[Perfect Life]

ตอนที่ 79 : ​53 – NO.WX8820 อิรินา ③

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

B
E
R
L
I
N

53 – NO.WX8820 อิรินา

 

[ชั้นที่ 1-5]

ตูม!!!! ทำลายซากหินที่ขวางบันได แสงสว่างจากดวงไฟที่ลอยอยู่เหนือหัวแสดงให้เห็นทางลงไปชั้นถัดไป ที่นี่ต่างจากอาณาเขตต้องห้ามที่พริสทีนเคยอยู่ ไม่มีกับดักอันตรายชวนให้ใจหายเหมือนเมื่อสมัยเด็ก

“แหม นึกว่าจะเจอเหมือนในหนังราชินีอินเดียน่า โรส ซะอีก อุตส่าห์คาดหวังนะคะเนี่ย” อายาโกะแอบถอนหายใจด้วยความเซ็งเล็กน้อย

“ถ้าเป็นที่ที่ฉันตื่นมีนะ แต่ดันทำลายไปแล้วน่ะสิ”

“จริงเหรอ? แหม น่าเสียดายจัง”

“คิดแบบนั้นเหมือนกัน” หัวเราะเล็กๆ

พูดคุยพลางเดินลงมาชั้นต่อไป ทางบันไดถล่มลงจากอายุและเหตุการณ์จากโลกภายนอก แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับทั้งสองคน

พริสทีนมีความ Skill ในการกระโดด ส่วนอายาโกะมีทามาโมะช่วยอีกแรง

ชั้นสอง... ยังคงไม่มีกับดักอะไร

.

.

.

ชั้นสาม... ก็ยังคงไม่มีอะไร...

.

.

.

ชั้นสี่...

.

.

.

ชั้นห้า...

.

.

.

“แปลก”

“อะไรเหรอพริสทีน?”

“คือถ้าเป็นที่แรก ป่านนี้ก็ควรมีกับดักแล้วแท้ๆ ทำไมที่นี่ถึงไม่มีอะไรเลยนะ? อืมมม...” มองซ้ายขวาตลอดโถงทางเดิน

“จะว่าไปมันก็จริงแฮะ” อายาโกะเริ่มมองซ้ายขวาสำรวจรอบๆเช่นกัน “ขนาดที่หมู่บ้านพวกภูติก็ยังมีกับดัก ทำไมที่นี่ไม่มีกันนะ...? หรือว่าจริงๆแล้วมีแต่ว่ามันไม่ทำงาน?”

“มันมีความเป็นไปได้สองข้อคือมันไม่ทำงาน กับ...”

เดินเลี้ยวที่หัวมุม ทั้งสองชะงักกับภาพตรงหน้า เพราะสิ่งที่เห็น... คือซากของกับดัก

ทั้งลูกตุ้มหนามที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีดกองอยู่บนพื้น

ซากธนู... ซากแมลงพิษ... หรือเศษมีดยักษ์แตกเป็นเสี่ยงๆ

กับดักทุกอันถูกทำลายจนไม่เหลือซาก...

สองสาวกลืนน้ำลาย... “กับ... มีคนทำลายมัน....”

แซ่ด แซ่ด ข้างบนยังคงปรึกษาหารือเกี่ยวกับเรื่องวงแหวนต้องห้ามอยู่ แม้ว่าจะไม่ได้ครอบครองมันในปัจจุบัน แต่หลังจากที่ทั้งสองสาวทำลายไปแล้วจะตกไปอยู่กับใคร

“วงแหวนอยู่ในอาณาเขตของพวกเราเยอะกว่า เพราะงั้นมันต้องตกเป็นของดาร์คเอลฟ์!!!” บุตรคนโตของดาร์ชเถียง

“ไม่จริง! มันอยู่ในเขตของไลท์เอลฟ์เยอะสุดต่างหากล่ะ!!!” ลีลีน่าเถียงกลับ

“ถ้ามีตาก็ถ่างดูซะบ้างว่ามันอยู่ในเขตใครเยอะสุดน่ะ!!!”

“เจ้านั่นแหล่ะ!! นอกจากตาก็มีสมองซะบ้างนะ!!!”

“ว่าไงนะยัยถึก!!”

“ว่าใครถึกยะไ-อเจ้าชายไร้สมองมีดีแต่ปาก!!!”

