คัดลอกลิงก์เเล้ว

Narasess Naraku xSesshomaru true love short fic นาราคุxเซ็ซโชมารุ

โดย GRT.Writer

ฟิคอินุยาฉะ ชายรักชาย คู่ นาราคุxเซ็ซโชมารุ. นาราคุเมะ. เซ็ซโชมารุเคะ ไม่ชอบไม่ต้องเข้ามาอ่านค่ะ อันนี้เป็นฟิคสั้นนะค่ะ

ยอดวิวรวม

786

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


786

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ต.ค. 58 / 02:48 น.
Narasess Naraku xSesshomaru true love short fic นาราคุxเซ็ซโชมารุ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ฟิคสั้น ฟิคชั่นวาย. ชายรักชาย. Inuyasha Fiction yaoi. 
Naraku x sesshomaru 
Short fic
True love

**คิดถึงคู่นี้ชะมัด. ตอนนี้พอเราแต่งเป็นขึ้น. ภาษาดีขึ้นกว่าเมื่อที่เคยแต่งตอนเด็กๆ เลยอยากลองแต่งอีกรอบ. *** 

**เหมือนจะอิงในเรื่อง แต่จริงๆไม่อิงในเรื่องนะค่ะ. เอาแค่คล้ายๆ. แถไปเรื่อย**
**เซ็ซซามะมีสองแขนนะค่ะ และมีดาบเขี้ยวดินระเบิดแล้ว ไม่อิงเนื้อเรื่องอย่ามึนนะค่ะ"
**พื้นที่ส่วนตัวค่ะ. โลกส่วนตัวสูง. ไม่ชอบไม่อ่านนะค่ะ. อย่าติ. อย่าแสดงกิริยาไม่สมควรค่ะ** 








+ถ้าหากชั้นไม่ได้รักเธอ+


+วันนี้จะเป็นอย่างไรกัน??+

+ต้องทนมองอย่างเจ็บปวดต่อไปอีกเท่าไหร่+

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ต.ค. 58 / 02:48


ฟิคสั้น ฟิคชั่นวาย. ชายรักชาย. Inuyasha Fiction yaoi. 
Naraku x sesshomaru 
Short fic
True love

**คิดถึงคู่นี้ชะมัด. ตอนนี้พอเราแต่งเป็นขึ้น. ภาษาดีขึ้นกว่าเมื่อที่เคยแต่งตอนเด็กๆ เลยอยากลองแต่งอีกรอบ. *** 

**เหมือนจะอิงในเรื่อง แต่จริงๆไม่อิงในเรื่องนะค่ะ. เอาแค่คล้ายๆ. แถไปเรื่อย**
**เซ็ซซามะมีสองแขนนะค่ะ และมีดาบเขี้ยวดินระเบิดแล้ว ไม่อิงเนื้อเรื่องอย่ามึนนะค่ะ"
**พื้นที่ส่วนตัวค่ะ. โลกส่วนตัวสูง. ไม่ชอบไม่อ่านนะค่ะ. อย่าติ. อย่าแสดงกิริยาไม่สมควรค่ะ** 

Inuyasha fic yaoi
Short fic
Pairing : naraku x sesshomaru (narasess) สมการนี้ไม่สลับ
Rate :pg ,15+

................................ ............................................
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------



---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------

"ท่านเซ็ซโชมารุ ดูนี่สิ่ค่ะ. มีซากุระขึ้นด้วยล่ะค่ะ!! " 

เด็กผู้หญิงร่างเล็กวิ่งตามจอมปีศาจที่เธอตัดสินใจติดตามมาเนื่องจากเขาเป็นผู้มีบุญคุณของเธอไปแล้วชี้สองข้างทางที่เต็มไปด้วยเหล่าดอกไม้สีชมพูสวยสะพรั่งประดับทุกต้นเป็นทางยาวตรงไปด้านหน้า

"ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูที่ดอกซากุระจะบานสิ่นะขอรับ~". 
ตามมาด้วยจาเก็น. ปีศาจกัปปะตัวเล็กที่จูงม้าอสูรสองห้วมาด้วย ทำท่าจะติเตียน ริน. เด็กสาวมนุษย์ในปกครองที่วิ่งทะเล่อทะล่าไม่สนใจว่าจะเกิดอันตรายขึ้นหรือไม่. แต่เมื่อมองเห็นวิวทิวทัศน์เต็มสองดวงตา. เจ้าตัวก็เพลิดเพลินไปกับความสวยงามแล้วเก็บคำต่อว่าเหล่านั้นไป

".............."  
จอมปีศาจเพียงผู้เดียวในกลุ่มยังคงนิ่งเฉยกับทิวทัศน์ชวนสดชื่นผ่อนคลายรอบตัว. ดองตาสีอำพันสวยยังมุ่งตรงมองไปด้านหน้าเพียงเดียว. แต่ก็ไม่ได้ดูมีจุดมุ่งหมายจะไปสังหารใครชัดเจน ไม่เหมือนอย่างแต่ก่อน. 
......ทั้งที่ปัจจุบันก็ควรจะต้องตามสังหารนาราคุอยู่........

เป้าหมายนอกจากสังหารนาราคุ ครึ่งปีศาจที่มีพลังระดับจอมปีศาจ.ที่เคยมาป่วนเจ้าตัวโดยการหลอกใช้และละลาบละล้วง???อะไรหลายอย่างที่ไม่ว่าใครจะถามว่าทำไมเหตุผลเพียงแค่นี้เองหรือ ที่ทำให้ยังต้องตามสังหารนาราคุ. 
....จริงๆแล้วมันมีเหตุผลมากกว่านั้น. แต่เซ็ซโชมารุเลือกที่จะไม่บอกใครเลยต่างหาก......

คนที่หวงศักดิ์ศรีตัวเอง(แทบจะ)ยิ่งกว่าชีวิตของตนแบบนี้. คงไม่มีทางบอกถึงสาเหตุอันหน้าอับอาย?? ที่ไม่ว่ายังไงเจ้าตัวก็ไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาดที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้

แต่ตอนนี้เริ่มต่างกันออกไป

....จนจาเก็นก็ไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่นายของตนคิดได้.....


ฟิ้ววววว~

"โย่ววว ~". 

เสียงพาหนะบินมาปนกับสายลมแล้วร่อนลง. ปรากฏเป็น. เฮียคุยะ. ผู้ใช้ภาพมายา. มือบอบบางกรีดกรายพร้อมแตะดอกบัวจรดริมฝีกปากน่ามองของตนเมื่อมองจอมปีศาจตรงหน้า

"เฮียคุยะ !!!!!  มาอีกแล้วเร่อะ!!!! สาระแนมาหาท่านเซ็ซโชมารุไม่หยุดไม่หย่อนเลยนะ!!!!!!"

จาเก็นชี้ไม้เท้าหัวมนุษย์ใส่หน้าสวยเกินบุรุษของร่างแบ่งภาคเรือนผมดำขลับ
ใช่แล้ว......ถ้านับเป็นเวลาก็คงจะ2-3เดือนผ่านนมานี้. เฮียคุยะ มาหาเซ็ซโชมารุบ่อยเหลือเกินถึงไม่ได้มาทุกวัน. แต่2-3วันครั้ง. 4-5วันครั้งก็บ่อยอยู่ดีนั้นแหละ!!

"ปากไม่ดีเลยนะจาเก็น. ข้าไม่ได้อยากมาหาท่านเซ็ซโชมารุเสียหน่อย ไร้ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่รสนิยมข้าหร่อกนะ~"

เฮียคุยะพูดขำขัน. นัยน์ตาสีม่วงเข้มแสดงอาการล้อเล่นและหยอกเย้ายั่วโมโหจาเก็นอย่างจงใจ

"แกกล้าพูดดูถูกท่านเซ็ซโชมารุงั้นเร่อะ หนอยแน่!!!!!!!!"

จาเก็นวิ่งเข้าใส่เจ้าของใบหน้าสวยยียวนกวนประสาทตรงหน้า โดยมีรินคอดึงทึ้งห้ามเอาไว้อยู่ข้างๆ. 
เฮียคุยะปิดปากหาวใส่อย่างไม่แคร์. 
ก่อนที่นัยน์ตาสีม่วงเข้มจะเบือนมามองยังจอมอสูรร่างสูงกว่าตนเล็กน้อย. ดวงตาสีอำพันสว่างโต้มองดวงตาต่างสีด้วยสายตานิ่งเฉย. เย็นชา หากแต่เฮียคุยะรู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น. 
.....นี่นะเค้าเรียกดีใจจนเนื้อเต้นไม่ใช่รึไง?......

