[Fic Touken Ranbu] Chain of memory

ตอนที่ 9 : 8 : จันทร์เสี้ยวเดือนสามและจิ้งจอกสีทอง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 ต.ค. 59

  ?SYDNEY?


[8]

จันทร์เสี้ยวเดือนสามและจิ้งจอกสีทอง

 

วันนี้คะชูตื่นแต่เช้าบุกมาห้องของซานิวะสาวโดยไม่รอยามาโตะตื่นซักนิดเดียว มาถึงก็อาสาแต่งหน้าทำผมให้กับเจ้านาย เขาเคยหวังจะได้ทำแบบนี้มาตลอดนับตั้งแต่ถูกปลุก ดังนั้นผมของนัวร์วันนี้เลยปล่อยยาว ถักเปียมัดรวบคล้ายทรงเจ้าหญิง ตกแต่งด้วยดอกซากุระ ปาดขอบตากลมโตสีฟ้าด้วยสีแดง

“อีกนิดนะท่านนัวร์ ใกล้เสร็จแล้ว~” น้ำเสียงเริงร่า นิ้วก้อยแตะลิปสติกสีแดงอ่อนบนเปลือกหอยมาทาปากหญิงสาวให้

“หย๊าหยา~ ท่านนัวร์น่ารักมากเลยล่ะขอรับ~”

“เห็นด้วย...”

นาคิกิตสึเนะกับเจ้าจิ้งจอกนั่งจ้องอยู่ห่างๆ ชมแทบไม่ขาดปากแม้จะไม่ค่อยได้ยินเสียงของนาคิก็ตามที

“เอาล่ะ! เสร็จแล้ว!” ผละออกมาให้นัวร์ได้ส่องกระจกได้ชัดๆ

สาวเจ้าเงียบไปนานพอสมควรกับภาพที่สะท้อนอยู่บนกระจก ยกมือจับแก้มไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นตนเอง...




“ชอบรึเปล่าท่านนัวร์” คะชูดูลุ้นมากเพราะเธอเงียบนานเกินไป

“อืม...” เอียงคอไปมา ยังคงมองกระจกอยู่ “ชอบมากเลยล่ะ คะชูเก่งมากเลย” คำชมแบบนี้ทำเอาคะชูซากุระปลิวว่อนอย่างง่ายดาย ก่อนจะออกไปกินข้าวเช้ากันทั้งอย่างนั้นซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนพอสมควร

“ท่านนัวร์ปล่อยผมแล้วงามมากเลยล่ะครับ!” ขี้ข้า เอ๊ย! ฮาเซเบะกล่าวชมไม่ขาดปาก

“ว้าว~ ท่านนัวร์มัดผมเหมือนลูกคุณหนูเลย น่ารักมากๆเลย~” มิดาเระตาเป็นประกายก่อนจะเดินไปหาคะชู “ข้าก็อยากทำผมแบบนี้เหมือนกัน ทำให้บ้างสิ!

“ไว้กลับมาจากการหาทรัพยากรแล้วค่อยทำให้ละกัน”

“เย้~!

 “จะว่าไปท่านนัวร์ เจ้าสิ่งที่เรียกว่ากล้องวิดีโอเนี่ยมันเป็นยังไง?” คาเนะซาดะถามขึ้นมาขณะกินข้าวไปพลางดูโทรทัศน์ไปพลาง คุนิฮิโระก็ทำตัวเป็นแม่ศรีเรือนที่ดี(?)โดยการตักข้าวและซุปให้สามี(?)

“มันเป็นของที่ใช้ในการบันทึกน่ะค่ะ...” ลองจิบซุบมิโสะดู “อร่อยจัง... วันนี้...ใครทำอาหารเหรอคะ..?”

“3 พี่น้องคุนิฮิโระครับ” โชคุไดคิริตอบแทนยามัมบะที่ยกถาดอาหารเข้ามา ดาบแรกที่พึ่งเห็นนายตนเองเปลี่ยนไปถึงกับแอบชะงักนิดๆ ดึงตัวฮู้ดลงมาปิดหน้าแดงๆของตนทันที หลบตาเดินไปทางอื่นอีกต่างหาก

“....ยามัมบะไม่ชอบฉันแต่งหน้าเหรอ”

“ท่าทางแบบนั้นออกจะชอบซะด้วยซ้ำ” อุกุยขำเล็กๆ

“คั่กๆๆๆ เจ้าน้องชายนี่ขี้อายซะจริงๆ”

“จริงด้วยสิ... ท่านนัวร์ นายช่างฝากมาบอกว่าตีดาบเสร็จแล้วล่ะครับ” ยะเก็นรายงานระหว่างเช็ดปากให้น้องชายผมชมพู

“เห็นบอกว่าได้ดาบยาวด้วยล่ะนะ” โซสะหยิบข้าวบนแก้มซาโยะเข้าปากตนเอง

“...ยะเก็นไปกับโซสะมาเหรอคะ?” ถามเล่นๆ แต่ปรากฏว่าทั้งคู่สะดุ้งแถมหน้าแดงซะด้วย มันต้องมีซัมติงแน่ๆ...

