[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 20 : 17 : สัญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 เม.ย. 57

cinna mon

 

17

สัญญาณ

 

“แสดงให้ข้าดูสิ...ว่าเจ้าจะจัดการข้าได้อย่างที่พูดรึเปล่า ซึ่งข้าเองก็จะไม่ยอมแพ้และจะขัดขวางเจ้าอย่างถึงที่สุดด้วยเช่นกัน!

“ย่อมได้! จงสถิตในร่างข้า โอโรบัส!!” ประกาศเสียงดังกึกก้อง กำไลซึ่งเป็นภาชนะโลหะส่องแสงออกมา ร่างของเฟอิซากลายเป็นภูษาเวทย์อีกครั้งโดยฝืนร่างกายทั้งๆที่มะโก่ยไม่เพียงพอ เธอกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าสร้างห่าฝนเข็มวารีขึ้นมา

“เยอะกว่าเมื่อตอนนั้นซะอีก!” โคเกียคุมองอย่างเหวอๆกับอาการโมโหของเฟอิซา

เซลีนีก็ยังคงยืนนิ่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว จนชวนโมโห

ง้างมือไปข้างหลังทั้งสองข้างและโบกไปข้างหน้าอย่างรุนแรงจนห่าเข็มนั้นพุ่งไปใส่ตัวหญิงสาว! “เอาไปกินซะ!!

ฉึกๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!  

เหล่าเข็มวารีนับไม่ถ้วนทิ่มแทงลงบนร่างที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทว่าดวงตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่เว้นแม้แต่เฟอิซา

ไม่ใช่เพราะจัดการเธอได้ เป็นเพราะพวกเข็มที่พุ่งใส่ร่างเซลีนีหายไป

และไปโผล่บนตัวเฟอิซาที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า!

“กรี๊ด!!!!!

“เฟอิซา!!!!” โคฮาวิ่งไปรับร่างเฟอิซาที่ตกลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็ว พวกจอมเวทย์ด้านแพทย์เองก็รีบไปรักษาก่อนที่จะสายเกินไป

“ดะ...ได้ไง! นางทำยังไงทั้งๆที่ยังไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย!!

“หนอยแน่!” มูรอนวิ่งพุ่งเข้าหาเซลีนีด้วยความเร็วและกระโดดขึ้นหมุนตัวเตะเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างรุนแรง ความรู้สึกของเธอคือสัมผัสได้ถึงตัว

แต่ทว่า....

เปรี๊ยะๆๆ!!!!  

“กรี๊ด!!!!” มูรอนกระเด็นออกมาจากตัวเซลีนีจนเกือบตกลงรอยแตกไป โชคดีที่โรโร่รีบวิ่งไปรับทันอย่างเฉียดฉิว หญิงสาวในอ้อมกอดสลบไปเสียแล้ว ตามร่างกายมีรอยไหม้ เสื้อผ้าขาดวิ่นเล็กน้อย และขาเป็นแผลเลือดไหลเหวอะวะจากการโดนไฟฟ้าช็อตเมื่อครู่นี้

“ฟะ...ไฟฟ้ามาจากไหน!พลังของท่านเซลีนีคือลมนี่นา!?”

“ไอ้พวกจอมเวทย์นั่นน่ะ! มารักษาขายัยมูรอนที!

“คะ...ครับ!!

“บัดซบเอ๊ย! มะโก่ยไม่พอจะใช้ร่างแปลงภูษาเวทย์!!

“หืม? มะโก่ยพวกเจ้าทุกคนไม่พองั้นรึเนี่ย...แย่จังเลย ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องจะต้องใช้ภูษาเวทย์ด้วยซ้ำ แค่ร่างเดิมก็น่าจะชนะพวกเจ้าทุกคนแล้วล่ะนะ”

“อะไรนะ!!

“นี่มันดูถูกกันชัดๆ!

