[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 17 : 14 : ครั้งสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 เม.ย. 57

cinna mon

14

ครั้งสุดท้าย

 

“เลย์ลา! นี่มันอะไรกัน!!

“มะ...ไม่รู้ข้าไม่รู้!!

“ฮึ่ย!” เด็กหนุ่มรีบหยิบคฑาของตนขึ้นมา ทว่าตอนนั้นเอง.... “!!!!

โครม!!!!  เหล่าลูฟสีดำรวมตัวกันผลักจูดัลให้กระเด็นออกไปจากตรงนั้นไปกระแทกเข้ากำแพงอย่างรุนแรง ไม่พอยังเหวี่ยงกระแทกอย่างอื่นหลายต่อหลายครั้ง สำหรับจูดัลแล้วเขาไม่เคยคาดคิดว่าลูฟสีดำพวกนี้จะทำร้ายเมไจ แถมเขาเป็นถึงเมไจที่ตกอยู่ในความเสื่อม ลูฟสีดำก็ควรที่จะเชื่อฟังเขา แต่นี่กลับไม่ใช่เลย!

โครมม!!!!  โครมม!!!!  โครมม!!!!  

“อั่ก!!!” เด็กหนุ่มกระเด็นไปกระแทกเข้าที่เสาข้างๆห้องจนต้องทรุดลงมากองกับพื้น พวกลูฟดำที่มองเห็นและมองไม่เห็นก็ยังจะพุ่งเข้าไปทำร้ายอีกระลอกหนึ่ง

จนกระทั่ง...

“ยะ...หยุดนะ! หยุดได้แล้ว! หยุดซักที!!!

เสียงเล็กๆที่แหบแห้งตะโกนออกมาลั่นห้องทำให้พวกมันหยุดอาละวาดแต่พุ่งกลับไปบินล้อมรอบเลย์ลาอีกครั้ง พวกมันไม่ได้ปกป้อง ไม่ได้คุ้มกันเธอ...

แต่กำลังทำร้ายเธอด้วยเสียงเหล่านั้น...

“จะ...จูดัล....” เธอมองเมไจของจักรวรรดิเจิดจรัสอย่างหวาดๆ

แขนสั่นๆของอีกฝ่ายยันพื้นไว้ไม่ให้เซ น้ำที่ไหลลงมากจากศีรษะหยดลงสู่พื้น....... น้ำที่มีสีแดงเข้มเหมือนกับเลือด

“ชิ... หัวแตกงั้นเหรอเนี่ย...” สบถเบาๆและยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองที่แตก เมื่อก้มลงสำรวจร่างตนเอง พบว่ามีรอยช้ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่น้อยเลย สายตาจ้องเขม็งไปที่เลย์ลากับเหล่าลูฟสีดำ “เล่ามาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้! เกิดอะไรขึ้น!

เธอส่ายหัวจน “มะ....ไม่ได้....ข้าเล่าไม่ได้!

“บอกให้เล่าไง!!!

!! ตะ.... ตอนนี้พลังในร่างข้ามากขึ้นกว่าเดิมจนรับไม่ไหว!!! ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่จู่ๆลูฟพวกนี้กลับมากขึ้นกว่าเดิมทั้งๆที่ข้าไม่ได้ทำอะไร!!!!’....”

เธอตะโกนออกไปสุดเสียง แต่ทว่า...

“เอ้า!! ตะอะไรล่ะ! พูดมาให้จบสิ จะอ้าปากพะงาบๆทำไม!!

กลับไม่ได้ยินเสียงที่เธอตะโกนออกมานอกจากคำว่า ตะ....

“ว่าไงเลย์ลา!!!... !!!

