[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 2 : 1: สมาชิกใหม่แห่งจักรวรรดิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    9 พ.ค. 57

cinna mon

1

สมาชิกใหม่แห่งจักรวรรดิ

 

หากถามถึงอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนี้ ไม่ว่าใครก็คงต้องนึกถึงจักรวรรดิเจิดจรัส อาณาจักรที่กว้างขวางรูปลักษณ์คล้ายกับประเทศจีน มีองค์ชายและองค์หญิงที่ต่างพิชิตดันเจี้ยนและได้รับภาชนะโลหะมาครอบครอง และเหล่าขุนพลที่มีความแข็งแกร่งไม่แพ้ใคร

ถึงแม้จะรุ่งเรืองมากแค่ไหนก็ต้องมีวันที่จะสิ้นสุด หากว่าตัวประชากรนั้นยังไม่เลิกละโมบโลภมากในเรื่องเงินทองและทรัพยากรต่างๆ จนทำให้เมืองต้องขาดแคลนและเกิดสงครามแย่งชิงแผ่นดินกัน

ประชากรของเมืองแห่งนี้เองก็ขึ้นชื่อเรื่องความรุนแรง ไร้จิตใจ และ...สำหรับที่แห่งนี้ทาสคือสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงไม่มีใครสามารถเอาผิดได้แม้แต่คนเดียว มีแต่ต้องก้มหน้ายอมรับชะตา...

แต่ตอนนี้ชีวิตของทาสคนหนึ่งกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...

 

[ณ ภายในราชวัง]

“จูดัลจังอยู่ไหนน่ะ! จูดัลจัง!” เสียงตะโกนเรียกชื่อของเด็กสาวคนหนึ่งในชุดสาวชาวจีนผู้สูงศักดิ์ดังขึ้นอยู่ในสวน

เธอมีดวงตากลมโตและเรือนผมยาวสลวยเป็นสีทับทิม รวบขึ้นปักด้วยปิ่นสีทองที่มีตราสัญลักษณ์ดาว 6 แฉกซึ่งเป็นเครื่องหมายของผู้พิชิตดันเจี้ยน หรืออีกชื่อคือภาชนะโลหะของเธอ ในชุดแบบจีนยาวซ้อนทับกันหลายชิ้นที่แสดงถึงบรรดาศักดิ์ ชื่อของเธอคือ เร็น โคเกียคุ องค์หญิงลำดับที่ 8 ของจักรวรรดิเจิดจรัส

        “อุตส่าห์ไปเอามาให้แท้ๆ หายไปไหนนะเนี่ย” โคเกียคุบ่นพึมพำและมองตะกร้าสานใส่ลูกท้อสีชมพูน่าทาน

        “....กินสักลูกจูดัลจังคงไม่รู้หรอกมั๊ง?”

        เธอยิ้มนิดๆแล้วเอื้อมมือไปเพื่อจะหยิบลูกท้อ แต่ตอนนั้นเอง....

        “เฮ้ยป้า!!

        “ว้าย!

โครมมม!

        “ตกใจไรเนี่ยป้า แค่นี้ทำเป็นขวัญอ่อนไปได้ งี่เง่าชะมัด” เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มจนออกโทนดำมัดเป็นจุกๆเหมือนผมเปียยาวจนถึงข้อเท้า ตาเรียวคมสีแดง ในชุดสีดำโชว์เอว(?) กระโดดลงมาจากบนต้นไม้หลังจากห้อยหัวแกล้งร่างเล็กเมื่อครู่

        “จะไม่ให้ตกใจได้ไงล่ะจูดัลจัง! เล่นห้อยโผล่ลงมาตรงหน้าที่ห่างกันไปกี่คืบเนี่ย!