เหล่าเฟอร์นาลิสทนไม่ไหวกับการโดนดูถูกจนความโทสะบังตารีบวิ่งกรูเข้าไปหา

“เดี๋ยวก่อน!! มันเป็นกับดัก!!!” ตะโกนห้ามปราม แต่ไร้ประโยชน์พวกนั้นไม่สนใจอีกแล้ว

ทันทีที่คนพวกนั้นวิ่งมา เธอไม่ได้วิ่งหนีไปไหนแต่กลับคืนร่างเดิมของตนและยกขาขึ้นมากันลูกเตะของเฟอร์นาลิสชายคนหนึ่ง หมัดขวาตรงชกเข้าที่หน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง เอี้ยวหลบหมัดหลุนๆจากเฟอร์นาลิสหญิงด้านขวามือเรียวจับแขนและทุ่มไปด้านหน้าอย่างรุนแรงจนน็อกสลบไป

เฟอร์นาลิสสองคน...โดนจัดการภายในไม่นาน

“ปะ...เป็นไปไม่ได้ชนะเฟอร์นาลิสทั้งๆที่ไม่ได้อยู่ในร่างภูษาเวทย์งั้นเหรอ!” เฟอิซาตะโกนเสียงดังหลังจากรู้สึกตัว

“คิก... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะเฟอิซา มันน่ารักมากเลยนะ”

“หุบปากนะ!!

“ปากไวเหมือนเดิมเลย แต่นั่นแหล่ะที่เป็นผลทำให้ข้าชอบแกล้งเจ้าตอนที่มาฝึกดาบกับข้า มันน่ารักจริงๆ.... นั่นสินะ โดยเฉพาะตอนที่ภาพความทรงจำในอดีตที่เต็มไปด้วยความเศร้า บาดแผลแห่งความทรงจำในอดีต ความรักที่ไม่สมหวัง .....ความรู้สึกพวกนั้นข้าชอบมากเลยล่ะ”

“ข้าบอกให้หุบปากไง!!!!!” ทำท่าจะลุกขึ้น

“เดี๋ยวก่อนเฟอิซาจัง! เจ้ายังไม่หายดีนะ!

“ข้าไม่เป็นไรองค์หญิงโคเกียคุ ไม่ว่าจะโดนเวทย์ตัวเองกลับมาทำร้ายหรือโดนไฟฟ้าช็อตอีกกี่ครั้ง ข้าก็จะไม่ยอมแพ้ เพราะข้าจะเป็นคนกำจัดนางเอง!

เซลีนีที่เห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มมองอีกฝ่าย ปากขยับพูดอะไรบางอย่างขณะที่เฟอิซากำลังลุกขึ้นมองอีกฝ่าย ทันใดนั้นร่างกายกลับรู้สึกอ่อนแรงจนต้องทรุดลงไปกองที่พื้น “อึ่ก!...อะ... อะไรกัน ทำไมร่างมันไร้แรงแบบนี้...”

“ละ...ลุก...ไม่ไหว”

“......มะโก่ยในร่างมัน...เหมือนกับโดนดูดไปหมดเลย”

เซลีนี! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้! หากยังทำเช่นนี้ต่อไปพวกเขาจะตายหมด!’

“เจ้าเงียบไปเถอะเซเฮราซาด” ขยับมือเล็กน้อย วงแหวนเวทย์ที่อีกฝ่ายใช้แอบดูนั้นดับลง ไม่สามารถแอบมองได้อีก “ข้าก็แค่ดูดมะโก่ยมาใช้แค่นิดหน่อยแต่ไม่ให้ตายหรอกน่า อย่างมากก็แค่...ใช้เวทย์ไม่ได้ ลุกไม่ได้ และใช้จินไม่ได้เท่านั้นเอง”

พวกเจิดจรัสและเรมกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกดีมากขึ้นกว่าเดิมนัก

“ใช่...โกรธเข้าไป อาฆาตแค้นข้าขึ้นไปอีก...อ๊ะ!?”

