[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 26 : 22 : จุดมุ่งหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 พ.ค. 57



[ภาพเลย์ลาตอนเป็นอีกคนหนึ่งค่ะ อยากตัดเส้นลงสีมากกก... //แต่เครื่องมีปัญหา]



22

จุดมุ่งหมาย

“ราชาแห่งความมืดลูซิเฟอร์งั้นเหรอเนี่ย....”

เกียคุเอ็นตีหน้าเครียดกับสิ่งที่ได้ยินตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่พระราชวังต้องห้าม ดูภาพทางฝั่งนั้นผ่านลูฟสีดำที่ตามจูดัลไป

เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอกับชายคนนั้นอีก

นับตั้งแต่อัลม่า ทรันสูญสลายก็ไม่เคยได้ยินเรื่องของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ถึงเธอจะจำไม่ได้เท่าไหร่นักแต่เธอก็รู้ว่าชายคนนี้สนิทกับราชาโซโลมอนที่เธอเกลียดมากแค่ไหน

แต่มันก็แปลก...

ในเมื่อเลย์ลาเป็นถึงร่างเกิดใหม่ของราชาแห่งความมืดลูซิเฟอร์แต่ทำไมถึงโดนเธอควบคุมง่ายนัก

ถึงตอนนี้จะไม่ได้อยู่ในการควบคุมแล้วก็ตามที

“ช่างน่าสงสัยจริงๆ แต่กับไอ้เรื่องแค่นี้เราจะทำให้มาขัดขวางแผนการของพวกเราไม่ได้เด็ดขาด เพราะงั้น....” เธอลุกขึ้นไปหยิบคฑาประจำกายขึ้นมา

“เราต้องเปลี่ยนเป็นจัดการนางเสียก่อน!!

 

 

********************

 

 

เลย์ลามองร่างของชายหนุ่มผมแดงเพลิงที่นอนจมกองเลือดด้วยสายตาที่แสนเย็นชาไร้ความรู้สึก เธอไม่เอ่ยคำใดออกมาและหันหลังให้เขา

ทว่า...

“อึก...” เสียงนั้นทำให้เธอหันกลับไปมองอีกครั้ง

ร่างที่นอนแน่นิ่งเริ่มขยับอีกครั่ง มือหนาดันพื้นพยุงตัวให้ลุกขึ้นอีกครั้งและก้มลงมองท้องของตนเอง ทั้งๆที่โดนแทงจุดตายเต็มที่แต่กลับไร้ซึ่งบาดแผล เหลือเพียงเสื้อผ้าช่วงบริเวณที่ถูกแทงเป็นรูโหว่เปรอะเลือดสีแดงจนเห็นร่างกาย

“? นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น?” โคเอนมองที่ท้องของตน สาบานได้ว่าเมื่อกี้เขาตายไปแล้วแน่ๆ!

“..........เซลีนี...” เลย์ลาพึมพำเบาๆ

หากแต่ร่างสูงกลับได้ยินอย่างชัดเจนและฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ของขวัญที่เซลีนีบอกว่ามอบให้คงไม่ใช่แค่รักษาร่างกายและฟื้นฟูมะโก่ยให้ตน

มันคงหมายถึงชีวิตของเขาด้วยเช่นกัน

 

.....ของขวัญชิ้นสุดท้าย...หมายความว่าใช้ได้แค่ครั้งเดียวสินะ.... โคเอนคิดในใจ

 

ผู้บัญชาการหนุ่มเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า “เจ้าเป็นใคร!!!

“.......” เธอไม่ตอบแต่จับจ้องอยู่ที่โคเอน

“พูดไม่ได้รึไงกัน!!!ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้!!!!

“นามของข้า....” ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าราบเรียบทำให้โคเอนชะงักคำพูดลง “....เหตุใด...ถึงต้องการรู้นัก”

“อะไรนะ?”

“....ตัวตนที่แท้จริงของข้า....รู้ไปแล้วเจ้าจะทำอะไรได้...”

