saint seiya >>> BoX Yaoi Sanit คลังฟิค เซนต์เซย่าของฮิคาริ

ตอนที่ 3 : [Shaka x Mu] สิ่งที่ไม่กล้าเปิดเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 พ.ค. 53














.....................................


"เสร็จแล้ว เอาไปดูสิว่าใช้ได้มั้ย" ร่างหวานของแอริอัส มู ดังขึ้นกล่าวกับเนต์แห่งแอนโดเมดร้าที่มาซ่อมรอยร้าวที่ชุดคลอธ งานนี้เปนงานพิเศษของเจ้าตัวไปซะแล้ว เงินที่ได้ ก็มักจะเก็บไว้เรื่อยๆ

"อื้ม ดูดีมากๆเลย ขอบคุณนะคุณมู" ว่าแล้วแอนโดรเมด้าก็จากไป เซนต์แห่งแอริอัสกลับเข้าวิหาร พลันเข้ามาถึงใบหน้าหวานพลันจับจ้องได้ถึงบุคคลที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจสำรับเขานัก

"มีอะไรหรอ ชากะ" บุรุษผู้ใกล้เคียงพระเจ้า ชากะ ในสายตาคนอื่นถือว่าน่านับถือ แต่ไม่ใช่กับคนสนิทอย่างแอริอัสมู 

..เพราะชากะมักจะขอยืมเงินมูไปบริจาคบ่อยๆ....

"..วันนี้ข้าอยากมานั่งเล่นวิหารเจ้า.." เสียงเรียบนิ่งพร้อมจิบชาดื่มอย่างสบายใจ แม้จะหลับตาอยู่ตลอดก็เถอะ

"มาดื่มด้วยกันสิ..ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า" ชากะพูดพลางชี้นิ้วไปที่แก้วชาอีกใบ มูถึงกับส่ายหัว พร้อมเอ่ยออกมาอย่างเคืองๆ

"ไม่ต้องมาทำเป็นล้อเล่น ไอ้แก้วนั้นชั้นชงไว้เอง แล้วแก้วที่นายถือข้าก็ชงไว้ตั้งแต่ตะกี้นี้แล้ว เล่นมุขนี้ข้าไม่ขำ" ชากะจิบต่อไม่สนใจอะไร ก่อนจะเอ่ยถามคนผมสีหวาน

"แล้วอีกแก้ว ตั้งใจชงไว้ให้ข้าหรอ" ใบหน้านวลใสขึ้นสีชมพูอ่อน ก่อนหันหน้าไปทางอื่นพร้อมตรงไปที่ชงชา

"..พูดบ้าๆ ข้าจะเอาไปให้ซางะต่างหาก หมอนั่นจะมาคุยงานกับข้าที่นี้.."

"...................." ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เงียบกันทั้งสองฝ่ายจนนานมาก จนแอริอัส มู ชงชาอีกแก้วจนเสร็จอย่างยากลำบาก เพราะอะไรบางอย่างในใจ พลันร่างเพรียวหันกับไปพร้อมชาอีกแก้วในมือ คนเมื่อครู่ก็ไม่อยู่แล้ว

"..เฮ้อ..." มูถอนหายใจแล้วตรงไปเก็บแก้วนั้น มีข้อความไว้ในกระดาษใบเล็กนั้นๆ

.....ขอบคุณมาก......



ดวงตาสีเขียวเข้มมองดูกระดาษใบนั้นพางยิ้มน้อย มือบางนำเอากระดาษใบน้อยมาสัมผัสที่ปลายจมูกเบาๆ พลางสบถออกมาเพียงเบาๆ 


"...ข้าชงไว้รอเจ้านั่นแหละ ชากะ ...ซางะไม่ได้มาหรอกนะ....."







........................................................................