ร่างสูงระหงส์เดินเชิ่ดผ่านหน้าร่างแบ่งภาคหนุ่มไปอีกฝั่งที่ไกลจากอสูรจิ๋วและเด็กมนุษย์
เฮียคุยะเผลอหันหลังมองเจ้าของเส้นผมสีเงินสยายเป็นประกายต้องแสงนั้นจนลับตา. จอมอสูรสีขาวพิสุทธิ์เดินน๊วยนาดอยู่ท่ามกลางดอกซากุระนับแสนที่รายล้อม ใบหน้าราวรูปสลักหันกลับมาชำเลืองมองร่างแบ่งภาคเรือนผมดำขลับตัดกับตน. ดวงตาสีทองสว่างกรีดมอง ใบหน้าขาวใสเกินกว่าจะเชื่อว่าอายุหลายร้อยปี สัญลักษณ์ปานรูปพระจันทร์และแถบที่แก้มขับให้ใบหน้าดูดีนั้นมีมนต์สะกดต้องตาแม้จะดูน่าเกรงขาม. แต่ก็งดงามจนท้าทายให้สายตาจับจ้องไม่ไปไหน

"มาสิ่..."

ยิ่งเมื่อยามริมฝีปากสีแดงอ่อนหยักกระจับได้รูปเอ่ยเสียงนุ่มหวานออกมา. 
....อาาา. น่าจูบชะมัดเลย.......

"เจ้ามาที่นี่เพียงแค่ยืนมองหน้าข้ารึไง?...."

เสียงหวานๆนุ่มๆนั้นออกเสียงกึ่งขึ้นเสียงอย่างดุดัน. ทำเอาฝันกลางอากาศของร่างแบ่งภาคหนุ่มสลายกลายเป็นควันทันที 

"อ่ะแฮ่มๆ". 

เฮียคุยะกระแอมไอเก้อเขินเบาๆ 
....หน้าอายชะมัดเลยเรา.....

"ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านเซ็ซโชมารุเพียงสองคน. คนอื่นไม่เกี่ยวนะ^^"
เฮียคุยะหันมาบอกกับรินและจาเก็นให้รอเงียบๆตรงนี้ก่อนจะเดินไปหาจอมอสูรสีขาวที่รออยู่ แม้จะเป็นแบบนี้ทุกครั้งจาเก็นก็ยังมีความพยายามที่จะตามไปให้ได้. แต่รินจะคอยห้ามเอาไว้เสมอ

"เจ้าจะห้ามข้าทำไมเนี่ยริน !!!!!"

"ก็ท่านเซ็ซโชมารุเค้าทำท่าเหมือนไม่ค่อยอยากให้เรารู้นี่นา" 
นัยน์ตากลมโตสีดำไร้เดียงสาประกายออร่าอินโนเซนต์? จาเก็นได้แต่อ่อนใจกับสายตาแบบนี้

"เจ้าไม่กลัวเจ้านั่นทำอะไร?ท่านเซ็ซโชมารุรึไง??!!"
จาเก็นผู้รักท่านเซ็ซโชมารุยิ่งชีพเอ่ยหาเหตุผลเพื่อเข้าไปปกป้องเจ้านาย. 

"ท่านเฮียคุยะทำอะไรท่านเซ็ซโชมารุไม่ได้หร่อกน่าาาา"
รินเอ่ยเสียงใสก่อนจะเอ่ยประโยคต่อด้วยรอยยิ้มอิ่มใจ

"แถมทุกครั้งที่ท่านเฮียคุยะเอาของมาให้ท่านเซ็ซโชมารุทุกครั้ง. ท่านเซ็ซโชมารุจะดูดีใจมากๆเลยนะค่ะ. ท่านจาเก็นไม่สังเกตหร่อค่ะ?"