“ก็เห็นว่าท่านนัวร์ยังไม่ออกมาพวกเราเจอกันระหว่างทางเลยไปด้วยกันน่ะครับ” โซสะอธิบาย

...โกหกชัดๆ... อาโอเอะคิดในใจ

ตอนเช้าตื่นมาจะไปแกล้งพ่อดาบใหญ่อิชิคิริมารุซักหน่อย ดันไปเห็น 2 คนนี้นั่งคุยกันอี๋อ๋อเหมือนโลกนี้มีแต่สีชมพูก่อนจะไปโรงตีดาบ เรื่องสมัยก่อนระหว่าง 2 คนนี้นัวร์ก็ไม่รู้ซะด้วยว่าใกล้ชิดกันแทบตลอดเวลา ถ้าแต่งงานได้ก็คงแต่งไปแล้วล่ะ...

“ทุกคนคิดว่าดาบยาวที่ได้จะเป็นใครเหรอครับ?” มาเอดะเปิดประเด็นถามระหว่างทานข้าว

“อยากให้เป็นพี่อิจิล่ะ” มิดาเระยิ้ม ก็อยากเจอพี่ชายนี่นะ

“ผมเห็นด้วย~” อากิตะ

“ถ้าเป็นคุณสึรุมารุฮงมารุได้ระเบิดแน่ๆ” โชคุไดคิริถึงกับถอนหายใจ

“ทำไมเหรอคะ?”

“เขาเป็นตัวป่วนน่ะสิครับ” ตอบไปพลางตักซุปเพิ่มให้ซานิวะสาว

ถ้ากระเรียนโผล่มาจริงคงได้เกิดการแกล้งกันแทบทุกวันต่างกับสมัยก่อนที่ต้องอยู่แต่ในห้องคอยปรนเปรอซานิวะคนก่อนแน่ๆ

แค่คิดว่าจะเป็นเหยื่อโดนแกล้งก็เซ็งจะแย่แล้ว

“ถ้าเป็นคุณโคกิตสึเนะมารุหรือว่าปู่ล่ะ?” คะเซ็นลองเสนอบ้าง

“โห... ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดวงดีสุดๆเลยนะน่ะ” มุตสึโนะคามิหัวเราะร่า เพราะกว่าจะตีดาบหรือเจอดาบของ 2 คนนั้นเมื่อก่อนใช้เวลาเป็นปีๆ ถ้าเจอใน 1 เดือนก็โชคดีมากเกินไปแล้ว

“คุณปู่นี่... ใครเหรอคะ?”

“1 ใน 5 ดาบใต้หล้าแล้วก็อายุน่าจะมากสุดเลยเรียกว่าคุณปู่น่ะท่านนัวร์ พฤติกรรมคล้ายๆท่านอุกุยเลยล่ะ” นามาสุโอะหัวเราะ ในขณะที่โฮเนบามิไม่สนใจ กินข้าวเช้าลูกเดียว

ทุกคนต่างเสนอและตกลงกันว่าใครกันที่จะโผล่มา ส่วนใหญ่เด็กๆมีดพกอยากให้เป็นพี่ชายของพวกเขาซะมากกว่า แถมเห็นว่าได้ฉายาเจ้าชายแบบนี้เธอเองก็อยากพบไม่ใช่น้อย พอทานข้าวเช้าเสร็จทุกก็ต่างแยกย้ายกันไปทำภารกิจของตนเอง

ทัพที่ 1 ไปยุคเซนโกคุ ที่เกียวโต ได้แก่ ยามัมบะกิริ คุนิฮิโระ (แม่ทัพ), อิซุมิโนะคามิ คาเนะซาดะ, โฮริคาว่า คุนิฮิโระ, อิชิคิริมารุ, โชคุไดคิริ และ อุกุยสุมารุ

