saint seiya >>> BoX Yaoi Sanit คลังฟิค เซนต์เซย่าของฮิคาริ

ตอนที่ 9 : +ฺBrave+Deathmask x Aphrodite 1//พร้อมสครีมโซลออฟโกลด์//รก!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 ต.ค. 58



Saint seiya yaoi fiction project
Brave
Gold saint yaoi fition
Deathmask x aphrodite
Yaoi. BoyxBoy. ชายรักชาย นะจร้ะ
..
.
.
.
.
.
...
.
.
.
.
...
..
.
.
.


+++ขอออกตัวแป่บนึง+++
¥¥¥¥ว่าอันตามความจริง คู่เดทมาสค์ กับอโฟรดิเต้ เดทตี้แช่มตี้ ปูปลา ¥¥¥¥
>>คือเรือหลักของเราในเรื่องนี้เลยนะ. ไรท์ชอบคู่ปูปลาอันดับ1ในเรื่องเซนต์เซย่ามานานมากกกกกกชอบมานานมากกกกก<<<<<<

แต่แต่งไม่ออก --* เพราะอะไรไม่รู้อ่ะ
จะลงต่อจากฟิคมี่มิวเมื่อนานมาแล้ว กดเซฟไม่ติดมันไม่เซฟ พอเลยค่ะ !!!!หงุดหงิดและไม่ได้อัพอีก


>>>วันนี้กลับมาอัพล่ะจ้าาาาา<<<<<เปิดด้วยคู่ที่รักที่สุดเลยแล้วกันไม่ดองแล้วเอาชิพหลักก่อนเลยยยยแต่งเอาใหม่เลยยยยยยยยยย

****สารภาพว่ามีไฟจัดๆ ตอนดูภาคใหม่ soul of gold ไม่แต่งมันอยู่ไม่ได้ล่ะ *******

แต่ละฟิคที่เคยอ่าน ตี้จะเป็นตัวแจม. มาครั้งนี้ดิชั้นจะทำให้เธอเป็นนาง?เอกกกกก

ด้วยความรัก ความอวยออกนอกหน้า เพราะรักตี้ที่สุดในเรื่องด้วยแล้ว จึงกลับมาแต่ง กร้ากกกกก

\\เพ้อเสร็จยัง???? 
//เริ่มเลยเห่อะ

ปล.แทบจะจำเนื้อเรื่องอะไรไม่ได้แล้ว ขอคลำทาง?ไปตามความเข้าใจเลยนะค่ะ
ปลล.พลอตตัน แต่งไม่ออก นอนตรัยยยย

ปลลล!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.อาจจะมีอิงในเนื้อเรื่อง แต่ไรต์ปรับหมดให้แทนเป็นโมเม้นท์ของสองคนนี้แทน  ห้ามเอาเรื่องจริงมาเถียงกับไรต์นะ 555555555555+ 
โดนต่อย

------------------------------
------------------------------
------------------------------
-----------------------------

------------------------------
------------------------------
------------------------------
-----------------------------

------------------------------
------------------------------
------------------------------
-----------------------------



Saint seiya yaoi fiction projec
Brave
Gold saint yaoi fition
Deathmask x aphrodite
Rate pg15+




ในตอนนั้นข้าก็สิ้นใจก่อนจะได้บอกเจ้า. ถึงความรู้สึกที่ข้ามีทั้งหมด

ความรู้สึกในใจ ที่เก็บเอาไว้ไม่เคยกล้าที่จะบอกไปยิ่ง............

กับคนอย่างเจ้า.... ......

เพราะข้ากับเจ้าช่างห่างไกลกันเหลือเกิน 

ยิ่งเอื้อมมือคว้าไปเท่าไหร่ เหมือนจะถึงมันก็ไม่ถึง 

ตัวข้ามีดีพอแล้วหรือ?? 

....ไม่มีสิทธิจะบอกว่าชอบเจ้าเลยด้วยซ้ำ...


.....ได้แต่อยู่อย่างเจียมตัวเช่นนี้........


**********************************************

"อโฟรดิเต้ ระวังหลัง!!!!!!"

เดทมาสค์ร้องสุดเสียงเมื่อเห็นร่างสหายเข้าใกล้กับสเปคเตอร์ผู้แอบแฝงเข้ามาลอบโจมตีโดยไม่รู้ตัว

"..........................."

ร่างบอบบางในชุดโกลด์คลอธพิซซิสหันขวับและตั้งสติได้ก่อนที่จะเคาน์เตอร์สวนกลับและแจกรอยัลเดม่อนโรสให้แก่มือสังหารสเปคเตอร์เหล่านั้น จนบาดเจ็บหนักเจียนจะตาย

"อึ่กกกก แก!!!!!!!!!!"

เซกิชิกิ!!!!!! 


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก"

เดทมาสค์ส่งวิญญาณสเปคเตอร์เหล่านั้นลงยมโลกที่ควรอยู่ ถ้าภักดีต่อฮาเดสมากนักก็ควรไปอยู่ในนรกนั้นแหละถูกแล้ว

ร่างสูงแกร่งเดินเข้าหาสหายร่วมศึก ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องสำรวจเพื่อนรักของตนเองอย่างเผลอไผลดั่งทุกครั้ง.  มองดูเจ้าของเส้นผมแพรไหมสีฟ้าสดใสเป็นลอนคลายคละเคล้าใบหน้าหวานล้ำ น่าลิ้มลอง??? ใบหน้าสวยหวานติดจะเย่อหยิ่งมุ่ยลงเล็กน้อยพลางมองช่วงต้นแขนขาวเนียนของตนเองที่มีรอยขีดข่วนจนเลือดซิบน้อยๆ

"เจ็บหรือเปล่าอโฟรดิเต้"

มือหนาเอื้อมไปแตะเบาๆบริเวณแขนบอบบางกว่าตน พอนึกขึ้นเรื่องงี่เง่าขึ้นได้จึงได้ชะงักมือออกเล็กน้อยแต่ก็ยังแตะแขนบางด้วยปลายนิ้วอยู่

...เรื่องที่ว่าคนอย่างเขา มีสิทธจะแตะต้องผู้ชายคนนี้หรือเปล่า....

นัยน์ตาสีฟ้าสว่างปรือตาช้อนมองดวงตาสีเข้มของร่างสูงที่เข้ามาทำท่าห่วงใยยึกยัก ปากอิ่มกระจับสีชมพูขบกันอย่างไม่พอใจก่อนอโฟรดิเต้จะปัดมือของอีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ใยดี

"แผลแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หร่อกนะ.."

ใบหน้าหวานดั่งอิสตรีสะบัดหันหลังให้ ร่างเล็กเชิ่ดคอสูงอย่างน่าหมั่นไส้?? ก่อนจะเดินหนีทิ้งให้โกลด์เซนต์แคนเซอร์ต้องค่อยวิ่งและเร่งเดินตาม

'นี่ข้าเผลอไปตกหลุมรักไอ้บ้านี่ได้ยังไง คิดว่าตัวเองดีมากเก่งมากสวยมาก??ขนาดนั้นเลยสิ่นะ!!!!'

เพราะท่าทางเย่อหยิ่ง หลงตัวเอง ไม่ฟังใครของโกลด์เซนต์พิซซิส มันทำให้ตัวเดทมาสค์ก็อดจะคิดในแง่นี้กับเซนต์ผู้งดงามที่สุดในเซนต์ทั้งหมดไม่ได้ (ไรต์:88เซนต์หรือเปล่าไรต์เริ่มลืม)

แต่ก็ทำได้แค่คิด พอเอาเข้าจริง เจ้าตัวก็แทบจะไม่กล้าไปขัดใจ หรือไปถูกเนื้อต้องตัวโดยไม่จำเป็นกับเพื่อนสนิทที่ตนคิดไม่ซื่อ 
เติบโตมาด้วยกันแต่เด็ก มีเขาเอง ชูร่า และอโฟรดิเต้ จากนั้นก็แยกย้ายกันแล้วได้พบว่า ทั้งสามได้มาเป็นโกลด์เซนต์ในที่สุด

และนั้นทำให้เดทมาสค์ได้พบอโฟรดิเต้อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้พบกันมาแสนนาน ความรู้สึกคนึงหาที่ชัดเจนในจิตใจเริ่มหลั่งไหลเอ่อล้น เมื่อสบมองดวงหน้าหวานสวยสมเป็นผู้ถูกรับเลือกว่างดงามที่สุดนั้น แท้จริงไม่ต่างจากตอนเด็กนัก. อโฟรดิเต้ก็ยังเป็นอโฟรดิเต้ ไม่เปลี่ยนไป
ภาพความทรงจำสมัยเด็กฉายชัดเป็นฉากๆเมื่อกลับมาพบกันยามหนุ่มอีกครั้ง เพิ่งจะมารู้ตัวว่าเขาเองตกหลุมรักอีกฝ่ายมาตั้งแต่เด็กแล้ว

และหลังจากประมวลผลเองได้ว่า เขาหลงรักอโฟรดิเต้ เขาก็ไม่เคยขัดใจอีกฝ่าย เลือกที่จะเป็นฝ่ายตาม. และเรียกได้ว่าเป็นบัดดี้กัน ออกรบออกศึกคู่กันตลอด และด้วยตำแหน่งเซนต์ที่งดงามที่สุดและยังเป็นคนที่เคียวโกคนปัจจุบันไว้วางใจจนเคียวโกยกย่องว่าโกลด์เซนต์ราศีมีนนั้นเป็นคนพิเศษ?? ในความหมายไหนเขาก็ไม่ทราบ กับตัวเขา ที่ลือขานกันว่าเป็นโกลด์เซนต์ที่อ่อนแอที่สุด. แต่ก่อนก็เป็นขี้เมาอยู่ในแซงทัวรี่. ติดเหล้าติดการพนันมาแต่ไหนแต่ไรให้เขาล่ำรือกัน 
เดทมาสค์จึงมองว่าอีกฝ่ายช่างดูสูงส่งราวกับนางฟ้า. แล้วตัวเขาล่ะ???? แม้จะมาจากจุดเดียวกัน แต่ตอนนี้ก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ระยะห่างระหว่างเราสองคน. มันมากขึ้นทุกวินาทีที่หายใจเลย


....เป็นคนพิเศษ.......

....ที่คนอย่างข้าไม่มีสิทธิจะรักเลย......


_________-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------____________________________________

"ชูร่า~"

เดทมาสค์ในชุดไปรเวทเดินเข้ามาเยี่ยมชูร่าถึงปราสาทราศีมังกร อยู่ปราสาทที่ยังไม่มีเรื่องต้องออกรบเขาเองก็เบื่อๆต้องออกหาอะไรทำบ้าง หาคนนู้นทีคนนี้ทีตามประสาคนขี้เบื่อ. เรียกได้ว่าแทบจะไปมาแล้วทุกปราสาทในวันๆนึง

"ที่นี่ไม่มีเหล้า...."

เจ้าของเรือนผมสีเขียวเข้มจัดทรงดูดีเอ่ยทันทีที่เสียงทุ้มติดแห่บพร่าของเพื่อนที่แสนคุ้นเคยกระทบเข้าโสตประสาท

"เซ็งชะมัด!!~"

เดทมาสค์ทิ้งตัวลงโซฟารับแขกนอนเอกเขนกประหนึ่งเป็นบ้านตัวเอง. ชูร่าที่อ่านหนังสืออยู่อีกมุมเพียงแค่เหลือบมองเพียงเล็กน้อยและก็เลือกที่จะไม่สนใจอีก

"เจ้าน่ะ เดี๋ยวอีกสามวันต้องออกสำรวจสเปคเตอร์กับไอโอเลียใช่มั้ยล่ะ???"

โกลด์เซนต์ราศีกรกฏเอ่ยอย่างคนขี้เหงา??? ซึ่งปกติก็จะเป็นคนชวนคนนั้นพูดคนนี้พูดอยู่แล้ว คนขี้เบื่อจึงเริ่มจุดประเด็นคุยกัน

"ก็ใช่นะ"

ร่างสูงโปร่งเอ่ยโดยไม่ละสายตาจากตัวหนังสือ ดวงตาสีเขียวเข้มยังคงจดจ้องตัวอักษรมากมายให้ผ่านตา

"จะไม่ตีกันรึไง???? ไอโอเลียมันไม่ชอบขี้หน้าเจ้านี่"

ใบหน้าคมเจ้าเล่ห์ยักคิ้วอมยิ้มมุมปากอย่างสนุกสนาน 

"มันก็ไม่เกี่ยวนี่ มันเป็นงานนะ. เจ้านั่นรู้เรื่องหร่อกว่าอะไรเป็นงาน อะไรเป็นเรื่องส่วนตัว"

ชูร่ายกเหตุผลมาต่อล้อต่อความกับเพื่อนในวัยเด็กที่มักจะชอบคิดอะไรไม่เข้าท่าอยู่เรื่อย

"เจ้าไม่ชอบไอโอเลียด้วยรึไง????"

