[Perfect Life]

ตอนที่ 44 : 31 – ได้ภารกิจเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    9 ก.ค. 61

    。SYDNEY♔

31 – ได้ภารกิจเพิ่ม

 

ผลการสอบเข้าประกาศในอีกสองวันต่อมา มีประกาศส่งมาถึงร้านของวาเนสซ่าให้เตรียมย้ายเข้าหอพักได้ในวันรุ่งขึ้นและเข้าเรียนในวันถัดไปทันที ส่วนเครื่องแบบโรงเรียนได้ระบุไว้ว่าเตรียมรอที่หอพักแล้ว

“หวา... คะแนนทุกคนเยอะมากเลยอ่ะ”

“ไม่ต้องมาทำเป็นตกใจเลยไ-อเงือก แกได้พวกการเรียนเยอะกว่าข้า!!!” หันไปโวยใส่เพื่อน

“เอาน่าๆ ยังไงเรื่องการต่อสู้เจ้าเยอะกว่านะฟีเร เรื่องเรียนได้ขนาดนี้ก็ดีจะแย่แล้ว” ถ้าให้เทียบกับตอนก่อนติวนี่...สอบผ่านก็เหมือนปาฏิหาริย์แล้ว... แอบนึกถึงสภาพเพื่อนหมาป่าของตนไปหลับในห้องสอบท่ามกลางสายตากดดันนับสิบ

ขนาดตนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายหลับเพราะเสร็จแล้วหรือหลับเพราะสลบกับข้อสอบกันแน่?

“คนที่ได้เยอะสุดแถมคะแนนเต็มทุกข้อนี่ก็มีแต่ท่านเดฟไกส์สินะคะ สุดยอดไปเลยค่ะ!”

“เหอะ เอาจริงๆ...ข้อสอบง่ายๆแบบนั้นข้าก็นึกว่าเจ้าจะได้เต็มซะอีกนะriblmuo?

? ไม่หรอก พอดี...ฉันไม่เก่งคณิตเวทย์น่ะ” แอบซึมเล็กๆ อย่างน้อยก็รอดผ่านมาได้เป็นลำดับที่สองรองจากอีกฝ่ายร่วมกับชิอินะ ตามด้วยสเตลล่ากับไลรอน และสุดท้ายคือฟีเร

“ไลรอนกับสเตลล่าข้าไม่ค่อยเป็นห่วงเรื่องเรียน... ข้าห่วงเจ้านั่นแหล่ะฟีเร..” ชิอินะหยิบผลในมือไลรอนมาดู “ถึงนายไม่ชอบเรียน... ก็อย่าตกซะล่ะ ไม่งั้นโอลีเซียได้เสียใจแน่...”

“ข้ารู้น่า!!!”

“ยังไงเราไปเก็บเสื้อผ้ากันดีกว่านะ พรุ่งนี้จะได้ไป-หอพักแต่เช้า เผื่อว่าต้องซ่อมแซมอะไรด้วย~

“งั้นคืนนี้มาฉลองกันเถอะ!!”

“โอ้/อื้อ!!!”

....จะฉลองบ่อยเกินไปหน่อยนะ... ทั้งชิอินะ พริสทีนและเดฟไกส์คิดเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย

.

.

.

> ปลดผนึก Skill พิเศษ [ถอดวิญญาณ]

> Skill • ปลดล็อก [ถอดวิญญาณ]

> ทำการเปิดประตู [สวนแห่งอีเดน]

> Skill • [ถอดวิญญาณ] ถูกบังคับใช้

> ประตู [สวนแห่งอีเดน] ถูกเปิดออก ทำการเชื่อมโยง...

.

.

.

....น....ตื่....สิ......

.

.

.

“อือ...”

.

.

.

...ตื่.น... ได.....ล้ว....

.

.

.

...ตื่นได้แล้ว...พริสทีน.......... ข้าบอกให้ตื่นไง...!!!