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อจูดัลก็ต้องชะงักอีกรอบเมื่อลูฟสีดำรวมตัวเข้าไปในตุ๊กตาดินเผาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง มันกลายสภาพกลายเป็นตัวประหลาดขนาดใหญ่สีดำ รูปร่างคล้ายกับจินแห่งความมืดที่บัลแบดแต่ตอนนี้ตัวมันมีเพียงครึ่งร่าง ฝ่ามือขนาดใหญ่ฟาดเข้าที่อีกฝ่ายอย่างรุนแรงจนกระเด็นออกไปนอกห้อง

โครมมม!!!  ประตูกระเด็นออกมาพร้อมกับร่างของจูดัลเสี่ยงดังสนั่นจนสร้างความตกใจให้แก่พวกคนที่อยู่ข้างนอกห้องเป็นอย่างมาก

“จูดัล/จัง!!!!” องค์ชายและองค์หญิงรีบวิ่งเข้าไปดูร่างของนักบวชหนุ่มที่นอนสลบคาซากประตูที่กระเด็นออกมาด้วยสภาพที่ดูไม่ได้

“คะโคบุนรีบมารักษาจูดัลจังที!!!!

“ครับองค์หญิง!

เฟอิซาหันกลับไปมองทาทิศที่ประตูลอยมา “เกิดอะไรขึ้นข้างในกันแน่!!!

“ข้าเข้าไปดูเอง!” องค์ชายอันดับสามวิ่งไปทางประตูนั่น แต่ทว่าทันทีเขาก้าวขาผ่านเข้าประตูนั้นไป...

เปรี๊ยะๆๆๆ!!!!  

“ว้ากกกก!!” ประจุไฟฟ้าสีดำสลับแดงช็อตร่างของเขาและผลักกระเด็นออกมาจากทางเข้านั้น

“องค์ชายโคฮา!!!” เฟอิซารีบพุ่งไปรับร่างของโคฮา “เป็นอะไรรึเปล่า!!เฮ้!!” มือบางตบใบหน้าอีกฝ่ายแต่ก็ไร้ผลเมื่อโคฮาโดนช็อตจนสลบไปแล้ว

“นะ...นั่นมันอะไรกัน”

องค์หญิงคนเล็กมองไปทางประตูนั้นหวาดๆ ในใจนึกเป็นห่วงเพื่อนที่อยู่ในห้อง แต่ตอนนี้เธอเป็นห่วงคนบาดเจ็บอย่างจูดัลและพี่ชายของเธอมากกว่า ดังนั้นแล้วจึงออกคำสั่งห้ามใครเข้าไปภายในห้องจนกว่าองค์ชายคนโตกลับมา และสั่งให้พานักบวชและพี่ชายไปรักษา

ดวงสีทับทิมหันกลับไปมองห้องของเลย์ลา เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากอธิษฐานให้เลย์ลาปลอดภัย...

 

ภายในห้องเล็กๆที่เต็มไปด้วยของพังเละเทะ บนกำแพงมีรอยกรงเล็บจากตัวประหลาดเมื่อครู่นี้ ลูฟสีดำบินว่อนไปทั่วห้องหญิงสาว เลย์ลานั่งกอดเข่าตัวเองเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีเพียงท้องฟ้ายามราตรีอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ทั่วทั้งร่างตอนนี้โดนความมืดกลืนกินไปเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแค่ใบหน้าซีกซ้าย...

“จะ...ทำไงดี... หากเป็นแบบนี้ต่อไป...ต้องเกิดเหตุร้ายเป็นแน่.....ข้าควรทำยังไงดี”

ทำได้เพียงแค่พูดให้ตนเองฟัง เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งและปิดลงช้าๆ

 

.....เหนื่อย..จังเลย......ขอพักซักหน่อยละกัน....  เธอคิดในใจและผล็อยหลับไป...

.

.

.

.

.

เล....

เลย์....

เลย์ลา....

เลย์ลา เลย์ลา!’

เสียงตะโกนดังขึ้นจนต้องลืมตาขึ้นมามอง ภาพที่เห็นไม่ใช่ห้องที่ดูคุ้นเคยแต่ตัวเธอยืนอยู่บนพื้นผิวน้ำที่ส่องสะท้อนท้องฟ้ายามราตรี แต่แสงของเหล่าดวงดาวเริ่มมืดหม่นเหมือนกับกำลังดับลงไป

“ที่นี่..ที่ไหนกัน”

ที่แห่งนี้คือ...ภายในตัวเจ้ายังไงล่ะ

! เสียงใครน่ะ”

ข้าเองเลย์ลา... เหล่าลูฟสีดำที่จูดัลมองไม่เห็นได้รวมตัวกันกลายเป็นร่างเงาของใครบางคนที่ดูคุ้นเคย

ถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นใคร...