ร่างสูงแกร่งเดินเข้าหาอีกคนที่กำลังอ่านหนังสือโดยยกคำว่ามารยาททิ้งไปก่อน 

"..............."

เจ้าของดวงตาสีเขียวเข้มไม่ตอบอะไรกับอีกคนกลับไป. ชูร่ายังคงสนใจเพียงแค่เนื้อหาในหนังสือ

"หรือว่าเจ้าชอบไอโอเลีย??"

ดวงตาสีมรกตช้อนมองใบหน้าเพื่อนสมัยเด็กที่ยืนค้ำมองเขาอยู่ด้วยสายตาเอือมๆ

"อ๋าาาา ชอบไอโอเลียล่ะสิ่นะ!!!"

เดทมาสค์ตบเข่าป๊าบทำท่าเหมือนถูกแจคพอต ตื่นเต้นกับทฤษฎีที่ตนเองเพิ่งจะทึกทักเอาเองได้เมื่อสักครู่

"เรื่องของข้า............."

ชูร่าลุกขึ้นเดินหนีร่างสูงน้อยกว่าตนเล็กน้อย มาทิ้งตัวลงกับโซฟาในปราสาทของตน

"ว่าแต่เจ้าไม่ไปหาอโฟรดิเต้หร่อ?"

เดทมาสค์ทำหน้าเหมือนสะอึกร้อนตัวกับแค่ชูร่าทักขึ้นมาเพียงแค่นั้น

"ทำไมข้าต้องไปหาเจ้านั่น??"

"มันแปลกหรือไง??  ก็เห็นนายสนิทกัน"

ชูร่ายกชาขึ้นซดก่อนจะเอ่ยกับโกลด์เซนต์ราศีกรกฏ โดยที่พยายามจะไม่จี้จุดเรื่องความรู้สึกส่วนตัวที่มันช่างดูออกง่ายดายซ่ะเหลือเกิน

"แห่ะๆ "

เดทมาสค์ยกนิ้วชี้ขึ้นเกาแก้มเก้อ 
ปากหยักได้รูปของชูร่าจรดลงแก้วชาดื่มเครื่องดื่มในแก้วอีกครั้งก่อนจะนึกได้

"อ๋อ วันนี้อโฟรดิเต้โดนเคียวโกเรียกให้เข้าไปอยู่ด้วยกันตั้งแต่ยังไม่สว่างแล้วล่ะ"

อยากจะตะคอกกลับว่าใครถามไม่ทราบ. แต่ก็ดันเงียบจ๋อยสนิทไป. เคียวโกบอกว่าอโฟรดิเต้เป็นคนพิเศษ. พิเศษแบบไหนต้องอยู่ด้วยกันแทบจะทั้งวันทั้งคืนแบบนี้นะ ?

"วันนั้นข้าบังเอิญได้เข้าเฝ้าเคียวโกยามวิกาลโดยบังเอิญ เข้าไปถึงห้องบรรทม ข้ามองเห็นอโฟรดิเต้นอนอยู่บนเตียงของเคียวโก"

ใจแคนเซอร์แทบจะสลายหายไปตรงนั้นความรู้สึกแย่ประเดประดังเข้ามา

"ใช่ นอนอยู่บนเตียงเคียวโก ทั้งที่ไม่ได้สวมใส่อะไรเลย"

นอกจากความรู้สึกแย่ๆ ถูกเพิ่มเติมต่อด้วยความเสียใจที่โถมเข้ามาจนแทบตั้งตัวไม่ทัน. เดทมาสค์ฝืนกายตัวเองไม่ให้ล้มลงทรุดกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มสติแทบจะตั้งไว้ไม่อยู่ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นเหตุใดก็ช่วยไม่ได้

"ข้ารู้ว่าเจ้าคิดยังไงกับอโฟรดิเต้นะเดทมาสค์ "

ดวงตาชื้นน้ำเบือนสบชูร่า ไม่มีการปฏิเสธหรือแก้ตัวใดใดอย่างร้อนตัวเหมือนที่เคยเป็น 

"อโฟรดิเต้เป็นคนเก่ง และงดงามมาก อยู่ปราสาทใกล้กับเคียวโกด้วย มันก็คงไม่แปลกใช่ไหม ที่เขาอาจจะบำบัดบำเรอส่วนตัวให้เคียวโกที่เขาเคารพรักนักหนา "

"ข้ากลับก่อนละ"

เดทมาสค์ขอลากลับทันทีที่ฟังเท่านั้น. ด้วยใจที่เรียกว่าสลายไปแล้ว
ต้องรีบตัดบทจากมาก่อนที่จะแสดงท่าทีอ่อนแอเกินตัวให้เพื่อนสนิทอีกคนได้เห็น

.
.
.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เหล้า สุรา วิหารเพื่อนไม่มี ก็กลับมาดื่มที่วิหารตนเอง เดทมาสค์ดื่มสุราชั้นดีที่คนในแซงค์ทัวรี่นำมากำนัลให้ เป็นสุราหมักชั้นยอดบรรจุใส่ลังไม้โอ๊คขนาดกลาง 
โกลด์เซนต์กรกฏดื่มเพียงลำพังหวังจะเยียวยาใจที่เจ็บปวด ทั้งที่ยิ่งดื่ม ฤทธิ์สุราก็เรื้อนหนักฉายแต่ภาพคนที่เขาแอบรักยิ่งพาให้ใจเจ็บยิ่งกว่าเก่า 
เหล้าพร่องไปมากโข แต่ความรู้สึกรักและคำนึงมันเพิ่มขึ้น มารู้ตัวอีกที ก็เป็นช่วงหัวค่ำ สุราก็หมดไป2ลังไม้โอ๊คใหญ่ ดื่มหนักโดยไม่รู้ตัว เพราะใจคอยแต่คิดถึงแต่สิ่งอื่นที่ไม่ใช่ปริมาณสุรา 

"อโฟร..ดิ..เต้~" 

คนเมาเพราะฤทธิ์สุราจ้องแก้วสุราที่ว่างเปล่าพลางรำพันถึงโกลด์เซนต์ปราสาทสุดท้ายด้วยใจที่ยังถวิลหาอยู่อย่างนั้น

ร่างสูงลุกขึ้นซวนเซแทบยืนไม่ได้ ขายาวๆก้าวไปด้านหน้าเพื่อจะกลับเข้าที่นอนของตนเองแม้จะไม่อาบน้ำ เพราะเขาเมาจนแทบไม่มีสติแล้ว

เดทมาสค์รู้สึกได้ว่าห้องนอนมันไกลกว่าทุกทีมาก. ไกลมาก ทำไมตัวเขายังเดินไม่หยุด 
ร่างสูงเดินเซไปมา คลำหาทางเข้าห้องนอนอย่างยากลำบากด้วยเพราะจะประคองสติไว้ไม่อยู่ 

แต่แล้วร่างสูงก็เดินมาจนถึงจนได้

.....ถึงปราสาทอื่นน่ะนะ.......

"เดทมาสค์??"

เสียงหวานคุ้นเคยดั่งในฝันที่เขาฝันหาแทบทุกคืนดังตรงหน้าเขา มารู้ตัวอีกที นี่เขาเมาจนเดินมาที่ปราสาทราศีมีนโดยไม่รู้ตัวเลยสิ่นะ. น่าอายจริงๆ

"เหม็นเหล้าชะมัดเลย นี่เมามายันปราสาทข้าเลยหรือเนี่ย!?"

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มสะท้อนภาพร่างเล็กในชุดไปรเวทเท้าเอวยืนบ่นตัวเขา มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย. ดวงตาพร่าเลือนไปหมด อยากจะกล่าวขอโทษที่มารบกวนไป. แต่ปากมันดันขยับไม่ได้ 

ตุ่บ!

"!!!"

แล้วสุดท้ายเดทมาสค์ก็ล้มตึงหมดสติแทบเท้าเจ้าของวิหารราศีมีน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


"อโฟร ดิ เต้~"

บนเตียงสีขาวสะอาด มีร่างสูงกำยำของเซนต์แคนเซอร์นอนเพ้อรำพันอยู่ โต๊ะเล็กข้างเตียงมีแจกันประดับดอกกุหลาบสีแดงไว้ เป็นเอกลักษณ์ว่าใครคือเจ้าของปราสาท

โกลด์เซนต์พิซซิสจ้องมองร่างเพื่อนสนิทที่นอนเมาไม่มีสติอย่างเอือมระอาเล็กๆ ทำไมถึงต้องเป็นเขาด้วยนะที่จะต้องมาคอยจัดการดูแลคนเมาเพราะกินเหล้าหนักแบบนี้ 

อโฟรดิเต้จัดแจงถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ทุกชิ้นของคนบนเตียงออกหมดและใช้ผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กคลุมกลางกาย ปิดบังจุดสงวน. จากนั้นร่างเล็กก็นำกะละมังเล็กใส่น้ำไว้พอประมาณและผ้าขนหนูผืนเล็กอีกผืน 
มาชุบน้ำในกะละมังและค่อยบรรจงเช็ดตัวให้ร่างกายกำยำของสหายสนิทที่นอนไร้สติอยู่บนที่นอนของตนเอง 

ดวงตาสีฟ้าคริสตัลเลื่อนมองตามมือของตนที่จับผ้าชื้นน้ำลากผ่านผิวกายเกรียมแดดของแคนเซอร์  จากใบหน้าคมคร้ามที่ตนมักจะจ้องมองเสมอมาตอนเด็ก ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยเลื่อนไปจนถึงคอ ไหล่ อกแกร่ง แขนล่ำ หน้าท้องมีมัดกล้าม แล้วไปเช็ดท่อนขายาวทั้งสองแทนโดยเมินจุดสงวนไปเพราะคิดว่ามันไม่ใช่หน้าาที่ของตนที่จะต้องทำขนาดนั้น  แค่ต้องให้มานั่งดูแลมันก็เกินจะทนอยู่แล้ว ไม่ใช่วิสัยปกติของเขาสักหน่อย
อโฟรดิเต้ถอนหายใจระอาหนัก  แขนเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากที่เริ่มซึม นัยน์ตาสีฟ้าใสสำรวจร่างตรงหน้าและพร้อมจะละจากการดูแลไปเสียได้แล้ว  เมื่อร่างบางลุกขึ้น

“อโฟรดิ..เต้”

ร่างสูงนอนรำพึงรำพันโดยไร้สติ  ละเมอเป็นชื่อของคนที่อยู่ในหัวใจ  ดวงตาสีฟ้าใสประกายแสงวาบ ใจที่เย็นเฉียบพลันร้อนรุ่มขึ้นมาวู่บนึงอย่างช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ร่างไร้สติพร่ำเรียก เจ้าของชื่อหันกลับมามองสหายสนิทบนเตียงของตน 
ที่จริงโกลต์เซนตืราศีมีนจะไม่สนใจก็ได้ แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงได้เดินกลับมา
อโฟรดิเต้สังเกตใบหน้าคมคร้ามของเพื่อนสนิทที่มู่ลง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ใบหน้าดูติดจะทรมานเหมือนกับกำลังฝันร้าย
มือเรียวบางทั้งสองมือคว้ากุมมือกร้านของเซนต์แคนเซอร์ข้างหนึ่งอย่างให้กำลังใจ ด้วยใจที่รู้สึกห่วงหาแปลกๆ 

“มีอะไรเดทมาสค์  ...............”

เสียงหวานไพเราะเอ่ยกับคนไม่ได้สติ รู้ทั้งรู้ว่าเอ่ยไป ก็ไม่ได้ทำให้คนนอนอยู่จะตื่นขึ้นมารับรู้หร่อก อโฟรดิเต้เองก็ไม่ได้อยากรบกวนคนเมาหนักขั้นโอเวอร์ซ่ะด้วย  

แต่น้ำเสียงที่รำพึงหาเมื่อสักครู่  มันฟังดูตัดพ้อยังไงชอบกล  อโฟรดิเต้ถึงยังต้องมานั่งรอคุยกับคนไม่ได้สติอยู่แบบนี้..........

......ด้วยเพราะอะไรบางอย่าง ที่เจ้าตัวเลือกที่จะไม่สนใจมัน..........