เฮือก!!! สะดุ้งพรวดตื่นขึ้นโดยไวกับเสียงที่รุนแรงเหมือนฟ้าผ่า รุนแรงพอๆกับเสียงของเดฟไกส์ในตอนแรกที่เจอกัน และเป็นอันต้องตกใจกว่าเดิมในเมื่อตนควรจะนอนอยู่ในห้องพัก....

ตอนนี้กลับมาโผล่อยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จักมาก่อนแถมยังเป็นในสวนดอกไม้อีก!!

“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย...” มองไปรอบๆ

ดูเหมือน... เธอจะนั่งอยู่ในศาลาแบบยุโรปสีขาวที่เคยเห็นในรายการเกี่ยวกับการจัดสวน ตกแต่งด้วยไม้เลื้อยและดอกไม้สวยงามเหมือนอัญมณี

“ตื่นซะทีนะ... ไม่คิดว่าจะตื่นยากซะขนาดนี้เลย”

!?” หันไปมองเสียงที่ดังขึ้นข้างตน

ทั้งที่เมื่อครู่นี้ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น...

สาวงามผมลอนยาวลากพื้นน่าแปลกที่สีสันบนผมเคลื่อนไหวไปมามีดวงดาวและพระจันทร์คล้ายท้องฟ้ายามราตรี ขนตางอนยาวกับดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนคล้ายท้องฟ้าในยามเช้า และปอยผมหน้ายาวปิดอกไว้ สวมมงกุฎดอกไม้อัญมณี แต่งตัวคล้ายเทพธิดากรีกโบราณ

เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา...

แต่ยิ่งกว่านั้นคือเสียงอีกฝ่าย...ที่เธอเคยได้ยินตอนอยู่ห้องทดลองใต้ดิน ในอาณาเขตต้องห้าม....

“ในที่สุดก็ได้เจอกันตรงๆนะ”

เสียง...ของพระเจ้า!

“นิ่งไปเชียว ตกใจเหรอ?

“ค ค่ะ...”

“เอาน่าๆไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอก มานั่งคุยจิบชากันให้สบายดีกว่า”

เป๊าะ! ดีดนิ้วเสกโต๊ะสีขาวพร้อมชุดน้ำชาแก้วใส ลวดลายเคลื่อนไหวได้เหมือนสีผมอีกฝ่าย

“อ๊ะ จะว่าไปไนกีบอกเจ้าไม่ค่อยชอบชา เอาอะไรแทนดีล่ะ?

“เอ่อ... แค่น้ำผลไม้ก็พอค่ะ”

ว่าจบท่านก็เสกเหยือกน้ำผลไม้เทใส่แก้วให้เธอ

“คือ... ท่าน...” เงียบไปนิดหน่อย “เป็นผู้หญิงเหรอคะ...?

“ไม่ๆ จริงๆแล้วข้าไม่มีเพศหรอก เพราะขึ้นอยู่กับศรัทธาของเหล่าสาวก บางคนก็คิดว่าข้าเพศหญิงบางคนก็คิดว่าข้าเป็นชาย เพราะงั้นข้าจะกลายเป็นเพศหญิงก็ได้...” พริบตาที่พริสทีนหลับตา ก็กลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม พอกระพริบตาอีกครั้งก็กลับเป็นหญิงเหมือนเดิม “หรือกลายเป็นเพศชายก็ได้”

“ว้าว... สุดยอดไปเลยค่ะ!!!”

“จริงๆก็มีคนคิดว่าข้าเป็นมังกรด้วยล่ะนะ” ขำ “อ้อ ที่ข้าบังคับให้เจ้ามาหาก็มีอยู่ 2 เรื่องด้วยกัน อยากฟังเรื่องไหนก่อนดี 1 หรือ 2 ?