        ยามบ่ายของวัน ร่างสูงสง่าได้ไปหยุดที่วิหารแคนเซอร์หลังจากจิบชาจากวิหารแอริอัสจนหมด ก็มานั่งเล่นต่อที่นี่

"มีไรจะปรึกษาข้าหรือเปล่า ชากะ" เดธมาส์คเอ่ยเสียงทำลายความเงียบ ในขณะที่ตนกำลังปัดเจลใสใส่หัวตั้งๆอยู่หน้ากระจก พร้อมจับปกคอเสื้อยกขึ้นแบบเพลย์บอย

"ไปวิหารพิซซิสหรอ..."

"..ชั้นถามนายก่อนนะ..."

"............................"

ชากะเงียบไม่ตอบไป จนเดธมาส์คต้องเข้ามานั่งจับเข้าคุย

"เรื่องความรักหรือเปล่า..."

"..........................."

ใบหน้าคมสันหันไปอีกทาง ใร้ซึ่งสีระเรื่อแสดงอาการอาย แต่เดธมาส์คก็รู้ว่าใช่

"..เฮ้ออ..อย่างนายเนี้ย..คงยากจะมีความรักหรอกเนอะ...ดูท่าทางไม่สนใจใครเลยนิ"

"................."

"งั้นชั้นไปร่ะนะ เดี๋ยวตี้จะว่าเอาว่าไปช้า"

"นายกับอโฟรดิเท นัดกันทำอะไรหรอ" ชากะเอ่ยถามในขณะที่มือหยิบหนังสือแถวๆนั้นมาอ่าน

"..ทำสวนน่ะ..เจ้านั่นไม่ได้นัดหรอก..แค่อยากไปช่วย.."

"..ช่วย???...."

"ใช่แล้ว"

"..ได้ข่าวว่านายชอบอโฟรดิเท?" เดธมาส์คหันหน้าไปอีกทางพลางยิ้มเล็กๆออกมา หน้าตามีแววผิดหวังอยู่บ้าง แล้วพูดอะไรที่มันเป็นตนเองมากที่สุดโดยไม่รู้ว่า คำพูดนั้นทำให้ชากะนั่งคิดเล็กคิดน้อยไปนานโข

"...ไม่จำเปนที่หมอนั่นจะต้องรับรัก..ขอแค่ให้รับคามรักและความรู้สึกดีๆจากชั้นไปก็พอแล้ว..." แล้วเดธมาส์คก็ไปทันที 

ดวงตาสีฟ้าเบิกขึ้นในยามไม่มีคน ไม่ได้เกิดอันตรายใดๆจากการเบิกตานี้ เพียงแค่เขากำลังมุ่งมั่นจะทำอะไรสักอย่างเท่านั้น




......................................................................


   ณ วิหารอควาเรียส

"..ก็นะ...ชอบหมอนั่นมาตั้งนานแล้ว..."

".........................."


"แต่แค่ได้ชงชาให้ทานทุกวันแค่นั่นชั้นก็มีความสุขแล้วล่ะ"

"...แล้วไม่มีใครพูดเรื่องนี้?....."

"อืม ใช่....ชั้นไม่ได้บอกหรอกว่า รู้สึกยังไงกับหมอนั่น ชั้นกลัวว่า ชั้นจะเสียหมอนั่นไป" 
มูเอ่ยเสียงเครือ เส้นผมสีชมพูสยายเลื่อนลงคละเคล้าใบหน้าในตอนที่ตนก้มหน้าเล็กน้อย เพื่อหลบอะไรบางอย่าง ซึ่งก็ไม่ได้พ้นสายตาของเจ้าของวิหารมากนัก คามิจิบชาไปเหมือนไม่ใส่ใจอะไร ทั้งคำพูดการกระทำ อย่างเย็นเฉียบและวางมาดมาก แต่มูก็ยังชอบมานั่งคุยเขา เพราะอะไรไม่รู้

".....กลัวว่า..จะเสียคำว่าเพื่อนไป..เสียไปทั้งเพื่อนและคนที่รักมากที่สุด...."

