saint seiya >>> BoX Yaoi Sanit คลังฟิค เซนต์เซย่าของฮิคาริ

ตอนที่ 6 : [milo x camus] Begin of love.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 ต.ค. 55

milo x camus

มิโร่ x คามิว

Rate : PG 15

_____


คู่นี้ถือเป็นคู่วายออริจินัลของเซนท์เลยก็ว่าได้  (ไรเตอร์:ใช่มิค่ะ)

______

ย้อนไปก่อนที่ทั้งสองจะรักกัน

ฟิคนี้จะมาแถลงไข ว่าป่องกับไหรักกันได้อย่างไร
(ตามแบบฉบับของไรเตอร์ค่า)


________

"อ๊ะ อ๊ะ ท่านสกรอเปี้ยนเซนท์ อื้ออ"

"หึๆ"

"อ๊า~!"

หญิงสาวอ้อนแอ้นสำเร็จรักร่วมกับผู้ที่ได้รับตำแหน่งโกลด์เซนต์ใหม่ ราศีพิจิก

สกรอเปี้ยน มิโร่

"ไปได้แล้ว!"

หญิงสาวร่างบอบบางหากแต่เนื้อนมไข่ชัดเจน เดินกึ่งวิ่งออกไปจากวิหารพิจิก ซึ่งมีบลอนด์เซนท์เด็กๆที่คอยดูแลพื้นที่อาณาเขตแถบนี้ พาไปส่งถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน

และหญิงสาวคนนี้ก็ไม่ใช่คนแรกที่กรอเปี้ยนเซนต์ไปฉก?มาได้จากในเมือง

กลายเป็นที่เล่าขานอยางรวดเร็วสำหรับความเจ้าชู้เล่ห์กลของ มิโร่ สกรอเปี้ยนเซนท์  เจ้าของใบหน้าหล่อเหลา ผมหยักศกยาวกลางหลังสีน้ำเงินเข้มดูสุขุม ดวงตาสีเดียวกันกับเส้นผม คิ้วเข้ม และสายตาเจ้าเล่ห์คอยดักสาวๆไม่ให้พลาด

...ซึ่งเรื่องเซ็กส์แบบนั้นกลายเป็นเรื่องสนุกสำหรับเขา...


"มิโร่ ไปทำภารกิจกัน" และเพื่อนเซนต์รุ่นเดียวกัน ที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในวิหาร
เอ่ยกับมิโร่ที่กำลังแต่งตัวอยู่เปลือยบน

"คามิวหร่อ ครั้งนี้ได้คู่กับเจ้าอีกแล้วรึเนี่ย" มิโร่เอ่ย ขณะใส่เสื้อผ้า

"ทะ...ท่านมิโร่ค่ะ..." เสียงหญิงสาวที่โผล่มาจากห้องของเจ้าของวิหารเอ่ยเรียก หล่อนโผล่ศรีษะที่มีเส้นผมสีชมพูสวยพ้นออกมาจากประตู ดูก็รู้เปลือยไหล่  แสดงว่าเพิ่งจบบทรักเร่าร้อนมากับสกรอเปี้ยนเซนต์

"ออกไปได้แล้ว มิโร่จะไปทำงาน" เป็นคามิวที่ส่งเสียงเข้มไล่สาวน้อย

...หากแต่สาวน้อยนั้นทำไม่รุไม่ชี้ใส่อควาเรียสเซนท์แล้วหันไปหาเจ้าของวิหารแทน...

"จริงหร่อค่ะท่านมิโร่"

"ไปได้แล้ว คำสั่งของคามิว ก็เหมือนคำสั่งของชั้น"

มิโร่เอ่ยไล่ไม่ปราณี

สาวน้อยคลุมกายด้วยเสื้อคลุมสีขาวออกไปข้างนอกวิหารอย่างเร็ว

อควาเรียสเซนต์นั่งลงที่โซฟา ขาเรียวไขว่ห้างมือบางเท้าคาง รอไอ้บ้าบางตัวแต่งตัวให้เสร็จ

"ปิ๊งชั้นหรือไงมานั่งดูชั้นแต่งตัว" มิโร่เอ่ยพลางหันมาติดกระดุมให้คามิวดูแนวหยอกล้อ

"ใครที่ปิ๊งคนอย่างนายน่ะนะ ยิ่งกว่าและน่าสมเพชเสียอีก" คามิวกัดด้วยวาจา มีหรือคนอย่างมิโร่จะสะทบสะท้าน

"เร้อ~"

"ทำชีวิตให้มีคุณค่าสักทีสิ่ เวลานายรักใครจริงๆขึ้นมา ก็ทำให้คนๆนั้นเค้ารู้สึกโชคดีที่เป็นคนรักของนายหน่อย" คามิวเอ่ยเตือน ดวงตาสีมรกตเข้มสีเดียวกับเส้นผมของเจ้าตัว สบเข้ากับดวงสีน้ำเงินเข้ม ที่มองมาเหมือนจะมีความคิด ?