        เจ้าของชื่อ จูดัลก็ยังคงทำเป็นนิ่งไม่สนใจเธอที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่พื้นด้วยความเจ็บและความตกใจ เอาแต่สนใจแต่ลูกท้อที่อยู่ในตะกร้าในมือที่รับไว้เมื่อครู่นี้ก่อนที่โคเกียคุจะล้ม

        “แล้วทำไมเมื่อกี้เรียกแล้วไม่โผล่ออกมาล่ะ”

        “ยุ่งน่า คนเขาเพิ่งกลับมา”

        “ไปไหนมาเหรอ? หรือว่าไปหาอาลีบาบาจัง? หรือว่าไปเที่ยวมา? หรือว่าไปหาท่านซินแบดล่ะ? เอ๊ะ หรือว่านายไปแอบขโ..... ”

        “ป้า! เธอเป็นแม่ชั้นรึไงห๊ะถามอยู่ได้!

        “ก็คนมันอยากรู้นี่นา!อีกอย่างชั้นยังไม่แก่ซักหน่อย!

        “ก็บ่นเป็นป้าแบบนี้ชั้นว่าเหมาะแล้ว!หรือจะให้กลับเรียกยัยอัปลักษณ์ห๊ะ!!

        “จูดัลจัง!!

        “อะไรอีกห๊ะยัยอัปลักษณ์!!!

        “แง่งงงงงงงงงงงง!!!!!

        และแล้วในที่สุดก็เกิดการทะเลาะกันอย่างย่อมๆ..... [ว่างเนอะ - -;; : ไรท์]

        “องค์หญิงโคเกียคุ ท่านนักบวช ท่านเกียคุเอ็นเรียกพบครับ”

        ชายปิดหน้าหรือนายธนาคารแห่งอัลซาเมนก้มโค้งให้ทั้งคู่ ทำให้ต้องหยุดทะเลาะกันในฉับพลัน แต่ก็งอนไม่มองหน้ากัน... สุดท้ายทั้งคู่ต้องเดินตามหลังนายธนาคารไปหาหญิงสาวที่เป็นแม่ไม่แท้ของโคเกียคุ

        หญิงสาวนาม เร็น เกียคุเอ็น แม่มดแห่งอัลซาเมน....

 

แอ๊ดดดด....

        ประตูห้องโถงถูกเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ทำให้คนที่อยู่ภายในห้องหันมามอง โดยหญิงสาวนามเกียคุเอ็นนั้นนั่งอยู่บนบัลลังก์และมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

        “ขะ....ขออภัยที่มาช้าค่ะ”

        “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ วันนี้แม่อารมณ์ดีเพราะงั้นไม่โกรธหรอก” เกียคุเอ็นยิ้มให้ลูกสาวไม่แท้ของตน

        “......” จูดัลเดินไปอยู่กับพวกอัลซาเมน เลยปล่อยให้เธอต้องยืนเป็นจุดเด่นอยู่คนเดียว

        “มานี่เถอะโคเกียคุ”

        หญิงสาวร่างสูงยิ้มให้เด็กสาว เธอมีผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีฟ้า เธอมีไฝอยู่ที่บริเวณคางใต้ สวมรัดเกล้าโลหะและสวมเครื่องประดับผมสีทอง โดยตัวชุดเป็นแบบจีนทับด้วยเกราะโลหะ และมีพัดเป็นภาชนะโลหะ เธอคือ เร็น ฮาคุเอย์ องค์หญิงลำดับที่ 1 ลูกสาวแท้ๆของเกียคุเอ็น

        แต่โคเกียคุกลับเดินไปยืนอยู่ข้างหลังๆแทน เพราะรู้สึกเกรงใจพวกพี่น้องหรือญาติๆของตน...

“ทำไมมาช้า...”

“พอดีเถียงกับจูดัลจังนิดหน่อยน่ะค่ะ...”

“หืม....”