 “.....เจ้าคือ...ผู้ชายคนนั้น...”

ใช่

“ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้...”

ตัวจริงของเจ้ากำลังออกฆ่าคนไงล่ะ...

“...อีกแล้วสินะ.....แล้วเจ้าล่ะมีธุระอะไรอีก”

ข้าต้องการมาพูดกับเจ้า...เพราะทั้งเจ้าทั้งข้าก็เป็นคนเดียวกัน

“.....ข้ายังไม่อยากไปจากพวกเขา” เธอพูดด้วยเสียงที่แสนสั่นเครือ “แต่ข้าก็ไม่อยากทำร้ายพวกเขาเช่นกัน... ข้าควร.. ทำยังไงดี”

เลย์ลา... ข้าเองก็อยากช่วยเจ้าแต่มันสายไป เจ้าไม่สามารถหลีกหนีชะตากรรมนี้ได้อีก ทั้งเจ้าและข้าตอนนี้ก็ตกเป็นเครื่องมือของเร็น เกียคุเอ็นแล้ว..

“แล้วข้าควรทำยังไง! ข้าต้องนั่งเฉยๆอยู่เช่นนี้งั้นเหรอ!!

 ทำไมถึงยังอยากมีชีวิตอยู่อีกล่ะ

“....อะ...อะไรนะ?”

เมื่อก่อน...เจ้าปรารถนาความตาย แต่ตอนนี้กลับปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ และเหตุผลที่เจ้าเคยตั้งมั่นไว้คือการชดใช้ความผิดที่ได้ทำไว้ ในยามนี้...เจ้ายังคิดเช่นนั้นอยู่หรือไม่

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไร้เสียงใดสอดแทรกเข้ามา หญิงสาวนิ่งเงียบไปเสียจนเขานึกว่าคำตอบจะมีเพียงเช่นนั้น

“ตอนนี้ข้าก็ยังคงคิดเช่นนั้น...”

จู่ๆเธอก็พูดขึ้นมาทำให้เขาต้องนิ่งเงียบไปบ้าง

“ข้าต้องการมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อชดใช้ความผิดที่เคยได้ทำไว้... แต่ในตอนนี้ข้ามีบางความต้องการเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแล้ว...”

มันคืออะไร...

“ข้าต้องการ....ปกป้องทุกคนค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นคลี่รอยยิ้มแสนเศร้า น้ำตาไหลอาบใบหน้าหวานที่ซูบซีดลงเล็กน้อย “....ตอนที่ได้อยู่ที่นี่... ข้าได้เรียนรู้เรื่องต่างๆมากขึ้น.. ได้รับความสุขจากโคเกียคุจัง... ความไว้วางใจจากองค์หญิงฮาคุเอย์กับจูดัล... และได้รับการดูแลจากท่านโคเอ็น ท่านโคเมย์ ท่านโคฮา และฮาคุริว... พวกเขาไม่นึกรังเกียจข้า นั่นทำให้ข้ามีความสุขมากจริงๆ เพราะงั้นแล้ว... ข้าถึงได้อยากปกป้องพวกเขา ไม่อยาก...ให้ได้รับความเดือดร้อนจากข้าที่เปลี่ยนไป”

.....ข้าดีใจนะที่เจ้าคิดได้เช่นนั้น แต่ถึงยังไงก็หนีไม่พ้นชะตากรรมนั้น

“ค่ะ...”

เลย์ลา... ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้ไว้ สาเหตุที่ลูฟสีดำเพิ่มมากขึ้นนั้นเกิดจากตัวเจ้าที่โดนลูฟสีดำที่เกียคุเอ็นใส่เข้ามาในร่างเมื่อตอนที่เธอนอนครั้งนั้น... เมื่อตกดึกและเจ้าเข้าสู่ห้วงนิทรา ตัวเจ้าอีกคนก็จะตื่นแล้วออกไปฆ่าคน ทำให้ลูฟสีดำพวกนั้นเพิ่มขึ้นมากจนเธอหวาดกลัวขนาดนี้ยังไงล่ะ...