เรียกได้ว่าไม่มีใครยอมใคร...

‘ให้ตายสิ ทำไมข้าต้องมานั่งฟังบทสนทนางี่เง่านี่ด้วยนะ’ ไลแคนหนุ่มบ่น หากเป็นไปได้อยากจะตามพริสทีนไปซะจริงๆ ครั้นจะเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ก็มีโอกาสที่ความจะแตก 

สุดท้ายเลยต้องนั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้นให้ไลท์เอลฟ์คนอื่นคอยปรนนิบัติไป...

“ต้องขออภัยจริงๆค่ะท่านไลแคนสีคราม” สเตลล่าก้มโค้งเป็นเชิงขอโทษ ลูเธียนเองก็เช่นกัน

‘ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดลงไม้ลงมือเพราะการพูดคุยไม่รู้จบนี่หรอก’

คงเพราะตอนอยู่เมืองลับแล บทสนทนานี้ก็มีบ่อยๆ

หนักสุดคือเทียร่ากับไลแคนที่รับใช้ตนเถียงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นและหวังจะให้เกิดขึ้น

อย่างชุดแต่งงานของพริสทีนว่าควรแต่งตัวแบบไหนถึงจะเหมาะสมกับฐานะเจ้าหล่อน

ขนาดขอคบยังไม่กล้าขอ นี่เล่นเตรียมชุดแต่งงาน!!!

พอคิดไปคิดมา...ที่พวกนั้นทะเลาะตบตีแย่งกันซะส่วนใหญ่คือชามขนมที่พริสทีนเอามาให้เผื่อนอกจากของเขาทั้งนั้น!?

...ตัวต้นเหตุที่ทะเลาะกันคือเจ้านี่หว่าพริสทีน!!!!?...

“เอ่อ... ท่านไลแคนคะ?”

‘หืม?’ เดฟไกส์มองหน้าสเตลล่า ‘มีอะไร...?’

“คือแบบ...” แอบลังเลเล็กน้อย เนื่องจากเมื่อครู่อีกฝ่ายหน้านิ่วคิ้วขมวดเลยไม่กล้าถาม ก่อนทำใจกล้าเข้าสู้ “ข...ข้ามีคำถามน่ะค่ะ!”

มองเอลฟ์สาว ‘ถ้าข้าตอบได้ก็จะตอบ ว่ามา...’

สเตลล่ายิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมที่จะตอบคำถามของเธอ คำถามของเธอส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับเขาซึ่งต่างจากตำนานเรื่องเล่าที่เธอเรียนมา เดฟไกส์เองก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างตามความเหมาะสม

ทว่าลางสังหรณ์ของไลแคนสีครามสัมผัสได้ถึงบางอย่างกำลังใกล้เข้ามาจนต้องระแวงตลอดเวลา ...

บางสิ่ง...ที่กำลังจะเกิดขึ้น

และมัน ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี...

แคร่ก... เดินข้ามผ่านกองซากกับดักเหล่านั้นด้วยความระแวง ทุกย่างก้าว สาวผมเงินย่อตัวก้มลงตรวจสอบกับดักเหล่านั้น แม้จะหวาดกลัวก็ต้องทำเป็นใจแข็งเข้าสู้

....ไม่เป็นไร... เราต้องไม่เป็นไร... มีอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์อยู่นี่นา....ใช่...ไม่เป็นไร...!!

ท่องอย่างนั้นซ้ำไปมา

อื๋อ? แอบชะงักนิดหน่อยเมื่อสังเกตถึงสิ่งผิดปกติของเจ้ากับดักนั่นได้

ในขณะที่อายาโกะหน้าเริ่มซีดลงจนต้องยกมือปิดปาก ถือว่าโชคดีที่พริสทีนเปิดอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ไว้ เจ้าหล่อนจึงไม่สามารถรับรู้หรือเห็นสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้...

รับรู้ได้ถึงหลังประตูบานใหญ่เบื้องหน้า

เงามืด...

เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมาน...

มันรุนแรง... รุนแรงยิ่งกว่าเหล่าวิญญาณที่เธอเคยเจอมาตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน...