เคร้งงงง!!!!

คมดาบทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นสะเก็ดไฟ เมื่อเจ้าของดาบนั้นคือโคเอนซึ่งอยู่สวมใส่แอสทารอธประจันหน้ากับเซลีนีที่กลับไปสวมใส่ซิทรี และแปลงอาวุธของตนเองเป็นดาบ ชายหนุ่มไม่รีรอใช้ดาบโจมตีอย่างต่อเนื่องด้วยความรวดเร็ว ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับคนตรงที่ยกดาบปัดไปมา

“เจ้าสวมใส่จินอีกครั้งได้ยังไง!? เอามะโก่ยมาจากไหนกัน!” การดูดมะโก่ยของเธอหยุดลงทำให้ทุกคนเริ่มขยับได้อีกครั้ง ดวงตาสีทองเหลือบไปเห็นลูฟสีขาวบินออกมาจากแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย “นั่นมัน...”

“ข้าไม่จำเป็นจะต้องบอกเจ้า!

ทั้งสองประดาบกันอย่างดุเดือด ร่างสองร่างหายตัวไปมาไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหลุดรอดออกจากวิถีโจมตี ทุกครั้งที่ปรากฏตัวจะมีเสียงกระทบกันของคมดาบและประกายแสดงของดาบที่ปะทะกันก็ดังตามมาอย่างต่อเนื่อง

แววตาของเธอกลับส่องประกายกับทวงท่าของอีกฝ่าย

มันช่างคุ้นเคยสำหรับเธอยิ่งนัก

“ยอดจริงๆ! ข้าไม่ได้เห็นทวงท่าแบบนี้มาหลายปี ช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน!

ประโยคนั้นทำให้โคเอนถึงกับชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงความนิ่งไว้และตอบโต้อีกฝ่ายต่อไป

 

ทวงท่านี่มันเป็นสิ่งที่เรียนมาจากคนคนนั้น... นางรู้จักได้ยังไง...  โคเอนคิดในใจอย่างสงสัย

 

ชายหนุ่มที่เห็นช่องว่าง จึงตวัดดาบไปทางจุดนั้นหมายจะปลิดชีพหญิงสาวในครั้งเดียวทว่าอีกฝ่ายไหวตัวทันพลิกข้อมือหมุนดาบขึ้นมารับคมดาบของอีกฝ่าย เพิ่มแรงช่วงแขนปัดป้องดาบของโคเอ็นจนหลุดมือ

“แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายเก่งกว่าเจ้านัก....องค์ชายโคเอน”

ง้างดาบขึ้นเหนือหัวฟาดฟันลงมาบนร่างของชายหนุ่มเป็นแนวขวาง เลือดไหลพุ่งทะลักออกมาจากบาดแผล

“อั่ก!!!!

ไม่เพียงแค่นั้นเซลีนีเปลี่ยนดาบกลับคืนสู่สภาพอาวุธจริง ฟาดหอกกระแทกร่างอีกฝ่ายจนตกลงมากระแทกกับพื้นหมายจะจัดการให้เร็วที่สุด ก่อนที่มะโก่ยในร่างของเธอจะหมด

ตูมมม!!!!!

ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว บนพื้นกลายเป็นหลุมร้าวขนาดใหญ่ ไม่พอเธอยังสร้างพายุหมุนขึ้นมาดูดร่างพวกทหารของเจิดจรัสและเรมให้ลอยเข้าไปภายในฆ่าให้ตายครั้งเดียว พวกเอ็นโช โรโร่ และมูรอนพยายามใช้ภาชนะบริวารของตนทำลายพายุหมุนก่อนที่จะมาจัดการนายของตน

แต่กลับไร้ผล...