จะให้สังเกตอะไรล่ะ. เฮียคุยะมักจะมาคุยกับท่านเซ็ซโชมารุ ก่อนกลับก็จะมีช่อดอกไม้มาให้ส่วนใหญ่ บ้างก็มาดอกเดียว. มีขนมมาให้ด้วยบางครั้ง. ท่านเซ็ซโชมารุที่ไม่สนใจกลับกินขนมของฝากนั้นน่าตาเฉย? บางทีก็มีจดหมายแนบมาด้วย. ต่อจากนั้นบางครั้งช่วงมืด. หรือกลางวันบางวัน. ท่านก็จะหายตัวไปเป็นวันๆ. ซึ่งข้ามองมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว.ท่านก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร.  
.......แต่ทำไมตอนนี้ข้าสังหรณ์ว่ามันมีอะไรสักอย่างผิดปกติ?......

........หรือท่านเซ็ซโชมารุจะคบกับเฮียคุยะอยู่?!!!!.........

จาเก็นรับไม่ได้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-----------------------------------

"อ่ะ. นาราคุฝากมาให้"

เฮียคุยะยื่นก้านประดับดอกแมคโนเลียสีชมพูหวาน คล้ายคลึงกับดอกซากุระบานสะพรั่งให้กับจอมอสูรสีขาวพิสุทธิ์ตรงหน้า 

...แมคโนเลีย...

...อ่อนหวาน. น่ารัก. ความงดงาม. งั้นรึ........

.......เจ้าบ้านั้นชอบคิดไปเองอยู่เรื่อยสิ่นะ.........

ดวงตาสีน้ำผึ้งหวานเชื่อมมองสำรวจกิ่งแมคโนเลียนั้นอย่างสนอกสนใจ. แม้จะอยู่ในสีหน้านิ่งเฉยเย็นชาเพียงใด. แต่ประกายอ่อนหวานจากดวงตาทำให้เฮียคุยะอดอมยิ้มตามเล็กๆไม่ได้

"เจ้านั้นบอกว่าคิดถึงท่านมากเลยนะ"

"......งั้นรึ........." 

สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลย. แต่น้ำเสียงที่อ่อนลง และดวงตาที่หวานฉ่ำขึ้นอย่างหาสาเหตุไม่ได้. ทำให้อสูรตรงหน้าดูน่าทะนุถนอมเหลือเกิน. 

"เจ้านาราคุไม่ค่อยว่างช่วงนี้เลย กำลังปักที่ฐานใหม่ ตอนนี้ได้ที่โอเครแล้ว. ก็จัดการครอบครองพื้นที่ ทั้งยังฟื้นคืนพลังได้มากแล้วด้วย..."

ร่างแบ่งภาคกอดอกจ้องมองจอมอสูรตรงหน้า. ดวงตาสีอำพันตวัดมอง นัยน์ตาสีหวานประดับพรือขนตายาวงอนจับจ้องอีกคนไม่กระพริบตา  เฮียคุยะถอนหายใจออกมาอย่างกึ่งเหลืออด

"เขาบอกจะมาพบท่านวันนี้...."

"งั้นหร่อ.........."

ฉากหน้าอันแสนแข็งแกร่งอำมหิต และเย็นชา มันไม่ได้บังภาพของท่านในตอนนี้ได้เลย.  
....ดูท่าจะดีใจมากเลยสิ่นะ.....

....เพราะแบบนี้สิ่นะ. นาราคุถึงรักถึงหลงจนเป็นซ่ะขนาดนี้.....

ถึงขนาดจะทิ้งลูกแก้วสี่วิญญาณที่สะสมมานานจนเกือบครบทั้งลูกนั้นไปได้ 

เขาเองเพิ่งได้ยินเรื่องนี้เมื่อเร็วๆนี้. ว่าเจ้านายของเขาจะทิ้งลูกแก้วสี่วิญญาณทั้งลูกนั้นไป เพียงเพราะจอมอสูรหน้านิ่งตนนี้นี่แหละ. 

ส่วนเหตุผลรอให้เจ้าตัวมาบอกเองแล้วกันนะ

"นาราคุมันจะทิ้งลูกแก้วสี่วิญญาณแล้วนะ"

"................." 