“...อโฟรดิเต้ ...... อโฟร........ดิ ......อโ.......ฟรดิ......เต้......”
เสียงลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น  เสียงกรนเบาๆเริ่มมาแทนที่ใบหน้าทรมาน  ทั้งที่ปากยังเรียกชื่อใครบางคนอยู่แบบนั้นแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะเข้าสู่ห้วงนิทราได้โดยไม่พะอืดพะอมมากนักแล้ว  
โกลด์เซนต์ราศีมีนกลอกตาอย่างเซ็งๆ  รู้สึกเหมือนรออะไรสักอย่างเก้อ..........

...........แล้วรออะไรล่ะ  .........?.........

ร่างเล็กตัดสินใจเลิกคิดที่จะเป็นห่วง เลิกมาดูแลคนขี้เมา

แม้จะเป็นสิ่งที่ค่อนข้างตรงข้ามกับสิ่งที่อยากจะทำก็เถ่อะ


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.
.
.
.
.
.
.

“อือ.................”
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเบิกขึ้นมาประจันกับแสงแดดยามสายของวันต่อมาก็ต้องหลุบตาหนีด้วยเพราะปรับสภาพไม่ทัน  เดทมาสค์ยันกายลุกขึ้นนั่ง ยังรู้สึกถึงอาการปวดหัวตุ๊บๆอยู่บ้าง  ใบหน้าคมคร้ามเลื่อนไปรอบตัวช้าๆ รู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคยกับห้องที่อยู่สักเท่าไหร่ มันเป็นสะอาดและเป็นระเบียบมากกว่าที่ควร แต่ที่ทำให้ใจคนร่างแกร่งตุ้มๆต่อมๆเพราะมองไปทั้งห้องก็ประดับไปด้วยดอกกุหลาบในแจกันเล็กใหญ่  ภาพเกี่ยวกับดอกกุหลาบสีแดงและสีขาวบริสุทธิ์ประจักษ์แก่สายตาทำเอาเดทมาสค์หน้าซีดเล็กๆ  ทั้งยังกลิ่นหอมอบอวลทั่วทั้งห้องนอน เป็นกลิ่นคล้ายๆกลิ่นเฉพาะตัวของใครบางคน กลิ่นหอมหวานที่มักจะทำให้เค้าเผลอเคลิบเคลื้มตามมันโดยไม่รู้ตัว  ซึ่งก็คาดว่าเจ้าของกลิ่นก็ใช้กลิ่นนี้เป็นกับดักกับพวกศัตรูให้มาติดกับด้วยกระมัง?? 

“ตื่นแล้วหร่อ............”

ยิ่งได้ยินเสียงหวานที่จู่ๆก็เอ่ยออกมา เดทมาสค์สะดุ้งเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินเสียง  และหันใบหน้าเข้าหาทางประตูห้องนอนอย่างสั่นๆ  
....คงไม่ต้องบรรยายมากว่าพบใคร.....

อโฟรดิเต้ยืนกอดอกพิงประตูอยู่ในสภาพเปียกน้ำหน่อยๆและใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กพันแค่ช่วงเอวไว้เท่านั้น ผ้าขนหนูผืนสั้นบดบังจุดที่ควรบังไว้อย่างหมิ่นเหม่ คนดีๆ?อย่างโกลด์เซนต์แคนเซอร์หันเข้าสบตาสีสวยของเจ้าของห้องด้วยแววตาตื่นๆและพยายามห้ามสายตาซุกซนของตัวเองไม่ให้มองต่ำลงไป
และแววตาที่น้ำเงินที่สั่นระริก เลิกลั่ก คนดีๆ?อย่างเจ้าตัวที่พยายามห้ามสายตาไม่ให้มองต่ำกว่านั้น ท้ายที่สุดก็เลื่อนมองลงมายังเนินอกสมส่วน ไล่มายังหน้าท้องขาวมีกล้ามเนื้อเล็กๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่อย่างปิดไม่มิดเมื่อมองต่ำมาที่ผ้าผืนบางที่จะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ รวมถึงต้นขาขาวเนียนน่าสัมผัส
หากมือหนาสามารถวางมือลงตรงโคนขาขาวอิ่มน้ำนั้นแล้วลูบไล้แผ่วเบาช้อนขึ้นไปยังใต้ผ้าขนหนูผืนเล็กนั้นได้ล่ะก็...........................................
.
..
..
.

“อะแฮ่ม!” 

อโฟรดิเต้ส่งเสียงในลำคอเมื่อรู้สึกว่าถูกคุกคามทางสายตาจนเริ่มจะขนลุก เดทมาสค์สะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะยิ้มแหยๆเป็นเชิงขอโทษ มือหนากร้านลูบกันไปมาเก้อๆ และบริเวณมือที่ปัดไปปัดมาอย่างร้อนตัวก็บังเอิญไปปัดกลางเป้าของตัวเองใต้ผ้าห่ม จึงทำให้เจ้าตัวหน้าชาวาบ

....ทำไมมันมาโด่ตอนนี้ล่ะเนี่ย.......

เกิดอาการที่ไม่พึงประสงค์จากการใช้สายตาแทะโลมเจ้าของวิหาร เรียกเลือดลมในร่างสูบฉีดรวมกันก่อเป็นอารมณ์ทางเพศที่มันไม่ควรจะเกิด
โกลด์เซนต์แคนเซอร์จึงตั้งใจจะเดินไปอาบน้ำ เผื่อทำธุระส่วนตัว?ของตนที่น่าอึดอัดนี่เสียด้วย
 ก่อนจะรู้สึกตัวได้ว่า  
ตัวเขาไม่ได้สวมใส่อะไรเลยสักชื้น 
ผ้าขนหนูผืนเล็กที่ปิดบังจุดสงวนไว้เมื่อคืนก็หลุดเพราะการขยับกายไปเสียตกอยู่ข้างตัว  

“ทำไมข้ามาอยู่ที่นี่ได้  แล้วเสื้อผ้าข้าหายไปไหน??? “

เมื่อเดทมาสค์สอดส่องหานู้นนี่นั่นได้สักพักก็เริ่มเอ่ยถามคนร่างเล็กที่ยังยืนพิงประตูมองอยู่ที่เดิม ด้วยสายตาอ่านยาก
...สายตาที่อยู่กึ่งกลางระหว่างความระอากับความสงสัย....
ดวงตาสีฟ้ากลอกตาเหนื่อยหน่าย

“เจ้าเมาไม่รู้ตัวเลยสิ่นะ...............”

“เอ้ะ??”

จมูกเชิ่ดทรงสวยผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆอย่างเอือมๆ มือเรียวขาวเลื่อนไปเกาเบาๆที่ศรีษะของตนอย่างเซงๆ

“เฮ้ออ..... ก็ตามนั้นแหละ นายเมาไม่รู้ตัวนั้นแหละ ก็เดินมาสลบที่วิหารข้านี่ไง......”

เสียงเล็กหวานบังคับให้คงที่ไม่ให้ตะวาดเจ้าตัวปัญหาที่นั่งเอ๋ออยู่บนเตียงของตนด้วยความใจเย็นอย่างถึงที่สุด

“แล้วข้าก็แบกเจ้ามาพักที่เตียงข้า  จัดแจงถอดเสื้อผ้าให้เองเสร็จสรรพและคอยดูแลเจ้าทั้งคืนยังไงล่ะ รู้ไว้ซ่ะด้วย !”

โกลด์เซนต์สวดยับ แม้มันจะมองเป็นภาระของตัวเอง แต่ร่างเล็กกลับไม่ได้รู้สึกฝืนอะไรกับการดูแลเพื่อนสนิทงี่เง่าคนนี้นักนะ 
เดทมาสค์ใจกระตุกวู่บเมื่อได้ยินคำว่าเจ้าตัวเป็นคนจัดแดงถอดเสื้อผ้าเขาทุกชิ้นรวมถึงคอยดูแลเจ้าตัวทั้งคืนด้วย
แต่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มก็หม่นแสงลงเมื่อนึกถึงเรื่องที่ควรนึกได้

“อา...........งั้นหร่อ”

โกลด์เซนต์แคนเซอร์มีท่าทีสำนึกผิดเล็กๆ  มือหนาควานหาผ้าขนหนูผืนเล็กบนที่นอนมาห่อหุ้มช่วงล่างไว้พร้อมลุกขึ้นเดินไปประจันหน้ากับเจ้าบ้านที่กอดอกมองอย่างยโส

“ขอบใจแล้วกันนะ  แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบาก” 

“..................................”

ดวงตาสีฟ้าคริสตัลช้อนมองดวงตาสีเข้มกว่าด้วยสีหน้าเย็นชา จมูกรั้นเชิดคนอย่างเย่อหยิ่งเป็นเชิงบอกกลายๆว่า รู้ตัวก็ดี  ก่อนจะเดินผ่านร่างสูงกำยำของเพื่อนสนิทเข้าไปในห้องเพื่อแต่งตัว เดทมาสค์จึงเดินเข้าห้องอาบน้ำไป 

ปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านร่างกายไป ดวงตาสีน้ำเงินราตรีเหม่อมองเพดานเบื้องบนว่างเปล่านิ่งงัน

.......ข้าคงเป็นภาระสำหรับเจ้าสิ่นะ.......

ด้วยทั้งน้ำเสียง แววตา ท่าทาง ทำให้เดทมาสค์แปลความหมายที่อีกฝ่ายพยายามจะสื่อให้รับรู้แบบนั้น  
มือกร้านยกขึ้นกุมขมับก่อนจะทรุดลงนั่งพิงพนังกระเบื้องปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลผ่านรดเส้นผมไปเรื่อย  

....ทำให้เจ้าลำบากอยู่เรื่อย....

เหมือนตัวเกะกะในชีวิตเจ้าเลย

.........ภาพในวัยเด็กย้อนกลับมา  ภาพที่เขาสามคนเล่นด้วยกัน ยิ้ม หัวเราะให้แก่กัน  ............

แต่ตอนนี้เหมือนมันเหินห่าง  สถานะและจุดยืนของพวกเรามันต่างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 
.
.
.


เดทมาสค์อาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เดินมาหยิบเสื้อผ้าของเขาที่เพื่อนสนิทซักไว้ให้เมื่อคืนแล้วแห้งแล้วมาใส่เตรียมกลับวิหารของตน โดยไม่พูดอะไรสักคำ 

“เดทมาสค์.............”

เสียงหวานละมุนเรียกอีกคนที่กำลังจะเดินออกจากปราสาทไป  โดยที่เจ้าตัวก็นั่งลงตรงโซฟารับแขกที่เขาใช้เป็นที่นอนเมื่อคืน โดยหันหลังให้อีกคนไม่ได้มองกลับมา  
เดทมาสค์หันมองตามเสียงเรียก

“ไม่จำเป็นต้องมาหาข้าเฉพาะเวลาเมาหร่อกนะ  เวลาว่างๆเจ้ามาหาข้าบ้างก็ได้”

โกลต์เซนต์ราศีมีน พูดพลางหันมายิ้มหวานหยดให้กับอีกคน
...รอยยิ้มที่ราวกับสามารถหยุดเวลาได้.....
 ร่างสูงลมหายใจกระตุกกึกชั่วขณะ จังหวะการเต้นของหัวใจก็เช่นกัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มมุมปากยียวนในแบบฉบับของเขา 

“เออ........ไว้เจอกัน”

เดินออกมาจากวิหารพิซซิส ใบหน้าคมคร้ามก็ประดับรอยยิ้มมีความสุขอย่างปิดไม่มิด เจ้าตัวเดินไปยิ้มไปทั้งทาง ผ่านวิหารแล้ววิหารเล่า ................ 

สำหรับตัวเขาก็ไม่ขออะไร  ขอแค่ไม่ต้องห่างเหินกับอโฟรดิเต้เท่านั้น เขาก็พอใจแล้ว
แม้บางทีท่าทีที่อีกฝ่ายมีให้จะดูห่างเหินอยู่ก็ตาม

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“เจ้านี่  ทำขนมอร่อยขึ้นหรือเปล่านะ??”

“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ??”