คนที่ถามโคเกียคุคือเด็กหนุ่มร่างเล็กหน้าตาน่ารักเหมือนกับผู้หญิง ผมสีชมพูยาว ผมด้านหน้าตัดสั้นล้อมกรอบใบหน้าและถักเปียเอาไว้ นอกจากนี้เขายังสวมหมวกที่มีผ้าสีแดงยาวลงมาที่ด้านหลังและสวมชุดแบบจีน พร้อมด้วยกางเกงขาสั้น เขาสวมกำไลข้อมือทองคำ และมีดาบเป็นภาชนะโลหะ เขาคือ เร็น โคฮา องค์ชายลำดับที่ 3

        “แล้วเรียกพวกเรามามีธุระอะไร”

        ชายหนุ่มร่างสูงผู้มีผมสั้นระต้นคอ ดวงตาเรียวคม และเคราแพะสีแดง คิ้วบางเรียวพาดไปตามกระบอกตา เขาสวมหมวกแบบจีนใบเล็กๆ สีดำ และสวมชุดแบบจีนที่บ่งบอกถึงบรรดาศักดิ์และคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำ เขาคือ เร็น โคเอน องค์ชายลำดับที่ 1 ผู้ครอบครองภาชนะโลหะถึง 3 อย่าง

        “แหม... อย่าพูดเหมือนรำคาญสิโคเอนลูกรัก” เธอเดินลงมาจากบัลลังก์มาโอบกอดลูกชายของตัวเอง

        “แม่น่ะอุตส่าห์อารมณ์ดีแท้ๆเลยนะจ๊ะ”

        “.......” โคเอนไม่ตอบแต่ดันอีกฝ่ายออกไป

        “สรุปว่ามีอะไร...”

        แถมสายตาของพวกน้องๆก็เริ่มรู้สึกขยะแขยงผู้หญิงคนนี้เป็นที่สุด...

        “คิก...” หญิงสาวหัวเราะและเดินขึ้นมานั่งบนบัลลังก์อีกครั้งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        “วันนี้แม่ไปเก็บแมวมาน่ะจ้ะ.... เป็นแมวที่เชื่องมากๆด้วยล่ะ แต่น่าเสียดายที่พูดไม่ได้”

        ....แมวงั้นเหรอ.... เสียงในใจทุกคนคิดพร้อมกัน และเชื่อว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

        “ใช่แล้วจ้ะ” เธอหันไปมองนายธนาคารข้างๆตน

        เขาไม่ตอบแต่โค้งให้เกียคุเอ็นก่อนจะผายมือไปทางพวกอัลซาเมนที่ยืนอยู่ด้านหลัง พวกนั้นแหวกทางออก เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดทาส แต่ใบหน้ากลับโดนปิดหน้าไว้ ผมก็ถูกรวบใส่หมวกไม่ให้โผล่ออกมาแม้แค่เส้นเดียว

        และเธอคือทาสที่ถูกขายเมื่อไม่นานมานี้......

        “ทาสผู้หญิงคนนั้นคือแมวที่พูดถึงสินะ” โคเอนมองเกียคุเอ็น

        “ใช่แล้วจ้ะ” เธอยิ้มอย่างอารมณ์ดี

        “แม่ไปซื้อเธอมาจากตลาดทาส เป็นเด็กที่น่าสนใจดีนะว่าไหม เธอพูดไม่ได้น่ะ แล้วก็... โคเกียคุ

        เฮือก!

        “....ค... ค่ะ” โคเกียคุสะดุ้งเมื่อถูกเรียก แต่ก็ยังคงก้มหน้าให้หญิงสาวที่ตน“ควร”เรียกว่าแม่

“แม่ฝากให้เธอดูแลละกันนะ ทั้งเรื่องตั้งชื่อ การจัดความเป็นอยู่ แล้วก็... สอนเรื่องมารยาทและการเป็นชนชั้นสูงด้วย ทุกคนก็ต้องเห็นว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวด้วยนะ”

!!?”

“แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นทาส!1 ในขุนพลของโคเอนค้าน

“ก็หลังจากนี้เธอจะไม่ใช่ทาสอีกแล้ว เธอมีความหมายต่อจักรวรรดิของพวกเรานะ....”