“ข้าจัดการเอง!” ฮาคุเอย์กลับคืนสู่ร่างจินไปม่อน สร้างพายุหมุนมาปะทะกับของเซลีนีจนหายไป

ทว่าเซลีนียังไม่หยุดแค่นั้น เธอสร้างจินสีดำขึ้นมาอีกนับไม่ถ้วนจากลูฟแห่งความมืดทำให้พวกโคฮาต้องสวมจินพุ่งไปจัดการพวกมัน และยังสร้างสายลมขึ้นมา แต่เปลี่ยนสภาพของมันให้กลายเป็นห่าฝนเข็มวายุสีขาวดำจำนวนนับไม่ถ้วน

และสั่งให้พวกห่าฝนเข็มทั้งหมดพุ่งเข้าใส่ร่างของโคเอนที่กำลังรักษาตนด้วยเฟเนกซ์อยู่ในหลุมนั้น!

“ท่านพี่!!” โคเมย์รีบกลับไปสวมใส่จินดันทาเลียน สร้างวงแหวนเวทย์เคลื่อนย้าย 7 ดาวขวางทิศทางของห่าฝนเข็มวายุพวกนั้น

เซลีนีสบถเบาๆกับสภาพของภาชนะราชาทุกคนที่เริ่มใช้ร่างจำแลงจินได้

เพราะเธอดูดมะโก่ยเมื่อครู่นี้ไม่สำเร็จ เนื่องจากโดนโคเอนขัดขวาง ทำให้พวกมันไหลกลับเข้าร่างของผู้ใช้จินทุกคน โดยปริมาณเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมและเธอในตอนนี้นัก

ฝนเข็มวายุที่พุ่งใส่เข้าไปในวงแหวนนั่น มันไปโผล่อีกทีตรงหน้าเซลีนี หญิงสาวหายตัวไปจากตรงนั้นไปโผล่อีกที่หนึ่งโดยมีใครบางคนพุ่งมาหาเธอ

“ย่าาา!!!!” ฮาคุเอย์ง้างหอกขึ้นฟาดฟันลงบนร่างของเธอ แต่เซลีนีไหวตัวทั่นจึงยกด้านที่เป็นเคียวขึ้นมากัน ยกเท้าขึ้นมาเตะอีกฝ่ายจนทิ้งดิ่งตกลงไปบนพื้น

ตูมมมมมมม!!!!!!

“อั๊ก!!” หญิงสาวกระอักเลือด สติเริ่มเลือนลางด้วยความเหนื่อยล้า แม้มะโก่ยจะกลับมาแล้วแต่สำหรับเธอซึ่งเป็นคนมีพลังน้อยกว่าคนอื่นทำให้กลับร่างเดิมเร็วกว่า ตาปรือมองภาพเบื้องหน้าสิ่งที่เห็นคือเซลีนียืนจ้องตัวเธอ

“ลาขาด...องค์หญิงแห่งเจิดจรัส” ดวงตาของฮาคุเอย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อง้างหอกขึ้นเหนือหัว องค์หญิงลำดับหนึ่งลับตาลงแน่นเพื่อรองรับสิ่งที่กำลังฟาดฟันลงบนร่างตน!

“ท่านพี่!!! / ฮาคุเอย์! / องค์หญิงฮาคุเอย์!!!” ฮาคุริว โคเอนและโคเมย์ตะโกนเสียงดังรีบพุ่งไปหาในทันที

ทว่าตอนนั้นเอง...

กึก!!!  

คมหอกที่กำลังหมายจะปลิดชีพฮาคุเอย์กลับหยุดชะงักก่อนที่จะถึงตัว ตัดปลายผมของเธอไปเพียงเล็กน้อย ดวงสีน้ำเงินปรือตาขึ้นมองอีกฝ่าย ใบหน้าของเซลีนีที่ดูซีดลงเล็กน้อย

“ฮา...คุ” ย้ำคำนำหน้าชื่อของฮาคุเอย์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว “เจ้า... เกี่ยวข้องอะไรกับ...ฮาคุยู..”

!? ทำไมเจ้าถึงรู้จักชื่...!