มิโกะสาวสามารถบอกได้ในทันทีว่าเจ้าวงแหวนต้องห้ามนี่.. ไม่ใช่ห้องทดลองธรรมดาเหมือนที่อื่นๆ

หากเหล่าเอลฟ์ได้มันไป คงไม่จบที่มอนสเตอร์ระดับ SSS แน่

อายาโกะ...เจ้าไหวรึเปล่า

“อือ... ไหวอยู่” ตอบคนรักเสียงเบา ไม่อยากรบกวนพริสทีน

ขณะเพื่อนตรวจสอบเธอก็หยิบยันต์ออกมาจากในแขนเสื้อกิโมโนเพื่อช่วยขับไล่วิญญาณร้าย

ทว่าจำนวนของมัน...เยอะเกินไป

ทำได้แค่ป้องกันส่วนหนึ่งเท่านั้น

“เป็นไงบ้างคะพริสทีน รู้อะไรมั้ย...?”

“นิดหน่อยน่ะ” เธอลุกขึ้น “ทิศทางของกับดักมันแปลกไป...”

“ทิศทาง?”

“อื้อ... ถ้าเกิดเป็นคนที่บุกรุกมาจากข้างนอกก็ควรทำลายมัน และมันก็ควรจะกระเด็นเข้าไปภายในใช่มั้ย?” ชี้นิ้วโบกไปมาเหมือนจำลองภาพลูกตุ้มหนามนั่น “แต่นี่... มันกระเด็นไปคนละทาง”

“.......แสดงว่า... มันทำลายจากคนภายใน...งั้นเหรอ”

“คิดว่างั้นนะ...” พริสทีนมองบานประตูนั่นด้วยความสงสัย

พระเจ้าเคยบอกไว้ว่าเธอคือโฮมุนครุสแบบสมบูรณ์แบบคนแรกและเป็นคนสุดท้ายที่เหลือรอด...

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่รอด

....ไนกี พอจะติดต่อพระเจ้าให้ฉันได้รึเปล่า? อยากถามอะไรหน่อยน่ะ....

› ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: รับคำสั่งค่ะ .....ตอนนี้กำลังทำการส่งข้อความและรายละเอียดให้ท่านเป็นที่เรียบร้อย รอรับการตอบกลับอยู่ค่ะ

“....งั้นไปกันต่อเถอะค่ะ”

“อื้ม”

อายาโกะพยักหน้าเดินตามพริสทีนไป

 

[ชั้นที่ 6]

หากเป็นอาณาเขตต้องห้ามแห่งแรกของพริสทีน ชั้นนี้คงเต็มไปด้วยเครื่องจักรเก่าๆ ทว่าชั้นนี้ของที่นี่เป็นที่พักอาศัย กว้างขวางยิ่งกว่าจนต้องเร่งความเร็วในการเดินพลางตรวจสอบบริเวณโดยรอบ

ไม่พบอะไรน่าสงสัย...

 

[ชั้นที่ 7]

ห้องเครื่องจักรสร้างกระแสไฟฟ้าขนาดใหญ่สำหรับผู้อยู่อาศัยในชั้นหก ค่อนข้างกว้างใหญ่ยิ่งกว่าอีกแห่ง

จากการสำรวจไม่มีสิ่งที่น่าสงสัยโดยรอบจึงมุ่งไปยังประตูทางลงไปยังชั้นที่แปด และหน้าประตูทางลงไปชั้นต่อไป... ทั้งสองสาวจำต้องชะงักฝีเท้าลงกับกลิ่นเหม็นที่คลุ้งออกมา

เมื่อเบื้องหน้าของพวกเธอคือซากมอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายเต็มพื้นนับไม่ถ้วน บางตัวเหลือแต่โครงกระดูก แต่ส่วนใหญ่กลายเป็นศพส่งกลิ่นเน่าเหม็น...

[บาเรีย] ” พริสทีนกางป้องกันกลิ่นเหม็นก่อนเดินเข้าไปตรวจสอบ ขณะอายาโกะยกมือไหว้ สวดส่งวิญญาณ

แม้ไม่อยากแต่ก็ต้องใช้นิ้วแตะซากศพพวกนั้น

› ทำการตรวจสอบสภาพ

› ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ซากศพนี้คือ [ชูปาคาปรา] จำนวน 200 ตัว จากการตรวจสอบและเปรียบเทียบกับชูปาคาปราภายนอกมีความคล้ายถึง 90% เนื่องจากพวกมันมีอายุยืนยาวยิ่งกว่าชูปาคาปราภายนอกหลายเท่าทำให้ศพของมันยังคงอยู่เหมือนตายได้ไม่นาน  

ยิ่งลงลึกขึ้น เรื่องน่าสงสัยยิ่งมากเป็นเท่าตัว

ใครกันที่ฆ่าล้างชูปาคาปราพวกนี้ ที่สำคัญคือคนทำเป็นคนจากภายในนี้นั่นหมายความว่าออกไปข้างนอกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทว่าแผลและร่องรอยของซากศพพวกนี้มันนานมากแล้ว

ยิ่งไม่สามารถคาดเดาได้ว่าคนที่ออกไปภายนอกนั้นยังอยู่...