เซ็ซโชมารุละสายตาจากกิ่งแมคโนเลียขึ้นมาสบกับร่างแบ่งภาคตรงหน้า เขาเองก็รู้ดีว่า นาราคุไม่มีทางทิ้งลูกแก้วสี่วิญญาณไปได้ เพราะดูลุ่มหลงมัวเมาไปกับพลังอำนาจของมันจนเกินจะทานทน
....สิ่งที่รักรองลงมาจากลูกแก้วสี่วิญญาณก็คงเป็นเขา....

ถูกต้องแล้ว.  จอมอสูรจิ้งจอกสีเงินเซ็ซโชมารุแอบคบหากับครึ่งอสูรที่โด่งดังนักเรื่องทำความสัมพันธ์ใครๆก็ปนปี้ สร้างความวุ่นวายไปทั่วอณาจักร. และแข็งแกร่งในแบบที่ใครก็ทำอะไรไม่ได้ แม้แต่ตัวเขา
....คบหากันในแบบคนรัก....

......โดยที่มีเพียงเฮียคุยะ และเขาสองคนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้......

"เดี๋ยวเขาก็มาหาท่านวันนี้แหละนะ. เพราะฉนั้น. ข้าขอตัวก่อนดีกว่านะ"

".................. "

เฮียคุยะโค้งหัวให้เล็กน้อยก่อนจะถลาขึ้นฟ้าไปพร้อมพาหนะนกกระดาษตัวใหญ่บินจนลับตาไป เซ็ซโชมารุจึงเดินกลับไปหาจาเก็นและรินและออกเดินทางต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่มือยังถือช่อแมคโนเลียนั้นอยู่

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------



---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------

พระอาทิตย์เริ่มตกดิน คณะเดินทางของเซ็ซโชมารุจอดลงตรงทุ่งหญ้าที่มีต้นซากุระอยู่ล้อมรอบ แต่ก็พอมีที่ให้นอนและไม่มีกลิ่นอายปีศาจอยู่เลย
เซ็ซโชมารุกำชับให้จาเก็นดูแลรินเอาไว้ให้ดี ก่อนที่จะถลาขึ้นฟ้าหายไป
..
..
..

ร่างเพรียวลงสู่พื้นพิภพค่อยๆย่างก้าวแต่ละก้าวเชื่องช้าราวกับเดินเหม่อลอยและไม่ระวังตัวนัก. เพราะเป็นบริเวณที่ไม่มีกลิ่นอายปีศาจ จอมอสูรสีขาวเยื้องย่างมาถึงธารน้ำใสสะอาด มีน้ำตกสูงพอประมาณประดับอยู่กลางธารานั้น ล้อมรอบมีต้นไม้เก่าแก่ประดับอยู่และพืชพรรณสวยงาม เป็นสถานที่ที่เหมือนไม่เคยมีใครเข้ามายุ่งนัก 
มือขาวเลื่อนมาปลดเกราะของตนออกแล้วถอดเสื้อกิโมโนสีขาวของตัวเองออก มือเรียวสวยลูบไล้บ่าขาวบางเป็นนัยๆกับตนเองว่าอากาศบริเวณนี้เย็นเหมือนกัน จอมอสูรที่อยู่สันโดษโลกส่วนตัวสูง สูดกลิ่นอายบรรยากาศธรรมชาติบริสุทธิ์ที่หาได้ยาก เปิดเผยมุมที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นมาก่อนเมื่ออยู่เพียงลำพัง

มือเรียวปลดกางเกงออกจนหมดเผยร่างกายเปลือยเปล่าทั้งตัว ร่างสูงขาวเนียนละเอียดผุดผ่องโดดเด่นในธรรมชาติยามค่ำคืน เท้าเรียวแตะลงบนผืนน้ำใสแผ่วเบา ก่อนจะพาเรือนร่างทั้งร่างน๊วยนาดลงธารน้ำอย่างเชื่องช้า 

