[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 12 : 9 : ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    4 เม.ย. 57

APPLE PIE?

9

ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไป

รุ่งเช้าวันใหม่ก็มาถึง บรรยากาศที่เย็นสบายจากลมทะเลที่ถูกพัดมาชวนง่วงไม่ให้ลุกขึ้นจากที่นอน ยิ่งได้เสียงของนกร้องก็เปรียบเหมือนเพลงกล่อมเด็กชั้นดี อีกทั้งเป็นวันที่ดูแจ่มใสเหมาะสมแก่การเดินเที่ยวในเมือง

“พี่เอนไม่ว่างงั้นเหรอ?”

เลย์ลาพยักหน้าให้โคฮา “ท่านโคเอน...ต้องทำงาน...”

“พี่เมย์ส่งงานมาให้ล่ะสิท่า...”

องค์ชายลำดับที่ 3 พูดอย่างไม่แปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ส่วนสาเหตุที่เลย์ลาทราบก่อนตนนั้น เขาก็เข้าใจดีเนื่องจากเธอเป็นคนที่มักจะโดนเรียกไปพบบ่อยสุด ถึงที่นี่ไม่ใช่ที่จักรวรรดิเจิดจรัสแต่อีกฝ่ายเป็นผู้บัญชาการ จึงไม่แปลกเลยที่ต้องนั่งทำงาน

“แล้วเฟอร์นาลิสเธอไปไหนแล้วล่ะ?”

“...มาเซนบอกว่า...จะไปทำธุระ... แต่ไม่บอกว่าไปที่ไหน ละ...แล้วก็เฟอิซามารอพวกเราอยู่ข้างล่างแล้วด้วย...”

“บอกให้กลับไปไม่ได้รึไงกัน พอพี่เอนไม่ไปเที่ยวด้วยแบบนี้ข้าก็ไม่รู้จะไปเดินทำไม บอกให้ยัยนั่นกลับไปเถอะ.....!” เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่เขาโดนอีกฝ่ายหาว่าเป็นเด็กไม่รู้จักโต

“งั้นข้าจะไปบ....”

“เดี๋ยว! ข้าไปด้วยก็ได้!

 

ตลาดที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆที่ใหญ่กว่าร้านที่ไปเมื่อวานมากนัก ทั้งร้านเสื้อผ้า ร้านอาหาร ร้านของเล่น ในสายตาของคนอื่นคนอย่างเฟอิซา คงคิดว่าคนอย่างองค์ชายลำดับที่ 3 คงไม่มีทางสนใจของหรือเสื้อผ้าของพวกชาวบ้านเป็นแน่

แต่ที่คิดนั่นผิดทั้งหมด....

“เสื้อผ้านั่นน่ารักสุดๆเลย!

โคฮาที่สวมฮู้ดแบบผ้าคลุมยาววิ่งไปดูเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ร้านเสื้อผ้าโดยไม่รีรอ เขาหลบหลีกพวกผู้คนได้อย่างคล่องแคล่วและว่องไวจึงไปถึงที่ร้านได้อย่างปลอดภัยและทันดูชุดนั้น

“เฮ้!คิดจะวิ่งก็วิ่งไม่ได้นะ!” เด็กสาวตะโกนและรีบวิ่งตามเข้าไป

“อะ....” เลย์ลาที่เห็นเช่นนั้นก็พยายามวิ่งตามเข้าไป แต่เธอไม่แข็งพอที่จะหลบหลีกผู้คนได้ รู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่เพียงลำพังคนเดียวเสียแล้ว..

“หลงทางรึ...”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจนทำให้เธอหันไปมอง บุคคลที่เธอเห็นนั้นทำให้เธอนิ่งเงียบไป เมื่อเขาคือ......

“เจ้าคือ.....”

ผู้ชายลึกลับที่โผล่มาเมื่อครั้นเธอยังวัยเยาว์....

 

ทางด้านเฟอิซาที่แหวกคนไปหาโคฮาที่ยืนดูเสื้อผ้าอยู่ร้านเสื้อผ้านั้นอย่างง่ายดาย

“คราวหลังรอให้ไปพร้อมกันสิไม่ใช่วิ่งมาอย่างนี้”

“แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะรอคนอย่างเจ้าให้เมื่อยทำไมกันล่ะ”

“เจ้ามันเด็กชัด....ชัด..” เธอยืนนิ่งไปและมองชุดอีกตัวที่โคฮาถืออยู่ สายตาจับจ้องชุดนั่นอย่างพินิจวิเคราะห์ “ชุดนี่สวยจริงๆ!!