"เห้อ~เลิกพูดเถ้อ~คามิว ชั้นรักใคร เต็มที่ก็เอามา กกแค่2วันเต็มที่แล้ว"

"ไปได้แล้ว ชักช้า" ว่าจบ ร่างเพรียวก็เดินเชิ่ดออกไป

"ช้าข้าไม่รอนะ" ก่อนจะเอ่ยอีกรอบ

"เออ~"

________________

ถือว่าเป็นโชคร้ายอย่างยิ่งของคามิว ที่ได้จับคู่กับพ่อแมงป่องหนุ่มอีกครา เพราะจะต้องฟังพ่อแมงป่องจอมแสบ เม้าท์มอยโม้ ถึงสรรพคุณด้านเซ็ก ส์ของตัวเอง ว่าทำไมสาวๆ ถึงได้พากันหลงไหลในตัวเขานักหนา

"อย่างสาวคนวันนั้นนะ นางขึ้นคร่อมข้าเองเลยล่ะ "

"......." คามิวที่เดินนำ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน บางทีก็แกล้งถอนหายใจเสียงดัง เป็นเชิงบอกว่า 'หยุดสักทีได้ม้าย ตรูรำคาญเฟร้ยย '  

ก็อย่างว่า  มีแค่มิโร่เพื่อนซี้  ที่สามารถป่วนประสาทเค้าได้มากที่สุด

"คนเมื่ออาทิตย์ก่อน นางก็มาหาข้าถึงห้องแล้วถอดเสื้อผ้าเปิดออกหมด ให้ข้าดู ยั่วขน๊าด~ด"

"เห้อ~อ"

"จำได้ลางๆว่าคนเมื่อเดือนที่แล้วมาสารภาพรักกับข้า แต่ข้าก็กำลังได้เสียอยู่กับอีกคน นางร้องไห้ใหญ่เลยน่าสงสารมว๊าก~ก"

"เห้อ~อ"

" เมื่อคืนนู้นคนเก่าก็มาหาแล้วบอกให้จัดให้หน่อยสิ่ค่ะมิโร่~"

"เห้อ~อ"

"เห็นม้ะ ใครๆก็รักข้า !"

"เห้อออออออออ"

"เป็นไรคามิว ถ่ายไม่ออกหร่อ ทำหน้าบูดเชียว~ว"
มิโร่เท้าสะเอว สวดใส่คนหน้าหวานที่หันกลับมา

"มิโร่!" แล้วร่างบางก็พุ่งเข้ามาทางร่างสูงทันที

"อะไรกั๊น คามิว นายไม่เหนจะต้องหึงขนา..."

"ไดมอนต์ ดัสท์!" คามิวปล่อยพลังคอสโม่ไปเฉียดหูด้านซ้ายของร่างสูง เส้นผมสีน้ำเงินเข้มขาดเล็กน้อย

สเปคเตอร์ที่มาด้านหลังมิโร่ถูกกำจัดทันที โดยที่มิโร่รู้สึกตัวหันไปก็เหนสเปคเตอร์สลายไปเสียแล้ว

"ฟู่ว~ว เกือบไป" คามิวถอนหายใจอย่างเอือมๆ

"ว่าไงพ่อนักรัก ไม่ระวังเอาซ่ะเลย น่าจะปล่อยให้สเปคเตอร์เจื๋อนงูขาด!"

คามิวกอดอกสวดด้วยสีหน้ามีแต่คำว่าน่าสมเพช โดยเฉพาะ ตอนที่มองไปที่เป้ากางเกงของร่างสูงแล้วพูดคำว่า 'เจื๋อนงูขาด'
"ง่า~ ไหงที่รักพูดงี้อ่า" มิโร่โอดครวญ

"ใครที่รักแก ! "  เสียงหวานดุ

"ป่าวคร๊าบ! "

"แถบอาณาเขตบริเวณนี้  คงเป็นแหล่งของสเปคเตอร์ตามที่ท่านอาเทน่าบอกมาจริงๆ "  

คามิวเอ่ยอย่างรอบคอบ มิโร่เห็นดังนั้นก็ลอบยิ้มเงียบๆคนเดียว

'ปลื้มหมอนี่ชะมัด เป็นเพื่อนกันแท้ๆ แต่เจ้ากลับดูสง่างาม เป็นที่พึ่ง  ดูแข็งแกร่ง เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง หากแต่ว่าเจ้านั้นก็งดงาม'

'เอ๋ ?งดงาม?'

'จะอ้วกเว้ยเฮ้ย!'

จริงอยู่ที่คามิวนั้นมาอยู่แซงทัวรี่ได้ไม่นาน พวกเซนต์หนุ่มต่างพรรคที่เป็นพันธมิตรกับเรา หรือพวกแซงค์ทัวรี่เอง ก็มาสารภาพรักกับคามิว มากมาย น่าจะเรียกว่า เซนต์ที่งดงามที่สุดเป็นพิซิส อโฟรดิเท หากแต่คามิวเป็นเซนต์ที่มีเสน่ห์ดึงดูด งดงามสง่า ทำให้เค้า กลายเป็นเซนต์คนสวย?ที่เสน่ห์แรงไปเสียงั้น

แต่มิโร่ ไม่เคยเลยที่จะมองเห็นความสวยงามเหล่านั้น แค่เพียงชอบแหย่คามิว ที่ใครๆก็หลงนักหลงหนาแค่นั้น

...แต่จิตใจลึกสุดของพวกเขานั้น จริงๆ มันจะเป็นแบบนี้จริงๆหร่อ....

คำสั่งของคามิวคือคำสั่งของมิโร่ คำสั่งของมิโร่คือคำสั่งของคามิว

ต่อสู้ร่วมกันอย่างไว้เนื้อเชื่อใจอีกฝ่าย

ยามป่วยไข้ ก็ต่างแวะมาเยี่ยมซึ่งกันและกัน ถึงแม้ประโยคที่ทั้ง2คุยกันจะไม่ค่อยน่าฟังเสียเท่าไหร่

...โดยที่ทั้งสองไม่รู้ตัว ว่าต่างคนต่างแคร์อีกฝ่ายขนาดไหน...

______________


"ไดมอนต์ ดัสท์! " กำจัด สเปคเตอร์ไปได้ และก็มีสเปคเตอร์มาทางด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว

"สกาเล็ตนิ้ดเดิ้ล!"

สเปคเตอร์สิ้นชีพทันที

ร่างบอบบางของอควาเรียสที่เมื่อสักครู่ ตกใจอย่างมาก ที่เกือบโดนสเปคเตอร์ฆ่าโดยไม่ทันตั้งตัว เซทรุดไปด้านหน้า

...เป็นสกรอเปี้ยนเซนท์ที่บังเอิญรับ....