พาร่างตนเองไปที่น้ำตก ก่อนจะมุดน้ำไปอยู่ตรงกลางของน้ำตกให้ชื่นใจ?ก่อนจะแช่น้ำเล่นๆที่มุมหนึ่ง 
เส้นผมสีเงินเปียกลู่กับใบหน้าขาว ดวงตาสีอำพันปรือขึ้นมองท้องฟ้าเหม่อลอย ปากเผยอหายใจน้อยๆ   มือเรียวสวยลูบไล้ไปมาช่วงคอและแผงอกขาวนูน เชื่องช้า ดูเผินๆเป็นการชำระล้างร่างกาย แค่การอาบน้ำปกติ ดูโอเวอร์กว่าปกติก็แค่บุคคลที่อาบน้ำอยู่เท่านั้นแหละ

....แต่สายตาของใครบางคนกลับมองว่ากำลังยั่ว.....

"คิดจะอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย?......."

ริมฝีปากสวยขยับเอ่ยออกมาลอยๆโดยมองแค่ที่น้ำตก ไม่มองรอบกายใดๆ. ร่างในความมืดหัวเราะเบาๆ อย่างเก้อเขินที่ถูกรู้ทัน ก่อนจะปรากฏกายออกมาในที่เดียวกันกับที่เซ็ซโชมารุเดินมา

"อย่างกับนางฟ้าแหน่ะ ข้ามองเพลินเลย~" 
เสียงทุ้มเอ่ยเสียงปนตัณหา? พร้อมกับจัดแจงถอดเสื้อผ้าของตนเองออกทันที

"......................"
เซ็ซโชมารุเพียงแค่หันกลับมามองคนรักของตนแต่ก็ไม่ได้เถียงอะไรออกไป

นาราคุก้าวลงธารน้ำ พร้อมกับเคลื่อนกายไปหาอีกคนที่รออยู่ 

ร่างกายแข็งแกร่งแนบชิดเข้ากอดร่างบอบบางกว่าตรงหน้าแนบแน่น พร้อมสูดกลิ่นอายของคนรักอย่างถวิลหา

"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน"

"ข้าด้วย........." 

เสียงหวานกระซิบข้างหูอีกคน มือเรียวลูบไล้ผมหยักศกสีดำไปมาอย่างยั่วยวน นาราคุผละอ้อมกอดออกมาเผชิญกับดวงตาสีน้ำผึ้งฉ่ำ ที่กำลังยั่วยวนทางสายตาชัดเจน 
ดวงตาสีแดงเลือดจับจ้องอย่างไม่ละสายตา ฟันขบลงบนปากบางได้รูปของตนเองเบาๆอย่างกระหาย ก่อนที่จอมอสูรร่างเล็กกว่าจะเคลื่อนใบหน้าคมสวยเข้ามาหา 
เซ็ซโชมารุแตะลิ้นเล็กเลียริมฝีปากบางของอีกฝ่ายเชื่องช้าแผ่วเบาด้วยสายตายั่วยวน นาราคุขยำสะโพกบางอย่างเหลืออด 
ร่างสูงโถมเข้าจูบปากสีแดงอ่อนสวยน่าจูบนั้นอย่างดูดดื่มทันที. ร่างเล็กกว่าก็จูบตอบรับกับจูบร้อนเร่าลดความหนาวเย็นของบริเวณพื้นที่
นาราคุส่งลิ้นร้อนเข้าพัวพันกับลิ้นเล็กของอีกคนที่ตวัดกลับมา ดูดเม้ม กดริมฝีกปากกลับซ้ำๆ แขนเรียวโอบกระหวัดรอบคอร่างสูงขาวซีด มือหนาของครึ่งอสูรลูบไล้บริเวณแผงอกขาวผ่อง. อวบอิ่ม บีบเคล้นบริเวณยอดถัน

"อือ........" 

เสียงหวานส่งเสียงเครืออย่างหวาบหวามในลำคอแม้จะจูบกันอยู่. เสียงที่ร่างสูงฟังไม่เคยเบื่อ

ร่างสูงผละริมฝีปากอ้อยอิ่ง แผ่วเบา กดย้ำไปมา แล้วผละออก น้ำใสเชื่อมไหลลงมุมปากสวย ใบหน้าคมสวยเลื่อนเข้าซุกบริเวณคอขาวของนาราคุ พร้อมขบเม้ม ลากลิ้นเล็กไซร้บริเวณนั้นอย่างเย้ายวน จนอีกคนแทบทนไม่ไหว

กายเผลอเบียดแนบโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อกลางกายร้อนผ่าวใหญ่โตขยายจนแข็งแทบจะปะทุมาแตะโดน. เซ็ซโชมารุจึงผละหน้าออกมาสบจ้องคนรักของตนก่อน

"ต้องการข้ามากงั้นหรือ......?"