ไม่ทันที่ฮาคุเอย์จะพูดจบ เซลีนีต้องประจันหน้ากับมูในร่างจินบัลบาทอสที่พุ่งเข้ามาใส่อย่างรวดเร็ว มือเรียวยกหอกของตนขึ้นมากันการโจมตี

“ท่านพี่!” ฮาคุริววิ่งมาดูพี่สาวของตนเองพร้อมกับโคฮา ส่วนโคเอนและโคเมย์ที่เห็นว่าเธอปลอดภัยแล้วจึงพุ่งไปจัดการจินสีดำตัวอื่นต่อ “ท่านพี่เป็นอะไรมากไหมครับ!!

“พี่ไม่เป็นอะไรจ้ะฮาคุริว....”

“จู่ๆนางก็หยุดชะงักไปหลังจากพวกเราเอ่ยชื่อเธอ แปลกมากจริงๆ....” นิ่งไปก่อนจะก้มหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย “หือ? เป็นอะไรไปน่ะ”

“ท่านพี่ดูหน้าซีดๆนะครับ...เป็นอะไรรึเปล่า”

“.....พี่แค่กำลังคิดว่านางอาจจะเกี่ยวข้องอะไรบางอย่างกับพวกเรา เพราะนาง....” หันไปมองฮาคุริวและโคฮา “เอ่ยชื่อท่านพี่ฮาคุยู...”

ฉัวะ!!!! 

คมหอกตวัดผ่านอัญมณีสีแดงบนผ้าลายลูกไม้ที่อยู่บนคอจนตกลงไปบนพื้น มือแกร่งเพิ่มแรงกดตรีศูลลงไปช้าๆแต่ก็ไม่มีผลต่อเซลีนีที่กลับมาตียังคงดูสบายๆเลยแม้แต่น้อย

“ข้าไม่อยากต่อสู้กับท่านเลย... แต่ในเมื่อท่านคิดจะเป็นศัตรูต่อท่านเซเฮราซาด ข้าก็จำเป็นจะต้องจัดการเจ้า”

“ดีใจนะที่เจ้าจงรักภักดีกับเซเฮราซาดมากเลยนะมู” คลี่ยิ้มตอบ “ความจริงแล้วไอ้เรื่องที่เจ้าจะบอกข้าเมื่อตอนจะออกมาจากเรมน่ะ.... ข้ารู้นะ”

!!” ผงะไปเล็กน้อย

“แต่ข้าคงต้องขอปฏิเสธ เพราะข้าน่ะ....!” ก้มลงมองปลอกคอผ้าลูกไม้สีดำ แต่สิ่งที่เธอมองกลับไม่อยู่ “มะ...ไม่! อัญมณีของข้า!!!” ก้มลงมองพื้นด้วยแววตาตื่นตระหนกรีบปัดหอกอีกฝ่ายทิ้งและดิ่งลงไปหา

ไม่ว่าใครที่เข้ามาขัดขวางก็ง้างเคียวสลับด้านกับหอกฟาดฟันให้สิ้น ตอนนี้ไม่สนใจการประมือกับมูหรือใครๆก็ตาม

แต่เป็นอัญมณีที่ตกลงไปบนพื้น...

เพล้ง!!!

โรโร่ที่กำลังนั่งด้วยหอบความเหนื่อยหันไปมองข้างตน มันคือเหล่าอัญมณีสีแดงตกลงมาแตกกระจายเป็นชิ้นๆ โดยสิ่งที่ออกมาจากภายในอัญมณีนั้นคือแหวนหยกขาวลายมังกร

“นี่มันอะไร?” หยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาดู

“เอาคืนข้ามาเดี๋ยวนี้โรโร่!!!!

!!!!

เจ้าของเสียงตะโกนดังสนั่นพุ่งลงมาหาโรโร่ อยากจะตอบโต้อีกฝ่ายแต่ร่างกายกลับหนักอึ้งด้วยความเหนื่อย ชั่ววินาทีที่เซลีนีเข้าใกล้อีกฝ่ายกลับต้องชะงักเมื่อมีเวทย์เคลื่อนย้ายโผล่มาข้างหน้า โดยคนที่ออกมาจากวงแหวนเวทย์นั่นคือโคเอน!