"ขอบใจมากมิโร่"

"ระวังตัวหน่อยซี่"

สกรอเปี้ยนเซนต์ประคองสหายซึ่งโล่งอกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ และดีดหน้าผากจากใบหน้าสวยๆจนเป็นรอยแดง

"โอ้ย! ทำอะไรเนี้ย!
เสียงหวานแว๊ดใส่ จากที่ปกติจะคุมมาดอันสุขุมอยู่

...ก็มีแต่มิโร่เท่านั้นแหละ ที่ทำให้เค้ามาดหลุดได้ตลอด...

"ไปเถ่อะคามิว วันนี้เราหาที่พักกันดีกว่า  มืดแล้ว ข้าอยากนอนเลย"

มิโร่เอ่ยพลางบิดขี้เกียดประสานมือเหยียดเหนือหัว

" อย่าเอาใครมานอนล่ะ ข้ารำคาญ" คามิวเอ่ยเย็นเยือก หากแต่มิโร่หามองว่าน่ากลัวไม่

"กลัวว่าจะเกิดอารมณ์แล้วหาที่ลงไม่ได้ใช่ม๊า~ บอกพี่มิโร่คนนี้ได้นะ เดี๋ยวจัดการให้~"

"ไอ้มิโร่!!"

"จ๊ากก ก~กกก!!"


_______________________


และแล้วหัวค่ำทั้งสองก็ได้ถ้ำตื้นๆมาไว้ เป็นที่ซุกหัวนอนยามค่ำคืนนี้

"เอ้า ข้าหาปลามาให้แล้ว " มิโร่ที่เดินออกไปด้านนอก หาเสบี่ยงมาแล้วช่วยคามิวจุดไฟเตรียมย่างปลา

"ไม่ได้ใช้คาถาไฟแต่ก็พยายามกันจนได้เนอะ"

มิโร่แย้มยิ้มกว้าง คามิวเพียงแค่ยิ้มบางๆให้

ทั้งสองนั่งกินปลาย่าง แล้วต่างก็คุยกันคนละหัวข้อ

เมื่อกินก็เอาเศษไปทิ้ง

"ไปอาบน้ำกัน " คามิวเอ่ยชวน

"เอ่อ~"  ใช่แล้ว มิโร่เคยอาบน้ำกับคามิวแต่มันก็เมื่อ 8ขวบนู้น

ทั้งสองจากกันไปเรียนวิชาเซนท์ กลับมาอีกทีตอนนี้ 22กันแล้ว จะไปอาบน้ำแบบเด็กๆได้ไงเล่า

"เจ้าไม่กลัวข้าข่มขืนเร่อะ " มิโร่ประสานมือไว้ที่ท้ายทอยพลางพูดอารมณ์ดี คามิวทำหน้าสะอีดเสอียนก่อนเดินออกไปที่ริมธาร

'จริงๆ แอบดูซ่ะหน่อยคงไม่เปนไรหร่อกมั้ง'


________

ร่างบอบบางถอดโกลด์คลอธออกจนร่างเปลือยขาเรียวยาวก้าวลงสายธารฉ่ำ
มิโร่ที่แอบดูอยู่พุ่มไม้ไม่ใกล้ไม่ไกล เบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า

ร่างขาวเนียน บอบบางเกินกว่าจะเป็นชาย เส้นผมดั่งแพรไหมสีมรกตรงเหยียดสยาย ใบหน้างามเกินชายทั้งดวงตางดงาม จมูกโด่งสวยรับกับปากอิ่ม ที่ปกติมีแต่ความเรียบเฉย หากแต่ตอนนี้ ใบหน้านั้นดูผ่อนคลาย สบายไปกับสายธาร
ร่างเล็กก้มใช้น้ำลูบกาย ดำน้ำสักพัก เส้นผมเปียกลู่รับกับใบหน้าหวานล้ำ ขนตาพรือสวยกระพริบถี่  หยดน้ำพราวเกาะร่างกาย ดูเย้ายวนมากกว่าสิ่งใดที่เคยพบ

'คามิว....'


ก่อนที่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจะสัมผัสพบสเปคเตอร์ที่แอบอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ใกล้กับอควาเรียสเซนท์

สเปคเตอร์ปล่อยพลังบางอย่างเงียบๆ น่าจะเป็นไอพิษ

'ข้าไม่ยอมให้ทำคามิวหร่อก!'

"สกาเล็ตนิ๊ดเดิ้ล!" สเปคเตอร์ผู้รู้ตัวช้าตายอนาจทันที

"มิโร่ ..."  คามิวเอ่ยทักเอียงคอทำท่าสงสัย

มิโร่ยิ้มแผ่วเบาผิดวิสัยแล้วชี้ไปที่ศพสเปคเตอร์เมื่อครู่

คามิวมองตกใจ ดวงตาสวยเบิกขึ้น

"เฮือก!!"

พรุ่บ !

"คามิว!!"

เกินคาด  เมื่อมีสเปคเตอร์สุ่มอยู่ในน้ำด้วย มือที่มีเกราะดำ จับท่อนขาเรียวแล้วดึงลงน้ำในพริบตา

ตูม!

มิโร่กระโดดลงไปอย่างไม่คิดเยอะ โดยที่ไม่ถอดคลอธ ร่างสูงว่ายลงลึกตามสเปคเตอร์นั้นอย่างเร็ว

...ด้วยใจที่ร้อนรนกว่าทุกครั้ง...