ทัพที่ 2 ไปค้นหาทรัพยากรแร่ในยุคโชคุโฮ ได้แก่ ยะเก็น โทชิโร่ (แม่ทัพ), โซสะ ซามอนจิ, คะชู คิโยมิตสึ, ยามาโตะโนะคามิ ยาซุซาดะ, เฮชิคิริ ฮาเซเบะ และ ซาโยะ ซามอนจิ

ทัพที่ 3 ทัพสุดท้าย ไปค้นหาทรัพยากรในยุคเอโดะ ได้แก่ นาคิกิตสึเนะ (แม่ทัพ), ยามาบุชิ คุนิฮิโระ, โคเซ็ตสึ ซามอนจิ, โฮเนบามิ โทชิโร่, นามาสุโอะ โทชิโร่, และ นิคคาริ อาโอเอะ

[ไรต์: บอกเลยว่าตอนนั้นจัดทีมมั่วมาก 5555]

“คะเซ็นทำขนมเก่งจัง...”

“ไม่เท่าท่านหรอกครับ ถ้าเป็นขนมญี่ปุ่นข้าทำได้ดี แต่ขนมฝรั่งยังทำไม่ค่อยได้”

“อีกไม่นานก็คงเก่งกว่าฉันอยู่แล้วล่ะค่ะ... มาพยายามด้วยกัน”

“ครับ”

2 สาว(?) ยืนพูดคุยหัวเราะกันในครัว ผลัดกันเรียนรู้วิธีทำขนมคนละยุคเตรียมทำไว้ให้ทั้ง 3 ทัพกลับมาทานให้หายเหนื่อย แวะไปเก็บผักผลไม้ในสวนที่โดทานุกิกับโอเทกิเนะทำกันอยู่ เอาแครอทไปให้อิมะกับฮาจิสึกะที่ดูแลม้าอยู่ ไปดูโกโคไทกับมาเอดะที่โรงฝึก และแวะไปทำลูกแก้วทหารกับมิดาเระ

สาเหตุที่จัดตารางอะไรแบบนี้อาจจะเป็นเพราะอยากเห็นภาพน่ารักๆไว้ดูด้วยล่ะนะ

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากอ้อนให้โชคุไดคิริและฮาเซเบะเอากล้องไปถ่าย แต่ก็กลัวทั้งคู่ทำกล้องพัง...

จนกระทั่งมาถึงโรงตีดาบในที่สุด...

“มาแล้วเหรอขอรับท่านนัวร์~” คอนโดนสึเกะกระโดดมาซุกอกเธอเหมือนอย่างทุกที

“ขอโทษที่มาช้านะคะนายช่าง”

“ไม่เป็นไรขอรับ มาช้าดีกว่าไม่มาจริงไหม” นายช่างตัวน้อยขำก่อนจะเดินไปดาบยาวมาให้...

ซึ่งเธอต้องอัญเชิญดาบแรกที่นายช่างนำมาให้ก่อน วิ้งค์... แสงสว่างวาบขึ้น เมื่อแสงจางลงสิ่งที่เห็นคือร่างสูงผมสีเงิน ดวงตาเรียวคมสีแดงเหมือนปีศาจร้าย ในชุดกิโมโนสีทอง

“ข้ามีชื่อว่า โคกิตสึเนะมารุ แม้ชื่อของข้าจะหมายถึงจิ้งจอกตัวเล็ก แต่ข้าน่ะ...เป็นจิ้งจอกตัวใหญ่นะ” กล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ประโยคแอบชวนงงนิดหน่อย

“ซานิวะ นัวร์ค่ะ...” โค้งทำความความรู้จัก

“นุชิซามะเนี่ยเหมือนเด็ก 15-16 ปีทั้งๆที่อายุ 22 แล้วแท้ๆ เหมือนที่นายช่างเล่าให้ฟังเลยนะ” เพ่งมองเธอซ้ายขวา “ถ้าชอบสัตว์ขนฟูล่ะก็มาลูบผมข้าได้ตลอดเลยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ ท่านโคกิตสิเนะ”

“ท่านนัวร์ นี่ดาบยาวอีกเล่มขอรับ” นายช่างหยิบดาบยาวอีกเล่มมาให้ ทำเอาร่างบางชะงักไปเล็กๆ...

ดาบเล่มนั้นเป็นดาบที่เธอมาญี่ปุ่นเมื่อไหร่มักจะแวะไปมองเสมอ ไม่ใช่แวะไปเพียงวันเดียว แต่แวะไปทุกวันจนเจ้าหน้าที่ที่นั่นจำหน้าเธอได้ มันไม่ใช่แค่การชื่นชมเพียงอย่างเดียว แต่มันคือสิ่งเดียวที่เป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิตอยู่ต่อของเธอ ดาบที่สวยงามยิ่งกว่าเล่มไหนๆ นัวร์ยื่นเงียบยื่นมือไปสัมผัสดาบเล่มนั้นแผ่วเบาก่อนจะยกขึ้นมา...

ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอกับดาบที่ตนหลงใหลในร่างมนุษย์...

วิ้งค์... แสงสว่างวาบพร้อมกับกลีบซากุระปลิวไปทั่วบริเวณ พร้อมร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏออกมาเมื่อแสงจากลง ร่างสูงผมสั้นสีน้ำเงินกรมท่า ปอยผมซ้ายยาวขวาข้างขาว ในชุดกิโมโนสีน้ำเงินลวดลายซายากาตะ สัญลักษณ์จันทร์เสี้ยว เพียงแค่เห็นใบหน้าก็เหมือนลมหายใจหยุดไปชั่วขณะแล้ว

ทว่าเมื่อได้สบตากับอีกฝ่าย... ดวงตาสีฟ้าอมทองเหมือนกับจันทร์เสี้ยวนั้น ทำเอาหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ หน้าแดงซ่านเป็นมะเขือเทศสุก

“มิคาสึกิมุเนจิกะ เพราะลายดาบของข้าเหมือนกับจันทร์ครึ่งเสี้ยว ผู้คนถึงได้เรียกข้าว่า มิคาสึกิ(พระจันทร์เสี้ยว) ยังไงล่ะ ฝากตัวด้วยนะ”

รูปลักษณ์ของอีกฝ่ายว่าน่าตกใจแล้ว น่าตกใจยิ่งกว่าคือเสียงในฝันกับเขาเหมือนกันไม่มีผิด

“เสียงนั่น.... หรือว่า...”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง “ในที่สุด เราก็ได้พบกัน”

 

ฉ่า... จากเงียบไปสักพักใหญ่เริ่มเห็นลอยออกจากหัว.. เด็กสาวเริ่มถอยหลังนิดๆพลางยกแขนเสื้อปิดหน้าด้วยความขวยเขิน ไม่เคยอายมากขนาดนี้มาก่อน จันทร์เสี้ยวก็หัวเราะชอบใจกับท่าทางของนัวร์ใช่น้อย จนเจ้าจิ้งจอกตัวโตคิ้วขมวดเดินเข้าไปกอดคอเธอจากข้างหลัง

“นุชิซามะ ข้าก็อยู่ตรงนี้เหมือนกันนะ... อย่าทำเป็นลืมไปสิ”

“อ เอ่อ ขอโทษค่ะ...”

“ฮะๆๆ” ตัวต้นเหตุหัวเราะร่วน ก่อนจะ... เข้าไปกอดบ้าง! “ข้าก็ไม่ยอมให้ลืมหรอกนะนายท่าน”

สภาพตอนนี้ของเธอคือ...โดนหนุ่มหล่อหน้าตาดี 2 คนโอบกอดไม่ยอมปล่อย แถมยังเข้ามาใกล้เกินไปจน... “!#@!@$@#$!!!!!?” ปุ้ง! พูดไม่ออกเขินจัดจนควันขึ้นหัวระเบิดและ...สลบ

“น นุชิซามะ!”

“ฮะๆๆ”

“ท่านนัวร์ขอรับ!!”

ท่านซานิวะของเราสลบไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ....

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

กว่าท่านซานิวะของเราจะได้สติก็ปาไปตอนช่วงบ่ายที่ทัพที่ 2 กลับมาซะแล้ว แถมตอนนี้อยู่ที่ห้องนอนตัวเองโดยไม่รู้ว่าใครอุ้มมาด้วยซ้ำ สิ่งแรกที่แล่นขึ้นมาในหัวคือใบหน้าของมิคาสึกิ ดาบที่ตนมักจะไปมองที่พิพิธภัณฑ์ทุกครั้งที่มาญี่ปุ่น

“งื้ออออ ทำไงดีเนี่ย ไม่กล้ามองหน้าเลยอ่ะ...” กลิ้งไปมาบนเตียง ความสงบเสงี่ยมที่แสดงออกมาตลอดหายไปอย่างง่ายดาย

“ท่านนัวร์...” ซาโยะแอบหลบอยู่ตรงบานประตู แอบชะงักตั้งแต่เห็นนัวร์กลิ้งแล้ว

“อ๊ะ... ซาโยะ” ลุกขึ้นนั่ง “มาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”

“ตั้งแต่ตอนแรกแล้วครับ...”