“เห... เจ้าก็มีรสนิยมดีใช้ได้เลยนี่”

“แน่นอนอยู่แล้ว คิดว่าข้าเป็นใครกันล่ะ”

“ยัยเด็กขี้บ่นไง”

“ไอ้เจ้า!!....” เสียงที่กำลังจะตะโกนด่าตอบกลับหยุดชะงักเมื่ออีกฝ่ายยื่นชุดให้ตนเอง

“ก็ชอบชุดนี่อยู่หรอกนะแต่น้อยกว่าชุดแรกเพราะงั้นลองเอาชุดนี้ไปใส่ก่อนแค่ท่อนบนนะและค่อยใส่เจ้านี่ท่อนล่างทับด้วยเจ้านี่ อีกอย่างดูแล้วเจ้าน่าจะเหมาะอยู่ เพราะงั้นลองเอาไปใส่ดู” ว่าพลางมองที่ตรงซุ้มสำหรับเปลี่ยนชุดที่มีหญิงสาวยืนอยู่

“ห๊ะ?”

“ก็บอกว่าลองเอาไปใส่ดูไง หูหนวกรึไงกัน”

ปรอทความโกรธพุ่งขึ้นสูงเมื่ออีกฝ่ายว่าตัวเธอ “รู้แล้วย่ะ!” มือคว้าชุดนั่นเดินตรงไปยังห้องลอง อย่างอารมณ์เสีย

เวลาผ่านไป 10 นาที เฟอิซาจึงเดินออกมาจากซุ้มนั่น โคฮาที่ยืนอยู่ถึงกับยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพที่น่าพึงพอใจ เฟอิซาในชุดเสื้อเกาะอกที่เชื่อมกับส่วนแขน ตัวเสื้อล้อมรอบด้วยขอบทอง ตรงกลางประดับด้วยพลอยสีแดงในกรอบที่มีลวดลายสีทอง ท่อนล่างเป็นกระโปรงซึ่งด้านหน้าแหวกกลางเป็นพริ้วๆเหมือนคลื่น ส่วนด้านหลังยาวลากพื้น คาดทับด้วยเข็มขัดสีฟ้าด้านหน้าเป็นมุมแหลมติดชายผ้าสีขาวผืนบาง...

“แต่งแบบนี่แล้วค่อยดูดีขึ้นหน่อย”

“มันน่าอายจะตายไป! ข้าเปลี่ยนกลับล่ะ!

“เดี๋ยว” โคฮาปรามอีกฝ่ายไว้และยื่นมือไปแกยางมัดผมของอีกฝ่ายทำให้เรือนผมของเธอสยายลงมา นั่นยิ่งทำให้โคฮายิ้มน่ารักยิ่งขึ้นไปอีก “อย่างนี้สิถึงจะสมบูรณ์แบบ”

!! สะ... สมบูรณ์แบบบ้าอะไร!!” เธอตะโกนและรีบวิ่งกลับเข้าไปภายในซุ้ม

“...ก็ดูดีออกจะตายไป ผิดพลาดตรงไหนเนี่ย?”

คำพูดที่ตะโกนออกมาทำให้องค์ชายสงสัยและมึนงงเล็กน้อยกับสิ่งที่เด็กสาวตะโกนออกมา ความสามารถในเรื่องแฟชั่นและการแต่งตัวของเขามีความมั่นใจมากเลทีเดียว

แน่นอนว่าบางครั้งก็ไปช่วยพี่ชายแต่งตัว...

เฟอิซาเดินออกมาจากซุ้มเปลี่ยนชุดและยื่นเสื้อผ้าเหล่านั้นคืนโคฮา “เอาไป!

“ข้าซื้อให้ เห็นว่ามันเหมาะกับเจ้าดีน่ะ”

“ห๊ะ!!ซื้อให้ข้าเนี่ยนะ!?”

“ก็ใช่น่ะสิ ทั้งกองเลยเนี่ย ถึงเจ้าจะปากเสียก็เถอะแต่ผู้หญิงน่ะสมควรแต่งตัวสวยๆเข้าไว้ ไม่รู้รึไง” โคฮายิ้มให้อีกฝ่าย มือก็ยังคงเลือกชุดให้เฟอิซาต่อไป

ประโยคที่เขาพูดออกมาหารู้ไม่ทำให้อีกฝ่ายหน้าเริ่มขึ้นสี

“เอ้า! ต่อไปตัวนี้กับตัวนี้!

“ข้าไม่ใช่ตุ๊กตาลองชุดนะยะ!!