ณ  วิหารราศีพิจิก  เดทมาสค์ที่ตัดสินใจมาแวะปราสาทของมิโร่ได้เดินเข้ามาเยี่ยมเยียน โดยพบว่ามิโร่อยู่กับคามิว คนรักของเจ้าตัว  โกลด์เซนต์อควาเรียสตั้งใจจะทำขนมคัพเค้กมาทานคู่กับชาอยู่แล้วจึงลงมือเข้าครัวโดยมีมิโร่ให้กำลังใจอยู่ข้างๆ

ร่างสูงแกร่งของสกรอเปี้ยนเซนต์ยืนอยู่ด้านหลังคนรักร่างบอบบางแต่ส่วนสูงพอๆกับตน  มือแกร่งข้างนึงรวบเอวบางๆนั้นไว้  เจ้าของเรือนผมยาวสยายสีเขียวเข้มน่ามอง ยืนจดจ้องอยู่กับการเข้าครัวโดยไม่ได้ว่าอะไรมิโร่ที่เริ่มจะใช้จมูกซุกไซร้แก้มใสของตน 

แขกที่มาเยี่ยมนั่งเท้าคางกระดิกเท้าอยู่ที่โซฟาอย่างเบื่อหน่าย  ยิ่งมองภาพพลอดรักอย่างไม่เกรงใจคนโสดตรงหน้าด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกเหม็นเบื่อขึ้นมาเต็มที

“เสร็จแล้วล่ะ”
เจ้าของดวงตาสีม่วงสวยลุ่มลึกเช่นเดียวกับสีผมของมิโร่เอ่ยกับแขก พร้อมยกถาดคัพเค้กวานิลลามาด้วย  ร่างสูงเพรียวเอ่ยสั่งโกลด์เซนต์ราศีพิจิกให้นำชามาเสริฟด้วย มิโร่ก็พยักหน้าและทำตามอย่างว่าง่าย

“เจ้านี่ทำขนมกับเขาด้วยหรือเนี่ย  อย่างเจ้าเนี่ยนะ??”

“.........................................”

โกลด์เซนต์แคนเซอร์เอ่ยแซวอย่างจงใจ  เพราะเมื่อก่อนคามิวเป็นคนสุขุมเยือกเย็น เรียกได้ว่าเย็นชา สนเพียงการต่อสู้และค้นหาข้อมูล  ไม่มีใครเคยรู้หร่อกว่าเจ้าตัวจะมีโมเม้นต์แม่บ้าน??แบบนี้อยู่ด้วย 

“ตั้งแต่มีแฟน ก็เปลี่ยนขึ้นมาเชียวนา......น่าอิจฉาจริงๆ “

“.............................................”

คามิวไม่ได้แสดงทาทีเขินอายอะไรเลยแม้แต่น้อย  เดทมาสค์ที่ตั้งใจจะชวนคุยเริ่มจากแซวก่อนเริ่มรู้สึกหนาวๆสันหลังแปลกๆ 
.....อะไรกัน  ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนี่หว่า?.....

“อิจฉาก็ไปสารภาพรักกับอโฟรดิเต้ ซ่ะสิ่”

มิโร่มาพร้อมกับชุดชาหอมกรุ่นกับแก้วชาสามใบ วางลงโต๊ะแล้วนั่งลงข้างกายอควาเรียสเซนต์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับแขกผู้มาเยือน

“ใครจะบอกรักไอ้บ้าขี้เก๊กนั้นกันล่ะ!!” 

เซนต์แคนเซอร์ขึ้นเสียงฉุนแม้หน้าจะแดงเรื่อขึ้นมาทันทีก็เถ่อะ เรื่องอาการตกหลุมรักของเจ้าตัวชัดเจนเสียจนไม่บอกใคร ใครๆก็ดูออก จนไม่คิดจะหาข้อแก้ตัวแล้ว 

“ป๊อดสิ่นะ....”

เจ้าของดวงตาสีเขียวมรกตเข้มดั่งเช่นสีผมของคามิว เอ่ยเย้ยหยันเล็กๆอย่างช่วยไม่ได้  
...หน้าตาก็ไม่น่าใช่คนขี้อายนี่หว่า ใจฝ่อกว่าที่คิดซ่ะอีกนะ.........

“ใครป๊อดกันฟร้า!!!!!! ข้าแค่ไม่อยากจะยุ่งเท่านั้นเองแหละ!!!” 

แคนเซอร์เอ่ยอย่างฉุนๆก่อนจะยกชาขึ้นดื่ม พร้อมกับหยิบคัพเค้กหอมกรุ่นขึ้นทาน
รสชาติหอมหวานของวานิลลานุ่มละมุนลิ้นค่อยๆละเลียดละลายของในโพรงปากของผู้ทาน

“อร่อยแห่ะ ไม่หวานจัดจนเกินไปด้วย”

คนทำขนมได้แต่นั่งเงียบๆ จิบชาและทานขนมในส่วนของตน  ร่างสูงที่นั่งข้างกันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างชื่นชมปลาบปลื้มออกนอกหน้า จนเดทมาสค์นึกอยากจะขว้างคัพเค้กใส่หน้าคมสันนั้นสักถ้วยนึง

“จะว่าไปเดี๋ยวนี้เจ้าไม่แก้ตัวเลยเนอะ พอพวกข้าล้อว่าเจ้าชอบอโฟรดิเต้เนี่ย..........”
มิโร่เกาคางครุ่นคิด พร้อมเอ่ยและแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างนึกสนุก 

“ข้าเหนื่อยจะแก้ตัวแล้วล่ะ”

เดทมาสค์เอ่ยปลงๆ อย่างช่วยไม่ได้ 
เขารู้ว่าเพื่อนๆเริ่มดูออกเพราะอาการของเขามันปิดไม่มิด ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงเวลาพูดคุย  ท่าทาง  สายตาที่คอยส่งให้คนในคำนึง  หากใครสังเกตเห็นก็รู้ได้ทันทีนั้นแหละ 

“เจ้าดูออกง่ายขนาดนี้ เจ้าไม่คิดว่าอโฟรดิเต้จะรู้ตัวแล้วหร่อกหร่อ................”

คามิวเอ่ยเสียงนิ่งอย่างมีเหตุผล   เจ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้มสั่นไหวเล็กน้อย  ก่อนจะมานั่งทบทวนดีๆ
หรือเพราะบางทีที่อีกฝ่ายทำตัวห่างเหินกับเขามากขึ้นเป็นเพราะรู้แล้วว่าเขาแอบรักงั้นหร่อ??? 

“ม....ไม่มีทางหร่อกน่า.....หมอนั่นจะไปรู้ตัวได้ยังไง? ข้าไม่เคยบอกสักหน่อย”

แคนเซอร์ยกมือขึ้นสองข้างทำท่าปฏิเสธ ด้วยท่าทีที่ไม่มั่นใจนัก

“อโฟรดิเต้เป็นคนฉลาดเจ้าก็รู้..............”

คามิวเอ่ยเงียบๆอีกครั้งก่อนจะซดชาในส่วนของตน  เพียงประโยคสั้นๆ ก็ทำให้เดทมาสค์รู้สึกกังวลขึ้นมาได้
เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายรับรู้เลยว่าเขาคิดยังไงกับตน   
ไหนจะเพราะฐานะที่ค่อนข้างต่างกัน  ไหนที่จะคิดว่าเขาไม่คู่ควร  ไหนจะข่าวเรื่องเคียวโกอีก 

“......งั้นข้าควรทำอย่างไรดี.......”
เดทมาสค์เอ่ยเสียงสั่นน้อยๆกับคนตรงหน้าทั้งสอง  
ดวงตาต่างสีของอควาเรียสและสกรอเปี้ยนสบจ้องกันอย่างหาคำตอบวู่บนึง ก่อนที่โกลด์เซนต์ราศีพิจิกจะเป็นฝ่ายพูดก่อน

“ก็บอกไปตรงๆเลยดีกว่านะข้าว่า.......”

“ไม่ได้หร่อก!!!  ข้าไม่อยากให้หมอนั่นหลบหน้า ห่างเหิน หรือหายไปจากชีวิตข้า.....”

“...........................................................”

มือกร้านสองมือเลื่อนมากุมกันอย่างกังวล  ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหม่นแสงลงเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายจะกลายเป็นตีตัวออกห่างจากเขาไป 

“...ข้าว่าถ้าเขารู้แล้วจะตีตัวออกห่างเจ้า  เขาคงทำไปแล้วล่ะ... เขาคงหายไปจากชีวิตเจ้าไปแล้ว..”

มิโร่เอ่ยอย่างจริงจัง จ้องใจสบจ้องกับดวงตาสีราตรีของคนตรงหน้าอย่างจริงจังมากขึ้น  เดทมาสค์มีสีหน้าสับสนเล็กน้อย 

“นี่แหละ  ข้าคิดว่าหมอนั่นคงเริ่มรู้แล้ว  หมอนั่นเลยทำตัวเย็นชาใส่ข้า....”

เดทมาสค์เอ่ยอย่างกังวล  มิโร่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ เขามองสหายนั่งกังวลอย่างปิดไม่มิด  สกรอเปี้ยนไม่เข้าใจหร่อกว่าความรู้สึกคนตรงหน้าเป็นเช่นไร เพราะตนเองเป็นคนประเภทกล้าได้กล้าเสียและลูกตื้อสูง  ไม่ใช่คนขี้กลัวและขี้กังวลอย่างคนตรงหน้า


“ถึงจะเป็นแบบนั้น....แต่ก็ไม่ได้หายไปจากชีวิตเจ้าไม่ใช่หร่อ.......”


“..........................................”

เสียงนุ่มละมุนเอ่ยเรียบๆ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเบือนสบกับดวงตาสีม่วงประกายที่เรียบเฉย 
รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากเล็กน้อย ด้วยความโล่งอกมากขึ้น
ใจที่เป็นกังวลตอนนี้ก็เริ่มจะผ่อนคลายลงบ้างแล้ว

“ขอบคุณมากนะ ข้าสบายใจขึ้นเยอะเลยล่ะ”



“แล้วเจ้าจะสารภาพกับอโฟรดิเต้ตรงๆไหม?”   สกรอเปี้ยนเซนต์ถามอีกครั้ง

“ขอคิดก่อนสักคืนสองคืนนะ ขอบคุณสำหรับชาและขนมนะ  ข้าไปก่อนละ ............”

โกลด์เซนต์แคนเซอร์ลุกขึ้นบอกลาก่อนจะเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงกลับวิหารตนเองไป 

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------








“..................................................”

ณ วิหารแคนเซอร์  เจ้าของวิหารนอนเหยียดกายลงบนเตียงสีขาวสะอาดตา  สองแขนประสานท้ายทอยนิ่งเฉยอยู่ในห้วงความคิดส่วนตัว  ดวงตาคมกร้าวจ้องมองเพดานว่างเปล่านิ่งงันอย่างเหม่อลอย 

......พลันก็คิดถึงภาพในสมัยเด็ก.......

‘งั้นข้ากับแมรี่เป็นลูกแล้วกัน  เดทมาสค์เป็นพ่อ  อโฟรดิเต้เป็นแม่นะ’

เสียงของชูร่าวัยเยาว์ดังขึ้นในโสตประสาท  เขาเคยเล่นพ่อแม่ลูกด้วยกันยามเด็กด้วยสิ่นะ 

‘อ้าว  แมรี่เป็นผู้หญิงนี่ ทำไมไม่ให้เป็นคุณแม่ล่ะ?’
เดทมาสค์ส่งเสียงแจ๊วถามแก๊งค์เพื่อนอย่างแปลกใจ 

‘แมรี่อยากเป็นลูกมากกว่าค่ะ  จะได้มีแม่สวยๆแบบอโฟรดิเต้ด้วยเนอะ’
เด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนนึงที่เล่นเป็นเพื่อนกันสมัยเด็ก เอ่ยด้วยแววตาขบขัน 
เด็กชายหน้าสวยพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เพราะความงดงามที่เขามีมันก็ติดตัวฉายแววมาตั้งแต่เด็กแล้วเหมือนกัน

เดทมาสค์ตั้งท่าจะปฏิเสธทันที แต่.........

‘ไหนๆ ลูกๆทำการบ้านหรือยังจ้ะ?’