"ไม่มีใครพูดก็ไม่รู้หรอก..................."

"นายหมายความว่าไงคามิว?"

"....หากไม่มีใครพูดอะไร..ก็ไม่มีทางรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายหรอก....."

แอริอัส ครุ่นคิดกับคำพูดของเซนต์แห่งอควาเรียส ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เค้าไม่กล้าบอกรัก หมอนั่นของเขาได้หรอก เขาไม่มีความกล้าพอ

"......ขอบใจนะ...งั้นชั้นกลับละ......"





...................................................


ร่างเพรียวบางชองเซนต์แห่งแอริอัสเจ้าเรือนผมสีชมพูหวานเดินทอดน่องมายังวิหารของตนได้ในที่สุด หลังจากเดินเล่นๆปจนได้คุยกับเจ้าของวิหารอควาเรียส กว่าจะกลับมาได้ก็เย็นแล้ว

ก้าวเข้าประตูวิหารพลันสายตาไปพบกับช่อดอกไม้ช่อหนึ่งและน้ำสะอาดในขวดใสวางไว้บนโต๊ะรับแขก มือเรียวหยิบมันขึ้นมาพินิจมอง มีกระดาษแผ่นเล็กๆแนบไว้กับช่อดอกไม้นั้น

....ดื่มน้ำบ้างนะ..จะได้สดชื่น....


"ใครหว่า...." มู ยังคงมองช่อดอกไม้และน้ำดื่มนั้น

"มันจะดื่มได้มั้ยเนี่ย" แต่แอริอัสก็ตัดสินใจดื่ม รอยยิ้มน้อยๆปรากฏบนใบหน้าหวานใสนั้น ร่างเล็กรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากจากน้ำดื่มนี้

"...รู้สึกว่าจะเป็นน้ำแร่นะ..."




"..ของใครหนอ...."







...............................................................................

เช้าวันถัดมา แอริอัส มู มีงานให้ไปที่ทะเลทรายแห่งหนึ่ง ซึ่งเคียวโกได้ไหว้วานให้เอาของสิ่งหนึ่งไปตอบแทนหมู่กันดาลแถบนั้น เนื่องจากบุญคุณบางอย่าง แต่แอริอัสก็ไม่ลืม
ที่จะชงชาหอมๆรอใครบางคนเอาไว้ วันนี้งานเร่งด่วนจนไม่รู้ว่าใครคนนั้นจะมาดื่มชาของเค้าหรือเปล่า เพราะเขาไม่ได้อยู่วิหารทั้งวัน
พอกลับมาก็มืดแล้ว ร่างบางเดินเซเล็กน้อย แอริอัสตากแดดทั้งวันใบหน้านลใสเริ่มซิ๊ด

...มีไข้หรอเนี้ย...

กลับเข้ามาถึงดวงตาสีมรกตกวาดมองไปยังชาของเขา ร่างเล็กหยิบแก้วขึ้นมาดู ปรากฏว่ามันหมดเกลี้ยง มีกระดาษใบน้อยๆวางไว้ในนั้น และกระดาษนั้นก็มีข้อความ

.....ขอบคุณมาก.....

ร่างเพรียวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หวังว่าคงใช่ หมอนั่น ของเขาที่มาดื่มชานี้ ร่างเพรียวอาบน้ำเสร็จจึงกลับเข้านอนทันที แต่ก่อนจะนอนสายตาก็ได้ไปหยุดกับบางสิ่งบางอย่าง มันคือเม็ดยาสีขาวสองเม็ดและน้ำขวดเหมือนเมื่อวาน และกระดาษที่วางไว้ตรงหมอน

........ตากแดดมากๆระวังจะเป็นไข้..นี่ยาแก้ปวดกินแล้วนอนซะ.....

"ใครหนอ.............."







.........................................................................................