....งั้นเห็นหมดเลยสินะ อายจัง... เขินจนยกชายเสื้อปิดหน้าตัวเอง

“ท่านนัวร์...อาการดีขึ้นรึเปล่าครับ?”

“อื้ม หายแล้วล่ะจ้ะ... ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ แล้ว....ของในมือนั่น?”

“อะ...” ซาโยะก้มลงมองในมือ “เฮชิคิริกับคะชูสั่งให้เอายามาให้น่ะครับ...กลัวว่าท่านจะเป็นอะไรขึ้นมาอีก... แสดงอาการห่วงจนยะเก็นสั่งไม่ให้เข้ามาเยี่ยมกลัวจะรบกวนท่านนัวร์”

“คะเซ็นคิดมากไปแล้ว...” แอบขำเล็กน้อยกับการเป็นห่วงของทั้ง 2 คน คาดว่าต้องออกไปปลอบแน่นอน “แล้ว... คนอื่นๆล่ะ?”

จากที่ซาโยะเล่าคือหลังจากท่านนัวร์สลบ มิดาเระเป็นคนพาท่านมิคาสึกิกับท่านโคกิทสึเนะมารุไปชมรอบๆเรือนและจบลงด้วยการที่ปู่ไปเล่นกับพวกเด็กๆมีดสั้นและจิ้งกลมโดนลากให้ไปทำสวน

แต่หน้าที่แรกหลังจากตื่นคือ...

“ท่านนัวร์!!!!” หมาทั้ง 2 (?) ถลาใส่ซานิวะสาวทันทีที่ออกมาตรงระเบียงจนแอบสะดุ้งเล็กน้อย “อาการดีขึ้นรึยังครับ! รู้สึกหน้ามืดหรือหิวรึเปล่า!? ทานยารึยัง! ร หรือว่---!!!”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ทั้งคู่ใจเย็นๆก่อนนะ...” ต้องพยายามเขย่งลูบหัวน้องหมา

“ค่อยยังชั่ว...” คะชูถอนหายใจเล็กๆ

“แน่ใจนะครับว่าไม่เป็นไร ลองไปตรวจอาการดูไหมครับ! ผ เผื่อว่าเป็นลมเพราะนอนน้อยตามที่อ่านในหนังสือมา!” ในมือคือหนังสือ ‘สารพัดวิธีรักษาอาการป่วย’

“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นลมเพราะพักผ่อนน้อยซะหน่อย ไม่ฟังเลย” ยะเก็นถอนหายใจระหว่างนั่งทานขนมว่างที่นัวร์และคะเซ็นเตรียมไว้ให้ แถมนั่งข้างๆโซวสะอีก “ท่านนัวร์ก็แค่เป็นลมเพราะตื่นเต้นจัดเท่านั้นเอง”

“ตื่นเต้น?” ฮาเซเบะแอบคิ้วขมวดในขณะคะชูเงียบ รู้เลยว่าสาเหตุคืออะไร

และเจ้าสาเหตุที่ว่าก็เดินมาแล้ว!

“อ้าว ได้สติแล้วเหรอ...” มิคาสึกิในชุดสบายๆเดินมากับพวกเด็กๆมีดสั้น “อาการดีขึ้นแล้วสินะ...” ถามด้วยรอยยิ้มที่แสนเจิดจ้ามีประกายวิ้งๆจนคะชูและฮาเซเบะขมับปูดนิดๆเพราะรอยยิ้มและปฏิกิริยาของท่านซานิวะของเรานี่แหล่ะ!

“ค...ค่ะ” หน้าแดงเล็กๆ ดูก็รู้เลยว่าใครกันหนอจะกลายเป็นดาบเล่มโปรด

“....! จริงด้วยท่านนัวร์พึ่งตื่นงี้ผมเผ้ากระเซิงหมดแล้ว! มานี่เลยครับ!” คะชูรีบลากเจ้าหล่อนเข้าห้องนั่งเล่นไปอีกรอบไม่ถงไม่ถามความสมัครใจเลยซักคำ ดูก็รู้ว่าน่าจะแอบหวงนิดๆ

“เฮ้อ... คนที่น่าจะคิดมากตอนนี้แค่ 2 แต่ซักพักอาจจะเพิ่มเป็น 3”

“ยามัมบะกิริสินะ” โซวสะตอบยะเก็น

“ใช่ครับ แต่จะว่าไป...” เหล่มองคนนั่งข้างๆตนเองอีกคน “ถ้าหวงหมอนั่นนักก็ตามไปอยู่ข้างๆสิ”