“เอ่อ... ข้อแรกก่อนก็ได้ค่ะ”

“ถ้าข้อแรกก็แค่อยากแสดงความยินดีที่สอบผ่านน่ะ~ โรงเรียนนั้นผู้ก่อตั้งเองก็เป็น 1 ในคนที่ข้าเลือกมาให้รับความรู้ของคนสมัยก่อนเล็กน้อย”

“ถึงว่า...ทำไมยังมีวิชาคณิตศาสตร์ ที่แท้ก็เพราะท่านนี่เอง...”

“เอาน่าๆ ถึงมันจะยากแต่ก็ไม่ได้วุ่นวายหรือยากขนาดในสมัยก่อนหรอก ข้าแค่เลือกมาเฉพาะวิชาที่สามารถใช้ในชีวิตประจำวันได้เท่านั้นแหล่ะ แต่เจ้าก็ผ่านไปได้นี่ใช่มะ? เกือบได้เต็มด้วย~

“ไม่น่าภูมิใจเลยค่ะ...”

“....ข้าชักอยากรู้แล้วสิว่าในอดีตเจ้าเรียนวิชานี้ได้คะแนนเท่าไหร่กันแน่?

“ก็....ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน” แค่คิดก็เจ็บปวด เกือบตกหลายครั้ง และถึงจะผ่านก็ผ่านแบบเฉียดฉิวตลอด...

เดฟไกส์บอกว่าแค่นั้นง่ายจนแอบหมั่นไส้ อยากเอาโจทย์สมัยก่อนมาให้แก้ดู

อยากรู้นักว่าจะพูดว่าง่ายอยู่รึเปล่า!!

“แต่ถึงคะแนนการเรียนน้อย แต่เรื่องความรักนี่เจ้าได้เต็มเลยน๊า~ มีหนุ่มๆรุมตอมตั้ง3-4คน แถมเจ้าชายคนนั้นน่ะข้าสร้างตามตัวละครในความทรงจำเจ้าเลยนะ ถูกใจมั้ย~

“!! ท่านเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จริงๆด้วยสินะคะ!”

“ฮ่าๆๆๆๆ ไม่ๆๆ ไม่ใช่ฝีมือข้าหรอก ลูกสาวข้าทำน่ะ เป็นเทพแห่งความรัก ข้าก็แค่นั่งดูผลผ่านจอนี่เท่านั้นแหล่ะ” ชี้โทรทัศน์จอแบนที่ติดเสาอยู่แถวนั้น โผล่มาตอนไหนก็ไม่สามารถบอกได้! “เป็นจอแบบ 120 นิ้ว แถมภาพแบบ 12k ด้วยนะ!”

พริสทีนเงียบไปสักพักใหญ่...

“พริสทีน?

“ส...”

“สะ?

“สุดยอด!!!!!!” ดวงตาสีแดงวาวเป็นประกาย “มะ.. ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นโทรทัศน์จอแบนมาก่อนเลยค่ะ!!! ต แตะ...แตะได้รึเปล่าคะ!”

“อ...โอ้ ได้อยู่แล้วล่ะ” ไม่ทันขาดคำเจ้าหล่อนก็พุ่งไปเดินวนลูบไลด้วยความตื่นเต้น ....จะว่าไป ในอดีตนางค่อนข้างจนนี่นะ แถมยุคนี้ไม่มีโทรทัศน์อีก คงดีใจล่ะมั้ง... หัวเราะเล็กน้อย รอจนกว่าพริสทีนจะพอใจแล้วกลับมานั่ง ถึงเริ่มพูดต่อ “จริงๆข้าก็มีรางวัลให้อีกอย่างนะ แต่เอาไว้ให้หลังเรียนจบเลยดีกว่า เพราะงั้นตอนนี้จะให้แค่พรละกันนะ อยากได้พรอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?

“เอ... ขอเป็น ร่างกายที่แข็งแรงได้ไหมคะ?