ผ่านมาห้าคืน แอริอัสยังไม่สามารถหาคำตอบได้ ว่าของที่เขาได้ทุกคืนนั้นเป็นของใคร อย่างเช่นเมื่อคืนก็เป็นซุปไก่สกัดบำรุง พร้อมกับน้ำแร่ที่มีมาทุกวัน และข้อความปริศนา

......ใช้สมองมากๆต้องกินนี้เลย........

แอริอัสชงชาไว้สองแก้งเหมือนทุกวัน วางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินกับเข้าไปในห้องครัวเพื่อจัดการเก็บข้าวของค่าเวลา

....มาเร็วๆนะ..มาดื่มชาด้วยกัน......

...แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว...


..กึก...

เสียงฝีเท้าดังขึ้น มูรีบไปทันทีไม่รอช้า เปิดประตูออกไป

"มาช้านะ."

"หือ?"

ปรากฏเป็นเซนต์ที่งดงามที่สุดใน 88 คนที่เข้ามาอย่างถือวิสาสะ

"ข้าไม่ใช่ชากะนะ มู" อโฟรดิเทยิ้มหวานแต่ส่อแววเหมือนกึ่งเยอะเย้ย แอริอัสมู หน้าขึ้นสี พร้อมปรับน้ำเสียงใหม่

"..ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้านั่น.."

"เอาเถอะๆข้าไม่ได้ว่าอะไร๊..."

"แต่ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้านั่นจริงๆนะ"

"จะจ้ะ"

"จริงๆ"

"เออ รู้แล้ว" อโฟรดิเทกระแทกเสียงเล็กน้อย พลางถอนหายใจในใจกับพฤติกรรมของเพื่อน

......เด็กจริงๆ.........

"...เอานี่ไป...."

อโฟรดิเทที่นั่งไข่ห้างกรีดกรายยื่นผ้าพันคอสีขาวกับน้ำแร่ขวดปริศนาและมีข้อความเหมือนทุกครั้ง

"เฮ้ยยย อโฟรดิเท... อย่าบอกนะว่า" แอริอัสเสียงสั่น

"อืม ทำไมหรอ"

"เฮ้ยยยยยยยยยย แกมีจุดประสงค์อะไรเนี้ยยยยยย!!!"

มูว๊ากลั่น รับไม่ได้ว่าจะเป็นพิชซิส ที่คอยเทคแคร์เค้าทุกวัน

"ล้อเล่นน่า"

"ล้อเล่น?"

"อื้ม^^"

"ล้อเล่นจริงๆง่า"

"ใช่"

"ล้อเล่นจริงๆใช่มั้ย?"

"อะไร ? ผิดหวังหรอที่ล้อเล่น?" อโฟรดิเททำสายตาสวยแบบกวนโอ้ยใส่ แอริอัสส่ายหน้าวืดๆ

"เค้าคนนั้นฝากมาให้ วันนี้มันไม่ว่าง"

"หรอ...นายพอจะรู้มั้ยว่าใคร...."

"ไม่บอก เดี๋ยวไม่ได้ค่าปิดปาก.."

"อ้าววว"

"อีกไม่นานนายก็รู้เองแหละ"

อโฟรดิเทตบบ่าร่างที่สูงพอกันเบาๆ ก่อนจะขอตัวกลับ

"อ้อ ลืมบอก วันนี้ชากะไม่มาดื่มชาด้วยนะ หมอนั่นฝากมาบอก ติดงานนะ อีกสามวันกว่าจะกลับ" ว่าแล้วไหมสายสีฟ้าสดใสจากจากไป มู นั่งลงมองชาและ ของฝาก


..........สามวันเลยหรอ......นานจังเลย.............


.....................................................................................

เช้าวันต่อมา มีคนมาเคอะประตูวิหารแอริอัส มูเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือน

"..อ้ะ...มีอะไรหรอชูร่า...." ปรากฏเป็นเซนต์แห่งแคปริคอร์นที่มาเคาะประตู พร้อมกับช่อดอกลิลลี่ และน้ำแร่อันแสนคุ้นเคย

"อย่าบอกนะว่า........."