ในที่สุดก็ตามทัน สเปคเตอร์โจมตีใส่สกรอเปี้ยนเซนท์ สุดท้ายก็แค่ปลายแถว มิโร่จัดการอย่างง่ายดายและเลือดเย็น มือแกร่งเอื้อมคว้าข้อมือของอควาเรียสเซนท์ แล้วอุ้มกลับริมธาร ทั้งที่ร่างเล็กยังเปลือยอยู่

"คามิว  คามิว ตื่นสิ่ คามิว " เมื่อถึงริมธาร สกรอเปี้ยนเซนท์ก็เขย่าร่างนิทราของคามิวให้ตื่นขึ้นในอ้อมแขน  แต่ร่างเล็กนั้นยังไม่ตื่น
มิโร่นำผ้าคลุมสีขาวที่ใช้ใส่กับคลอธของตัวเองมาคลุมให้คนตัวเล็กที่สั่นน้อยๆ

สีหน้าของคนหน้าหวานล้ำ เบ้ลงแบบทรมาน

'จะทำยังไงดี '

...คามิว แกอย่าโกรธชั้นเลยนะ...

ร่างสูงโน้มใบหน้าลงประกบปากสวยนั้นทันที ผายปอดให้คนตัวเล็กด้วยความรู้สึกมากมาย พาให้ตัวมิโร่เองใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกประหลาด

ดวงตาสีมรกตสวยปรือตื่นขึ้นขณะที่มิโร่กำลังผายปอดให้

ใบหน้าหวานล้ำขึ้นสีจนชัดเจน มือบางจับที่ไหล่ของร่างสูงและผลักออกเบาๆ เป็นเชิงบอกให้หยุด มิโร่ถอนปากออกมองสบเข้ากับดวงตาสีสวยเข้าพอดี

ราวกับเวลาหยุดลงเมื่อดวงตาต่างสีสบจ้องกันไม่ละไปไหน ต่างฝ่ายมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มีความนัยอยู่ในนั้น

' มิโร่ เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป!'

'อื้อ คามิว เรามาเป็นคู่หูที่แข็งแกร่งที่สุดกันนะ'

'อื้อ เราสองคนจะปกป้องซึ่งกันและกัน ตราบจนฟ้าดินสลาย'

'555จ้า คามิว '

'เกี่ยวก้อยสัญญากันนะ'

ประโยคในวัยเด็กลอยเข้ามโนความคิดของทั้งสอง

ประโยคเอ่ยกับเพื่อน ที่ยิ่งกว่าเพื่อน คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของทั้งคู่

เหมือนสายตาของทั้งสองต่างมีเวทย์มนตร์ในขณะนั้น ใบหน้าคมเข้มค่อยๆก้มลงเชื่องช้า ในขณะที่คนด้านล่างก็ค่อยเชิ่ดหน้าเล็กน้อยเช่นกัน มือแกร่งที่ประคองต้นคอคนที่นอนตักอยู่ค่อยๆดันดุนคอระหงส์เป็นเชิงให้รับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาเรื่อยๆ  พร้อมกับริมฝีปากสีระเรื่อเบื้องใต้เผยอเล็กน้อย เพื่อรับความหวานชื่นที่มิโร่จะมอบให้

...และแล้วปากทั้งสองก็ประกบกัน...

ลิ้นร้อนค่อยๆสอดเข้าโพลงปากหวานล้ำ ลิ้นเล็กกระกวัดเกี่ยวกันอย่างหวาบหวาม จูบแสนหวานที่เกิดโดยที่ทั้งสองไม่รู้ตัว
และมันหวานล้ำเกินกว่าจะถอนออก แต่กลับกันทั้งสองต่างตักต้วงความหวานของอีกฝ่ายไม่มีเบื่อ

"อือ" เสียงนุ่มครางครือ เพราะอากาศถูกชิง ส่งผลให้ร่างสูงค่อยๆผละออกให้ร่างเบื้องใต้ได้หายใจ และก้มลงจูบซ้ำ

...ไม่มีเบื่อ....

จนท้ายสุดทั้งสองก็ผละริมฝีปากออกจากกันอ้อยอิ่ง

"เฮ้ย ย!"  ทั้งสองตะโกนพร้อมกันเมื่อผละออก ต่างฝ่ายดีดตัวออกจากกันเหมือนถูกของร้อน

มิโร่มองคามิวอย่างตะลึงถึงการกระทำของตัวเองเมื่อสักครู่ คามิวจ้องกลับอย่างตะลึงไม่แพ้กัน หน้าขึ้นสีจั ดก่อนจะเบ้หน้าใส่พ่อแมงป่อง แล้วเดินห่อผ้ากลับไปที่ถ้ำทันที แต่ก็ชะงักแล้วหันหลังพูดกับมิโร่

"อาบไวไวระวังสเปคเตอร์ด้วย"

และแล้วคามิวก็เดินกลับไปอย่างรวดเร็ว

มิโร่ถอดคลอธออกอย่างใจลอย อาบน้ำแบบเหม่อมองตลอด ดีที่พวกสเปคเตอร์ไม่โผล่มาแล้ว

มิโร่ใช้มือแกร่งสัมผัสริมฝีปากของตนเอง
มันยังอุ่นและมือของเค้ายังมีกลิ่นหอมของใครบางคนอยู่จางๆ

'อา....เป็นเอามากนะเนี่ยมิโร่'

มิโร่คิดกับตัวเอง ที่หลงจมไปกับความงดงามกับหัวใจที่พองโตกับเส้นคั่นกลางคำว่าเพื่อนสนิท

"นายทำให้ชั้นเป็นบ้า ..... คามิว"



________


มิโร่อาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวตามสบายกลับมาที่ที่พักของตัวเอง คามิวกำลังนั่งดื่มน้ำชาประหลาดผลงานจากสมุนไพรที่ตัวเองเกบมาเมื่อสักครู่

"ดื่มไหมน้ำสมุนไพร" คามิวเอ่ยชวน มิโร่หน้าแดงแว๊บทันที ที่อีกฝ่ายชวนคุย

'อ๊ากกก  นี่ช้านเป็นอะไรไป'

"ไม่เอา ชั้นไม่ชอบ " ตอบพลางไม่มองหน้า

"รู้อยู่หร่อกว่าไม่ชอบ"

คามิวซดไปก็พูดคลุมเครือ

"เรื่องของนายมีหรือที่คนอย่างชั้นจะไม่รู้"

คำพูดอ้อมค้อมของอควาเรียสเซนต์เรียกให้ดวงตาทั้งสองสบกันอีกครั้ง

คามิวมองมิโร่นิ่งงัน สีหน้าเฉยชา
มิโร่มองตอบกลับด้วยสีหน้าสับสน

...มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว...

ไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิม

หัวใจ...งั้นหร่อ


แล้วจู่ๆอควาเรียสเซนท์ก็หลับไปทั้งที่ยังนั่งอยู่ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ  

'หลับแล้วหร่อเนี่ย...'

มิโร่โน้มตัวลงหลับทันที แต่ทว่า ใจสั่นระส่ำระส่ายแบบนี้  จะหลับลงได้ยังไงเล่า

ร่างสูงข่มตาหลับมาครึ่งคืน แต่ก็ทำได้เพียงหลับๆตื่นๆ

ใจกับห้วงความฝันพลันหลับตาก็เห็นจะมีแต่ภาพของเพื่อนคนสำคัญและฉากจูบแสนหวานเมื่อหัวค่ำ

...ผนวกกับความรู้สึกประหลาดที่แล่นริ้วมาในหัวใจ...


' มิโร่ เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป!'

'อื้อ คามิว เรามาเป็นคู่หูที่แข็งแกร่งที่สุดกันนะ'

'อื้อ เราสองคนจะปกป้องซึ่งกันและกัน ตราบจนฟ้าดินสลาย'

'555จ้า คามิว '

'เกี่ยวก้อยสัญญากันนะ'

'สัญญาสิ่'

'ไม่ว่าเมื่อไหร่เราก็จะไม่ทิ้งกัน ต่อให้ไปฝึกวิชาต่างที่ไกลกันขนาดไหน เราก็จะไม่ลืมกัน ให้ใจของเราคำนึงถึงกันตลอดนะ'

'ได้สิ่คามิว ใจชั้นก็มีแต่นายคนเดียวแหละ'

'อิอิ สัญญาแล้วนา..'

'อื้อ'

พลันประโยควัยเยาว์ก่อนแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเองก็ดังขึ้นมาในมโนจิต มิโร่ที่นอนไม่หลับ นึกย้อนมองตัวเองเป็นฉากๆ

ความรู้สึกเมื่อเจอคามิวครั้งแรก ตอนที่มาเป็นโกลด์เซนท์พร้อมกัน

ใจพองโตอย่างประหลาด ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอ

'เจอกันอีกครั้งนะคามิว'

'ดีใจที่ได้เจอนายอีกครั้งนะ มิโร่'

...คามิวยิ้มอ่อนโยนให้พร้อมกับเอ่ย....

...ช่างเป็นยิ้มที่สวยงามที่สุดในโลก...

มิโร่สับสนเหลือเกินกับความรู้สึกเหล่านี้

..หรือที่จริงเขาไม่เคยคิดกับคามิวแค่เพื่อนเลยสักครั้ง...

พรึ่บ..


นอนคิดไปคิดมา ร่างสูงที่นอนมุมถ้ำก็ถูกคลุมด้วยผ้าคลุมที่เขาใช้คลุมให้กับคามิวที่ริมธาร

...และคนที่คลุมให้เขาก็เป็นคามิวเอง...

ร่างเล็กห่มผ้าให้ร่างสูงที่เนียนหลับพลางระวังหัวใจที่เต้นแรงจะเต้นดังจนเพื่อนซี้ได้ยินเข้า

ห่มเสร็จ มือเรียวบางเขาลูบปอยผมของสกรอเปี้ยนเซนท์แผ่วเบา

"ฝันดีนะ "

เสียงหวานก้มลงเอ่ยกระซิบริมหูของร่างสูง กำลังจะถอยกลับไปนอน ในที่สุดมิโร่ก็ทนไม่ไหวเอง

หมับ...

มือแกร่งคว้าข้อมือบางทันที คามิวเบิกตากว้างพลางสะดุ้งตกใจ

"อะไรกันเล่า ตกอกตกใจหมด"  มืออีกข้างอควาเรียสเซนต์ยกขึ้นกุมอก ตกใจสะดุ้งจากเมื่อครู่

"คามิว ชั้นรักแกหว่ะ"

ร่างสูงเอ่ยทันทีที่เสียงเล็กบ่นจบ

คำสารภาพรักง่ายๆไม่ทันตั้งตัว ทำให้ใบหน้าหวานล้ำขึ้นสีแถมทำหน้าตกใจไม่ต่างจากเมื่อครู่

"อะ..อะไรของแกเนี่ย.." คามิวเอ่ยอย่างใจเย็น

"ชั้นรู้แล้วล่ะ คามิว ความรู้สึกจริงๆของชั้นน่ะ"

มิโร่ลุกขึ้นพูดมือแกร่งที่จับข้อมือเล็กเลื่อนมาที่มือเรียว แล้วใช้สองมือกุมไว้

คามิวส่งสายตาสงสัยไปให้ ทั้งที่ใจนั้นเต้นรัวยากจะบังคับให้นิ่ง

"รู้สึกอะไร...." เสียงหวานบังคับให้เรียบเฉย

"รักนายคนเดียว คามิว "

มิโร่หน้าแดงผสมกับความหน้าด้า น(โดนเตะ!) เอ่ยออกจนหมดเปลือก เมื่อสรุปความในใจได้

"แน่ใจหร่อ... คิดดีๆก่อนจะพูด อย่าพูดมั่วซั่ว จะเจ็บทั้งสองฝ่าย...."