คำถามนั้นทำให้เขาถึงกับเงียบไปในทันที... แต่มันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด

ขนาดวงแหวนดาวห้าแฉกกลับหัวเขาก็ยังไม่รู้ว่ามันคือสัญลักษณ์อะไรด้วยซ้ำไป

แต่เพียงไม่นานก็แสยะยิ้มออกมา...

“ในเมื่อข้าไม่รู้.....เจ้าก็ต้องเป็นฝ่ายบอกข้ามาซะ!!! ทั้งชื่อทั้งจุดประสงค์ของแกที่ทำเรื่องบ้าๆพรรค์นี้!!! แต่ไม่เพียงเท่านั้น....” หยิบดาบประจำกายออกมา

“..........” เลย์ลามองอีกฝ่ายที่สวมใส่ภูษาเวทย์แอสทารอธด้วยใบหน้านิ่งเฉย

“เจ้าต้องคืนเลย์ลามาให้ข้าด้วยเช่นกัน!!!!!!

เคร้งงงงงง!!!!!!!!!!

คมดาบของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงหากแต่เลย์ลาไม่ได้ขยับจากที่เดิมแม้แต่น้อย ผู้ที่ป้องกันวิถีดาบของโคเอนก็คือเงาบนพื้นนูนขึ้นสูงมาป้องกันร่างของเธอนั่นเอง โคเอนเพิ่มแรงในการฟาดฟันให้มากขึ้นจนเกิดเป็นสะเก็ดไฟ แต่ถึงอย่างนั้น....

ก็ไม่สามารถทำลายเงานั่นลงได้ ทั้งยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

“...........ช่างเป็นมนุษย์ที่เลือดร้อนยิ่งนัก...” เอ่ยด้วยใบหน้าราบเรียบ

มือข้างขวาซึ่งกำด้ามคฑาให้ยกขึ้นห่างจากพื้นเล็กน้อยก่อนจะกระแทกลงพื้นเบาๆ

กริ๊งงงง...

เสียงที่เกิดจากตัวสายที่เป็นรูปสามเหลี่ยมสีขาวและสีดำยาวกระทบกันดังขึ้น วงแหวนดาวห้าแฉกกลับหัวเปล่งบนพื้นที่เธอยืนอยู่เปล่งแสงสีดำแดงออกมา

!!!” โคเอนเห็นท่าไม่ดีจึงผละออกมา

และมันก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ เงามืดเหล่านั้นเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นจินสีดำขนาดใหญ่ที่พวกเขาสู้ไปเมื่อไม่นานมานี้

“ความเลือดร้อนของเจ้า....จะนำพาไปสู่ความตาย....”

เหล่าลูฟสีดำและสีขาวบินขึ้นมารายล้อมรอบกายของเธอ

“.......จัดการซะ...” เพียงพูดแค่นั้นพวกมันก็กรูกันเข้ามาหาโคเอนอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มควบคุมให้เปลวเพลิงสีขาวอาบตัวดาบและฟาดฟันจินสีดำจนขาดครึ่ง บ้างก็ทะลวงผ่านตัวของมัน ทุกตัวที่ถูกโคเอนจัดการระเบิดกลายเป็นจุณสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณจนทำให้ผนังเริ่มแตกร้าว

เลย์ลามองเหล่าจินแห่งความมืดที่สร้างขึ้นมาระเบิดหายไปอย่างสงบนิ่งไร้ความรู้สึก เธอกำลังคิดอะไรอยู่ไม่สามารถเดาออกได้เลย...

ถึงแม้จินสีดำจะถูกกำจัดไปมากแค่ไหนพวกมันก็ออกมาจากเงามืดได้ไม่หยุดหย่อน

“บัดซบเอ๊ย!!” โคเอนสบถเบาๆแต่ก็ยังไม่หยุดต่อสู้จนกระทั่ง... “!!

ภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวขณะที่ตนกำลังฟันลงบนร่างของจินสีดำตัวหนึ่ง

ภาพของชายหนุ่มร่างสูงที่มีเรือนผมสีทมิฬยาวลากพื้นสวมผ้าคลุมสีดำยืนอยู่ตรงหน้าผาโดยในมือถือคฑาที่รูปร่างคล้ายกับที่เลย์ลาถืออยู่

 

.....ภาพพวกนี้มันอะไรกัน!!? ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร!!?....  โคเอนคิดในใจ

 

ผัวะ!!!!โครมมมม!!!

“อั่ก!!” กระเด็นไปตามแรงกระแทกของฝ่ามือจินสีดำจนไปชรเข้ากับกำแพงถ้ำจนเป็นหลุมขนาดใหญ่

ไม่เพียงแค่นั้นจินสีดำยังเหยียบซ้ำลงไปอีกครั้ง!

ตูมมม!!!.... ฉัวะ!!!!!

ขาของมันที่เหยียบร่างของชายหนุ่มถูกตัดขาด เปลวเพลิงสีขาวแผดเผามันจนเป็นจุล

สภาพร่างกายของโคเอนในตอนนี้หลุดออกจากภูษาเวทย์ทั้งยังโชกไปด้วยเลือด เสื้อผ้าขาดวิ่นจนเห็นช่วงบน  ผิวหนังช่วงแขนฉีกขาดจนเห็นกล้ามเนื้อภายใน

โชคยังดีที่อาการเหล่านั้นยังพอให้ที่จะให้เฟเนกซ์รักษาได้

แต่เมื่อรักษาเสร็จเขาก็พุ่งไปจัดการพวกจินสีดำต่อ

“........” เลย์ลามองภาพนั้นนิ่งๆ ความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจช้าๆว่าทำไมถึงยังไม่หยุดอีกทั้งๆที่มันไร้ประโยชน์

แม้จะหอบด้วยความเหนื่อยสักเพียงไหน

โคเอนก็ยังคงลุกขึ้นมาต่อสู้...

เพียงไม่นานเธอสัมผัสจิตที่กำลังมุ่งร้ายตัวเธอได้ อีกทั้งปริมาณมะโก่ยแห่งความมืดในร่างเริ่มปั่นป่วน คฑาในมือถูกยกขึ้นและกระแทกลงพื้นอีกครั้งส่งผลพวกจินสีดำก็หยุดการเคลื่อนไหวลงซึ่งทำให้โคเอนต้องหยุดการต่อสู้ลงด้วยเช่นกัน

“.........เจ้า”

“ถ้าไม่ลองจะไปรู้ได้ยังไงกัน!!

“....นับตั้งแต่อดีตเรื่อยมาจนปัจจุบัน... สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอที่สุดก็คือมนุษย์...เป็นสิ่งมีชีวิตที่เปราะบาง...ไร้ซึ่งความสามารถ เป็นได้เพียงแค่หุ่นเชิด

“อย่ามา...ดูถูกมนุษย์ให้มากนัก!!!

“.......ทรยศ...หลอกลวง...หักหลัง...ฆ่ากันกันเพื่อให้ได้มาซึ่งความต้องการของตนเอง..... เจ้าเองก็เป็นเช่นนั้นไม่ใช่รึไงกัน...” เดินลงมาจากเนินดินตรงมาหาอีกฝ่าย “หรือเจ้าปฏิเสธข้าล่ะ...เร็น โคเอน...”

 “อึก...!” โคเอนถึงกับชะงักไปในทันที เพราะมันจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูดทุกประการ

“ทั้งอดีตองค์ชายรัชทายาททั้ง 2 ...ซึ่งสนิทสนมกับเจ้า... ทั้งพี่น้อง... ทั้งคนที่เจ้ารัก...”