"อย่ามาคิดบ้าๆ มีคนฝากมาให้ รับไว้ ไปร่ะ"  ชูร่าฝากของให้มูแล้วกลับไปทันที แอริอัสมองข้อความตรงช่อดอกไม้หอมๆ

..คิดถึง...อยากกลับไปหา...อยากเห็นหน้า...

"ใครหนอ.........."




.....................................


แอริอัสกลับเข้ามาวิหารตอนมืดก่อนจะนั่งลงมองช่อดอกไม้นั่นและดื่มน้ำแร่ใสบริสุทธิ์ และแล้ว ไอคิวที่มีอันน้อยนิดพุ่งปรู๊ด เมื่อมองดูข้อความ อันน่าสงสัย กับเนื้อหาที่มันส่อแวว

....คิดถึง...อยากกลับไปหา..อยากเห็นหน้า...


มูเอากระดาษที่ชากะเคยเขียนลงใส่แก้วชามาเทียบกัน

"ลายมือเหมือนกันเรย"

หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ จ้องเป็นหมอนั่นจริงๆแน่ๆ หรือจะลองให้เห็นกับตาดี



....................................................................................

แอริอัส มู ที่นับวันรอมันที่ชากะกลับมาและเตรียมชงชา และร่างสูงสง่านั้นก็มาเหมือนเป็นปกติ

"...ขออนุญาตนะ..."

"มาจิ๊กชาอีกใช่มั้ย" ชากะเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ และนั่งลงบนที่นั่งประจำ มูแอบยิ้มเมื่อชากะจิบชาเข้าไป

....คิดถึงจังเลยยยยยยยยยยย......


พอหันหน้ากลับมาอีกที ชากะก็กลับไปซะแล้ว





"คิดถึงเหลือเกิน........"





........................................................

แอริอัสหมกตัอยู่ห้องนอนยันค่ำไม่ออกไปไหน แถวส่องสังเกตการณ์ตั้งแต่บ่ายๆว่าจะมีใครเดินมามั้ย เขากำลังหาเจ้าของน้ำแร่และของเหล่านั้น และหวังว่า มันคงเป็นคนๆนั้น
และแล้วบุรุษร่างสูงเดินมาจากความมืด มืดจนมองไม่เห็นหน้า ร่างนั้นเดินมาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบแดงและน้ำแร่ แอริอัสไม่รอวิ่งออกไปหาคนๆนั้นทันที

"หยุดนะ!!!!!!"

ร่างๆนั้นสะดุ้ง ร่างสูงเคลื่อนย้ายออกจากตรงนั้นอย่างไว มูรีบวิ่งตามไปทันที

"หยุดนะ!!!"

ร่างนั้นก็ไม่หยุด ยิ่วิ่งขึ้นสูงไปทางวิหารอาเธน่า มืดมากมองไม่เห็นทาง ทำให้ร่างบอบบางสะดุดล้ม


.....พลั่ก........


"โอ้ยย.....!"

ร่างสูงนั้นหยุดแล้ววิ่งกลับมาพยุงคนตัวเล็กทันที เป็นจังหวะเดียวกับเมฆที่บังดวงจันทร์เคลื่อนไปเหมือนจงใจ มูเงยขึ้นสบตามองคนตรงหน้า


"..........ชากะ.........."

.....เป็นนายจริงๆด้วย.........

ร่างสูงที่เบิกตากว้างเพราะตกใจที่แอริอัสล้มเมื่อครู่ ชากะสบตาของคนในอ้อมแขน ใบหน้านิ่ง  และหลุบตาลงเหมือนเดิม

"ไม่เปนไรใช่มั้ย......."

"อืม......."