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ท่านเกียคุเอ็น...เป็นคนทำงั้นรึ...” มือเล็กที่สั่นเทายกขึ้นมาแตะที่กลางอกตัวเอง “ทะ...ทำไงดี... หากเป็นเช่นนี้ต่อไปล่ะก็”

ข้าจะให้ยืมพลัง

“พลังอะไ ....อ๊ะ!

ไม่ทันที่พูดจบ เธอก็สะดุ้งตกใจเมื่อชายคนนั้นเข้ามาใกล้มาก และยกมือขึ้นมา นิ้วของเขาแตะลงตรงกลางหน้าผากของเธอ แสงสีขาวอ่อนๆส่องออกมาจากปลายนิ้ว เหล่าลูฟทั้งหลายที่บินอยู่หายไปจากบริเวณนั้น ร่างกายส่วนที่โดนความมืดกลืนกินเริ่มกลับเป็นสีเนื้ออย่างเช่นเคย...

เขาผละออกมาจากตัวเธอ และมีแสงส่องออกมาจากหลังฝ่ามือขวาเป็นตรารูปดาวห้าแฉกกลับหัว...

ตอนนี้ข้าใช้พลังส่วนหนึ่งของข้าช่วยห้ามเจ้าไว้... แต่มันก็ทำได้เพียงคืนนี้เท่านั้น...เพราะพลังของข้าตอนนี้ไม่สามารถใช้ได้มากเหมือนในอดีตกาล... เลย์ลา ข้ามีเวลาให้เจ้าเพียงแค่คืนนี้คืนเดียว เพราะวันนี้คือวันสุดท้ายที่เจ้าจะสามารถครองสติได้ก่อนจะสูญสิ้นทุกอย่าง...เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้างงเขาจึงอธิบายต่อ หากคืนพรุ่งนี้มาถึงเจ้าจะต้องเจ็บปวดทรมานกับบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงในร่างของเจ้า พลังในร่างทั้งหมดจะถูกปลุกขึ้น สติสัมปชัญญะจะไม่สามารถ

“ทำไม...ถึงทำเพื่อข้าขนาดนี้....”

ชายหนุ่มยิ้มออกมา เมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง.... เอาล่ะหลับตาลงแล้ว ไปทำสิ่งที่เจ้าต้องการซะ...

ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง “...ขอบคุณเจ้ามากนะ...” เธอหลับตาลงช้าๆ...

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!

เมื่อลืมตาขึ้นสิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงกรีดร้องของผู้หญิง กลิ่นคาวกับความเหนียวหนืดในลำคอและบนริมฝีปากชวนให้ฉงนจนต้องยกมือขึ้นมาแตะ... ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อฝ่ามือเต็มไปด้วยสีแดงฉาน และร่างที่เปลือยเปล่าของตนเองถูกปิดด้วยผ้าสีดำนั่งอยู่บนร่างของเหยื่อ เมื่อก้มลงไปมองมืออีกข้างที่รู้สึกเหมือนกับโดนอะไรบางอย่างดูดกลืนก็ได้พบว่ามือตัวเองเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของหญิงสาว ซึ่งมันอยู่ในท้องที่แหวกออกของอีกฝ่าย

ใบหน้าที่ซีดเผือกของเหยื่อผู้น่าสงสารบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหล่าลูฟสีดำที่รายล้อมบ่งบอกให้เห็นว่าหญิงสาวผู้โชคร้ายคนนั้นสิ้นใจแล้ว

“อุ๊บ!...อ้วก!!!

มือบางยกขึ้นมาปิดปากแต่ไม่อาจกันของเหลวในร่างที่ถูกขับออกมา ทางปาก เธอผละออกมาจากร่างของเหยื่อมาอาเจียนข้างๆกัน เรือนผมยังคงเป็นสีดำไม่กลับคืนเป็นสีเงิน

“แฮ่ก...แฮ่ก....”

