราวกับว่าหัวสมองปลอดโปร่ง รู้สึกหน้าผากร้อนผ่าวปรากฏดวงตาที่สามที่เสียไปเมื่อนานมาแล้ว อัญมณีสีแดงบนไม้เท้าเวทย์ที่เชื่อมตรีศูลกับไม้เท้ามีตราสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกกลับหัว ดวงตาสีน้ำตาลแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ดวงตาที่ 3 กับดาวห้าแฉกกลับหัวแบบนี้ไม่ผิดแน่...”

“ยัยนั่น...คือลูซิเฟอร์... ไม่สิเลย์ลาตัวจริง” จูดัลนิ่งเงียบมองซีเรียที่อยู่ใจกลางวังวนของเหล่าลูฟขาว

ถ้ายัยนั่นคือตัวจริง...ยัยเบฮีร่าคือใครกัน....

หยาดน้ำสีใสเอ่อคลอดวงตาสีแดง ภาพต่างๆที่เหล่าลูฟสีขาวฉายให้ดูในยามนี้เธอจำได้หมดทุกอย่าง...

องค์หญิงผู้ถูกทอดทิ้งไร้ความรู้สึกได้พบกับองค์ชายผู้นิ่งเฉยสนใจแค่ความรู้และการรวมโลกเป็นหนึ่ง

 

แม้จะปรารถนาจะอยู่เคียงข้างแต่ก็ไม่อาจเป็นไปได้

 

 “...ที่ข้าออกตามหาความทรงจำไม่ใช่เพราะต้องการช่วยใคร” มือเล็กสั่นเทากอดตัวเอง

 

ตัวเธอที่หยุดนิ่งและตัวเขาที่ก้าวเดินไปข้างหน้า

 

“ข้าแค่ต้องการ...อยู่กับเขา...เท่านั้น...”

 

ถึงอย่างนั้น... หัวใจดวงนี้ก็ยังคงหวังที่จะถูกเขาโอบกอดอีกครั้ง

 

“ข้า... เลย์ลา ผู้นี้แค่ต้องการรักและพบท่านอีกครั้ง...ท่านโคเอน....”

Tiny Grey Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #277 Wissuta Saengkrut (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 20:22
    สู้ต่อไปนร้าซีเรียยยยยยยยย~~

    อัพต่อไวๆนร้าาาาา เป็นกำลังใจให้คร้าาาา (^W^)
    #277
    0
  2. #276 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 19:07
    เป็นความพยายามที่สมควรยกย่องคะ><
    #276
    0
  3. #275 KlauyYaori (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 06:09
    ซีเรียจังจำได้ล้าาาาTOT 
    #275
    0