สองเท้าพาเดินไปยืนตรงหน้าโคเอน ใบหน้าราบเรียบเงยขึ้นจ้องมองอีกฝ่าย

เจ้าปกป้องใครไม่ได้สักคนเดียว

อยากถกเถียงว่าไม่เป็นความจริง แต่ทว่าแล้วเป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูด...

เขาปกป้องใครไม่ได้เลย

แต่ว่า...

“......” ร่างบางที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไรกลับมาจึงหันหลังเดินกลับไปยังแท่นที่ตนกำลังพิธีอยู่

“แล้วยังไง....”

หญิงสาวชะงักฝีเท้าลงแล้วหันไปหามองอีกฝ่ายนิดๆ

“.......แม้ว่าจะปกป้องใครไม่ได้แต่ข้าก็ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคนสำคัญ! ไม่ว่าจะเป็นทั้ง 2 คนนั้นหรือพวกน้องๆของข้า ข้าก็พยายามอย่างถึงที่สุดตลอด! ถึงมันจะไม่มีความหมายก็ตามข้าก็จะทำ!! เพราะว่านั่นคือเส้นทางที่ข้าเลือก!

“......แม้ว่าจะทำให้โชคชะตาของเจ้าเปลี่ยนไปก็ตามงั้นรึ”

“ถึงข้าจะเลือกมันผิดจะแต่ข้าก็จะเป็นคนเปลี่ยนแปลงมันด้วยมือของข้าเอง!!!

ตึกตัก....

“......” หัวใจเต้นผิดจังหวะไปจนเธอต้องยกขึ้นมาแตะที่หน้าอกเบาๆ... มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย... “ถ้างั้น....ก็พิสูจน์ซะสิ”

“อะไรนะ!?....!!!

ตูมมมม!!!!!

เงามืดและจินสีดำพุ่งโจมตีใส่เขาอีกครั้งในทันทีเมื่อเลย์ลาพูดจบจึงทำให้ต้องสวมใส่จินแอสทารอธสู้กับพวกมัน ถ้าเป็นไปได้โคเอนอยากใช้อากาเรสแต่ถ้าเกิดเขาใช้ถ้ำแห่งนี้จะต้องถล่มเป็นแน่

การต่อสู้เบื้องหน้าหญิงสาวยิ่งทำให้ใจเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆถึงแม้ใบหน้าจะนิ่งเฉย

แต่ก็ยังรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติในร่าง...

“......” มือเรียวกำด้ามคฑาแน่นเมื่อความผิดปกติของลูฟในร่างมากขึ้น

สาเหตุของความผิดปกติเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฝีมือของผู้ที่ใส่มันเข้าไปเพื่อควบคุมเธอเร็น เกียคุเอ็น

คาดว่าตอนนี้เกียคุเอ็นคงรู้ตัวแล้วว่าเธอไม่ได้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมและไม่แน่ว่า...อีกฝ่ายก็คงรู้แล้วว่าตัวจริงของเธอคือใคร

ใช่แล้ว....เลย์ลาที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ตัวของตัวเองหากแต่เป็นอีกคนหนึ่ง

ในช่วงที่พวกโคเอนกับเหล่ากองกำลังเฟอร์นาลิสกำลังต่อสู้กับเซลีนีและพวกราชาซินแบดกำลังต่อสู้กับมาเซนเธอถูกขังอยู่ในลูกแก้วของพวกอัลซาเมนนั้นตัวเธอรู้สึกเหมือนกับกำลังหลุดลอยไปยังที่แห่งหนึ่ง

ที่แห่งนั้นไม่ใช่วิหารศักดิ์สิทธิ์ของโซโลมอนซึ่งมีจินที่ชื่อว่าอูโกะเป็นผู้ปกป้อง....