เนื่องด้วยร่างกายของโฮมุนครุสนั้นอ่อนแอ หลังการป่วยครั้งนั้นทำให้ร่างกายอ่อนแอทำให้ต้องฝึกฝนจนแข็งแรง และถึงระดับของการฝึกจะอยู่ในระดับสูงแล้วก็ยังมีอาการเหนื่อยง่าย อาการเจ็บไข้ได้ป่วยเบาๆก็กลายเป็นไข้หนักและรุนแรงทรมานจนเกือบตาย

“ได้อยู่แล้วล่ะ พื้นฐานร่างกายโฮมุนครุสยิ่งอ่อนแอง่ายด้วย ปรับให้เป็นร่างกายของมนุษย์ปกติที่ค่อนข้างแข็งแรงละกันนะ”

วิ้งค์... ร่างกายพริสทีนเรืองแสงเล็กน้อยก่อนวาบหายไป...

“ให้พรเสร็จแล้ว ต่อไปก็...เรื่องที่จะคุยอีกเรื่อง” ยกชาขึ้นมาจิบ สีหน้าดูเครียดเล็กน้อย

“คือ...มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าคะ?

“นิดหน่อยน่ะ... พริสทีน เจ้ารู้เกี่ยวกับพวกเผ่าเทพใช่ไหม?

“ก็รู้อยู่บ้างค่ะ แต่จริงๆเผ่าเทพที่ว่าเป็นแค่เผ่าวิหคที่ได้ครอบครองเวทย์แสงสว่างเท่านั้นไม่ใช่เหรอคะ?

“ใช่ แต่มนุษย์ส่วนใหญ่เหมารวมว่าพวกเขาเป็นเทพทั้งหมด คงเพราะการแต่งตัวและปีกน่ะ... และเมื่อไม่นานมานี้เริ่มมีพวกที่อยากกลายเป็นเทพขึ้นมาจริงๆ อยากถูกเคารพนับถือจากพวกมนุษย์ เลยหนีลงไปเผยแพร่คำสอนผิดๆให้ หรือไม่ก็ลงไปให้คำอวยพรแก่ผู้ที่สาปแช่งต่อชะตาชีวิต พวกชนชั้นสูงให้เชื่อมั่นว่าตนน่ะสูงส่ง ถึงจะสั่งให้เทพตนอื่นช่วยจัดการไปแล้ว แต่เมล็ดพันธุ์คำสอนอันชั่วร้ายพวกนั้นมันฝังลึกจนคนอื่นพูดอะไรไม่ฟังแล้วน่ะสิ”

“...หมายความอาจจะมีพวกชนชั้นสูงบางคนที่ยึดติดกับคำสั่งสอนนั่นจากเทพจอมปลอมสินะคะ?

“อื้ม... เท่าที่ข้าสัมผัสได้มี 2 คนน่ะ เป็นชายกับหญิง”

“ฉันจะช่วยหาตัวพวกเขาให้นะคะ! ถึงไม่รู้ว่าจะหาเจอรึเปล่าก็จะพยายามค่ะ!”

“ขอบคุณน๊า~ อ้อใช่ 1 ในนั้นเป็นอมนุษย์น่ะ ไม่รู้ว่าเผ่าอะไร ยังไงก็ระวังๆไว้ด้วยล่ะ เพราะว่าพวกที่ได้คำอวยพรพวกนั้นบางทีอาจจะได้รับเวทย์จากคำอวยพร ถ้าเป็นเวทย์ธรรมดาก็ว่าไป ถ้าเป็นเวทย์แห่งความมืดล่ะก็...”

“ถ้าจิตใจไม่เข้มแข็งพอ... ก็จะถูกกลืนกินสินะ”

“ใช่... ข้าเป็นห่วงตรงนี้แหล่ะ เพราะงั้นหากเจออะไรน่าสงสัยให้รีบใช้ทักษะ [ตรวจสอบ] ทันทีเลยนะ”

“แล้วจะรู้ได้ยังไงเหรอคะว่าเป็นคนๆนั้น?