 

ถึงจะตะโกนเช่นนั้นออกไปเธอก็ยอมให้อีกฝ่ายจับแต่งตัว บ้างก็เป็นชุดของสาวนักเต้นรำแห่งทะเลทราย บ้างก็เป็นสาวงามในยามราตรี และเป็นสามัญชนธรรมดาหากแต่ดูน่ารักเหมาะสมกับตัวเฟอิซา

“หยุดเลย ไม่ต้องเปลี่ยนใส่ชุดนี้ไปทั้งวันซะ!

“เรื่องสิยะ!!เห็นไหมชาวบ้านชาวช่องเขามองกันหมดแล้ว!

“ถ้าฟังตามที่ข้าสั่ง... ไม่แน่ข้าอาจจะช่วยให้พี่เอ็นคิดอีกทีเรื่องการเปิดเส้นทางการค้าขายของเจ้าน๊าา ถ้าเกิดว่าตกลงก็จงกลับไปแต่งชุดใหม่จากอีกกองซะ”

เพียงแค่นั้นแหล่ะ...

“....ชิ!” เด็กสาวสบถเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามด้วยดี

แต่กิริยาเช่นนั้นทำให้โคฮาอดขำไม่ได้ ถ้าพูดกันตามตรงแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่มีรสนิยมคล้ายๆกับเขาเรื่องการซื้อชุดและเสื้อผ้าสวยๆ เขายังรู้อีกฝ่ายตัวเฟอิซานั้นเป็นคนยังไง ในเมื่อคนที่เขาช่วยไว้หลายๆคนก็คล้ายเธอ ในเรื่องของ ความซึน

ยกตัวอย่างดีๆก็พี่ชายคนโตของเขานั่นแหล่ะ

เมื่อก่อนดูเผินๆตัวเขาอาจจะคิดว่าพี่เอ็นก็แค่ดูแลเลย์ลาตามที่โคเกียคุขอไว้ แต่พอมาที่นี่ทำให้รู้อะไรมากขึ้น มากจนแทบอยากจะไล่เลย์ลาออกไปให้ไกลจากพี่ชายแสนดีของเขา แต่พอเห็นว่าพี่ชายของตนเองเปลี่ยนไปมากแค่ไหน... แทนที่จะโมโห แต่กลับกลายเป็นรู้สึกดีใจที่มีคนเข้าใจโคเอ็นในเรื่องคำพูดและความหมายของมันนอกจากญาติอย่างฮาคุเอย์

แม้จะโดนหาว่าจุ้นจ้านหรืออะไรก็ช่างแต่เขาเริ่มอยากเชียร์เลย์ลาเข้าซะแล้ว...

“.....เลือกชุดกลับไปให้ยัยนั่นดีไหมเนี่ย” เด็กหนุ่มพึมพำเบาๆ นิ้วเรียวยาวเลือกชุดอยู่ที่ฝั่งผู้หญิงต่อไประหว่างรอเฟอิซาเปลี่ยนชุด เสียงซุบซิบนินทาจากปากของคนก็ยังคงมีเรื่อยๆ

มันเป็นเรื่องที่ปกติสำหรับเขาที่จะโดนหาว่าเป็นชายหญิงเป็นหญิงกันแน่ ก็ตัวเองหน้าตาแบบนี้จะให้แก้ยังไงล่ะ

ตายแล้วเกิดใหม่เรอะ!

“ชุดนี้ใหญ่ไปรึเปล่าน่ะ?” เฟอิซาเดินออกมาจากหลังม่านในชุดสาวเต้นรำที่ใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย

องค์ชายลำดับ 3 หันไปมองและยิ้ม “ไม่หรอก กำลังดีเลย”

“ตรงไหนไม่ทราบ”

“ก็นั่นมันไม่ใช่ชุดเจ้านี่นา ขนาดช่วงอกใหญ่กว่าก็ไม่แปลกเลย”

!!! ไร้มารยาทที่สุด!!!!!!

เหมือนกับโดนตอกหน้าว่า... อกเล็ก

เด็กหนุ่มกระโดดหลบกล่องที่เฟอิซาปามา“แต่เจ้ารู้สึกไหมว่าพวกเราลืมอะไรไป?”

“ลืม? ลืมอะไร............” เด็กสาวนิ่งเงียบไป “!!!! เลย์ลา!!