การที่เธอชะงักเมื่อครู่ทำให้ชายหนุ่มได้แค่ตวัดดาบเฉียดใบหน้า ปรากฏเป็นรอยแผลที่แก้ม เลือดไหลออกจากบาดแผลนั้นอาบแก้มซีกขวา แต่เขายังไม่หยุดแค่นั้น คมดาบห้อมล้อมด้วยเปลวเพลิงสีขาวกรีดผ่านอากาศในแนวเฉียงฟาดฟันลงบนร่างของหญิงสาวอย่างรุนแรงจนเลือดไหลพุ่งออกมา

สิ่งที่สะท้อนในดวงตาคือภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอปรารถนาให้อยู่เคียงข้างคลี่ยิ้มและเอ่ยชื่อของเธอ

 

.......เซลีนี.....

 

เหล่าจินแห่งความมืดที่ถูกสร้างขึ้นหายไปเมื่อกำจัดผู้สร้างขึ้นอย่างเซลีนีได้ หญิงสาวนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง แต่ยังไม่อาจวางใจได้จึงต้องไปตรวจดูร่างนั้นปรากฏว่าเธอตายสนิทแล้วทุกคนจึงกลับคืนร่างปกติ นั่งหอบตัวโยนอยู่บนพื้น

“นึกว่าแน่กว่านี้ซะอีก!แน่จริงลุกขึ้นมาสิ!

“เฟอิซา อย่ามาทำปากเก่งหน่อยเลยน่า” โคฮาห้ามอีกฝ่ายไว้

“โรโร่!” มูและพวกเฟอร์นาลิสวิ่งมาหาเจ้าของชื่อ “แหวนที่ท่านเซลีนีถามหาน่ะคืออะไร!?”

“นี่ไงกัปตัน” ยื่นให้มูแต่กลับถูกโคเอนหยิบไปเสียก่อน

“แหวนหยกขาวลายมังกรวงนี้มัน...”

“พี่เอนรู้จักเหรอครับ?”

พยักหน้าตอบโคฮาด้วยสีหน้านิ่งๆ “อืม...รู้จักดีเลยล่ะ”

“งั้นพอจะบอกพวกเราได้ใช่ไหม ว่าเจ้าของแหวนคือใคร” มูจ้องโคเอนนิ่งๆ ซึ่งทำให้อีกฝ่ายนิ่งไปชั่วครู่ เขาเหลือบมองมูอย่างรู้ทันก่อนจะถอนหายใจชวนให้เขาโมโห แต่ก็ยอมเปิดปากเล่า

“แหวนวงนี้เจ้าของก็คือเร็น ฮาคุยู พี่ชายคนโตของฮาคุเอย์และฮาคุริว อดีตรัชทายาทอันดับ1 ที่เสียชีวิตเพราะไฟไหม้...”

ขณะที่เล่านั้น...ภายในถ้ำเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นกับหญิงสาวที่อยู่ในลูกแก้ว

“เขาเคยบอกข้าไว้ว่าแหวนวงนี้จะมอบให้แก่หญิงสาวผู้จะมาเป็นมเหสีของตน แต่ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ซักประมาณ 3 วัน ข้าได้เจอกับเขาอีกครั้งและบอกข้าว่า....”

ความมืดที่กัดกินร่างเริ่มกลับเป็นผิวสีเดิม...

“ให้คนรักของตนที่อยู่ที่เรมไป...”

และดวงตาที่ปิดอยู่นั้น...ลืมตาขึ้นอีกครั้ง!!