“เสียงดังมาจากทางนี้!!!รีบมาเร็ว!!!

ร่างบางรีบลุกขึ้นด้วยความตกใจหลังจากอาเจียนออกมา วิ่งจากบริเวณนั้นแทบทันทีแต่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมหาศาลวิ่งตามมา แทนที่จะเหนื่อยแต่กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาเหมือนกับจะลอยได้...

ไม่ต้องคิดให้เปลืองเวลา เท้าซ้ายเหยียบพื้นให้มั่น เพิ่มแรงออกตัวกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าท่ามกลางความตกใจของพวกทหาร เธอตอนนี้...กำลังลอยตัวอยู่บนอากาศ บนท้องฟ้ากว้างในคืนเดือนมืดที่ไร้แสงจันทร์

“สุด...ยอดเลย...” เธอพึมพำเบาๆ แต่ก็แค่ไม่นาน “! นะ...นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาตื่นเต้นนะเลย์ลา...”

ย้ำคำพูดอีกครั้งเมื่อตกลงสู่บ้านเรือน เธอกระโดดไปมาระหว่างบ้านต่อบ้าน จากการกระโดดเมื่อครู่ทำให้รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่จักรวรรดิเจิดจรัส แต่คล้ายคลึงกัน หรืออีกความหมายก็คือ ที่นี่คือบัลแบด...

 

ที่วังของบัลแบดซึ่งเปลี่ยนเป็นของจักรวรรดิเจิดจรัส ภายในห้องที่เต็มไปด้วยม้วนเอกสาร โคเอนยังคงนั่งทำงานอยู่ที่นั่นหลังจากวางแผนจับต้นตอของเรื่องทั้งหมด

ตึก.... เสียงบางอย่างดังขึ้นข้างหลังเขาทำให้เอะใจเล็กน้อย มือหนาจับฝักดาบที่วางอยู่ข้างๆตน ด้วยการที่ตนเป็นคนมีประสบการณ์เรื่องสงครามและมักจะโดนลอบฆ่าจึงใจเย็นอยู่เสมอ ยิ่งฝีเท้าเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ตัวดาบก็เริ่มถูกดึงออกมาช้าๆ แต่จู่ๆเสียงนั้นก็เงียบลงไป

“เจ้าเป็นใคร...”

ชายหนุ่มพูดโดยไม่หันมามอง แต่ผู้บุกรุกก็ยังคงเงียบจนเขาเริ่มโมโห และจะอ้าปากต่อว่า ผู้บุกรุกก็ได้เอ่ยปากพูดขึ้นมาด้วย....

“...ท่านโคเอน...” น้ำเสียงที่ดูคุ้นเคย...

โคเอนลุกขึ้นออกจากเก้าอี้หันไปมองในแทบทันที แต่ภาพที่เห็นทำเขานิ่งไปเมื่อเธอนั้นเปลี่ยนไป แม้ตามตัวจะไม่เปื้อนเลือดแล้วก็ตาม แต่ผมสีเงินที่กลายเป็นสีดำ และทั้งตัวมีเพียงแค่ผ้าคลุมสีดำปกปิดนั้น...

ทำให้เขาเองตกใจไม่น้อยเช่นกัน....

“เลย์..ลา....?”

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อเลย์ลาวิ่งมากอดอีกฝ่ายแน่น ความปรารถนาตอนนี้มีเพียงต้องการเห็นหน้าคนที่ตนรักอีกครั้ง

ก่อนที่จะต้องลาจากกัน...

“ข้าอยากเจอท่าน...”

“เลย์ลา...” มือแกร่งดันร่างอีกฝ่ายออกเล็กน้อย “เจ้า....เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึง...?”