เสียงใสเหมือนเสียงเด็กผู้หญิงของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆข้างกายดังขึ้นเอ่ยกับเพื่อนของเขาทั้งสองคน  โดยชูร่ากับแมรี่ก็เริ่มจะหาเศษสมุดเก่าๆยกขึ้นมาเป็นการบ้านปลอมๆให้คุณแม่??ตรวจทาน 

‘เก่งมากเลยจ้าลูก  เดี๋ยวแม่ขอเข้าครัวก่อนนะ วันนี้จะทำสเต็กปลาซาบะให้ทานกันนะ’

ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายสนุกสนานเมื่อพูดคุยเหมือนแม่พูดกับลุกๆยังไงยังงั้น

อโฟรดิเต้วัยเด็กเดินหาของเล่น ของเหลือใช้ มาเทรวมกันใส่กระทะเก่าๆที่ใช้การไม่ได้แล้ว มือเล็กจับด้ามไม้ธรรมดาเขี่ยๆของในกระทะนั้นเป็นการทำอาหาร  ก่อนจะจัดแจงของที่ผัด??เสร็จแล้วลงจานสี่จาน ทำท่ากำลังจะไปเสริฟ

‘แม่ค่ะ  พ่อยังไม่กลับบ้านหร่อค่ะแม่’
เสียงใสจากเด็กผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้นอย่างคนเป็นลูกสาวรอพ่อกลับบ้านได้อย่างตีบทแตก

ดวงตาสีฟ้าสวยทำท่าสงสัย  ยกแขนขึ้นมองข้อมือขาวทำท่าเหมือนดูนาฬิกา ก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ

‘เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะจ้ะ  ไม่ต้องห่วงนะ  ถ้าพ่อมาสาย แม่จะตีก้นพ่อเอง!’

อโฟรดิเต้ตัวน้อยวางจานอาหาร??สี่จานลงแต่ละตำแหน่ง ก่อนจะประกบมือเล็กสองมือทำท่าหักข้อมือน่าเกรงขาม 
เดทมาสค์ตัวน้อยถอนหายใจปลงๆ ก่อนจะ.........

‘ก๊อกๆๆๆ ‘  

เดทมาสค์ตัวน้อยเคาะอากาศแล้วส่งเสียงเป็นเสียงประตูถูกเคาะ  เป็นชูร่าตัวเล็กๆที่วิ่งไปทางที่อีกคนยืนอยู่และทำท่าเปิดประตูที่ไม่มีอยู่จริง

‘พ่อกลับมาแล้ว’  

ลูกผู้ชายเป็นเด็กเงียบๆ  เรียบร้อย  เอ่ยเบาๆ ก่อนจะลากเด็กผมสีน้ำเงินเข้มมาที่โต๊ะอาหารจำแลง

‘กลับมาแล้วหร่อคุณ’

เสียงเล็กหวานใสเอ่ยพร้อมแย้มรอยยิ้มหวานหยดที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นให้  ทำเอาคนเล่นเป็นคุณพ่อหน้าแดงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

‘ครับ  ผมกลับมาแล้วล่ะที่รัก^^’

เดทมาสค์ตัวน้อยตีบทแตกกลับไปบ้าง  เรียกเสียงหัวเราะคิกคักให้กับลูกๆทั้งสอง

เด็กชายผมสีน้ำเงินเข้มนั่งลงตรงข้างๆกับเด็กชายตัวเล็กผมยาวสยายสีฟ้าสว่าง พร้อมกับทำท่าทานอาหารกับคุณลูก??ทั้งสองคนตรงหน้าด้วย  

‘พ่อป้อนแม่หน่อยนะค่ะ’     สักพัก แม่รี่ก็เอ่ยเสียงออดอ้อนพ่อของเธอ????

มือของเด็กผู้ชายจับช้อนปลอมแล้วทำท่าตักอาหารในจานแล้วหันไปทางเพื่อนตัวเล็กๆที่นั่งข้างกัน

‘แม่  อ้ำๆๆๆ นะ’  

‘อ้ามมมมมมมมมมมมมม’

ทำท่าป้อนกันเสร็จสรรพ  ลูกชายตัวเล็ก??? ที่นั่งมองอยู่ก็แสยะยิ้มมุมปากเบาๆ  พร้อมเอ่ย 

‘พ่อกับแม่เนี่ย รักกันจังเลยนะครับ’

อโฟรดิเต้กุมแก้มสองข้างอย่างเขินอาย  เดทมาสค์มองคนตีบทแตกเกินความจำเป็นด้วยสายตาตื่นเต้น?? เพราะเด็กชายหน้าหวานหน้าแดงแปร้ดเป็นลูกตำลึงจนสังเกตได้

‘พ่อรักแม่ไหมค่ะ?’

แมรี่ถามคุณพ่อ???ของเธอ  เดทมาสค์ก็เริ่มคิดว่าจะมาไม้ไหนกันล่ะทีนี้  แต่สายตาของทั้งสองคนที่ออกอ้อนเว้าวอนเกินเรื่องจริง  ทำเอาหมั่นไส้เล็กๆแต่ก็ไม่ได้แตกคาแรคเตอร์คุณพ่อ 
มือของเด็กชายกุมมือบางของคุณแม่?? เอาไว้พร้อมส่งสายตาร้อนแรง???ให้แก่กัน 

‘รักสิ่ เนอะแม่เนอะ’

คุณพ่อบอกรักคุณแม่ให้คุณลูกดู เป็นตัวอย่างครอบครัวที่ดี จะได้ไม่มีปัญหาครอบครัวในภายภาคหน้า ไม่ใช่เรื่องที่ควรปฏิเสธจะเล่นตามบทสิ่นะ 
เมื่อคุณพ่อบอกรักคุณแม่   คุณแม่ก็หน้าแดงอาย  ดวงตาสีฟ้าคริสตัลหลุบลงอย่างเขินอาย เดทมาสค์จ้องท่าทางน่ารักนั้นอย่างไม่กระพริบตา  ไม่คิดว่ามาเล่นอะไรแบบนี้จะได้เห็นมุมน่ารักๆของเพื่อนสนิทตัวเองแบบนี้ด้วย 
แล้วใบหน้าหวานดั่งสตรีของเด็กน้อยก็หันมาสบตากับเด็กชายผมสีน้ำเงินน่ามอง ปากเล็กจิ้มลิ้มขยับยิ้มอ่อนหวานละมุนจนน่าลิ้มลอง พร้อมสายตาที่สื่อความหมายมากไปกว่าการล้อเล่น

‘อืม  ฉันรักคุณ’

เสียงหวานเอ่ยเบาๆอย่างนิ่มนวล  เดทมาสค์รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น  เด็กชายเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก รู้สึกเหมือนโดนสารภาพรักเข้าจริงๆยังไงยังงั้น  แถมใจก็ดันเต้นแรงจนแทบจะหน้ามืดล้มลงอีกด้วย 

‘ตีบทแตกใช่มั้ยล่ะ?’

อโฟรดิเต้ที่เห็นอีกคนยืนนิ่งปากค้างจึงเอ่ยตัดบทก่อนที่สติของอีกคนจะไปไกลกว่านี้ 

จากนั้นชูร่าและแมรี่ก็เดินมาหาเจ้าเด็กชายผมลอนสีฟ้า มาชื่นชมในความน่ารักของการเล่นบทละครได้ยอดเยี่ยมนั้น  เดทมาสค์เพียงแค่มองสามคนเงียบๆ อย่างพยายามฝืนให้ใจตัวเองกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ 

‘ทำไมไปบอกรักแบบนั้นล่ะ  เดี๋ยวไอ้บ้านั่นก็คิดจริงจังหร่อก’

ชูร่าเอ่ยเสียงดังพอได้ยินกันสี่คน  เดทมาสค์สะดุ้ง ก่อนจะวิ่งเข้าไปทะเลาะกับชูร่าด้วยเพราะสรรพนามที่ใช้เรียกเป็นเหตุให้ขุ่นเคือง  
ก่อนจะหันมามองเด็กชายผมยาวลอนสีฟ้าสว่างที่ยืนหัวเราะเบาๆ เด็กคนนั้นกุมมือสองข้างแล้วบิดไปมาอย่างเขินอายน้อยๆ ก่อนจะจ้องมองเด็กชายผมสีน้ำเงินเข้มตาไม่กระพริบ

‘เดทมาสค์ไม่ว่าอะไรหร่อกเนอะ’

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

. . . . .  . . . . . . .  .. . . . . . . . . . . . .. . . . . . .  . .  . . .  . . . .  . . . .  . . . .  .

ร่างสูงคำนึงถึงรอยยิ้มในวัยเด็กนั่น  หลังจากนั้นมา ทุกคนยกเว้นเด็กผู้หญิงคนเดียวที่มาเล่นเป็นเพื่อน  ได้ออกแยกย้ายไปฝึกวิชาเพื่อเตรียมเป็นเซนต์กัน ห่างหายกันไปนาน พอกลับมาเจอกัน  ทุกคนคือผู้ใหญ่ที่กายและใจเพรียบพร้อมต่อการเป็นเซนต์ผู้ปกป้องความยุติธรรม ทั้งยังได้รับเลือกให้เป็นโกลด์เซนต์ ออร่ารังสีนักรบแผ่ออกมาจากทั้งชูร่าและอโฟรดิเต้จนตัวเขาสัมผัสได้เลย  เขามองเห็นสหายในวัยเด็กสองคนจริงจังในจุดยืนของตัวเองมากมายขนาดนั้นก็อดที่จะคิดถึงเรื่องราวสนุกๆในวัยเด็กไม่ได้  แต่ก็อย่างว่า  ทุกคนเกิดมาเพื่อเป็นเซนต์เป็นนักรบ  ต้องชัดเจนในจุดยืนของตัวเอง 

....แต่กระนั้นเขาก็ยังจำได้ ว่าอโฟรดิเต้ก็ยังคงยิ้มอ่อนโยนให้เขาอยู่ดี......

“ถ้าไม่บอกความรู้สึกนี่ด้วยตัวเอง คงได้เป็นไอ้ขี้ขลาดไปจนวันตายแน่ๆ”

ชีวิตของนักรบแข็งแกร่ง แต่หารู้ไม่ว่าศัตรูที่แข็งแกร่งจะโผล่ออกมายามไหน  และพวกเขาก็ไม่สามารถกำหนดเวลาตายของตัวเองได้เลย แม้โกลด์เซนต์จะไม่กลัวความตาย แต่หากมีสิ่งที่ต้องทำก่อนนั้น  ก็ควรจะทำอย่าทิ้งให้ค้างคา  ยามหลับใหลจะได้หลับอย่างสบายไม่มีห่วงอะไรบนโลกใบนี้ 

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มฉายประกายมุ่งมั่น  ใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะกับการตัดสินใจของตนเอง 
ในหัวก็นึกถึงแต่ภาพรอยยิ้มอ่อนโยนหวานหยดในวันวานและที่ผ่านมา 

“ข้าจะสารภาพรักกับเจ้า  อโฟรดิเต้.........”


.
.
.
.
.
.
.
.
.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



อย่างว่า  ไม่มีใครรู้เลย ว่าเราจะจบชีวิตลงเมื่อไหร่  โดยเฉพาะกับผู้เป็นเซนต์ด้วยแล้ว
.
.
.
..
..
.
.

“อะไรนะ?  เดทมาสค์ตายแล้วงั้นหร่อ............”
.
...
.
.
.

ข่าวจากชูร่าทำเอาดวงตาสีฟ้าคริสตัลเบิกขึ้นอย่างตกใจ และหม่นแสงลงอย่างชัดเจนในเวลาเดียวกัน 
....หลังจากการที่พวกบลอนด์เซนต์ที่อ้างว่าพาอาเทน่าตัวจริงมา และจะมากำจัดเคียวโก  งานของพวกเขาก็ช่างหนักหนาเสียเหลือเกิน  ทั้งต้องคอยปกป้องเคียวโกและต้องคอยต่อสู้คุ้มครอง แม้ในคราวเดียวกันใจจะสงสัยในเคียวโกคนปัจจุบันก็ตามแต่กระนั้นพวกเขาบางส่วนก็เลือกที่จะจงรักภักดีกับเคียวโกและปกป้องจนชีพมลายไป
.
.
อโฟรดิเต้และเดทมาสค์รวมอยู่ในเซนต์จำพวกนั้น
มันเกิดขึ้นรวดเร็ว เพียงวันถัดมา พวกบลอนด์เซนต์ทั้งสี่คนก็ฝ่าด่านวิหารโกลด์เซนต์ขึ้นมาและในที่สุด 
.......เดทมาสค์ก็ถูกสังหารเป็นคนแรกๆ 



“ข้ามาเตือนเจ้าเพียงเท่านั้น เพื่อไม่ให้การป้องกันวิหารสุดท้ายของเจ้าหละหลวม จำไว้ซ่ะละ”  ชูร่าเอ่ยเย็นเยือก ก่อนจะรีบกลับไปที่วิหารของตนทันที

ทิ้งให้ร่างบางเพรียวยืนจมอยู่ในความคิดของตนอยู่เพียงลำพัง 
....ลำพัง.....
..
.
.
น้ำใสๆไหลอาบแก้มจากดวงตาสีฟ้าน้ำงาม เนื่องด้วยความจริงที่ได้รับรู้มีผลกระทบทำให้จิตใจสับสนว้าวุ่น 
และที่สุดคือเจ็บปวดกว่าครั้งไหนๆ..................
  ปากอิ่มสวยสั่นน้อยๆก่อนจะขบเม้มลงอย่างเจ็บปวด 
ร่างกายชาวาบไปทัง้ตัว สมองอื้ออึงไม่สามารถรับรู้อะไรได้ชั่วขณะ ปวดหนึบที่กลางหน้าอก ก้อนสะอื้นที่กลั้นไว้แทบไม่อยู่ทำให้จุก  อึดอัด  
จนทำอะไรไม่ได้ 

‘อืม  ฉันรักคุณ’

เสียงของตนเองในวัยเด็กที่เล่นละครเป็นคุณแม่บอกรักคุณพ่อ ฉายเข้าในมโนความคิดของคนหน้าสวยเกินชาย  ยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี ว่าตอนนั้นเขา.............