“หวง? หวงอะไร?” ยามาโตะทำหน้างงๆ

....สายตาอาฆาตและอิจฉาท่านนัวร์เมื่อกี้มันแรงมากเลยนะ... ยะเก็นกับโซสะหมายเหตุไว้ในใจเรียบร้อย

“ฮะๆๆๆ ยาสุซาดะเองก็หวงของรักแรงเหมือนกันนะ” คุณปู่เดินมานั่งข้างๆด้วย

“ข้าบอกว่าไม่ได้หวงอะไรไง”

“ไม่หรอก สายตาเมื่อกี้ชัดเจนมากเลยนะ...” ยิ้มเย็นเฉียบ แต่สายตาไม่ยิ้มด้วย “แล้ว... สายตาที่ว่านั่นท่านมองใครล่ะ...”

เหงื่อผุดบนใบหน้ายามาโตะ “อย่างน้อยสิ่งที่ข้ามองไม่ใช่สิ่งที่ท่านคิดแน่นอน”

คำตอบนั้นทำเอารอยยิ้มมิคาสึกิที่เย็บเฉียบกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิม “ดีแล้วล่ะนะ ฮะๆๆ”

2 คนที่นั่งอยู่ข้างๆแอบเสียวสันหลังวาบนิดหน่อย ใจก็อยากถามว่าไปรู้จักซานิวะของพวกตนตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงโผล่มาครั้งแรกก็แสดงอาการหวงซะขนาดนี้ ยามัมบะกิริ คะชูและฮาเซเบะคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะนะ...

“นี่ๆท่านมิคาสึกิ รู้จักท่านนัวร์มาก่อนเหรอ?” มิดาเระเดินมานั่งข้างๆตามด้วยพวกมีดสั้นทุกคน ส่วนซาโยะน้อยเลือกไปนั่งข้างโซวสะแทน

“อืม... จะว่างั้นก็ได้ เพราะมิติเวลาที่พวกเราอยู่เป็นกลาง ข้าจึงสามารถดึงความทรงจำจากในยุคที่นางอยู่ออกมาได้น่ะ...”

“ว้าว ยอดไปเลย น่าอิจฉาคุณปู่จัง!

“ฮะๆๆ ไม่ต้องอิจฉาหรอกมาเอดะ ตัวข้าในอนาคตน่ะมีทุกวันเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย...จนกระทั่งเจอนาง”

“เล่าให้ฟังหน่อยสิ มิดาเระอยากรู้มากๆเลย!” มิดาเระตาวาว

“ฮะๆๆ ขอโทษด้วยแต่เรื่องนี้เป็นความลับของข้า เล่าไม่ได้หรอกนะ” ลูบหัวเด็กน้อย

“บู่ววว...”

คุณปู่อดขำไม่ได้กับท่าทางของเด็กๆมีดสั้น จังหวะเดียวกันนั้นทัพที่ 1 และทัพที่ 2 กลับมาพอดิบพอดี ซึ่งเป็นอย่างที่หลายๆคนคาดไว้ว่ายามัมบะกิริชะงักทันทีที่ได้เจอหน้ามิคาสึกิ ยามัมบะไม่อยากคิดแต่มันก็อดคิดไม่ได้ในเมือ่ 1 ใน 5 ดาบใต้หล้ามาอยู่นี่แล้ว...

การมีอยู่ของเขาก็อาจจะไม่จำเป็นอีก...

“ยามัมบะกลับมาแล้วเหรอ...” นัวร์เดินออกมาจากห้องกับคะชู

“ท่านนัวร์...”

“บาดแผลหนักมากเลยนะ...” เดินมาแตะแผลที่แขนเบาๆ ยิ้มบางๆที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจ “รีบไปรักษาตัวเถอะ...”

ดาบเล่มแรกเงียบก่อนจะดึงฮู้ดผ้าคลุมลงมาปิดหน้าซ่อนหน้าแดงๆไว้ และพยักหน้าตอบรับคำสั่งเดินไปกับพี่ชายตัวเองอย่างว่าง่ายใครหลายๆคนก็อดยิ้มไม่ได้เลย

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

ตกค่ำที่หลายๆคนนอนพักไปแล้วเหลือเพียงมิคาสึกิที่นั่งดื่มสาเกชมจันทร์อยู่กับกลุ่มซังโจที่ตอนนี้ยังขาดเพียงแค่อิวะโทชิเท่านั้น

“เหลือแค่อิวะโทชิสินะครับ อยากให้มาไวๆจัง”

“จริงด้วยสิ เจ้ากับอิวะโทชิสนิทกันมากนี่นะ” โคกิตสึเนะลูบหัวคอนโนสึเกะที่นอนอยู่อย่างสบายใจ

“จะว่าไปมิคาสึกิ เจ้าไปรู้จักท่านนัวร์ได้ยังไงกันน่ะ”

“นั่นสิ ข้าเองก็อยากรู้”

“จริงๆแล้วมันควรเป็นความลับของข้านะ แต่...ถ้าอยากรู้นัก ข้าจะเล่าให้ฟังแค่พวกเจ้าละกัน...”