“มันจะมีขึ้นว่า [ผู้ได้รับคำอวยพรแห่งเทพ (จอมปลอม)] น่ะ แยกออกได้ง่ายๆแน่”

“รับทราบค่ะ ฉันจะพยายาม”

ทั้งสองสาวนั่งจิบชาทานขนมกัน ท่านพาชมสวนแห่งอีเดนที่เต็มไปด้วยสัตว์หลากหลายชนิด ทั้งสัตว์ในตำนานและสัตว์ที่พระเจ้าลองสร้างขึ้นมาสำหรับตำนานใหม่ แต่เอาเข้าจริงบางวันก็เปลี่ยนไปตามอารมณ์ เป็นสวน เป็นทะเล หรือขั้วโลกเหนือก็มี

พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งถึงเวลาตื่นจากความฝัน บิดขี้เกียจออกกำลังกาย ยกของย้ายเข้าหอพักสำหรับสามัญชนที่ถูกปรับปรุงให้ดูสวยขึ้น จากเดิมเป็นบ้านไม้เก่าๆเสียงดังเอี้ยดอ๊าดเหมือนจะพังได้ทุกเมื่อ ตอนนี้กลายเป็นบ้านหินขัดพื้นหินอ่อนดูหรูเหมือนหอพักชนชั้นสูงทั่วไป

มีห้องนั่งเล่นส่วนกลาง ห้องอาบน้ำและห้องน้ำส่วนตัว ห้องครัว ห้องทานอาหาร และเพื่อไม่ให้เสียเวลา เมื่อมาถึงก็เลือกว่าใครจะอยู่ห้องไหน แต่ด้วยความที่ว่าห้องเหมือนๆกัน สุดท้ายก็ต้องใช้ฉลากช่วย

โดยเรียงจากด้านซ้ายห้องแรกเป็นของไลรอน ฟีเร ชิอินะ เดฟไกส์ สเตลล่าและพริสทีน

ทุกคนต่างก็ปรับเปลี่ยนปรับปรุงห้องในแบบที่ตนชอบ ให้คล้ายกับที่บ้านเพื่อความสบายใจ พวกชุดนักเรียนสามารถดัดแปลงและปรับเปลี่ยนให้ตามที่ต้องการ แต่ก็ขอให้คงความเป็นชุดนักเรียนอยู่

สิ่งสำคัญที่สุดที่คือวันพรุ่งนี้...

เมื่อเข้ามาในสถานการศึกษา หากเป็นทุกทีจุดเด่นคือเหล่าชนชั้นสูงในชุดนักเรียนที่สั่งตัดและออกแบบเพื่อพวกตน แต่ในครั้งนี้จุดเด่นกลับเป็นสามัญชนทั้ง 6 คนที่เดินเคียงคู่กับองค์ชายลำดับที่หนึ่งในเครื่องแบบที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เครื่อแงบบของนักเรียนชายมีเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อเบลเซอร์สีมิดไนท์บลูขอบทอง กางเกงสีขาวแถบข้างสีทอง รองเท้าบูทสีดำ

ฟีเรเปลี่ยนสีจากมิดไนท์บลูเป็นสีแดง แต่เขานำเสื้อนอกมามัดเอวแทน ส่วนสีขาวกลายเป็นสีดำ เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนเช่นกัน

ชิอินะเปลี่ยนจากเสื้อเบลเซอร์เป็นเสื้อกั๊กแทน สีมิดไนท์บลูเป็นสีเขียวมะนาว ตรงเอวมีผ้าที่เป็นลวดลายเฉพาะของกิโมโนตนเหน็บเอาไว้เป็นเอกลักษณ์

ส่วนเดฟไกส์เปลี่ยนแค่สีเสื้อจากสีขาวกลายเป็นสีดำ

เครื่องแบบนักเรียนหญิงนั้นเป็นเสื้อแขนตุ๊กตา กระโปรงพองยาวจนเกือบถึงข้อเท้า แถมติดซับในหนาๆให้ไม่ต้องกังวลใจเวลากระโปรงเปิด ทับด้วยเอี๊ยมสีมิดไนท์บลูขอบทอง รองเท้าจะเป็นแบบไหนก็ได้เช่นกัน