แต่มันคือวิหารแห่งความมืด....ที่ตัวเธออีกคนเป็นผู้ปกป้อง

....อีกคนที่มีนามว่า ลูซิเฟอร์

เธอมองจินแห่งความมืดตัวสุดท้ายซึ่งทุกกำจัดไปด้วยฝีมือของโคเอน

“แฮ่ก...แฮ่ก......” ใช้ดาบปักพื้นเป็นตัวช่วยในการพยุงร่าง “ข้าจัดการหมดแล้ว!! คืนนางมาซะ!!!

ฉัวะ!!!!!!!!

!!!

“......” เลย์ลาก้มลงมองหน้าอกข้างซ้ายของตนมีเงาพุ่งขึ้นมาแทงก่อนจะควักหัวใจของเธอออกมาขยี้จนกลายเป็นรูโหว่ เลือดสีแดงชาดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลทำให้เสื้อผ้าย้อมเป็นสีเดียวกับมัน

เธอกุมบาดแผลตรงอกด้วยสีหน้านิ่งเฉยเหมือนกับว่าเรื่องเมื่อครู่มันไม่เคยเกิดขึ้น

แม้จะไร้ซึ่งหัวใจ...แต่มะโก่ยของเธอมากพอที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกครู่หนึ่ง

เธอคงต้องทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างรวดเร็วเสียแล้ว...

“.......ช่างเป็นพวกที่ชอบลอบกัดข้างหลังจริงๆ” เธอพึมพำเบาๆก่อนจะหันไปมองโคเอนที่ทำกำลังเต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ

เลย์ลาแสยะยิ้มพูดด้วยประโยคที่ทำให้เขาโกรธมากขึ้นกว่าเดิม

“......ช่างเป็น...เศษสวะที่ไร้ค่าเสียจริง...”

“แกทำอะไรเลย์ลา!!!!!!” โคเอนตะโกนลั่นพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายมือง้างดาบขึ้นเหนือหัวหมายจะฟาดฟัน

เปรี้ยงงงงง!!!!!! ครืนนนน....

ดาบถูกหยุดยั้งด้วยบอร์กที่สร้างขึ้นจากลูฟสีดำ แม้จะเพิ่มแรงกดลงไปมาแค่ไหนก็ไม่มีทางฟันมันลงมีแต่ตัวดาบจะร้าวมากขึ้น พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนถ้ำใกล้ถล่ม พวกเศษหินกระจัดกระจายตกลงมา

เลย์ลาเดินเข้ามาใกล้ตัวโคเอนมากขึ้นโดยหยุดร่างของอีกฝ่ายลงด้วยพลังที่ตนมี

“.........ข้อขอมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้า.....”

เลย์ลาลูบไล้ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา...

“....ฝันร้าย...ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่จะทรมานเจ้าไปตลอดกาล.....”

ยกยิ้มมุมปากให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตากลมโตสีแดงที่ไร้แววนั้นมีแววตาสะท้อนออกมา เรือนผมสีดำยาวเริ่มสลายหายไปกลายเป็นสีเงินปลายชมพูอย่างเช่นเช่นเคย

บ่งบอกให้เห็นว่าเลย์ลาคนเดิมกลับมาแต่โคเอนกลับไม่ดีใจเลยแม้แต่น้อย....

เพราะถ้าหากว่าเธอกลับมาตอนนี้ล่ะก็...!!

ฉัวะ!!!!!

อาวุธแปลงในร่างภูษาเวทย์นั้นฟาดฟันลงบนร่างของหญิงสาวตรงหน้าอย่างรุนแรงเนื่องจากบอร์กแห่งความมืดที่สร้างขึ้นมาเมื่อครู่สลายหายไปพร้อมกับตัวเลย์ลาอีกคนก่อนที่เขาจะกลับคืนสู่ร่างเดิม

ฝันร้ายที่ตัวเธออีกคนมอบให้เขาไม่ใช่อะไร...

นอกจากการฆ่าคนรักของตนเอง!!!

 

 

“อั่ก!” จูดัลกระเด็นออกมาจากวงแหวนเวทย์ที่กั้นขวางทางไว้ ไม่ว่าจะใช้เวทย์มากแค่ไหน หรือยืมพลังของลูฟมาก็ยังพังมันไม่ได้...