ว่าพลางจิบสาเกนึกย้อนไปตอนช่วงหลับใหลยังไม่ถูกอัญเชิญนั้นตัวเขาอยู่ในยุคอนาคตต่างกับคนอื่นๆที่หลับอยู่ในมิติกาลเวลา ทุกวันได้แต่นั่งมองผู้คนเดินผ่านไปมาอยู่หน้าตู้ซึ่งบรรจุดาบ 1 ใน 5 ดาบใต้หล้าอย่างตน ใครต่อหลายคนยืนมองในร่างดาบโดยไม่มีใครมองเห็นตัวเขาเลยสักคน ดาบซึ่งเป็นสมบัติของชาติที่สมบูรณ์ที่สุดนับตั้งแต่อดีต

มันช่างน่าเบื่อหน่าย...

จนกระทั่งวันนั้นที่คงเหมือนกับทุกๆวัน ตนได้เจอกับเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าตู้เก็บดาบแถมยังสะอึกสะอื้นร้องไห้อีก

...เด็กหลงสินะน่าสงสารจริง...

สิ้นคำเด็กคนนั้นจ้องมองที่เขาไม่วางตาจนแอบชะงักว่าได้ยินเสียงตนหรือไม่ เด็กสาวเงียบพยายามเช็ดน้ำตาวิ่งมาหยุดอยู่หน้าตู้ จับจ้องเขาไม่วางตา จากใบหน้าเศร้าหมองก็เริ่มยิ้มออก

“คุณวิญญาณดาบเหรอคะ...”

คำชมที่เหมือนกับพูดลอยๆนั่นทำให้เขาดีใจมาก ไม่ใช่เพราะถูกชมว่าสวย แต่...มีคนมองเห็นเขา รับรู้ได้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่มองผ่านไปเหมือนกับคนอื่นๆ

เจ้า...มองเห็นข้างั้นรึ

“ค่ะ...”

หลักฐานยืนยันได้เป็นอย่างดี ในที่สุดก็มีคนเห็นตนแล้ว...

เด็กสาวยืนคุยเป็นเพื่อนตนโดยไม่สนใจสายตาคนที่มองมาว่าเธอดูไม่สมประกอบ พูดคนเดียวจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ จนในที่สุดแม่ของเธอก็มารับกลับไป ทั้งยังโดนดุด่าจนเธอร้องไห้อีกครั้งดูเหมือนว่าสาเหตุที่ร้องไห้คงจะไม่ใช่หลงทางเสียแล้ว...

วันถัดมาเธอมากับพ่อ มิคาสึกิได้รู้จักชื่อของเด็กน้อยว่า นัวร์ ที่ยังคงอยู่เพียงชั้นประถมปีที่ 1

วันต่อมาคือทั้งคู่ได้พูดคุยถึงโลกภายนอกและประเทศที่เธอเคยอยู่

วันต่อมานัวร์ก็ยังมาคุยกับเขาจนได้รู้ว่าจริงๆแล้วเธอเห็นเขาจางๆเท่านั้นไม่ได้เห็นชัด...

วันต่อมา...

ต่อมา

และต่อๆมา...

ตลอด 2 ปีจนในที่สุดเธอก็ไม่มาเพราะต้องกลับไปประเทศไทย ทุกอย่างกลับมาเงียบเหงาและน่าเบื่อหน่ายเช่นเคย แต่ด้วยความที่สนิทกับนัวร์มากไปทำให้ตัวมิคาสึกิสามารถที่จะมองอีกฝ่ายผ่านทางจิตที่เชื่อมโยงต่อกันได้

ความรู้สึกนี้ไม่เคยมีกับใครและไม่เคยเจอมาก่อนจนไม่เข้าใจว่าตนในตอนนี้สนใจนัวร์มากแค่ไหน

เวลาเธอร้องไห้เขาทำได้แค่ปลอบในความฝัน

เวลาเห็นเธอโดนทำร้ายอยากเข้าไปฆ่าพวกนั้นก็ทำไม่ได้...