หรือตายไปแล้ว...

 

[ชั้นที่ 8]

เมื่อลงมาก็พบกับประตูบานใหญ่ซึ่งถูกพังจากภายในจนสามารถเข้าไปได้ ห้องล็อกเกอร์เต็มไปด้วยโครงกระดูก ทั้งอยู่ในชุดกาวน์และชุดป้องกันสารพิษ

ผ่านเข้าไปยังห้องทำความสะอาดจนเจอโถงทางเดินเต็มไปด้วยประตูทั้งขวาและซ้าย กว้างขวางยิ่งกว่าห้องทดลองของอาณาเขตต้องห้าม

[แผนที่]

ตรวจสอบทุกห้องในบริเวณนั้นเพื่อความรวดเร็วว่าห้องไหนควรเข้าและไม่ควรเข้าก่อนอธิบายให้อายาโกะฟัง

“งั้นเดี๋ยวฉันจะแยกไปตรวจห้องด้านซ้ายนะ”

“ฝากด้วยนะคะอายาโกะ”

ว่าจบก็แยกกันไปตรวจ

ทางฝั่งพริสทีน ห้องแรก...เป็นห้องคล้ายออฟฟิศสำหรับการปรึกษาหารือกันในหมู่นักวิทยาศาสตร์ ช่างคล้ายคลึงกันกับที่นั่นจึงไม่มีปัญหาอะไรเท่าไหร่ในการตรวจสอบ

ที่ต่าง...คงเป็นพวกโครงกระดูกบนพื้นมันเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด ซึ่งอาจจะเหมือนที่นั่นเช่นกันในเรื่องของโรคจากข้างบนพื้นดินและแพร่มายังเบื้องล่างจนเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นทำให้ทุกคนล้มตายกันแบบนี้

เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยกมือสวดภาวนา ก่อนตรวจสอบห้องต่อไป

ห้องที่สองห้องหลอดแก้วสำหรับสร้างสิ่งมีชีวิต ทั้งแตกเป็นเสี่ยงๆกระจัดกระจายบนพื้นและยังอยู่ในสภาพที่ดี

“หืม?”

ขณะเดินตรวจอยู่ก็ดันเหลือบไปเห็นป้ายชื่อบนหลอดแก้วที่แตกหลอดหนึ่ง...

[NO. WX8820 • IRINA]

“อิรินา...?” ชื่อคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนกันนะ?

› ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: เป็นชื่อลูกสาวในจดหมายซึ่งถูกขอร้องจากอดีตนักทดลองผู้อาศัยอยู่ในห้องลับที่หอคอยค่ะท่านพริสทีน

“เอ้อ!! จริงด้วย!!!”

ถึงบางอ้อในทันทีทันใด มองซ้ายขวาหาซากศพ... ก็ไม่เจอ

และภายในห้องนั้นก็ไม่มีโครงกระดูกเลยแม้แต่น้อย

“มีความเป็นไปได้ว่าเธอจะมีชีวิตรอดจริงๆสินะ...” และก็มีโอกาส... ที่จะเป็นผู้หญิงที่ให้พลังคุณซิลเวอร์...