คามิวพูดดักไว้  มิโร่นิ่งค้าง พลางปล่อยมือคามิวแล้วหันหลังนอน

ท่าทีแบบนี้ ทำให้อควาเรียสเซนท์ทำสีหน้าที่ไม่มีใครได้พบ พลันแต่มิโร่นอนหันหลังให้เขาจึงไม่เห็นน้ำตาและสีหน้าอันเจ็บปวดของคามิว......


'แบบนี้แหละ ดีแล้ว'

____________________


  ภารกิจเสร็จสิ้น ทั้งสองกลับมาที่แซงค์ทัวรี่สภาพหลบหน้าไม่คุยกัน ไม่มองหน้ากัน  มาถึงต่างแยกกันกลับ


เป็นเวลา3เดือน ที่มิโร่และคามิว ไม่พบกันเลย....


ณ วิหารสกรอเปี้ยนเซนท์

น่าแปลกที่หลังจากภารกิจวันนั้น ก็ไม่มีหญิงสาวมาได้เสียกับเจ้าของวิหารสกรอเปี้ยนอีก

'นี่มันความรู้สึกอะไรกันหว่ะ'

ความคิดของ เจ้าของวิหาร ที่คิดมาทั้ง3เดือน

ก็คือการทบทวนตัวเองว่ารู้สึกยังไงกับคามิวเพื่อนรักของเค้ากันแน่

คามิวคงคิดว่าจะมารักแค่จูบ นั้นก็คงไม่ต่างอะไรจากหญิงมากหน้าหลายตาที่ร่วมหลับนอนกับเขา

มิโร่ชั่งใจ  จากคำบอกรักวันนั้น เค้าไม่พบเจอกับอควาเรียสเซนท์อีก ถ้าหากเจอเค้ากลัวว่าคามิวคงรู้สึกแย่ที่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น

...ใช่เพราะเคยพูดเอาไว้ว่า  รักอย่างมากเอามานอนกก 2 วันก็เต็มที่แล้ว...

แต่แล้วเมื่อใจก็ปฏิเสธ

..ว่าหากเป็นคามิวล่ะก็มันเท่ากับตลอดชีวิต..

ลองมาถามตัวเองดูว่าหากคบคามิวจริงๆ จะตัดเรื่องผู้หญิงไปได้ไหม

...เอ่อ ไม่เห็นต้องถาม 3 เดือนมานี้ ไล่ตะเพิดกลับบ้านไม่ไว้หน้าใครมาแล้ว...

3  เดือนที่เค้าไม่มีใครมากกกอด 3 เดือนที่เค้าเอาแต่ฝึกและปฏิบัติภารกิจ

3 เดือนที่ต้องแข็งแกร่งขึ้น 3 เดือนที่ทบทวนตัวเอง 3 เดือนที่เค้าเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

3เดือนที่ทุกโสตประสาทมีแต่ คามิว....

"รักคามิว"  เสียงทุ้มเอ่ยกับกำแพงอย่างแผ่วเบา

...งี้นี่เอง จริงๆ ข้ารักเจ้า มาตั้งนานแล้ว...

...แล้วที่พาใครมานอนตลอดนั้น เพราะข้าเรียกร้องความสนใจจากเจ้านั้นเอง...

'ถ้าย้อนเวลากลับไปได้  ข้าจะมีแค่เจ้าคนเดียว'

"ทรมานชะมัดเลย คามิว เจ้าทำให้ข้าเป็นบ้ารู้ไหม"

มิโร่ที่นอนอุดอู้ ตัดสินใจเดินออกไปนอกวิหาร เพื่อฝึกปรือพลังให้กล้าแข็งกว่าเก่า

และเค้าก็พบกับสิ่งที่เค้าฝันหาตลอด...

คามิวกำลังยืนรับช่อดอกกุหลาบสีแดงสด จากซิลเวอร์เซนท์รูปหล่อคนนึง พร้อมด้วยเพื่อนๆของเซนท์คนนั้นอีก2-3คน ยืนเชียร์เพื่อนที่สารภาพรักกับโกลด์เซนท์ที่แสนสง่างาม

"ท่านคามิว ข้าชอบท่านขอรับ แค่ข้ากล้าบอกความในใจกับท่านได้ ข้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะขอรับ"

เซนท์ผู้นั่นกล่าวนอบน้อม


"....." คามิวมองเค้าเรียบๆ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

"ได้โปรดรั..."

ควับ!

มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กของอควาเรียสแล้วกระะชากให้มาหาตัวทันที

"ม..มิโร่" ร่างเล็กแปลกใจเล็กน้อย ร่างสูงมองเขม่นที่ซิลเวอร์เซนต์หนุ่ม

"ไส หัว ไป !" ให้3คำสำหรับคุณชัดเจน ซิลเวอร์เซนต์หนุ่มและผองเพื่อนกุลีกุจอ หลบไปให้พ้นหน้าสกรอเปี้ยนเซนต์ทันที


"......" ร่างเล็กสะบัดมือออกเดินหนีโดยไม่มองร่างสูง

"เดี๋ยวสิ่คามิว!" เสียงทุ้มเรียกรั้งไว้ ร่างเล็กหยุดฟังทั้งที่ยังหันหลังให้

"ข้า รักเจ้าจริงๆนะ คามิว"

ร่างสูงเอ่ยเสียงหนักแน่น

"......"

ร่างเล็กยังไม่ตอบอะไรกลับมา
ใบหน้าหวานล้ำหากแต่เยือกเย็นหันกลับมาสบตาตรงๆกับสกรอเปี้ยนเซนต์สีหน้าไร้ความรู้สึก
แต่มิโร่ก็ยังจ้องลึกไปในแววตานั้นอย่างมุ่งมั่น

"มิโร่ รัก คามิว นะ " อีกครั้งที่ร่างสูงเอ่ย

"......"