“จูดัลจัง!” โคเกียคุที่อาการเริ่มทรงตัวแล้วเดินไปดูอีกฝ่าย “เป็นยังไงบ้าง?”

ครืนนนน.....

“อะไรน่ะ!?” เฟอิซามองไปรอบๆอย่างตกใจ

พื้นเริ่มแตกร้าวพวกเศษหินเริ่มร่วงกราวออกจากรอยแตกบนเพดานถ้ำ

“ถ้ำกำลังจะถล่ม!!! รีบหนีเร็ว!!!” โคเมย์ตะโกนเสียงดังบอกแก่ทุกคนพลางช่วยโคเกียคุพยุงร่างของจูดัลที่หมดพลังจากการใช้เวทย์จัดการวงแหวนเวทย์ให้ลุกขึ้น

โคฮาช่วยพยุงเฟอิซา โรโร่และมูรอนช่วยกันพยุงมูที่สลบไปแล้ว และฮาคุเอย์ช่วยพยุงน้องชายตนเองที่เพิ่งได้สติให้เดินไปยังทางออก

ทว่า...

ครืนนน!!!!

!! ถอยออกมาเร็วเข้า!!!” ฮาคุเอย์ตะโกนบอกพวกที่กำลังตามตนมา

เศษซากหินที่เกิดการสั่นสะเทือนตกลงมาปิดทางออกไว้ทำให้หนีออกไปไม่ได้ จะใช้พลังของจินช่วยก็ไม่ได้เพราะพลังไม่เพียงพอ ในตอนนี้พวกเฟอร์นาลิสส่วนใหญ่ก็อยู่ภายนอก อีกทั้งแรงก็หมดจากการต่อสู้เมื่อไม่นานมานี้ด้วยแล้วคงไม่สามารถช่วยจัดการหินพวกนั้นได้แน่นอน

“แบบนี้แย่แน่... ทำยังไงดี” โคเมย์มองไปรอบๆ แต่ก็ไม่มีคำตอบเลย

วิ้งค์.....

!?” แสงสว่างที่วาบขึ้นมาจากพื้นทำให้ต้องก้มลงไปมอง

“นี่มัน...เวทย์เคลื่อนย้าย!!!

จูดัลพูดคิดพลางมองทิศทางที่เหล่าลูฟสีดำและสีขาวบินมา ซึ่งคนที่ทำไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจาก....

“เซลีนี!!?”

ทุกสายตาหันกลับไปมองตามเสียงของนักบวชหนุ่ม หญิงสาวที่นอนพิงกำแพงด้วยความเหนื่อยอ่อนซึ่งพวกตนคิดว่าเธอไร้พลัง

กำลังพยายามสร้างวงแหวนเวทย์ขึ้นมาบนพื้นตามจำนวนคนที่ยืนอยู่ในถ้ำ

“เจ้า---!!

“ไม่ต้องห่วง... พวกเจ้าแค่กำลังจะถูกพาออกไปข้างนอกเท่านั้น.....”

เซลีนีพูดขัดขึ้นมาก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยอะไรขึ้น ดวงตาสีทองจับจ้องที่มูซึ่งสลบไปด้วยความเหนื่อยจากการต่อสู้กับเธอ ก่อนจะหันไปมองเฟอิซาซึ่งยืนจ้องเธอเขม็ง นั่นทำให้เธอคลี่ยิ้มออกมา

ทุกคนถึงกับนิ่งไปเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็นก่อนที่จะหายไปด้วยเวทย์เคลื่อนย้าย...

เมื่อสิ่งที่เห็นคือ....รอยยิ้มที่ยิ้มออกมาจากหัวใจไม่ใช่การยิ้มที่เสแสร้งยิ้มอย่างทุกวัน...