คาดเดาไปต่างๆนานาก่อนเดินไปสำรวจห้องต่อไปเป็นห้องเก็บตัวอย่าง DNA สำหรับสร้างมนุษย์หรือสัตว์ทดลอง ไม่มีอะไรสำคัญ

ก้าวข้ามมายังห้องเอกสาร มีบันทึกของพวกนักวิทยาศาสตร์ในอดีตบางส่วนคงอยู่ บางส่วนที่ไม่อยู่ก็จำต้องฟื้นฟูเพื่ออ่านให้ละเอียด

จนกระทั่งเจอแฟ้มหนึ่งเขียนด้วยลายมือเดียวกับของชายในหอคอยนั่น ว่าด้วยบันทึกของ NO.WX8820 หรืออิรินา

ไม่รอช้ารีบฟื้นฟูสภาพของมันและเปิดอ่านทันที

พลิกหน้าอ่านทีละหน้า... เธอสามารถบอกได้เลยว่าชายคนนี้บันทึกเรื่องราวของอิรินาละเอียดถี่ถ้วน ทั้งยังให้ความสำคัญแก่เจ้าหล่อนอย่างเห็นได้ชัด

ทั้งประวัติวันที่โฮมุนครุสอิรินาถือกำเนิด...

ทั้งวันที่ถูกผ่าตัดทดลองเพื่อโฮมุนครุสตัวอื่นๆ

หรือพัฒนาการการเรียนรู้ของเธอ

“เป็นคนที่ละเอียดดีจัง” อดยิ้มไม่ได้

หากมีพ่อ... เขาจะให้ความรู้สึกแบบนี้ไหมนะ...

เปิดอ่านไปยิ้มไปกับความรักที่เขามอบให้โฮมุนครุสคนนี้

กระทั่ง...

“อื๋อ?”

ชะงักกับหน้าปัจจุบันที่อ่านอยู่ ลายมือเปลี่ยนไป วันที่ระบุไว้ห่างจากวันล่าสุดที่เขาเขียนเป็นเดือน คาดเดาว่าเป็นคนอื่นมาเขียนบันทึกของอิรินาต่อจากเขา จนรู้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของชายในหอคอย

เมื่อเริ่มอ่านต่อรอยยิ้มเลือนหายไป ใบหน้าซีดเผือกแสดงความเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัดกับเนื้อหานั่น อายาโกะหลังตรวจสอบเสร็จตั้งใจจะเข้ามาทัก

ทว่าจำต้องชักมือกลับก่อนจะจับไหล่พริสทีน บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งจนเธอขยับเข้ามาอ่านเนื้อหาใจความหน้าอื่นที่ดูละมุนชวนยิ้ม เมื่อเลื่อนสายตาไปยังหน้านั้นนั้น และมีสีหน้าไม่ต่างจากพริสทีน....

พลิกอ่านหน้าถัดมา...

ถัดมา...

และถัดๆมา...

“นี่มัน... บ้าอะไรกันเนี่ย...”

มิโกะสาวหลุดปากพูดออกมา

หน้าบันทึกซึ่งแสดงความน่าหวาดกลัวของมนุษย์ซึ่งต่างจากหน้าก่อนอย่างสิ้นเชิง..

ทระนงในศักดิ์ศรี...

จนไม่เห็นคุณค่าชีวิตอื่นไปมากกว่าเครื่องมือเครื่องใช้...

และไม่เห็นค่า...ของการเป็นผู้หญิง....

ปุบ... ปิดสมุดบันทึกนั่นเมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย

“น่ารังเกียจที่สุด....”

“เป็นเด็กที่น่าสงสารจังนะคะ... ทั้งที่อุตส่าห์มีชีวิตแล้วแท้ๆ...”

“นั่นสินะ” เงียบไปสักพักใหญ่ “คิดว่าผู้คนที่รอดจากที่นี่คืออิรินารึเปล่า? เมื่อกี้น่ะ...”

เล่าสิ่งที่เจอให้อายาโกะฟัง

‘มีความเป็นไปได้สูงไม่น้อยเลย...’ ทามาโมะตอบ

“เอ... อีกอย่างถ้าเป็นอิรินาจริง บางทีเราอาจจะคุยกันได้ง่ายนะคะ พริสทีนกับอิรินาเองก็เป็นโฮมุนครุสเหมือนกันด้วยนี่เนอะ”

“ไม่หรอกค่ะ...” หัวเราะแห้งๆ

“ก็แค่คาดเดาน่ะค่ะ” แต่ก็คิด...ว่าไม่ง่ายจริงๆนั่นแหล่ะนะ... มิโกะสาวหมายเหตุในใจขณะเหลือบมองในรอบ

ขณะตรวจสอบอยู่ฝั่งซ้าย เธอเจอวิญญาณนับไม่ถ้วนอ้อนวอนร้องขอให้สวดส่งให้พวกเขาไปเกิดใหม่

ที่สำคัญ.... พวกเขาไม่ได้ตายเพราะโรคภัย....

› ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ท่านพริสทีน พระเจ้าท่านคิดต่อมาแล้วค่ะ ดูเหมือนว่านางจะเป็นโฮมุนครุสอีกคนที่รอดจากที่นี่ตามที่คาดการณ์ไว้

“งั้นเป็นอิรินาจริงๆสินะเนี่ย...”

› ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ค่ะ...... ท่านพริสทีน พระเจ้าท่านฝากมาบอกว่า ‘ระวังนางให้ดี แม้เจ้าจะได้รับคำอวยพรของข้าไปแล้วก็ตามที แต่นาง...เรียกได้ว่าเป็นโฮมุนครุสที่สมบูรณ์แบบที่พวกมนุษย์จากโลกเก่าสร้างขึ้น เจ้าอาจจะมีพลัง แต่เรื่องเทคนิคและความรู้ นางมีมากกว่า .....หากประมาท เจ้าอาจจะถูกจัดการได้...’

ไนกีพูดจบ พริสทีนแอบสั่นเล็กๆ ขนาดพระเจ้ายังเตือนเธอแบบนี้ ดูเหมือนชีวิตแบบเรียบง่ายหรือเดินทางแบบสงบๆคงจะไม่สงบลงง่ายๆเสียแล้ว...

“.....ยังไงเรารีบกลับขึ้นไปข้างบนกันดีกว่านะคะ”

“! น นั่นสินะ...” หายใจเข้าออก

พยายามให้หายเครียดลงก่อนกลับขึ้นไปไม่เช่นนั้นอาจโดนล้อได้ และเก็บบันทึกเล่มนั้นใส่กระเป๋า

ระหว่างเดินออกจากห้องเพื่อกลับขึ้นไปข้างบนอายาโกะแปะยันต์ตามจุดต่างๆทั้งสะกดวิญญาณไม่ให้ตามพวกตนขึ้นมาและช่วยสวดส่งวิญญาณให้หลังจากจะทำลายที่นี่

“จะว่าไปข้างบนเป็นไงบ้างแล้วเนี่ย?”ว่าจบก็ใช้แผนที่ตรวจสอบด้านบน

“ฉันว่าป่านนี้คงเถียงกันไม่หยุดแล้วล่ะ”

“อันนี้แอบเห็นด้ว—!!”

ชะงักเมื่อตอนเปิดแผนที่ขึ้นมาแสดงภาพของห้องทดลองก่อนเปลี่ยนเป็นภาพข้างบน จุดสีขาวแทนกลุ่มไลท์เอลฟ์ที่เธอบันทึกเอาไว้กับจุดสีดำแทนดาร์คเอลฟ์บางจุดค่อยๆหายไปจากหน้าแผนที่ จากจุดสีแดงซึ่งขึ้นเครื่องหมายคำถามสองจุด

และไอคอนรูปไลแคนสีครามแสดงค่าความเสี่ยงที่จะเกิดเหตุร้ายอยู่ที่ 60% !!!!

“ดูเหมือนไม่ใช่เวลาที่จะมาเดินเล่นสบายใจแล้วล่ะค่ะ!!!! พริสทีน รีบใช้เกทเถอะ! ......เร็วเข้า!” ย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเพื่อนยังคงนิ่ง

“ค ค่ะ!!!!”

รีบร่าย [เกท] ขึ้นมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจก็ยังไม่หายพะวง เป็นห่วง กลัว กลัวว่าอีกฝ่ายจะเกิดอะไรขึ้นมา แม้จะรู้ว่าสามารถคืนชีพกลับมาได้ก็ยังคงกลัว!

ขอให้ปลอดภัยด้วยเถอะเดฟ...!!!

ตูม!!!! โครม!!! เคร้ง!!! สภาพโดยรอบนอกจากเขตต้องห้ามถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงซึ่งถูกทำให้กลายเป็นน้ำแข็งด้วยฝีมือของเดฟไกส์ในร่างไลแคนสีครามที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลจากการสู้กับ 1 ใน 2 คนลึกลับในชุดฮู้ดคลุมทั้งตัวปกปิดใบหน้าและทรงผม และผู้ที่เขาสู้เป็นคนที่ตัวเล็กที่สุด

ลางสังหรณ์ของเขาไม่เคยพลาดสักครั้ง... ทั้งที่ควรเป็นการเจรจาปกติ แต่ดันมีแขกไม่ได้รับเชิญมาถึงสองคนแบบนี้...!!!