คามิวยังไม่มีปติกิริยาอะไรกับคำพูดเหล่านั้นเลย

"ไม่ได้ยินเลยหรือไง!! คามิว !! ข้าบอกว่าข้ารักเจ้าไง!! "

สกรอเปี้ยนขึ้นเสียงแทบจะเป็นตะโกนใส่.ใจ โดยไม่กลัวว่าจะมีคนมาแอบฟังเค้าคุยกัน

"........."

แล้วคามิวก็ยังนิ่ง

"ข้าทบทวนแล้ว คำพูดทุกคำพูด คำมั่นสัญญาแต่เด็กที่ข้ามีให้กับเจ้า มันแฝงไปด้วยความรู้สึกที่มากกว่าโดยข้าไม่รู้ตัวเลย...."

มิโร่เอ่ยเสียงดังฟังชัด อาควาเรียสเซนต์ยังคงนิ่ง จ้องตอบแววตาของเขา

"ที่ข้าพาหญิงมาหลับนอนจนเป็นเรื่องปกติ นั้นเป็นเพราะข้าเรียกร้องความสนใจจากเจ้า ! "

"........."

"ข้าทบทวนจนมั่นใจแล้ว ใจข้ามั่นคงมากับเจ้าคนเดียวเสมอ 3เดือนที่เราต่างไม่พบเจอ 3เดือนที่ข้าทบทวน ข้าคิดถึงแต่เจ้าทุกวัน และก็ไม่ได้พาใครมานอนทั้งนั้น ! พวกนางเหล่านั้นมาหาข้าถึงวิหารข้าก็ไล่พวกนางกลับไป... "

"......."

"คามิว ข้ารู้สึกดีนะ ที่ข้าได้บอกออกไปแบบนี้  โล่งเป็นบ้า  เก็บไม่บอกใครมาตั้งเกือบ20กว่าปี เห้ออ...."

มิโร่แย้มยิ้มพลางประสานมือเหยียดเหนือศรีษะเชิงบิดขี้เกียจ
สังเกตดีๆใบหน้าหวานล้ำของอควาเรียสเซนต์นั้นขึ้นสีระเรื่อน่ามอง

"และก็นะคามิว...."

"......" คามิวเริ่มเอียงคอสงสัย

"ถ้าคิดว่าข้าจะบอกว่าได้รักเจ้าก็เพียงพอไม่ขออะไรอีกแล้ว.. หยุดคิดซ่ะ เพราะว่ารักเจ้า และอยากดูแลเจ้าไปตลอดชีวิต "

"..........."

"ข้าเห็นใครๆมาสารภาพรักกับเจ้า  เจ้าใกล้ชิดใคร ข้ารู้สึกหึงหวงมากมาย..."

".........."

"ข้าอาจจะไม่ใช่คนรักที่ดี ผ่านใครต่อใครมามากมาย แต่เท่าที่รู้ใจดวงเดียวของข้ามีเจ้าเพียงคนเดียวมาโดยตลอดจนถึงตอนนี้
ข้าสัญญาว่าต่อจากนี้ ข้าจะมีชีวิตอยู่ เพื่อเจ้าเพียงคนเดียว คามิว..."

".........." คามิวนิ่งงันฟังคำรักทั้งที่ใจโครมครามจนแทบหยุดเต้น
เซนท์ที่คอยแอบดูแบบไม่มิดออกอาการลุ้นกันตัวโก่ง

"รับรักข้าเถ่อะนะคามิว"

มิโร่เอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่นจริงจัง อย่างเห็นได้ชัด แสดงถึงความจริงใจที่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

"คามิวเอ้ย ถ้าไม่รัก ไม่ต้องไปรับมันหรอกกกก~ก"

เสียงโกลด์เซนท์รุ่นพี่(หรือปู่?)ตะโกนเอ่ยกับอควาเรียสเซนท์ในขณะที่ตัวเองยังนั่งแอบดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ

"อะไรเล่า ท่านโดโก นี้มันเรื่องของข้า! "

มิโร่ตวาดแว้ดไปที่ท่านผู้ชม?

โดโกทำหน้ามู่ทู่ หากแต่คนรักนามชิออน นั่งฟุ่บลงแล้วนั่งดูเหมือนหนังกลางแปลง

'ไอ้พวกนี้นิ!..'

มิโร่มองผู้อาวุโสกว่าด้วยสายตามองตัวประหลาด ก่อนจะตวัดหันกลับมาจ้องตอบคามิวอีกครั้ง

"คามิว...." เอ่ยเรียกเพื่อทวงคำตอบตากคำถามเมื่อครู่

"ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วนะมิโร่ เรื่องเอาคนมานอนด้วย ข้าบอกแล้วถ้าวันใดเจ้าได้รักใครขึ้นมาจริงๆสักคน เจ้าคิดว่าเค้า จะภูมิใจที่มีเจ้าเป็นคนรักหรือไม่...."

คามิวเอ่ยใส่เสียงเย็นชา มิโร่เบิกตาเล็กน้อย ก่อนจะหลุบลงอย่างเจ็บปวด

"สิ่งที่เจ้าทำไปในอดีตนั้น เจ้าอาจจะไม่รู้ตัว ว่ามันเป็นการฉีกกระชากใจของข้าให้ยับเยิน...."

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มตวัดมองดวงตาสีมรกตสวยนั้นทันที หากแต่พบว่าดวงตาสีเขียวนั้นคลอน้ำ

"ค...คามิว" มิโร่อุทานเบาเมื่อเห็นน้ำตาไหลอาบแก้มอควาเรียสผู้เยือกเย็น ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเบิกกว้าง

"เจ้าอาจจะไม่รู้ตัว ว่าข้าเจ็บปวดเพราะเจ้ามาตลอดชีวิต...."