 

ครืนนน..... เปรี้ยงงง!!!!!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแตกร้าว และคลื่นทะเลที่สาดซัดคว่ำเรือจนอับปางไปเกือบหมด สภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนไปส่งผลกระทบอันเลวร้ายแก่หลายประเทศ

!!! กะ...เกิดอะไรขึ้น!!!

“แผ่น...แผ่นดินไหว!

โวยวายเสียงดังด้วยความตกใจรีบหาที่ยึดเกาะให้มั่นคงเพื่อไม่ให้ตกลงไปจาก บางคนที่ยังทรุดอยู่ก็เกาะพื้นแน่น

“แบบนี้แย่แน่” สายตาของโคเมย์เหลือบไปเห็นแสงในถ้ำ “รีบเข้าไปในถ้ำเร็วครับ!!

สิ้นคำทุกคนรีบวิ่งโซซัดโซเซเข้าไปในถ้ำมุ่งตรงเข้าไปหาแสงสว่างที่ส่องออกมา

ไม่หันกลับไปมองร่างไร้ลมหายใจของเซลีนีที่นอนอยู่ข้างนอก

โดยนิ้วเรียวยาวของเธอนั้น...เริ่มขยับช้าๆ

 

 

******************

 

 

[ก่อนหน้านั้นณ อาณาจักรซินเดรีย]

“ฟู่ววว... กว่าจะจัดการเสร็จ” เด็กสาวทรุดนั่งลงไปกองบนพื้นวางคฑาไว้ข้างๆตน มือเล็กปาดเหงื่อบนหน้าผาก

จาฟาลรีบ “รู้สึกพวกมันกลับไปยังทิศที่มันมาแล้วครับซิน”

“งั้นเหรอ แบบนี้แสดงว่าชนะแล้วสินะค่อยยังชั่วหน่อย... ฮัลวา เธอไหวรึเปล่า” มือหนายื่นไปหาเด็กสาวที่นั่งอยู่บนพื้น

“ไม่เป็นไร ข้ายังไหวอยู่” ยื่นมือไปจับอีกฝ่ายแล้วลุกขึ้น “พวกลูฟให้ข้ายืมพลังตลอดเวลาเลยล่ะ”

“เจ้าเป็นที่รักของลูฟเหมือนกับเมไจเลยนะ...”

“อื๋อ? ข้าน่ะเหรอ? ก็ไม่รู้สิ เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กตอนเจอกับเซลีนีแล้วล่ะ ไม่เข้าใจเหมือนกัน.... เดี๋ยวนะ! ข้าทิ้งเซลีนีไว้ตรงป่า!

“อะไรนะ!! รีบไปหาเร็ว!!

“อะ... อื้ม!

“ไม่จำเป็น....” ราชาซินแบดและฮัลวาที่กำลังจะวิ่ง แต่ก็ชะงักเมื่อมีคนมายืนขวางไว้... ซึ่งก็คือมาเซน “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องออกไปตามหาท่านเซลีนี เพราะนางไม่ได้อยู่ที่นี่”

“นั่นมันเฟอร์นาลิสไม่ใช่เรอะ?” ชาร์รูคันมองอีกฝ่าย

“จริงด้วยครับอาจารย์ คุณมัสรูลรู้จักรึเปล่าครับ?” อาลีบาบาหันไปมองเจ้าของชื่อ แต่สิ่งที่ได้คือการส่ายหัวปฏิเสธ

“ท่านเป็นใคร...”

มาเซนก้มโค้งให้ฮัลวาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่าย “ข้าชื่อ มาเซน เป็นเฟอร์นาลิสคนสนิทของท่านเซลีนีครับ...”

“ถ้างั้นก็รู้น่ะสิว่าเซลีนีไปไหน!

“นาง....กำลังไปกำจัดพวกเจิดจรัสและเรม และสั่งให้ข้า....” สบตากับอีกฝ่ายอย่างเย็นยะเยือก “...ให้มากำจัดซินเดรีย...”