“เออใช่!!! ยัยนั่นหายไปไหน!” ไม่รอช้าโคฮารีบโยนกองเสื้อผ้านั้นให้พวกสาวๆในร้าน “แล้วข้าจะกลับมาเอา! ถ้าเกิดรู้ว่ารีบปิดร้านหนีล่ะก็....ตาย” ไม่พูดเปล่ากลับหยิบดาบขึ้นมาขู่ด้วย

พวกสาวในร้านหน้าซีดเหงื่อตกขานตอบ “ค...ค่ะ!!!

 

ณ ตอนนี้พวกเขาวิ่งออกตามหาเลย์ลาที่หายตัวไประหว่างที่เดินมาที่ร้านเสื้อผ้า คนหนึ่งก็กลัวพี่ชายตัวเองโกรธ อีกคนก็แอบหวังว่าจะได้รางวัลตอบแทน แต่อีกใจกลับรู้สึกเป็นกังวลซะเหลือเกิน

สุดท้ายก็ไม่พบจนต้องกลับมายืนอยู่หน้าร้านเดิม

“เจอไหม!?”

“ไม่เลย! ยัยบ้านั่นหายไปไหนเนี่ย!!!

“คะ?” ทั้งคู่หันไปมองเสียงที่ขานตอบรับตน และพบว่าหญิงสาวที่พวกตนกำลังวิ่งตามหานั้นกำลังยืนอยู่ข้างๆ “คือ....ข้าเจอคนรู้จัก....ก็เลย...”

“ยัยบ้า!!!!!!!!

เฮือก!  หญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ...

“คราวหลังจะไปไหนก็บอกกันก่อน!! ข้าตกใจแทบแย่แน่ะ!!รู้ไหมว่าวิ่งหาทั่วเมืองเลยเนี่ย!!!ไปอยู่ที่ไหนมา!!

“....ขอโทษ”

“แต่ก็ดีแล้วที่ปลอดภัย” โคฮาพูดขึ้นมาก่อน “ไม่งั้นข้าคงต้องหาข้ออ้างไปตอบพี่เอ็นแน่ๆว่าเจ้าหายไปอีกรอบ”

“นั่นสิ มีหวังคราวนี้ข้าคงไม่เพียงแค่โดนโยนออกมา แต่โดนประหารแน่ๆ”

“ก็เธอดันทำหน้าเชิดผสมหยิ่งต่อพี่เอ็นทำบ้าอะไรล่ะ”

“ก็หน้าของข้าเป็นอย่างนี้จะให้ทำยังไงยะ!!!

หลังจากที่สงบมานานก็เริ่มกลับมากัด(?)กันอีกครั้ง แต่ทั้งคู่ก็คงเริ่มรู้ตัวแล้วว่าสนิทกันขึ้นในระดับหนึ่งแล้วด้วยการมีเสื้อผ้าเหล่านั้นมาเป็นตัวช่วยในการพูดคุยสื่อสารกัน ถึงเฟอิซาจะยังคงปากร้ายแต่โคฮาก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน ทั้ง 3 คนก่อนจะกลับไปยังที่พักก็ได้แวะกลับไปเอาเสื้อผ้าที่ร้านและแวะร้านขนมหวานกันเสียก่อน

ทำให้องค์ชายลำดับ 3 รู้อีกว่าเด็กสาวชอบขนมหวานเป็นอย่างมาก พอซื้อให้ก็เป็นอย่างที่คาดไว้คือโดนด่า แต่พอจะไม่ได้กลับยื้อเอาไว้ ท่าทางนั่นน่ารักมากจริงๆ

โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตถึงหญิงสาวที่ยืนเงียบไม่พูดไม่จา แต่พอหันไปมอง เธอกลับทำเป็นก้มหน้าก้มตากินขนมหวานในมือ

ทุกสิ่งทุกอยางผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงเวลาแห่งการแยกกัน ท้องฟ้ากลับกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม พระจันทร์และเหล่าดวงดาวทั้งหลายเริ่มทอแสงแข่งกัน

“พวกเสื้อผ้าที่ซื้อให้น่ะอย่าเก็บไปใส่ตู้ล่ะ เอามาใส่ซะบ้าง”

“รู้แล้วน่า! ไม่ต้องมาสั่งสอนข้าเลย!

“ก็เจ้าเป็นพวกที่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ค่อยแต่งตัวนอกจากชุดเดิมน่ะ! คราวหน้าถ้าเจอกันหวังว่าจะเห็นเป็นชุดอื่นนะ!