เอลรอนด์ ดาร์ช สเตลล่าและลูเธียนพยายามสู้กับคนในชุดฮู้ดร่างกายใหญ่โต ในขณะที่ไลท์เอลฟ์กับดาร์คเอลฟ์สู้กับกองทัพทหารเพลิง เปลวเพลิงซึ่งถูกคนในชุดฮู้ดตัวใหญ่สร้างขึ้นให้มีรูปลักษณ์มนุษย์

ทุกคน...ต่างเต็มไปด้วยบาดแผลรุนแรง

ศัตรู... แข็งแกร่งเกินไป!!!!

ไลแคนสีครามสร้างหอกน้ำแข็งและเปลวเพลิงนับร้อยขึ้นมากลางอากาศขณะประมือกับอีกฝ่าย “กรรรรรรรร!!!!!!!!!” คำรามเสียงดังควบคุมมันให้พุ่งเข้าใส่ศัตรู ทว่าอีกฝ่ายกลับหลบการโจมตีนั้นได้หมด

ไม่เพียงแค่นั้นยังโต้ตอบกลับด้วยเวทย์เดียวกัน ทว่า...หอกน้ำแข็งและเปลวเพลิงของศัตรู....มีปริมาณเยอะกว่า

มากกว่าร้อย...

มากกว่าพัน..

มากกว่า...หมื่น...!!

“อยากรู้นัก... จะช่วยกันหมดได้ทุกคนรึเปล่านะ....”

“!!!!” ไลแคนสีครามมองพวกเอลฟ์ที่พยายามวิ่งหนีอย่างสุดความสามารถ

แต่ก็ถูกเวทย์ของคนตัวเล็กขัดขวางไม่ให้หนีไปจากบริเวณนี้ได้!

อีกฝ่ายยกมือขึ้น...

และกวักขวักมือลง พวกหอกก็พุ่งไปยังเบื้องล่าง!!!!

 กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

คำรามเสียงดังจนพื้นดินสั่นสะเทือน หอกน้ำแข็งและเปลวเพลิงบางส่วนถูกคลื่นเสียงของไลแคนสีครามพังทลายเป็นชิ้นๆ ครืนนนน... เวทย์ระเบิดนับสิบอันถูกสร้างขึ้นรวมตัวกันกลายเป็นบอลขนาดใหญ่พุ่งไปทำลายเจ้าลิ่มน้ำแข็งพวกนั้น ตูม!!!!!! บางส่วนเริ่มหายไปก่อนจะถึงพื้น พวกเอลฟ์เริ่มเห็นความฝัน คว้าธนูเวทย์ยิงตอบโต้ทำลายพวกมัน หวังให้ทันก่อนถึงตัว ถึงกระนั้นก็ต้องสู้กับทหารเพลิง

แต่ศัตรู... ก็สร้างชุดใหม่ขึ้นมาโจมตีใส่ไม่หยุด!!!

ไม่ว่ายังไง ก็ไม่มีทางป้องกันได้หมด...!

บัดซบ!!!!!!!!!!!!!!!!! กัดฟันกรอด

[บาเรีย!!!!!]

“!!!”

วิ้งค์—! ตูม!!!!! บาเรียขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นมาได้ทันท่วงทีก่อนที่ลิ่มน้ำแข็งพวกนั้นจะถึงตัวพวกเขา ฝ่ายศัตรูเองก็แสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด เหล่าเอลฟ์โห่ร้องด้วยความดีใจที่รอดชีวิต และมีความหวังที่จะสามารถรอดออกไปจากที่นี่ได้

พริสทีนและอายาโกะกลับขึ้นมาจากห้องทดลองแล้ว!!!!

[Recovery (ฟื้นฟู)]!!!!!

วู้ม—!!! ใต้เท้าของเอลฟ์ทุกตนที่ยังรอดชีวิตและเดฟไกส์เรืองแสงสีเขียวส่องสว่าง บาดแผลของทุกคนเริ่มฟื้นฟูภายในเวลาอันรวดเร็ว ความเจ็บปวดทรมานเมื่อครู่หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชิ้นส่วนร่างกายที่ขาดกลับมาเชื่อมต่อบนร่าง พวกเอลฟ์คว้าธนูกลับขึ้นมือเพื่อต่อสู้กับศัตรูพวกนั้นอีกครั้ง

พวกเขายังสามารถสู้ต่อได้!!