"........................." ไร้สรุเสียงเล็ดลอดผ่านมา ชากะเบือนหน้าหลบ มูก็หลบเช่นกัน ใบหวานแดงซ่าน สารพัดความคิดพุ่งเข้าโสตประสาท

...บอกไปเลยสิว่าขอบใจนะ..ว่าคบกันมั้ย...รักนายนะ...บอกไปสิมู...โอ้ยยย...ไม่กล้า....


"..จะรักใครสักคน..ไม่จำเป็นจะต้องหวังผลตอบแทน.." มูเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ชากะที่หันหน้ามองดวงจันทร์ ค่อยๆลืมตาขึ้นสบกับพระจันทร์งามบนฟากฟ้า

"..ฟัง.ซะ..ไม่ต้องตอบตกลงก็ได้ แต่ห้ามเกลียดข้าเด็ดขาด"

มือหนากอบกุมมือเรียวบางไว้แล้วนำมาแนบที่อกข้างซ้ายมูตะลึงงันกับสิ่งที่เหมือจินตนาการตรงหน้า

"ชั้นรักนายนะ..มู"

สิ้นคำพูดแขนเรียวบางตวัดโอบรอบคอร่างสูงไว้ทันที ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พลันเสยงหานเอ่ยเสียงเครือ

"...ทำไมไม่บอกให้ไวกว่านี้..."

ชากะยิ้มออกมาอย่างไม่เคยเปน อ้อมแขนแกร่งกอดตอบร่างเล็กนั้นอย่างโหยหา





.....ขอบใจนะมู......





..................................................................................................................


ยากเว้ยคู่เน้ หุหุ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #58 Jeminiminiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 06:50
    ปลาตี้เมะกว่ามูอ่าาา ทำไมรุสึกแบบนั้นนะ อิอิ

    น่ารักจังงงงงงงงง
    #58
    0
  2. #47 Mitsuhashi (@narutotingtong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 13:16
    ชอบมากเลยง่าาาาา  า า า า า  คู่   ชามู ชามู  >_<

    ชอบประโยค """ไม่ต้องตอบตกลงก็ได้ แต่ห้ามเกลียดข้า """" แอร้ยยย 
    #47
    0
  3. #32 feca (@academe) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 16:08
    น่ารากกมากกก
    #32
    0
  4. #26 Alois_Trancy''Noble'' (@4outh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2554 / 00:37
     เค้าเป็นแม่ยก 'พระแกะ'  >[]< /
    #26
    0
  5. #25 Alois_Trancy''Noble'' (@4outh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2554 / 00:32
    โฮกกกกกกกกกกกก ชอบคู่นี้มากๆค่ะ!!!!!!!!

    แต่งคู่นี้เยอะๆนะคะ รักมากมาย!!!

    น่ารักมากๆเลย >//////<

    หุบยิ้มไม่ได้เลยอะ 555555

    แต่พิมพ์ผิดเยอะไปหน่อยนะคะ ^^'

    ปล. ผมนี้มีหลายเพศค่ะ ไม่ต้องงง

    #25
    0
  6. #18 kurama1412 (@kurama1412) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2553 / 15:12

    น่ารักมากๆเลยเจ้าค่า

    #18
    0
  7. #14 Axis ` (@mookineko) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 00:36
    ช่ามู ~~~ >  <  คู่พระกับแกะทิเบต

    ชอบเรื่องนี้ที่สุดเลยค่ะ  อ่านจบก็ยิ้มแก้มปริ  

    หลวงพี่ก็แอบน่ารักกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย ~
    #14
    0
  8. #11 rabbit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 00:03
    อ่านไปยิ้มไป อ่านไปยิ้มไป อ่านไปยิ้มไป อ่านไปยิ้มไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #11
    0
  9. #10 สาวสวยดึกดำบรรพ์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 20:27
    (อ่านไป...มือที่จับเม้าส์สั่นกึกๆ)..เกิดคู่พิสดารใหม่..ชู่มู!!!!!~//โดนตบ
    #10
    0