........จงใจแย้มยิ้มเพื่อสื่อความหมายที่พุดออกไปอย่างตั้งใจขนาดไหน............



“ฮึ่ก............”

ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตาที่พลั่งพรูออกมาไม่หยุด ยู่ลงตามแรงอารมณ์ สะกดกลั้นเสียงสะอื้นไห้ ให้ได้มากที่สุด แม้มันจะยากเย็นเหลือเกิน  มือขาวกำเกร็งแน่นจนขึ้นข้อ 
ตอนนี้พิซซิสกำลังรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเกินกว่าจะยืนไหว

แต่กระนั้นตัวเขาที่มั่นคงในสัจจะหน้าที่ก็ยังไม่ทรุดล้มลง 
.
.
.
.....จะทรุดล้มลงไม่ได้....
.
.
.

มือขาวเลื่อนขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนสายตาแสนเจ็บปวดจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เยือกเย็น

..........ต่อให้ชีวิตนี้จะต้องเสียไปข้าก็ไม่เสียใจ ข้าจะทำหน้าที่ของข้าให้สำเร็จ................

.............ชดเชยในสิ่งที่เจ้าทำพลาดไปด้วย.............


ร่างเพรียวบางแต่แข็งแกร่งเคลื่อนกายเดินไปด้านหน้าวิหาร  รอคอยศึกที่ใกล้จะมาถึงตัวเขาเต็มที
.
.
.
.
.
..
..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



เมื่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นถูกทำให้กระจ่าง ว่า ซางะ โกลต์เซนต์เจมินี่ที่ต้องการขึ้นครองตำแหน่งเคียวโกเกิดอิจฉาไอโอรอสสหายสนิทที่สุดท้าย ชายแกร่งตรงหน้าเขาก็ถูกรับเลือกจากเคียวโกคนเก่า ว่าให้ขึ้นเป็นเคียวโกคนต่อไป 

เขาที่ก่อกบฏจะฆ่าทารกน้อย ที่เป็นร่างทรงของอาเทน่าก็ถูกไอโอรอสรู้ทันและพาทารกนั้นหนีไปจากที่นี่ 
......ด้วยใจที่เจ็บปวด.......

ถึงร่างสูงของชายผู้แข็งแกร่งจะรับรู้ความเป็นจริง ว่าเซนต์เจมินี่กำลังจะทำอะไรต่อไป ซึ่งมันเลวร้ายแค่ไหนเขาก็รู้  เขาก็ต่อต้าน แม้อีกฝ่ายจะไม่ฟัง ทั้งยังสั่งชูร่าให้ตามมาสังหารเขาซ่ะ  
...แต่ไอโอรอสก็ไม่สามารถเลิกรักซางะได้.....

เมื่อไอโอรอสตาย แต่ไม่มีอะยืนยันว่าเด็กทารกที่ไปด้วยตายหรือไม่ เคียวโกปลอมๆ จึงขึ้นครองตำแหน่งเรื่อยมา จนเรื่องก็ต้องจบลงเมื่อบลอนด์เซนต์รุ่นของเซย่าปรากฏตัวขึ้นเปิดโปงความจริงและกำจัดเขาไปด้วย 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.

.
.
.
.
..
.
.
..
.


จนในที่สุดเรื่องก็เกิดขึ้นมาอีก เมื่อสงครามกับเทพเจ้าฮาเดสผู้ครองยมโลก 
โกลด์เซนต์ที่ตายไปแล้วได้ถูกฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งเพื่อสังหารอาเทน่า รวมถึงท่านชิออนเคียวโกคนก่อนสหายสนิทของโดโก โกลต์เซนต์ราศีตุลย์ที่เป็นมากกว่าเพื่อน

พวกเขาถูกห้ามให้มีจิตใจที่นึกจะศรัทธาในตัวอาเทน่า หากคิดทรยศฝั่งสเปคเตอร์เพียงนิดเดียว พวกเขาจะตายทันที  ชีวิตที่ได้มาใหม่จะต้องศูนย์เปล่า  
แม้สุดท้ายแล้วโกลด์เซนต์ในชุดเซอร์พิสจะแผ่จิตสังหารออกมาอย่างมหาศาลเพื่อทำศึกครั้งนี้ได้ แต่ใจที่มั่นคงต่ออาเทน่าไม่เคยสั่นคลอนลงเลย




“ไง ชีวิตที่ได้มาใหม่ ไม่เลวใช่มั้ยล่ะ......”
โกลด์เซนต์ราศีกรกฏ หนึ่งในผู้ที่ถูกชุบชีวิตอยู่ในชุดเกราะเซอร์พิส แคนเซอร์ เดทมาสค์ เอ่ยกับโกลด์เซนต์คนสนิทที่ถูกปลุกขึ้นมาในชุดเซอร์พิสเช่นกัน

“หึ นั้นสิ่นะ............”


อโฟรดิเต้ขยับยิ้มมีเลศนัยให้อีกคน เซนต์ทั้งสองต้องโจมตีเป็นคู่แรก ทั้งสองไม่มีเวลาคิดหรือปิติยินดีอะไรทั้งนั้น แคนเซอร์และพิซซิสแผ่จิตสังหารอันรุนแรงกลบความรู้สึกทุกอย่างด้วยความทุ่มเททุกอย่างไม่กลัวตาย 


....และก็เป็นเขาสองคนที่จากไปจากสนามรบนี่ก่อนใคร....

เหมือนในจิตวิญญาณจะสื่อถึงกันได้เพียงเล็กน้อย

‘อ่า ตายซ่ะแล้ว  ให้ตายสิ่ ไม่สนุกเลย’
เสียงทุ้มกร้าวติดจะเซ็งๆดังขึ้นในมโนของเซนต์ผู้งดงามที่สุด  อโฟรดิเต้หันไปหาร่างของสหายที่นอนรวยรินไม่ต่างกัน  เดทมาสค์ที่กำลังจะขาดใจสบมองดวงตาสีสวยของอีกคนที่กำลังจะหม่นแสง ก่อนที่จะเสียงทุ้มกร้าวนั้นจะดังขึ้นอีกครั้งในหัวของเซนต์ราศีมีน
‘แต่ไม่เป็นไรหร่อกนะ ถึงยังไงข้าก็ยังได้พบกับเจ้าอีกครั้ง..........’

ดวงตาสีฟ้าใสดั่งเพชรเบิกขึ้นเล็กน้อยที่ฟังจบ เสียงนั่นจบเดทมาสค์ก็ขาดใจไปทันที  ร่างแกร่งกำยำข้างกายนอนแน่นิ่ง ไม่มีกระแสชีวิตใดๆให้สัมผัสถึงอีก ปากอิ่มสวยแย้มยิ้มเบาบางก่อนจะหลับตารับความเป็นจริงเมื่อทนพิษบาดแผลที่ได้รับไม่ไหว อโฟรดิเต้ก็สิ้นใจไปอีกคน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
..


“อา  ได้เจอกันอีกแล้วสิ่นะเนี่ย”

“นั้นสิ่นะ”

หน้ากำแพงวิปโยค กำแพงกั้นนรกและเอลิเชี่ยน พวกเขาถูกเรียกขึ้นมา รวมถึงผู้ที่ตายไปแล้ว
เพื่อให้ช่วยใช้แสงของโกลด์คลอธทำลายกำแพงวิปโยค เปิดทางให้กับพวกเซย่าได้เข้าไปช่วยอาเทน่าและจัดการเทพฮาเดสลงให้ได้


โกลด์เซนต์ทั้ง12ยอมสละชีวิตทุกคนเพื่อทำการใหญ่ครั้งนี้โดยไม่เสียดายชีวิต 
เสียงบอกรักกันครั้งสุดท้ายของคู่รักแว่วมาให้ได้ยิน ไม่ว่าจะเป็นมิโร่ที่ให้อภัยคามิวที่เคยใส่ชุดเซอร์พิสจะสังหารอาเทน่ามาเมื่อครั้งหนึ่ง ทั้งสองคนกุมมือกันไว้หลวมๆ พร้อมยิ้มอบอุ่นให้แก่กัน
หรือจะเป็นชากะที่เมื่อผละกอดจากมู โกลด์เซนต์แอเรียสที่มีสถานะคนรักของตนด้วยความรู้สึกคะนึงหา 
‘ครั้งนี้เราก็จะได้ไปด้วยกันจริงๆแล้วสิ่นะ’  ซางะเอ่ยกับไอโอรอส  ร่างสูงกำยำของโกลด์เซนต์ซาจิทาเรียสเคลื่อนเข้ามาจุมพิษกับเจมินี่เซนต์คนพี่แผ่วเบา 
และคนอื่นที่พยักหน้าพร้อมใจกันก่อนจะจากกันไป



‘อโฟรดิเต้................’  
ท้ายที่สุด บรรยากาศอันน่าคิดถึงและโศกเศร้าไปพร้อมกัน เรียกให้แคนเซอร์ เดทมาสค์เอ่ยกับสหายข้างกาย

ใบหน้าหวานใสหันมาสบมองกับสหายสนิท

‘เจอกันครั้งนี้ยังงดงามเหมือนเดิมเลยนะเจ้าน่ะ ‘

สุดท้าย เจ้าตัวก็ทำได้เพียงแค่พูดอ้อมๆแบบนี้ไปเท่านั้น   แค่นี้เขาก็แทบจะสำลักความสุขก่อนตายแล้ว

‘ของมันแน่อยู่แล้ว’

.
.
.
.
.
..
.
แม้ความรู้สึกรักจะมีมากมายจนเอ่อล้นเก็บไม่มิดขนาดไหน สำหรับโกลด์เซนต์แคนเซอร์นั้น มันก็ไม่สำคัญเท่ากับการมีชายหน้าสวยผมยาวลอนสีฟ้าสว่างผู้นี้มาอยู่เคียงข้าง 
ดวงตาซื่อตรง มั่นคงต่างเฉดสีจ้องตอบกัน พร้อมปรากฏรอยยิ้มมีชัยของทั้งคู่ มือหนาเอื้อมกุมมือเรียวบางของอีกคนแน่น ซึ่งอโฟรดิเต้ก็กระชับมือนั้นตอบกลับไปเช่นกัน 
.
.
.
.
.
.
.
.
แค่นี้ก็ดีมากพอแล้ว.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..


................. 

.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.----------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...
.