เฮือก!!!!!  เหล่าขุนพล ราชา พวกอาลาดินและฮัลวาต่างรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากมาเซนจนต้องตั้งท่าเตรียมต่อสู้ เหงื่อไหลอาบใบหน้าของทุกคน แม้แต่เฟอร์นาลิสด้วยกันเองอย่างมัสรูลและโมลเซียน่าเองก็ไม่พ้น ทั้งสองคิดพร้อมกันในใจว่าชายคนนี้คงไม่เฟอร์นาลิสธรรมดาเหมือนพวกตนแน่นอน

“ทำไมถึงคิดจะทำลายซินเดรีย! หรือว่าเป็นพวกอัลซาเมน!” ฮินะโฮโฮกำเขายูนิคอร์นคลั่งแน่น แต่อีกฝ่ายส่ายหัวเชิงปฏิเสธและยืนพิงซากปรักหักพังชิ้นใหญ่แถวนั้น

“ไม่ครับ ข้าไม่เกี่ยวข้องกับพวกองค์กรนั่น....”

“แล้วทำไมล่ะ!

“มันคือสิ่งจำเป็นต่อแผนของพวกเราครับท่านฮัลวา... ท่านเซลีนีไม่เคยบอกท่านรึครับว่าทำไมท่านถึงมีพลังพอๆกับเมไจ ...และทำไมท่านเซลีนีถึงปกป้องท่านนักหนา”

“อะ....”

เด็กสาวชะงักไปทันที ก้มหน้าครุ่นคิดเรื่องในอดีต หลังจากที่เธอเจอกับเซลีนีหลังจากอีกฝ่ายช่วยไว้ ไม่นานพลังในร่างก็ตื่นขึ้นมา เธอมองเห็นลูฟสีขาวและสีดำห้อมล้อมเธอ พวกมันช่วยเหลือเธอตลอดเวลา หากหลงทางมันก็จะชี้นำทางให้เธอกลับบ้าน หากบาดเจ็บก็จะกรูกันเข้ามาหาเพื่อรักษาให้

ชนเผ่ายัมบาระบอกเธอว่าหากในร่างมีลูฟถึง 2 ชนิดจะทำให้ร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไร...

หรือว่าสำหรับเซลีนีแล้วเธอเป็นเพียงแค่อุปกรณ์ในแผนเท่านั้น

ยิ่งคิดยิ่งหวาดระแวงวิตกไปทั่วจนซินแบดสังเกตได้

ทำได้เพียงลูบหัวให้อีกฝ่ายสบายใจ

 ครืนนน....!!!!! เปรี้ยง!!!  สายฟ้าผ่าลงมาบนเหล่าต้นไม้ข้างหลังมาเซน ส่งผลให้เกิดเปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำ

“เริ่มแล้วสินะ...” มาเซนพึมพำเบาๆส่งผลให้ฮัลวาหันไปมอง

“เริ่มอะไรไม่ทราบ! สภาพอากาศแปรปรวนพวกนี้ใครเป็นคนทำ! ผู้หญิงที่ชื่อเซลีนีอีกรึไง!!

เขาหันมามองราชาซินแบด “ไม่ใช่.... มันคือสัญญาณของการเริ่มต้น... การฟื้นคืนชีพของราชาของเรา...”

 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #232 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 16:26
    แล้วราชาของพวกคุณคือใครละคะ????
    #232
    0
  2. #62 (=^. _ .^=) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 16:26
    สนุกมากกกกกคะ มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #62
    0
  3. วันที่ 6 เมษายน 2557 / 13:54
    สนุกค่ะไรต์ ชวนลุ้น=..= สู้ๆนะค่ะไรต์
    #59
    0
  4. #58 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 20:24
    ปริศนาเต็มเบยยย TT ยิ่งอ่านยิ่งหนุก!! 
    #58
    0
  5. #57 双子座_みかん (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 18:31
    กรีดร้องแปปป!!
    มันสนุกมากจริงๆนะ ยิ่งอ่านยิ่งมันส์!
    #57
    0