ร่างบางยกนิ้วขึ้นมาแตะปากอีกฝ่ายเบาๆแล้วส่ายหัวยิ้มเศร้า

“ได้โปรด...อย่าถามอะไรข้าเลยค่ะท่านโคเอน... ได้โปรด”

พอได้ยินเช่นนั้นเขาถึงกับนิ่งไปและถอนหายใจออกมา โคเอนยอมทำตามที่เธอขอ เขาไม่ถามว่าทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้โดยคิดว่าอาจจะเป็นพลังของเธอ  ยอมเก็บคำถามเรื่องสิผมที่ต้องการพูดเพื่อเธอสบายใจ แต่เขากลับรู้สึกแย่เหมือนกับมีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับหญิงสาวตรงหน้า

เลย์ลาเข้ามาช่วยคนรักตนเองทำงาน เมื่องานเสร็จก็พูดคุยกันตามประสาคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน พอเขาให้ดาบที่สั่งทำเธอก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจจนกระโดดกอดเขา

“ขอบคุณมากนะคะท่านโคเอน... เป็นดาบที่สวยมากเลยล่ะค่ะ”

“ถ้าเจ้าชอบก็ดีแล้ว...”

“ค่ะ!” เธอคลี่ยิ้มหวานออกมา ตอนนี้เธอนั้นมีความสุขเป็นอย่างมาก ที่มองไม่เห็นเหล่าลูฟสีดำกลุ่มนั้น ไม่ได้ยินเสียงสาปแช่งตน... เธอมีความสุขมากจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมา

เลย์ลา....เวลากำลังหมดลงแล้ว

เสียงของชายคนนั้นดังก้องอยู่ในหัว เธอนิ่งไปในทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้โคเอ็น

“ข้าคง... ต้องไปแล้วค่ะ”

ยิ่งได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้นโคเอ็นกลับรู้สึกแย่กว่าเดิม... ราวกับว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นหน้าของเธอ ขณะที่ร่างบางกำลังลุกออกจากเตียงมือหยาบกร้านกระชากแขนเธอดึงให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

“ทะ...ท่านโคเอน?”

“.......ข้าขอเอาแต่ใจซักครั้ง...เลย์ลา...ได้โปรดอยู่ต่ออีกสักพัก... อย่าพึ่งไปจากข้าเลย”

อ้อมแขนแกร่งกระชับร่างเล็กนั้นแน่น แน่นเสียจนไม่อยากปล่อยเธอให้หายไป เลย์ลาถึงกับนิ่งเงียบไป น้ำตาเริ่มเอ่อคลอดวงตาสีแดงชาด ความอบอุ่นที่เธอได้รับอยู่นี้เธอไม่อยากไปจากมันเลยแม้แต่น้อย แขนเล็กๆกอดตอบอย่างสั่นเทา ร้องไห้ซุกที่เนินไหล่กว้างของโคเอนไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา

เขาผละออกมาจากเธอมือหนาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปบนกลีบปากนุ่มสีชมพู น้ำตาเริ่มไหลลงจากดวงตาคู่งามที่ปิดลง

....ได้โปรด...ขอเวลาให้ข้าอีกสักนิด....ขอให้ข้าได้อยู่กับเขามากกว่านี้ด้วย......ได้โปรดเถอะ...

เธอร้องไห้อ้อนวอนขอร้องต่อดวงชะตาของตนเองที่ไม่อาจเป็นจริงได้ หลังเล็กถูกดันให้นอนลงบนเตียงกว้างทาบทับด้วยร่างสูง เธอไม่คิดจะขัดขืนอีกฝ่ายทำได้เพียงแค่เอนอ่อนผ่อนตาม และปล่อยให้มันเป็นไปตามความต้องการ กับการชักนำของเขา แม้ความรู้สึกที่เหมือนกับร่างบางที่อยู่ใต้ร่างของเขากำลังจะหายจากเขาไปตลอดกาลยังคงอยู่ก็ตามที ตลอดการร่วมรักของทั้งคู่มือทั้งสองสอดประสานกันราวกับว่าหากปล่อยมือนั้นออกจะไม่ได้พบกันอีกครั้ง...

ความปรารถนาที่ตัวโคเอนต้องการคือเป็นราชาของโลก แต่ในตอนนี้มีความปรารถนาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเช่นกัน คือเขาจะปกป้องพี่น้องและคนรักของตนเอง

จะไม่ยอม...ให้ใครมาทำร้ายอย่างแน่นอน

.