มะโก่ยที่หลงเหลืออยู่ในร่างใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

ซึ่งเธอเลือก...ที่จะช่วยเด็กพวกนี้แทนที่จะช่วยตนเองให้รอด

แต่มันก็ดีสำหรับเธอเช่นกันเพราะนายของเธอก็เลือกที่จะตายที่นี่...

“.......”

เซลีนีเงยหน้ามองถ้ำที่กำลังจะถล่มลงมา ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง....

 “.......จงมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ มู...เฟอิซา...”

 

 

ครืนนนน....

ถ้ำเริ่มสั่นมากขึ้นเรื่อยๆเชื่อว่าอีกไม่นานก็คงถล่มลงเป็นแน่ โคเอนก็ยังคงติดอยู่ภายในนี้ มองไปทางไหนก็ไร้ทางหนีเพราะถ้ำถล่มลงมาปิดทางไว้จนหมด อีกทั้งพลังของเขาในตอนนี้น้อยมากจนไม่สามารถใช้พลังของจินได้อีกครั้ง

อ้อมแขนแกร่งโอบกอดร่างที่เริ่มเย็นเฉียบชองหญิงสาว

“......” เปลือกตาของร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนของโคเอนเริ่มปิดลงช้าๆ

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้หลับ เพราะว่าถ้าเธอหลับ... เธอก็จะต้องตาย

“เลย์ลาเจ้าห้ามหลับตาเด็ดขาด!!นี่เป็นคำสั่ง!!!” โคเอนเขย่าร่างของเลย์ลาเปียกโชกไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจนเจิ่งนองไปทั่วบริเวณโดยไม่สนว่าร่างตนเองเปียกชุ่มไปด้วยเลือดของเลย์ลามากแค่ไหน

“ทะ...ท่าน...โค..เอน... ข้าขอโทษ...”

มือเล็กๆที่แสนสั่นเทาแตะที่ฝ่ามือแกร่งของอีกฝ่าย พยายามเค้นเสียงพูดออกมา

“ข้า...จำเป็นต้องทำเช่นนี้...สะ...สิ่งที่ตัวข้าอีกคนได้ทำไป..มันจะเป็นลางบอกเหตุที่เกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้... ได้โปรด...แข็งแกร่งขึ้น...เข้มแข็งให้มากขึ้นกว่านี้...เพื่อที่...จะได้ปกป้อง...คนสำคัญ”

“.....อนาคตที่ไม่มีเจ้าน่ะ..ข้าอยู่ไม่ได้”

“อย่ากลายเป็นคนอ่อนแอ...เพราะข้าสิคะ...” เธอคลี่ยิ้มบางให้เขา “ท่าน...ตะ...ต้องรีบออกไป... ก่อนที่ถ้ำจะถล่ม...”

“ไม่!!เจ้าต้องออกไปพร้---!

“ไม่ค่ะ!!

ไม่ทันจะพูดจบหญิงสาวค้านขึ้นมาเสียก่อน เลย์ลานิ่งเงียบไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาของร่างสูงด้วยแววตาที่สั่นไหว...

 

สิ่งที่ข้ากำลังจะทำลงไปหลังจากนี้

ท่านและพวกเซลีนีคงโกรธข้าเป็นแน่แท้

 

 “........ขอโทษนะคะ”

เคร้ง!!!

!!” โคเอนก้มมองร่างของตัวเองซึ่งถูกรัดด้วยโซ่สีขาวที่พุ่งออกมาจากข้างหลัง เมื่อหันไปมองก็พบว่ามันออกมาจากวงแหวนเวทย์ดาวห้าแฉกกลับหัวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำกายของเธอ ตัวโซ่สีขาวออกแรงดึงตัวของเขาให้เข้ามาในวงแหวนนั่นจนทำให้ผละออกมาจากร่างเล็ก ชายหนุ่มเอื้อมมือเพื่อมาคว้าร่างของอีกฝ่าย...

แต่กลับโดนตัวโซ่ฉุดเข้าไปในวงแหวนขึ้นอีกจนพลาดจังหวะจับไป

! ทำไม!?”