ชักช้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!’ ตะโกนเสียงดังจนทหารเพลิงบางส่วนสลายหายไป

“รู้แล้วน่า!! ฉันขอโทษ!!!”

อายาโกะชักดาบออกมา “ฉันจะไปจัดการพวกทหารเพลิง ฝากสนับสนุนด้วยนะคะ”

“ไว้ใจได้เลย!” ร่าย [เสริมแรงกาย] [บาเรีย] ให้กับทุกคน

บุคคนลึกลับใต้ชุดฮู้ดตัวเล็กมองการต่อสู้จากบนท้องฟ้า

สายตานั้น...จับจ้องไปยังสาวผมเงิน

เฮือก!!!! พริสทีนมองซ้ายขวามองหาที่มาของความกดดันนั่น จนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ฉับพลัน บุคคลลึกลับที่ควรอยู่ท้องฟ้านั่น เพียงกระพริบตาก็โผล่ขึ้นมาเบื้องหน้า...

และผลักเธอกลับเข้าวงแหวนต้องห้ามไป!!!!

“ว้าย!!!”

แรงผลักนั่นรุนแรงจนตั้งหลักไม่ทันกลิ้งไปกระแทกโขดหินแถวนั้นดัง โครม!!! หากไม่ได้กางบาเรียไว้เมื่อครู่ป่านนี้เธอคงหัวแตกไปเสียแล้ว

“พริสทีน!!!!”

“ไม่เป็นไรฉันยังไหวอยู่!!!” ตะโกนตอบสเตลล่า และรีบชันตัวลุกขึ้นมาศัตรูตัวเล็ก

“.......ในที่สุดก็ได้เจอกัน... เทพธิดาผมสีเงิน...”

“........ใช่ ในที่สุดก็ได้เจอกัน... แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้เลยล่ะ...” มือกำแขนอีกข้างที่เริ่มสั่นเครือ

“รู้เหรอ... ว่าข้าคือใคร...”

“รู้สิ... สาวปริศนาผิวสีม่วงผมและดวงตาสีขาวผู้มอบ [คำสาปสีเงิน] ให้กับคุณซิลเวอร์ หรือ...อยากให้เรียกว่า โฮมุนครุสอีกคนที่เหลือรอดคนสุดท้ายเหมือนฉัน NO.WX8820 ...อิรินา

ฝั่งตรงข้ามไม่ตอบ ยืนนิ่งเงียบ... ก่อนจะถกฮู้ดคลุมหัวลงเผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนดั่งที่ซิลเวอร์เคยว่าไว้

“ยินดีที่ได้พบเช่นกัน... โฮมุนครุสต้นฉบับของฉัน NO.HG000 พริสทีน” ถอนสายบัวเป็นเชิงทักทาย

“......ในเมื่อรู้จักกันดี ถ้ายังไงเรามาคุยกันดีๆเถ—” “ไม่ค่ะ

ปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนสร้างกุญแจมือขึ้นมา เจ้ากุญแจมือที่สลักไปด้วยอักษรแปลกประหลาดและให้ความรู้สึกไม่ดีเลยแม้แต่น้อย!!

“เพราะคำสั่งของฉัน... คือการจับตัวคุณไปมอบให้เขา

“!!!!!!!!”

 

 

***********************

ช่วยด้วยยยยยยยยย ติดการ์ตูน+นิยายจีนจนถอนตัวกลับไม่ได้แล้ววววววววว!!! ติดจนงานไม่เดินเลยค่าตอนนี้!!!!

ติดเรื่องปรมาจารย์ลัทธิมารสุดๆเลยค่ะตอนนี้ แล้วก็มีอีกหลายเรื่องเลยอ่ะ แง TT^TT

ยังไงเราก็มาให้กำลังใจเชียร์พริสทีนกันดีกว่า... จะรอดจากเงื้อมมือของอิรินาได้ไหมนะ! แล้วเจ้านายของเธอคือใครกัน!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

287 ความคิดเห็น

  1. #188 Meemiza (@NichaPes) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:58
    ระวังตัวด้วยนะพริสทีน
    #188
    0