สเตลล่าเปลี่ยนแค่ความยาวของกระโปรงเนื่องจากเวลายิงธนูนั้นไม่คล่องตัว ทำให้กระโปรงสั้นเลยหัวเข่าเล็กน้อย

คนที่แต่งตัวตามเครื่องแบบปกติและมีเครื่องประดับเสริมเล็กน้อยมีแค่เจตต์ ไลรอนและพริสทีน

ในสายตาคนอื่นตอนนี้ทั้ง 6 คนไม่เหมือนสามัญชนธรรมดา แต่เหมือนชนชั้นสูงระดับเดียวเชื้อพระวงศ์ สร้างความอิจฉาให้เหล่าหญิงสาวชนชั้นสูงหลายๆคน

“ค คุณหนูเบียทริซคะใจเย็นๆไว้ก่อนนะคะ”

“นังปีศาจนั่นต้องใช้เวทย์ควบคุมจิตใจขององค์ชายเจตต์อยู่แน่ๆค่ะ!!”

“ข้ารู้...” เบียทริซจ้องพริสทีนด้วยสายตาเคียดแค้น

...ที่ตรงนั้น...มันควรเป็นของข้า!!!

หรือแม้พวกต่างเผ่าพันธุ์เองก็หยุดมองกัน สเตลล่าที่เริงร่ากับวันเปิดเทอมหันไปสบตากับใครบางคนเข้า คนที่ทำให้เธอถึงกับชะงัก...

เดิมทีเผ่าเอลฟ์นั้นไม่ชอบสุงสิงกับผู้คน โดยเฉพาะเรื่องการเรียน พวกเขาจะมั่นใจในความรู้ที่สั่งสมนับร้อยปี จึงให้เอลฟ์รุ่นใหม่เรียนอยู่ในเมืองของเอลฟ์เท่านั้น

แต่คนที่อยู่ตรงหน้าของสเตลล่าคือดาร์คเอลฟ์หนุ่มรูปงาม...

“ทำไมดาร์คเอลฟ์มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ...?

? มันแปลกเหรอเดฟ?

“พอควร... พวกดาร์คเอลฟ์ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยยอมออกมาจากป่ากัน แถมไม่ถูกกับเอลฟ์ด้วย การที่จะมาเรียนโรงเรียนของมนุษย์ยิ่งแล้วใหญ่...น่าสงสัยชะมัด”

“เห...” พริสทีนมองตามสเตลล่า ทั้ง 2 เอลฟ์ต่างฝ่ายต่างจ้องไม่วางตา ก่อนที่คนติดตามของดาร์คเอลฟ์คนนั้นจะมาตามอีกฝ่ายไป

ดูท่าเรื่องที่ลีลีน่ากังวลกำลังจะเกิดขึ้น

ดาร์คเอลฟ์ที่ไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่นและเป็นศัตรูของเอลฟ์ กลับมาโรงเรียนชนชั้นสูง

ชนชั้นสูงบางกลุ่มที่จ้องพวกตนด้วยสายตาอาฆาตเช่นเบียทริซซะจนรู้สึกได้

....อา... พระเจ้าคะ ดูเหมือน ว่าฉันจะพบคนน่าสงสัยเยอะตั้งแต่วันแรกเลยค่ะ... พริสทีนถอนหายใจ

 

**************

โอยยยย อากาศร้อนนนน ร้อนจนคิดไรไม่ออกเลย ฮืออออ

เดี๋ยวจะออกแบบชุดนักเรียนแปะในเพจนะคะ อย่าลืมไปตามดูกัน

#แต่ตอนนี้ยังวาดไม่เสร็จ

ปล. ขอบคุณสำหรับคนที่เปย์เงินเพื่ออ่านนิยายเราน๊า~

ปล.2 ร้อนนนนนนนนนน #โดนผู้อ่านตบ(?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

287 ความคิดเห็น