เกียคุเอ็นยังคงยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูน่ากลัว สยดสยอง และน่าขยะแขยงเป็นที่สุด ...คาดว่าหากมีคนซักไซ้คงอารมณ์เสียเป็นแน่

“..........” พวกโคเอนไม่พูดอะไรออกมาอีก และหญิงสาวก็ยังคงยืนนิ่งไม่พูดไม่จา...

“อีกอย่างแม่ก็ไปขอองค์จักรพรรดิไว้แล้วด้วย เพราะงั้น...ฝากด้วยนะจ๊ะลูกๆ”

 

หลังจากที่โดนยัดเยียด(?)หน้าที่ให้แล้ว นายธนาคารก็พาหญิงสาวคนนั้นมาส่งที่ห้องของโคเกียคุ ที่จำต้องรับหน้าที่ดูแลอย่างขัดไม่ได้ เด็กสาวมองเธออย่างพินิจพิจารณาว่าควรทำอะไรต่อไปดี

“อืมมม.... ชั้นว่าเธอคงต้องไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเรื่องชุดจะไปหามาให้”

“...........”

“นี่พูดอะไรหน่อยสิ!!” โคเกียคุโวยเมื่ออีกฝ่ายยังนิ่งเงียบ

“นี่ยัยอัปลักษณ์ เธอคิดว่าจะเถียงกับคนใบ้รึไงห๊ะ” จูดัลพูดให้อีกฝ่ายนึกออกว่าหญิงสาวพูดไม่ได้

“จริงด้วยสิ ลืมไปเลย .......ขอโทษนะ”

“........” อีกฝ่ายหันมามองเธอและส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร ก่อนจะโดนพพวกนางรับใช้ของโคเกียคุพาไปอาบน้ำ

“โคเกียคุจ๊ะ” ฮาคุเอย์เดินเข้ามาในห้องกับน้องชายของตน

“อะ....อะไร” เด็กสาวถอยหนีอีกฝ่าย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะไม่ชอบอีกฝ่ายนัก

“เอาชุดมาให้ผู้หญิงคนนั้นน่ะ หายไปไหนแล้วล่ะ?” หนุ่มร่างเล็กผมสีน้ำเงิน ในชุดแบบจีนซึ่งแสดงถึงบรรดาศักดิ์ ดวงตาสองสี และมีรอยแผลเป็นไฟไหม้ขนาดใหญ่ทางด้านซ้ายของใบหน้า เขาคือ เร็น ฮาคุริว องค์ชายอันดับที่ 4 น้องชายแท้ๆของฮาคุเอย์

“อาบน้ำอยู่น่ะค่ะ”

“เหรอ... จริงสิ นี่ชุดจ้ะ พี่เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเขาหุ่นน่าจะใกล้เคียงกับพี่เลยเอาเผื่อน่ะ”เธอยื่นชุดให้สาวใช้ และยิ้มให้โคเกียคุ ถึงแม้เธอจะรู้ว่าน้องสาวคนนี้ไม่ค่อยชอบเธอ แต่เธอก็ยังคงดีด้วยเสมอมา...

“ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวตอบแบบไม่มองหน้าอีกฝ่าย...

“ไม่เป็นไรจ้ะ เอางี้นะเดี๋ยวพี่ไปจัดการเรื่องห้องพักให้เองนะ”

“เดี๋ยวผมช่วยนะครับ”

ฮาคุริวรีบเดินตามพี่สาวของตนที่เดินออกไป ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงพี่สาวมากขนาดนั้น แต่แค่ไปป้องกันพี่สาวตนจากพวกแมลงวัน(?) และการจัดตกแต่งห้องด้วยฝีมือเย็บปักถักร้อยของพี่สาวตน (ทั้งๆที่แม่เดียวกัน แต่ทำไมนิสัยต่างกันอย่างนี้.... : ไรท์)

“งั้นชั้นไปบ้างดีกว่า” จูดัลเดินออกไปไม่สนใจ

“ดะ...เดี๋ยวสิจูดัลจัง!!!

 

....เงียบกริบ...