ท่ามกลางการหลับใหลอันแสนสงบของเหล่าโกลด์เซนต์ จู่ๆก็มีใครบางคนปลุกพวกเขาขึ้นมาอีกครั้ง 
โกลด์เซนต์ทั้ง12  คืนชีพอยู่ ณ แอสการ์ด ดินแดนที่เป็นฤดูหนาวตลอดทุกเวลา เหน็บหนาว ห่างไกล  แต่ตอนนี้ที่พวกเขาทั้ง12ถูกปลุกขึ้นมาโดยบังเอิญ ก็พบกับแอสการ์ด กลายเป็นดินแดนผาสุกที่ไม่ใช่หน้าหนาว  เป็นเมืองฤดูกาลปกติ มีดอกไม้และผักผลไม้ ผลผลิตทางการเกษตรค้าขายได้  
แต่มันมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เกี่ยวกับเรื่องของต้นไม้ใหญ่ที่เกิดขึ้นมากะทันหัน ว่ากันว่าเป็นต้นไม้ที่ทำให้ชาวเมืองแอสการ์ดอยู่กันอย่างสงบสุขไม่ต้องเหน็บหนาวอย่างที่เคย  และรวมถึงท่านแอนเดรียส ที่ว่าเป็นคนใจดีและคอยรักษาผู้คน นั้นด้วย

เหล่าเซนต์รู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล 

ชีวิตใหม่ที่ได้มาพร้อมกับเมืองที่ผาสุก  ทำให้บางทีก็เผลอกันบ้าง ที่จะรู้สึกดีที่ได้กลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง แม้ว่าจะทำใจถึงการตายล่วงหน้าเอาไว้บ้างแล้ว 
.
..
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
“พี่ชายเหม็นเหล้า  จะเอาดอกไหนดีล่ะครับ”  เสียงใสเจื้อยแจ๊วของเด็กชายตัวเล็กๆคนนึงที่ร้านดอกไม้ข้างทางร้านนึง มีดอกไม้ขายหลายชนิด ซึ่งปกติถ้าเป็นแอสการ์ดในยามปกติไม่มีต้น อิกราชิล คอยคุ้มครองล่ะก็ คงไม่มีแน่นอนร้านดอกไม้สดแบบนี้ 
หญิงสาวเจ้าของร้านยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ชายหนุ่มตรงหน้า รวมถึงเด็กชายตัวน้อยคนเมื่อสักครู่  แถมยังมีเพื่อนๆเด็กตัวน้อยๆทั้งหญิงและชายอีกสามคนอีกด้วย  ดูท่าทางผู้หญิงคนนี้คงต้องหาเลี้ยงเด็กๆพวกนี้เป็นแน่


“ดอกไหนน่ะหร่อ?? นั้นสิ่  ชั้นเลือกดอกไม้ไม่ค่อยเป็นซ่ะด้วยสิ่ “


เดทมาสค์ก้มมองสำรวจดอกไม้แต่ละชนิดที่วางเรียงรายกันในกล่องไม้อวดความสวยงามและกลิ่นหอมเฉพาะชวนให้สัมผัส 

.....เมื่อเห็นดอกไม้เหล่านั้นก็พลันคิดถึงใครบางคนขึ้นมาจับใจ.....



คนที่เป็นเหมือนดอกไม้ สวยงาม ยั่วยวน พร้อมมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว ล่อใครต่อใครให้เข้าไปหลงรักและติดกับ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
.
.
.
.
.
.
.

“เอาดอกกุหลาบแดงตรงนั้นดอกนึงครับ “
.
.
.
.
.
.

ชายหนุ่มเสียงหวานเอ่ยขึ้นข้างๆกายของโกลด์เซนต์แคนเซอร์ในร่างมนุษย์ปกติ นั้นคือเพียงสวมใส่เสื้อผ้าแบบปกติชนสบายๆ  
เสียงหวานคุ้นหูแปลกๆ เรียกดวงตาสีน้ำเงินลุ่มลึกให้หันไปมอง 

ดวงตาสีน้ำเงินนั้นเบิกกว้างเล็กๆ ใบหน้าตกใจที่เห็นได้ชัดปรากฏขึ้นฉายบนใบหน้าคมคร้าม
ชายข้างกายมีผมยาวสยายสีฟ้าเป็นลอนคลื่นสวย ใบหน้าราวกับตุ๊กตานั้นเขาจำได้ดี ดวงตาสีฟ้าคริสตัลใสสำรวจจับจ้องดอกไม้ที่เรียงรายกันอวดโฉมด้านหน้า ปากอิ่มสีชมพูอ่อนเผยอหายใจเล็กน้อย พร้อมยิ้มบางเบาเมื่อต้องตาต้องใจดอกไม้งามตรงหน้า ดวงตาสีฟ้าสว่างประดับขนตาพรือหนาเป็นแพรกระพริบไปมา จับจ้องภาพเหล่าดอกไม้สวยงามไม่สนใจอย่างอื่นทำให้ดูน่าเอ็นดูอยู่ในที  ร่างกายเพรียวบางสูงสมส่วนสวมใส่ชุดไปรเวท ตัวเสื้อเชิ้ตเป็นสีชมพูสดใส กางเกงขาวยาวสีขาวเมื่อใส่เข้ากับร่างดูดีนั้นทำให้มันยิ่งขับสีผิวขาวราวน้ำนมให้ดูเด่นมากยิ่งขึ้น รวมถึงเน้นสัดส่วนโค้งเว้าได้รูปสวยงามชัดเจนโดยมิได้ตั้งใจอีกด้วย  


ปากบางประดับเคราบางๆแย้มยิ้มสุขใจเมื่อมองคนข้างกาย ความรู้สึกดีใจและคิดถึงถาโถมกันจนน้ำตาแทบจะไหลออกมาตรงนั้นได้ 


สุขใจจนบางที แง่คิดของตนเองก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็น 

....อยากรัก..........


“โย่ว “
เดทมาสค์เดินเข้าไปแตะไหล่บางของคนข้างกาย ดวงตาสีฟ้าสว่างตวัดมามองอย่างฉุนฉียว ก่อนจะผ่อนลงเป็นความปิติยินดีแทนที่ เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เข้ามาทักทายเขา

“เจ้านี่เอง....”

ใบหน้าหวานละมุนยิ้มอ่อนโยนในแบบที่เดทมาสค์หวั่นไหวง่ายๆพร้อมเอียงคอมองน้อยๆ ทำเอาโกลด์เซนต์แคนเซอร์ใจเต้นตุ่มๆต่อมๆเกินกว่าจะต้านทานได้อีกต่อไปแล้ว

ดวงตาสีน้ำเงินลุ้มลึกเลื่อนมามองเด็กชายที่กำลังจะยื่นดอกกุหลาบดอกเดียวให้กับสหายเก่าของเขา 
ก็ต้องเบรกเอาไว้ก่อน  เดทมาสค์เอ่ยให้เด็กชายนำดอกกุหลาบแดงสดดอกเดียวนั้นมารวมกันเป็นช่อนึงสวยๆ  นั้นคือเขาสั่งทำช่อดอกไม้จากตรงร้านนั่นทันที  เรียกสายตางุนงงจากคนข้างกาย 

“อะไรของนายล่ะนั่น??”

“ว่าไงเล่า  สบายดีใช่มั้ยนายน่ะ “

เดทมาสค์เปลี่ยนไปถามเรื่องอื่นแทน  อโฟรดิเต้ยิ้มรับแล้วตอบกลับ  ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนิทสนม ถึงแม้จะมีบางคำเป็นโค้ดลับไว้คุยเฉพาะโกลด์เซนต์ก็ตาม  เด็กสาวและเด็กชายในร้านดอกไม้อีกสองสามคนจ้องมองคนทั้งคู่คุยกันอย่างเข้าขาจนดูสนิทสนมกันแปลกๆ 

แล้วช่อดอกไม้ที่เขาสั่งก็เสร็จพอดี   ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดขนาดกลางสวยงามประดับอยู่ในช่อดอกไม้สีขาวผูกโบว์ริบบิ้นสีแดงขับให้สีกุหลาบเหล่านั้นเด่นขึ้นไปอีก
เดทมาสค์ยื่นช่อดอกไม้ให้คนข้างกายที่ยืนทำหน้ามึนงง โดยที่เจ้าตัวไม่หันหน้าไปมอง


“ร....รับไปสิ่..... ชั้นให้ “


อโฟรดิเต้มองท่าทีเก้ๆกังๆ  ของเจ้าตัว ก่อนจะยิ้มร่าเริงโดยที่เดทมาสค์มองไม่เห็นมัน 
 มือเรียวขาวเอื้อมมาหยิบช่อดอกไม้จากมือคนตรงหน้า จมูกรั้นได้รูปจรดลงดอมดมกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ในช่อสีสด เดทมาสค์เหลือบมองการกระทำอันแสนน่ารักน่าชังนั้นเงียบๆ  


“ขอบคุณนะ”

ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว...................

แคนเซอร์ เดทมาสค์รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นลมจนเดินไม่ได้  หน้าเริ่มมืดๆชาๆยังไงไม่รู้


“พี่ชายคนสวยเป็นแฟนของพี่ชายเหม็นเหล้าหร่อค่ะ”
.

.

เด็กสาวตัวน้อยในร้านขายดอกไม้เอ่ยถามร่างเพรียวบางที่ยืนรื่นเริงอยู่กับดอกไม้ในช่อ 
คนเหม็นเหล้าที่ว่านั้น เมื่อได้ยินประโยคที่เด็กสาวเอ่ย ท่าทีเลิกลั่ก พูดตะกุกตะกักก็เข้ามาแทนที่ทันที 
ท่าทีเขินอายจนดูน่าสงสัย สร้างความหมั่นไส้เล็กๆให้กับโกลด์เซนต์ราศีมีนที่ไม่เคยมีคำว่าอายอยู่ในโสตประสาทเท่าไหร่นัก


“ไม่ได้เป็นจ้า “


เสียงหวานตอบกลับเด็กสาวตัวเล็กไป เด็กสาวพยักหน้าเข้าใจ เดทมาสค์ทำท่าโล่งอกแสดงให้เห็นทันที แต่จริงๆนัยน์ตาก็แอบซ่อนความเศร้าที่ปิดไม่มิดเอาไว้  ทั้งที่เขาคิดแล้วแท้ๆว่าไม่จำเป็นต้องเป็นคนรักกันก็ได้  แต่กลัวต้องคอยมาเจ็บปวด มาน้อยใจกับเรื่องไม่เป็นไรออกจะบ่อยจนดูสำคัญตัวเองเกินไป


“พี่ชายเหม็นเหล้าไม่ยอมมาจีบพี่สักที พี่เลยยังไม่ได้เป็นแฟนกับเขาจ้ะ”


ใบหน้าคมคร้ามหันขวับอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกโตอย่างตกใจกับคำพูดที่คนหน้าหวานเกินชายเอ่ยแก้ข้อสงสัยให้เด็กๆในร้านขายดอกไม้รับรู้ 
ดวงตาสีฟ้าตวัดมองร่างกำยำข้างกายแล้วแย้มยิ้มมีเลศนัยส่งมาให้ 


“ถ้าพราชายเหม็นเหล้ามาจีบ  พี่ก็จะเป็นแฟนพี่ชายเหม็นเหล้าเลยหร่อค่ะพี่ชายคนสวย”


เด็กสาวเอ่ยถามเหมือนเป็นแม่สื่อให้ยังไงยังงั้น  เดทมาสค์ตะลึงนิ่งค้างอยู่กับที่ขาแกร่งกลับก้าวไม่ออก รู้สึกตัวชาเหมือนถูกไฟดูดอย่างรุนแรง  
มือเรียวขาวปัดสยายผมยาวสลวยต้องแสงแดดเป็นประกาย ก่อนจะหันหลังเดินจากที่ตรงนั้นไปกับคำตอบสุดท้ายที่ไขความสงสัยของเด็กสาวที่ร้านดอกไม้ให้คลายลงได้หมดจด


“ถ้าจีบ พี่ก็ยอมเป็นแฟนกับเขาไปตั้งนานแล้วล่ะ........”

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.







-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Writer  Talk

จบเถ้อออออออออ!!!!!!!

End+!!!!!!!!
(หรือเปล่า //)  

จะแต่งเลื้อยมายันโซลออฟโกลดืกว่านี้  แต่มีความรู้สึกว่ามันเยอะไปแร่ะ--* 
//โดนเขวี้ยง

ฮรืออออออออออออออ 
เหนื่อย  พลอตตันมากเลย  ทำไมคู่นี้พลอตตัน!+++!!!!!!

คู่ที่รักที่สุดแท้ๆนะ 

ฮือๆ
ช่างมันน!!!!!!!!


เราแทรกไอโอรอสซาง่า   มิโร่  คามิว   ชากะมู   เรียชู่(รึชู่เรีย?)  ลงไปด้วย 
คือใครไม่ชอบคู่ไหนเราต้องกราบขออภัยนะค่ะ เพราะเราชอบสมการพวกนี้ง่าาาา //โดนเตะ



อาจจะต้องมีต่อสิ่นะ เพื่อให้คู่นี้ได้กัน????? 

ด้านล่างต่อจากนี้เราจะเวิ่นเว้อโมเม้นท์ต่างๆในภาคโซลออฟโกลด์หนักมาก  รกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
กลัวรกไม่ต้องลงไปอ่านนะค้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ปล.เนื้อหาด้านล่างมีการสปอยเนื้อเรื่อง 20-30 % ได้ 555555555555+
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
..
.
..
..
.
...
.
.



.
.
.
.
.
.
.
.

'
มากรีดร้องกับภาคโซลออฟโกลด์นิดนึงดีกว่า ฮาาาาาาาาาาาาาา

ไรต์มาพีคอันนี้มากเลย
ซึ่งเป็นข้อมูลที่หลายๆคนรู้อยู่แล้ว  แต่ทำไมไรตืเพิ่งจะสังเกต???