“ยังจะต้องเจอกันอีกรึไง”

“ความรู้สึกข้าบอกว่าต้องได้เจอกันแน่ๆ” โคฮายิ้มหวานให้เธอ “เพราะงั้นอย่าลืมที่บอกล่ะ”

“...จะจำไว้ละกัน”

เฟอิซาเชิดหน้าไปอีกทางและเดินไป โคฮาและเลย์ลาก็กลับขึ้นที่พักไป แน่นอนว่าโคฮาเองก็สังเกตได้ว่าเลย์ลาแปลกไปตั้งแต่ตอนที่เขาเจอเธอตอนหลงทาง

เหมือนกับว่าคนที่เธอรู้จักนั้นพูดอะไรบางอย่างกับเธอจนกลายเป็นแบบนี้

แกร๊ก... หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องพักและนั่งลงบนเตียงนิ่งๆ พลางเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่างจนเห็นพระจันทร์ที่กำลังทอแสงนวลผ่อง.. ทำให้เลย์ลานึกถึงเรื่องที่ตนเองเจอเมื่อเช้านี้...

 

“เจ้าคือ.....”

“ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ...”

“เจ้า....ต้องการอะไรจากข้าอีก......” เลย์ลาถอยออกจากตรงนั้นเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้เธอถูกพวกชาวบ้านจ้องมอง นั่นทำให้เธอสงสัยว่าทำไม และคำตอบจากเขาทำให้เธอเข้าใจ...

“ไม่มีใครเห็นข้านอกจากเจ้า...เลย์ลา”

ชายหนุ่มพูดขึ้นพลางมองมือของตนเองที่มีนกสีขาวและสีดำบินออกมา ร่างทั้งร่างเริ่มโปร่งใสจนอีกฝ่ายรับรู้ได้ว่าไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นร่างปลอม... ใช่แล้ว ร่างของเขาในตอนนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากลูฟดำและขาว...

“เลย์ลา จงฟังสิ่งที่ข้าจะบอกเจ้าให้ดี....”

“อะไร...”

“.......” ตาเรียวคมหลับตาลงช้าๆอยู่พักใหญ่และค่อยๆลืมขึ้น... ซึ่งสิ่งที่เขาพูดนั้นทำให้เธอถึงกับชะงักไป...“เจ้า...จะต้องไม่หลงรักชายคนนั้น จงกลับไปเป็นคนเดิมที่ไร้ซึ่งความรู้สึกต่างๆก่อนที่มันจะสายเกินไปซะ....”

“ทะ...ทำ... ทำไมล่ะ”

“เลย์ลา ตอนนี้เจ้าเริ่มรู้สึกตัวแล้วไม่ใช่รึถึงกระแสพลังในร่างของเจ้า... หากเจ้ายังคงดึงดันในความรู้สึกของเจ้าต่อไปสิ่งที่เจ้าจะได้รับนั้นมีเพียงความเจ็บปวด จงเลิกเสียเลย์ลา... เพื่อตัวเจ้าและเพื่อคนอื่นที่เจ้าต้องการปกป้อง”

หญิงสาวยืนนิ่งด้วยความมึนงง หัวสมองหมุนดิ้วจนคิดอะไรไม่ออก

“มะ...ไม่... ข้าไม่เชื่อเจ้า เจ้าทำให้ข้าต้องทำลายบ้านเมือง...ฆ่าทุกคน ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย”

 “ข้าไม่ได้ทำ.... แต่เพราะความกลัวที่ได้รับจากพ่อแม่ทำให้เจ้าทำให้โดนลูฟสีดำของพวกอัลซาเมนควบคุมจนไร้สติ เมื่อรู้ตัวอีกทีจึงเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น..... และอีกสาเหตุหนึ่งที่ข้าออกมาเตือนเจ้าคือ” แววตาที่สั่นไหวของเธอทำให้เขานิ่งเงียบไป

ก่อนที่จะพูดสิ่งที่ทำให้เธอช็อกยิ่งกว่าเดิมออกมา

“ข้ากับเจ้า............. เราคือคนคนเดียวกัน”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #223 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 14:40
    ว่าคนที่คุยกับเลย์ลาจังชื่อไรอะ ^^?
    #223
    0
  2. #25 双子座_みかん (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 02:17
    เสี่ยเอ็นนนน รีบๆกลับมาดูแล(ว่าที่)ภรรยาเร้วววววววววว 55555555555
    คู่โคฮากับเฟอิซาเริ่มเห็นอะไรนิดๆละ -/////////////-
    #25
    0
  3. #24 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 18:18
    ทางนี้ก็หวานแหววๆ =///= #โคฮาโครต...

    เสี่ยเอ็นอยู่หนายยยย !!......

    ต่อนะคะเออ : )
    #24
    0