 

“ใจร้ายที่สุด ทิ้งกันได้ลงคอ” สุดท้ายโคเกียคุก็ต้องนั่งรอหญิงสาวคนนั้นอยู่ในห้องพักคนเดียว

เวลาผ่านไปถึงหลายชั่วโมง... ก็ยังไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวคนนั้นกับพวกสาวรับใช้ออกมาจากห้องข้างๆ เธอเองก็นั่งทำอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างเช่น คัดปิ่นของตัวเอง นั่งเล่นตุ๊กตา นั่งอ่านหนังสือ...

โดยไม่รู้ว่าพี่ชายทั้ง 3 คนของตัวเองเข้ามาเลยแม้แต่น้อย....

“เป็นไงบ้างโคเกียคุ"

“ทะ.. ท่านพี่!

“พวกเราอยากมาดูน่ะว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตายังไงแล้วนี่อยู่ไหนแล้วล่ะ?” โคฮามองซ้ายขวา

        “คาดว่าคงกำลังแต่งตัวอยู่น่ะค่ะ”

“หืมม....”

“ยะ...ยังไงท่านพี่ก็นั่งก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวเมื่อยกันพอดี เดี๋ยวหนูไปรินน้ำช....”

“ไม่เป็นไร... แค่ผ่านมาเท่านั้น ไว้เรียบร้อยแล้วค่อยมาบอกพี่ละกันนะ”

ชายหนุ่มว่าแล้วเดินออกจากห้องไปกับทหารที่อยู่ข้างหลัง ปล่อยให้น้องทั้ง 2 ของตนอยู่แทน ....และยังไม่สนใจน้องสาวของตนที่พยายามจัดเตรียมเก้าอี้ให้ตนนั่ง สุดท้ายโคเกียคุจึงต้องเตรียมเก้าอี้ให้พี่อีก 2 คนของตนนั่งแทน...

โดยที่เธอแอบเศร้าใจไม่น้อยเลย...

“แล้วนี่ใกล้เสร็จรึยังน่ะ หรือว่ายังอีก”

ชายหนุ่มผมยาวสีแดงอมชมพูมัดรวบ ดวงตาเรียวสีชมพูที่ดูอิดโรยเหมือนไม่ได้นอนมาหลายคืน มีกระบนใบหน้า ในชุดแบบจีนที่ค่อนข้างดูรุ่มร่าม โดยที่บนตัวเขามีสัญลักษณ์ของหยินหยาง เขาใส่ต่างหูข้างขวาโดยเป็นรูปหัวใจ จุดเด่นของเขาคือมักจะถือพัดที่คาดว่าเป็นภาชนะโลหะประจำตัว และเขาคือ เร็น โคเมย์ องค์ชายลำดับที่ 2

“ก็นานแล้วค่ะ...”

“ขออภัยที่ให้รอนานเพคะองค์หญิง”

พวกสาวใช้รีบออกมาจากห้องข้างๆและพาทาสสาวคนนั้นออกมาพร้อมพวกตน... ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องอึ้งเป็นอย่างมาก...

หญิงสาวเรือนผมสีเงินยาวปลายสีชมพูที่หวีให้เรียบร้อย สวมรัดเกล้าไข่มุกที่ตรงกลายเป็นทับทิม ที่ด้านหลังติดผ้าลายลูกไม้สีชมพูอ่อนยาวคลุมผม ดวงตากลมโตไร้แววสีแดงงดงามเหมือนทับทิม อยู่ในชุดที่ดูคล้ายคลึงกับของฮาคุเอย์ แต่ต่างกันตรงสี

ชุดตัวในเป็นสีขาวแขนเสื้อยาวคลุมมือ สวมทับด้วยเสื้อที่เหมือนเกราะที่ยาวทับกระโปรงเป็นสีเขียวน้ำทะเลขอบทองลวดลายดอกไม้มัดด้วยผ้าสีแดงผูกเป็นโบว์ ยิ่งแต่งตัวยิ่งทำให้ดูเหมือนไม่ใช่ทาสมาก่อน กลับเหมือนเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงซะด้วยซ้ำไป

......แต่จะขัดตาก็ตรงคอนี่แหล่ะ

“ทำไมคอเป็นรอยแดงช้ำไม่หายล่ะ!!” โคเกียคุโวยใส่สาวใช้

“ขะ... ขออภัยด้วยค่ะ!