ซุ่มซ่ามซ่ะไม่มี--*

เอาเห่อะ
กำลังแต่งๆอยู่ซึ่งคิดว่าส่วนมากสีของดวงตา คงเหมือนๆกับสีผมนั้นล่ะ  นึกถึงภาพคามิวตาก็ต้องสีเขียวๆแหละเนอะ
ไม่ค่อยจำสีลูกตาใครเรยเนี่ย //..................

แต่อะไรสักอย่างทำให้ไรต์ตัดสินใจเวริชดูรูปคามิวใหม่อีกครั้งในอากู๋

....ปรากฏว่าตาสีม่วงๆ....

โอ๊ะ??????  สีม่วงหร่อ  เหมือนสีผมมิโร่สิ่นะ  ....... //จิ้นนนนนนนนนนนนน

แล้วงั้นตามิโร่บ้างล่ะ 

เสริชกู๋
.
.
.
.
.
.
....ตาสีออกเขียวๆคล้ายๆสีผมคามิว........
(น่าจะเป็นเขียวอมฟ้า แต่มุมมองมันก็ออกเขียวละว๊าาา)

กลิ้งเกลือกกกกกกกกกกก  เอาหน้าถูคอมด้วยความปิติ!!!!!!!!!!!!!!!!

พวกนาง??คู่กันจริงๆสิ่นะค่ะ  

พรหมลิขิตตตตตตต  / //เพ้อ 







อะไรแบบนี้ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


ชัดๆกว่านี้อีกสิ่!!!!!!!!!!!!!!!!!





โทนสีช่างล้ำลึกกกกกกกก !!!!!!!!!!!!!! อ่อกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!

//มีบางท่านในเฟสบุคสครีมมาด้วยว่าภาคนี้  มิโร่ดูสวยขึ้น??????  ฮาาาาาาาาาาาาาาาาา

ช่างเถ่อะะะะ !!!!!!!!!!!!!!!

สครีมความสวยของนายเอก?ฟิคนี้บ้างเห่อะ  ถือว่าขอ ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!

ติ่งหนักส่วนตัวววว 

เธอคนนี้!!!!!!!!!!



ภาคนี้  สร้างจุดยืนที่ยิ่งใหญ่??? ให้นางจริงๆนะ  ปกติตายไว  ไม่ทำไรเลยตายแล้วอ่าาาาาาา!!!!!!!!!! 

สวยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

บางทีก็จิ้นเคะหล่อเคะกล้ามนะ (อย่างเช่น มิทสึทาดะ โชคุได เกมTouken ranbu เงี้ย เราจิ้นให้เคะ ) 

มันต้องหน้าหล่อๆ แต่แอบมองดูน่ารักบ้างไรงี้ป่ะโมเม้นท์?

แต่คนนี้คือพยายามมองหาความหล่อแล้วนะ!!!!!!!!!!!!! หาไม่เจอเลยอ่ะ  ............. พี่แกจะเก๊กท่าไหนมันก็ไม่หล่ออ่ะ //ล้มโต๊ะ



หล่อซ๊าาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!
//ซ่ะที่ไหนเล่าาาาา 

สวยกว่าลิเฟียซ่ะอีกแม่ค่ะ!!!!!!!!!!!! 

ทำไมไรตืถึงชอบอโฟรดิเต้หร่อ???

ชอบมาตั้งแต่เด็กๆแล้วอ่ะคนนี้  แล้วก็เลยกลายเป็นว่าเป็นเมนหลักในเซนต์เซย่าไปเลยได้ยังไงกันนะ???





หล่อยัง????

เออ............ช่างมันเห่อะ..................






มาโมเม้นท์นี้บ้าง  

//ใครเป็นคอสตูมค่ะ!!!!!!! 5555555555555555+

คือแบบปลาตี้แกจะเป็นสาวใช่ไหมเนี่ย?????  //โดนต่อย

แต่เวลาสู้ก็แมนอยู่................  ภาคนี้นางดูเก่งดี 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

สารภาพด้วยว่าแอบจิ้นเล้กๆกับแอนเดรียสด้วย เพราะตี้โดนจับไปคนแรก แล้วแอนเดรียสทำสายตาร้อนแรง??ใส่
คือแบบ........................................... //เริ่มมโนไกลอ่ะ พอๆ

ถึงพี่แช่มเดทมาสค์บ้างนะ

ก็ตามนั้นแหละเสื้อผ้าหน้าผมสมกับเป็นท่าน55555555555555555+

เสเพล แอบดูจนๆ //โดนFC โยนออกนอกบล๊อค


ไอ้หล่อเนี้ยมันก็หล่ออยู่หร่อก สไตล์หล่อเลว 

แต่เรื่องนิสัยกับคาแรคเตอร์ทำไมเรามโนได้ว่ามิโร่ถึงดูโฉดๆดูมั่นใจกว่าก็ไม่รู้ดิ่ // เป็นวิจารนยานส่วนตัวอ่ะค่ะ

เดทมาสค์เป็นตัวละครที่เท่มากตัวนึงเลยนะ และจะเท่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆขึ้นเมื่อ.....................



เมื่ออยู่เป็นคู่

.....................................................................

โดนตบ//!!!!!!!!!!!


พอๆๆ เลิกเวิ่น!!!!!!!!!!


ไปเวิ่นเว้อที่อื่นต่อ อิอิ 



ที่จริงมันมีโมเม้นท์ของไอโอเรียกับชูร่ามาก่อนด้วย 

แต่เรายังไม่แคปมาพูดถึงเนอะ ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา  เลือกมาแค่อันนี้อันเดียว 

คือฉากที่ โดโกกับมูมาช่วยไอโอเรียที่ประจันหน้ากับแอนเดรียส 






เป็นเซอร์วิสปู่โดโกxย่าชิออน  ที่เซอร์วิสได้เนียนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลักษณะคือโดโก มองตัวเองที่เคียงข้างมูแล้วนึกถึงวันวานเก่าๆ ที่เคยร่วมรบเคียงข้างชิออน ประมาณนั้น555555555555+

ปริ่มมมมมมมมมม 



แล้วที่เหลือ ปู่แกจะไปคู่กับพี่วัวอันเดบารันล่ะ  เราจะไม่เวิ่นเว้อคู่นี้ 
สาเหตุไม่ใช่ว่า ท่านอันเดไม่หล่อ คู่นี้ไม่เวริค  ก็ไม่ใช่นะค่ะ 
แต่เป็นเพราะเราใจเดียวกับคู่ โดโกชิออน  อ่ะ 55555555555+ 

................................................



พูดถึงโมเม้นท์นี้บ้างล่ะกัน การจับคู่เซอร์วิสโจมตีเทพโลกิ 


นี่ก็คู่แรก 

อวยหนักจนน่าหมั่นไส้?? เลยแหละ ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา






ประสานกันได้ท่านี้ด้วยแน่ะ อื้อหืออออออออออออออออออออออออออ ++++++++ 

ลึกซึ้งงงงงงงงง




คู่ต่อมาเถ่อะะะ  



มิวมิว งี่เง่าตั้งแต่ต้นภาคนี้เลยนะค่ะ งอแง ช่วยเพื่อนอยู่นั่น  จนสู้กับมิโร่กะจะฆ่ากันให้ตาย

สุดท้าย มาเข้าคู่กันได้อีก

แล้วอิประโยคซับอารมณ์ในรูป  ทำให้ไรต์จิตใจอ่อนไหว????  รู้สึกเหมือนคามิวกำลังง้อๆมิโร่ยังไงยังงั้นอ่ะ...

ทั้งที่ๆน้องไห ทรยศตั้งแต่ต้นภาคจนน่าหมั่นไส้(มากกกกกกกกกกกกก) อ่ะ  แต่มาพูดอ่อนแบบนี้มัน................

//เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

มโนได้อีก 



นี่ก็คู่กัน !!!!!!!!!!!! 

เซอร์วิสกันเป็นคู่ๆๆๆๆๆ นอกจากจะไปหากันถึงในถ้ำแล้วอันนั้นเรายังไม่นับฮาาาาาาาาาาาาาา
//ได้ข่าวมิโร่ก็ไปไม่ใช่รึไงย้ะ?? 

เอาเห่อะ เราจะจิ้น!!!!!!!! 



มาอีกคู่  
ที่ไม่เคยจิ้นเลย  แต่ภาคนี้ทำให้เราตาสว่างงงงงงงง555555555555555+
น่ารักเอี้ยๆๆๆๆๆๆๆๆ //โดนต่อยยย 

แต่ยังตกลงกับตัวเองไม่ได้ว่าใครเคะใครเมะ 
ตกลงไม่ได้จริงๆ 

ชอบไอโอเรียเมะ น้องสาวเชียร์ชูร่าเคะ 
แต่ในสายตาไรต์  ไรตืว่าชูร่าไม่เคะขนาดนั้นอ่าาาาาาาาาาาาาาา

ดูดิ๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

//อะไรของเอ็  ง



มาคู่นี้บ้างงง  คู่โปรดเหมือนกัน อวยหนัก!!!!!!!!!!!!! 



......................................................................................................

ไม่ทราบว่าพี่ท่านจะจีบกันข้ามหัวเทพโลกิทำไมค่ะ!!!!!!!!!!!!!! ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

แต่ละประโยคมันช่าง........................................

ได้เซอร์วิสคู่นี้เต็มๆอ่ะ ตายตาหลับบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

*********************************************************

ใกล้จบล่ะ 
//เมิงยังไม่จบอีกเร่อะ??? 

***********************************************************

เอาขากลับบ้าง 


โกลด์เซนต์ต้องลากลับหลุม?? กันแล้ว 

ร่างค่อยๆ จางกันแล้ว 

เวิ่นเฉพาะคู่ที่ชอบนะ ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาา 



ตั้งแต่พี่แกดีกัน ตัวก็ติดกัน โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักซ่ะไม่มี +++++++++

คู่นี้มันเท่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  ให้ความรู้สึกว่าโค่ดเท่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 



ภรรยาลากตัวสามีขี้เมากลับชัดๆ!!!!!!!!! 

เซอร์วิสจัดหนักมาก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!!!! 

//คนสวยใยจึงกล้ามโต //แอ้บบบบบบบบบบบบบบบบบ//โดนเหยียบ 



..............................................................

มองนะซางะ 

................................................................

พอแกดีกันแล้วนี่โอ๋กันจังเลยนะเฟร้ยยยยยยย  //กัดผ้าเช็ดหน้า

//สายตาอะไรกันเนี่ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

แม่ค่ะ!!!!!!!!!!!!!!

********************************************************************

ฟินตัวแตกตายแล้วววว  5555555555555555+

เวิ่นยาวน่ารำคาญเนอะ 

//เพิ่งรู้ตัวเร่อะ???? 

เอาเห่อะ นานๆทีเราจะมาอัพ ให้เราเวิ่นเถ่อะนะ 555555555555555555555555+

ลาเลยดีกว่าเนอะ // ไปสักที 

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
บ๊าบบายยยยยยยยยยยย

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
สุดท้ายๆๆๆ
.
.
.
.
.
.
.จริงๆ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.



เทพโลกิ หล่อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #70 0935071986 (@0935071986) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 11:29
    น่ารักมากเลยค่ะ ชอบรอสง่ามาก ชู่เรียนะคะ
    #70
    0
  2. #67 Bamyumyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 13:21
    แต่งดีอ่ะ แต่รุสึกยุว่าแอบตัน อิอิ

    แต่แต่งดีค่ะ ช่วงตายครั้งแรกใจแป๊วเลย

    เศร้าตาม

    ชอบตรงเวิ่นเว้อภาคโซออฟโกด้านล่างจังค่ะอ่านเพลินเลย
    #67
    0
  3. #66 DGwarrior (@Dragonwarrior) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 13:50
    มาต่ออีกได้มั้ยค้าาาา ชอบช่ามูกับรอสง่ามากกกก สู้ๆน้า~~
    #66
    0
  4. #62 Jeminiminii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 08:04
    ตะกี้อ่านเรื่องแรกๆแล้วมาอ่านตอนนี้ เพิ่งอัพสิ่นะค่ะ

    พัฒนาการแต่งขึ้นมากเลย เห็นได้ชัดเลยคั เรื่องการเรียงคำ คำผิดก้อน้อยลงเยอะเลย



    ตัวฟิคบ้างนะค่ะ คู่ที่ไม่น่าจะดราม่าก็ทำให้ดราม่าได้สิ่นะค่ะ5555555

    ลุ้นให้มีตอนต่อนะค่ะ



    เรื่องด้านล่างที่แปะรูป เราชอบไอโอรอสกับซางะมากๆเลยยยยย

    #62
    0