เสียงหวานเริ่มสั่นเครือ


"แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ข้าก็ยังอยากจะอยู่กับเจ้า..."

มือบางทั้งสองยกขึ้นปิดป้องหน้าพลางสะอื้นเอื้อนเอ่ยความในใจอันเจ็บปวด มิโร่นิ่งค้างกับท่าทีนั้น ยิ่งเห็นอีกฝ่ายเจ็บมากเท่าไหร่ ร่างสูงยิ่งปวดหนึบที่ใจโดยไร้สาเหตุ
'นี่ข้ารักเจ้ามากจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วสิ่นะคามิว'

"ฮึ่ก..สะใจล่ะสิ่ ...ท...ที่เห็นข้าอ่อนแอแบบนี้,..."

คามิวสะอื้นแทบทรุด

หมับ!

อ้อมแขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างเล็กบางไว้ในอ้อมแขนโดยตรง

" ม....,มิโร่"

ร่างสูงกระชับมันให้แน่นขึ้นราวกับพยายามใช้ภาษากายบอกรักอีกฝ่าย

"คบกับฉันเถ่อะนะ...คามิว"

'อ้อมกอดนี่ มันอบอุ่นจริงๆนะ มิโร่'

กลัวเจ็บ แบบที่ผ่านมา เจ็บแบบแทบตายทั้งเป็น กลัวมิโร่จะมีใครอื่น
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้  ไม่ใช่เพราะสงสารแต่หากเป็นเพราะหัวใจเราเอง

...ยังไงก็เจ็บมาให้เขาทั้งชีวิตแล้วไม่ใช่หร่อ....

"ตกลง มิโร่"



_______________


จันทราเด่นกลางนภามืดมิด

ณ วิหารอควาเรียส

     เจ้าของวิหารกำลังนั่งเขียนรายงานสถานการณ์ตามภารกิจที่อาเทน่าเป็นผู้มอบไว้ให้

"โย่ว.." ร่างสูงเดินเข้ามาในวิหารของอควาเรียสเซนท์ พลางกล่าวทักทายแบบปกติของเขา

"เข้ามามืดๆค่ำๆ มีอะไรหร่อ มิโร่" ดวงตาสีมรกตผละจากงานตรงหน้าไปจ้องกับร่างสูงที่กำลังทำอะไรกินในวิหารตนเองอย่างไม่เกรงใจ

"ไม่มีเบียร์หร่อ" มิโร่หันมาเอ่ยกับเจ้าของวิหาร

"ดูหน้าเจ้าของวิหารหน่อยมิโร่ ข้าคามิวนะ ไม่ใช่ท่านโดโกไม่ใช่ท่านไอโอรอส..."

คามิวพาดพิงบุคคลที่3ที่4อย่างหน้าตาเฉย มิโร่ยิ้มเยาะก่อนจะเดินมาหาร่างเล็กๆ

ฟอดดด!

แขนแกร่งโอบรอบคอคนที่นั่งอยู่แล้วก้มหน้าหอมฟอดใหญ่เข้าที่แก้มขาวนวล

"อะไรของแก๊!" คามิวหันมาแว้ดด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน มิโร่ยิ้มแบบไม่รู้สึกรู้สาก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนอน และเอ่ยกับคนตัวเล็ก

"ข้าง่วงจัง ฝึกเหนื่อยทั้งวัน ขอนอนก่อนนะ ฮันนี่ก็มานอนได้แล้วนะ อากาศเย็นเดี๋ยวไม่สบายนะ"

แล้วร่างสูงก็หายไปเข้าไปห้องนอนของเจ้าของวิหาร

มือบางยกขึ้นลูบแก้มข้างที่โดนหอมไปเมื่อครู่พลางยิ้มน้อยๆ หน้าแดงเรื่อ

"ฮันนี่หร่อ.."

"ที่ร้ากก มาน๊อนนน !" เสียงทุ้มตะโกนเรียกคนตัวเล็กให้เข้ามานอนสักที

"เอาแต่ใจชะมัด..."

และร่างเล็กๆก็เดินเข้าไปในห้องนอน ณ วิหารอควาเรียส



__________________


___________


จบจ้า

คู่นี้เป็นอีกคู่ที่ชอบมวากกกก

และคู่นี้ ก็คงมีแต่งต่อพาร์ท2ด้วยnc บ้างล่ะนะ

คู่อื่นๆที่แต่งไป  ก็คงมีพาร์ทสองมากันบ้างแตกต่างกันไปเนอะ

ขอโทษที่หายไปนานเจ้าค่า~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #72 Film8526 (@Pharanee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 11:19
    สนุกชอบมากไรท์ โอ๊ย////>^<ฟิน///จิ้นคู่นี้ชอบมาก
    #72
    0
  2. #60 Jeminiminii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 06:57
    เจือจมนิดนึงงงงง แต่จบสวยยยยยยยยยยยยย

    น่ารักกกกกกกกก
    #60
    0
  3. #49 ชิชิโดะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 02:01
    คู่นี้แต่งดีม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    เริ่ดที่สุดดดดดดดดดดดดด

    ซึ้งตามมมมมมมมม หวานปนคม

    สุดท้ายก้อแฮปปี้ยุดี
    #49
    0
  4. #48 magi the kingdom of magic (@yumiho) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 09:35
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #48
    0
  5. #45 เนเนะ (@neneaka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 18:51
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #45
    0
  6. #37 Catty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 10:33
    น่ารักค่อดดดดดดดดด มี่มิวบันซายยยยยยยยย

    ฟินนนนนน
    #37
    0
  7. #36 kurama1412 (@kurama1412) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 19:38
    น่ารักอ่ะ
    แต่แอบสงสารคามิวนิดๆแฮะ
    #36
    0