.

.

ในที่สุดรุ่งเช้าของวันใหม่ก็มาถึง... เลย์ลานั่งอยู่บนเตียงหลังจากจัดการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว มือเรียวบางลูบหัวของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง เธอคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา รูปดาวห้าแฉกบ่นฝ่ามือเริ่มจางหายไป ความมืดเริ่มกลับมากลืนกินร่างหญิงสาวจนเหลือเพียงใบหน้าซีกซ้ายอีกครั้ง...

“ท่านโคเอน....” ร่างบางก้มหน้าลงไปจูบริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาทั้งน้ำตาก่อนจะผละออกมา “ข้ารักท่านมากจริงๆ...ขอบคุณ... สำหรับทุกอย่างนะค่ะ”

สิ้นคำความมืดก็กัดกินร่างของเธอจนกลายเป็นสีดำจนหมดและสลบลงข้างๆโคเอ็น วงแหวนเวทย์โผล่ขึ้นมาบนร่างของเลย์ลาและหายไปจากตรงนั้นด้วยเวทย์เคลื่อนย้ายกลับไปยังจักรวรรดิเจิดจรัส

แสงของแดดเริ่มแยงตาจนทำให้เขาต้องลืมตาตื่น เมื่อลุกขึ้นกลับไม่พบร่างของหญิงสาวคนรักของตน ยิ่งทำให้ใจเริ่มเสีย สัมผัสที่แผ่วเบาบนริมฝีปากตนยังคงรู้สึกได้ โคเอนลุกขึ้นไปแต่งตัวประกาศเรียกประชุมน้องชายและพวกขุนพลของตัวเองในทันที

“กลับจักรวรรดิ!!!!!!!!!!

 

**********************

 

ในห้องโถงของจักรวรรดิเจิดจรัสที่เต็มไปด้วยเหล่าอัลซาเมนยืนเรียงล้อม บนบัลลังก์นั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ นางก็คือเกียคุเอ็นนั่นเอง เธอนั่งยิ้มอย่างเป็นสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอ...

ลูกแก้วขนาดใหญ่ที่ภายในบรรจุร่างของเลย์ลาที่โดนความมืดกัดกินจนสิ้น..

“ในที่สุดทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนของเรา”

“ลูฟสีดำช่างมหาศาลเหลือเกิน...”

“นางคือผู้เป็นที่รักของเหล่าลูฟแห่งความมืดตัวจริง”

อีกนานาคำพูดจากปากของเหล่าอัลซาเมน เกียคุเอ็นหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“อีกไม่นาน.... ทุกสิ่งก็จะตกลงอยู่ในความมืดและท่านพ่อของเราก็จะฟื้นคืนชีพ.... อา... ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ”

“โอ... ท่านเกียคุเอ็น ตอนนี้องค์ชายโคเอ็นกำลังกลับมาที่นี่ครับ”

“คิก... ไม่เป็นไร เพราะกว่าจะกลับมาก็สายเกินไปแล้ว” จักรพรรดินีเงยหน้ามองเลย์ลาที่หลับใหลอยู่ในลูกแก้วและลุกขึ้นจากบัลลังก์ตนเอง “เอาล่ะทุกคน! ได้เวลาแห่งการแก้แค้น!กันแล้ว!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #229 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 15:48
    เลย์ลาจังน่าสงสาร
    #229
    0
  2. #228 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 15:48
    เลย์ลาจังน่าสงสาร
    #228
    0
  3. วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 14:23
    น้ำตาจะไหล; ;
    #50
    0
  4. #48 สีแดงของโลก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 12:41
    ไม่นะเลย์ล่า! (/TOT)/ \(TOT\)
    #48
    0
  5. #46 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 07:55
    ;w; น้ำตาจะแชร์ขอไหลนะคะ #ผิด

    ทำซึ้งเบย เลย์ล่าจางงง แง
    #46
    0
  6. #45 双子座_みかん (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 01:30
    โอยยยยย..~!! ฉันน้ำตาปริ่มเลย แงงงงงงงงงงงงง
    #45
    0