มือเล็กเอื้อมไปคว้าคฑามายันพื้นเป็นสื่อช่วยในการพยุงตัวให้ลุกขึ้นมามอง

“ไม่ต้อง...เป็นห่วงข้าไปหรอกค่ะ...ท่านโคเอน...”

 

เพราะมัน.....คือทางที่ข้าได้เลือกไว้แล้ว

 

“เลย์ลา!!!ข้าบอกให้หยุด!!!” มือหนาเกาะโขดหินแถวนั้นแน่น...

 

นับตั้งแต่เกิดมาชาตินี้โลกที่ข้าอยู่มีเพียงแค่ความเศร้าและความเจ็บปวด

 

 “......” เจ้าของชื่อผู้ถูกเรียกยิ้มให้แก่ชายที่รักของตนก่อนจะพยายามเดินไปหา

 

แต่เพราะท่านและน้องๆของท่านทุกคน

ทำให้โลกเดิมของข้าจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

 

เลย์ลาเดินมาหาร่างของโคเอนซึ่งช่วงล่างจมไปภายในวงแหวนเวทย์ ก่อนจะคุกเข่าลงช้าๆต่อหน้าอีกฝ่าย

“ท่านโคเอนคะ......”

 

เหตุการณ์ครั้งนี้ข้าคงไม่สามารถยืนอยู่เคียงข้างท่านได้อย่างเช่นเคย

 

ร่างบางขยับตัวไปใกล้อีกฝ่ายริมฝีปากที่เริ่มซีดเนื่องจากเลือดไหลเยอะเกินไปประทับลงบนหน้าผากของโคเอนเบาๆก่อนจะผละออกมา

 

...แต่ข้าอยากให้ท่านรู้ไว้...ว่าข้าน่ะ...

 

“.....ข้ารักท่านตลอดมา...และจะรักตลอดไป......”

คลี่ยิ้มให้แก่อีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา...

“จงมีชีวิต...อยู่ต่อไปนะคะ”

เคร้ง!!!

!! เลย์ลา!!!!” ร่างกายถูกโซ่ที่พุ่งขึ้นมารัดร่างกายช่วงบนพยายามดึงลงไปด้วยแรงที่มากขึ้น

แต่ก็ยังคงใช้แรงเกาะที่โขดหินนั้น รู้ได้ว่าทนได้อีกไม่นานจึงอยากพูดอะไรบางอย่างให้เธอได้รับรู้แต่แรงไม่เหลือพอจะพูดอะไรออกมาได้ ไม่นานก็ถูกโซ่กระชากลงไปภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่จะแสงสว่างวาบออกมา...

“พวกเรา...จะต้องได้พบกันอีกแน่นอน...”

ใบหน้าของหญิงสาวคนรักที่เต็มไปด้วยร้อยยิ้มอันแสนเศร้าและก้อนหินขนาดใหญ่ที่กำลังตกลงมา...

“เลย์ลา!!!!!!!!!!!!!!!!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #335 supawee6371 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:30
    ไม่น้าาาาาา!!!!ไม่จริงงงงวว!!
    #335
    0
  2. #237 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 17:13
    แง~เศร้าง่าเลย์ลาจังต้องจากโคเอ็นจริงๆๆหรอ
    #237
    0
  3. #87 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 23:32
    น้ำตาพราากกกก แง~ ;3; เลย์ล่า~ม่ายยยยยยยยยยย
    #87
    0
  4. #82 Shadow♔Blood (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 10:08
    เกด้วววงสหกววงศใ//คนอ่านตายสนิทครับ
    #82
    0
  5. วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 11:53
    โอ้ว!!! เศร้ายิ่งนักค่ะไรต์TT
    ปล.ไรต์วาดรูปสวยมากค่ะ ใช้เมาส์ปากกาวาดหรือเปล่าค่ะ???
    #81
    0