ทำได้แค่เฝ้ามอง

โดยไม่สามารถจับต้องร่างบอบบางนั้นได้อย่างที่ใจต้องการ...

โดยอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าพวกเคบิอิชิบุกมิติกาลเวลาและถึงเวลาที่เหล่าดาบต้องตื่นขึ้นอีกครั้ง มิคาสึกิจึงไม่คิดที่จะโผล่ตัวออกมา เพราะเขาไม่อยากที่จะเจอซานิวะที่เอาแต่หลงใหลในราคะและปรารถนาในตัวของเขาเช่นคนก่อนๆ

ทว่า...เมื่อรู้ว่านัวร์โดนเลือกให้เป็นซานิวะนั่นคือโอกาสสำคัญของเขา เมื่ออยู่ในร่างเนื้อก็สามารถจับต้องเธอได้ ปกป้องเธอได้ ทำอย่างที่ตนปรารถนามาตลอด

ถึงจะโดนหาว่าเห็นแก่ตัวก็ไม่เป็นไร...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #51 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 18:40
    อัพ!! รอมานานแล้วได้โปรดมาอัพทีคะไรต์!!
    #51
    1
    • #51-1 LuZiNtEaR (@luzintear) (จากตอนที่ 9)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 00:05
      ติดงานธีสิสค่าาา เห็นใจเด็กปี 4 หน่อยยย แงงงงงงงงง
      #51-1
  2. #50 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 17:50
    กรีดร้องงงแรงง ดิ้นไปมาๆ ปู่กินเด็กอะ!!!5555
    #50
    0
  3. #49 ซีพี'โอโอ (@chom1-poh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 01:00
    คุณปู่ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว//วอแหวนล้านตัววว
    #49
    0
  4. #48 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:06
    คุณปู่ววววอย่าแย่งซีนคนอื่นสิมาทีคนอื่นดับ
    #48
    0
  5. #47 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:28
    ในที่สุดก็อัพ! ท่านปู่เจ้าขา~ (ฟินอ่า!) เชียร์คู่แม่หนูนัวร์กับท่านปู่มิกะมากๆเลยเจ้าค่า~!
    #47
    0
  6. #46 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:05
    โอ้ยยยย อดเชียร์ปู่ไม่ได้จริงๆ แบบปู่เขามีสตอรี่อะ แบบ คนเขาคอยเฝ้ามองมานานอะ ส่วนยามังบะก็ น่ารักอะแบบโว้ยยยย เลือกข้างไม่ถูกกกก รอตอนต่อไปนะค่ะ วันนี้พึ่งกลับมาอ่านใหม่อีกรอบ พอมาตอนเย็นอัป ดีใจเเรงมากอะ 555555 สู้ๆ รอตอนต่อไปค่ะ
    #46
    0
  7. #45 LighttigerWest (@LighttigerWest) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 19:23
    โง้ย~~~ เลือกข้างไม่ถูกแง้ววววววว ถ้าอย่างนั้นผมอยู่ฝ่ายกลางไม่เข้าข้างใครละกานนนนน//ประกาศตัวอย่างชัดเจน(อย่างอยู่ฝั่งผ้าห่มนะ แต่ปู่ก็มาแรงเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราขอน้องผ้าห่มน-----------(สัญญาณหาย))
    #45
    0
  8. #44 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 11:42
    อยากอ่านต่ออ่า~!
    ได้โปรดรีบๆอัพเถอะคะ!
    #44
    0
  9. #43 MaskedOtakuGirl (@tooney2001) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 14:01
    โคกี้:แล้วข้าล่ะ...
    #43
    0
  10. #42 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:01
    โคกี้กลายเป็นตปก.ไปแล้ววววว
    #42
    0
  11. #41 phattawan4014 (@phattawan4014) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 18:35
    โคกี้ผู้ถูกลืม
    #41
    0
  12. #40 LighttigerWest (@LighttigerWest) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 16:20
    ตายแล้ว โคกี้ผู้โดนกลบ
    #40
    0
  13. #38 AN_DSBP (@an_dsbp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 11:24
    ต่ออออออออออออออ! \>[]</
    #38
    0
  14. #37 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 07:17
    ส่งสานโคกี้ผู้ถูกลืมเลยทีเดียว 5555
    #37
    0
  15. #36 funnyfen (@funnyfen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 03:59
    ปูปรากฎกาย. ตายแล้วโคกี้โดนกลบซะหมดเลย ขำ สมาคมแม่บ้านแห่งฮงมารุได้เริ่มก่อตั้งซะแล้วว
    #36
    0