“คือเนื่องจากว่านางใส่ปลอกคอนานเลยทำให้เป็นรอยช้ำน่ะค่ะ! ละ... แล้วที่ข้อมือก็ยังมีรอยช้ำอยู่ แต่ได้แขนเสื้อปิดไว้เลยไม่เห็นน่ะค่ะ!!” พวกหล่อนรีบขอโทษขอโพยก่อนจะโดนดีเข้า

“......” เธอจับคอตัวเองนิดหน่อย...

“แย่จริงเชียว เอ้าๆพวกเธอออกไปได้แล้วล่ะ”

“ค...ค่ะ”

พวกสาวใช้รีบโค้งให้โคฮาและเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ! เอานี่ละกัน” เด็กสาวหยิบโบว์เส้นเล็กที่อยู่บนโต๊ะมาผูกเข้าที่คอของอีกฝ่าย

“น่ารักสุดๆเลย”

“หืมม.... ถ้าไม่รู้ว่าเป็นทาสมาก่อนนี่คงคิดว่าเป็นเชื้อพระวงศ์แน่ๆเลย”

“เห็นด้วยย” โคฮาพยักหน้าเห็นด้วยกับที่โคเมย์บอก

“แล้วชื่อล่ะ?”

“คะ.... คือว่า...”

“ยังไม่ได้คิดสินะ ไม่แปลกเลย” โคฮาส่ายหัว

“....งั้นไว้มาถามเธออีกทีรอบละกันนะ ได้เวลาไปประชุมแล้ว”

องค์ชายลำดับที่ 2 แห่งจักรวรรดิเดินออกไปกับน้องชายของตนและพวกทหาร ปล่อยให้น้องสาวคนเล็กต่างมารดาอยู่ในห้องกับทาสสาวเพียงลำพัง 2 คน... ซึ่งแน่นอนว่าเงียบสนิทชนิดไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

“พวกท่านพี่อุตส่าห์เป็นห่วงแถมเขามาคุยกับเราแล้วแท้ๆ โธ่.... ทำไมเราไม่ได้เรื่องแบบนี้นะ” โคเกียคุนั่งจ๋อยน้ำตาซึมจนลืมหญิงสาวผมเงินที่นั่งอยู่ข้างๆตนเองไปเสียสนิท

“..........”

“อื๋อ?” เด็กสาวเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่... กำลังลูบหัวตัวเองอยู่

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะทำเย็นชาตีหน้าตาย แถมดวงตาไร้แววจนมองไม่ออกว่าคิดอะไรหรือรู้สึกอะไรอยู่ แต่ทว่าฝ่ามือนั่นกลับไม่ได้เย็นชาหรือไร้ความรู้สึกเหมือนกับใบหน้าของเธอเลย มันทั้งอบอุ่น... ผ่อนคลาย... รู้สึกดีจนทำให้เธอหยุดร้องไห้ โคเกียคุใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาที่คลออยู่ทิ้งไป และเริ่มกลับมาฮึดสู้ใหม่อีกครั้ง

“เอาล่ะ!มาคิดชื่อให้เธอกันเถอะนะ!!!
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #304 Laylin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 20:30
    สงสารหญิงเล็กมาก...
    #304
    0
  2. #215 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 12:51
    โคเกียคุจังสู้ๆๆน๊าไม่ต้องเศร้าไป
    #215
    0
  3. #7 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 17:19
    =w= น่ารักมุ้งมริ้ง //ติดตามมานานแล้วแต่พึ่งมาเม้นขออภัยค่ะ...

    เริ่มอ่านใหม่เบย อุฮื
    #7
    0
  4. #3 双子座_みかん (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:03
    อวยจูดัล ♥ โคเกียคุ
    #3
    0