เสียงหวานเอ่ยจงใจยั่วอีกครั้ง นาราคุดันร่างเล็กกว่าติดขอบตลิ่ง ก่อนจะบีบขยี้หัวถันสีสวยเน้นๆอีกครั้ง จนอีกคนนิ่วหน้าเปล่งเสียงเสียวซ่าน

"เจ้าเองก็ต้องการข้า"

เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเสียงหื่นกระหายกึ่งเอาชนะ 

สายตาสองสีสบกันอย่างล้ำลึกก่อนที่เพลงรักจะบรรเลงยาวนานทั้งค่ำคืน

เสียงน้ำกระเพื่อม น้ำกระจายไหลแรง ทำให้รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวรุนแรงที่เกิดขึ้น

เสียงครางต่ำสูง และถ้อยคำพรอดรักเปล่งออกมาเรื่อยๆ เป็นหลักฐานถึงกิจกรรมอันร้อนแรงที่ถูกบรรเลงขึ้นอย่างเร่าร้อนจนความหนาวเย็นของบริเวณนี้ไม่มีผลกระทบใดใดทั้งสิ้น 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------


---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------


.
.
ร่างสูงระหงส์ลุกขึ้นยืนสวมใส่กิโมโนสีขาวของตน หลังจากกิจกรรมร้อนแรงเมื่อครู่จบลง. ร่างสูงกำยาจึงเดินเข้ามาประชิดเข้าสวมกอดจากด้านหลังด้วยร่างกายเปลือยเปล่า

"จะไปแล้วหรือ?...."

เสียงทุ้มมากเสน่ห์เอ่ยออดอ้อนข้างริมหูเรียวแหลมของคนรัก พลางสูดกลิ่นอายหอมหวานอย่างไม่รู้จักพอ  เซ็ซโชมารุไม่ตอบอะไร เพียงแค่เอนเอียงให้อีกคนใช้จมูกโด่งสันซุกไซร้ไล้โลมตนเองทั้งช่วงแก้มเนียนใสและซอกคอขาวยั่วยวน โดยที่ตนบรรจงจัดแจงสวมกิโมโนของตนเองไปด้วย

"เฮียคุยะบอกว่าเจ้ามีความคิดจะทิ้งลูกแก้วสี่วิญญาณ??"

"........................"

เสียงนุ่มติดเย็นชาเอ่ยถามคนที่สวมกอดจากด้านหลัง แต่ร่างสูงแกร่งไม่ได้ตอบอะไร ยังคงแทะโลมคนหน้าสวยอยู่อย่างนั้น 

"นาราคุ??"

"หืมม??"

"...................................................."

เซ็ซโชมารุ หันหน้าเข้าเผชิญกับอีกคน ดวงตาสีทองสว่างช้อนมองอีกคนอย่างหาคำตอบ แต่ครึ่งอสูรกลับมองดวงตาสีสวยที่ช้อนมองขึ้นมานั้นว่าเป็นการเชิญชวน

จึงโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบอย่างถวิลหาอีกครั้ง. เขาไม่เคยทนได้เลยกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของจอมอสูรแสนสง่างามตนนี้ ที่แอบตกหลุมรักมานานจนเกือบจะกลายเป็นความเกลียดชังกันนิรันดร์ไปแล้วด้วยมือของตัวเอง

ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะกัน มือเรียวสวยก็ผลักใบหน้าหล่อเหลาเจ้าของนัยน์ตาสีแดงเลือดที่มักจะสะกดเขาโดยไม่รู้ตัวออกไปอย่างง่ายดาย 

ดวงตาสีทองอำพันช้อนมองด้วยสายตาติดดุขึ้นมา ซึ่งบุคลิกที่มีอยู่ก็ดูดุมากพออยู่แล้ว. ตอนนี้นาราคุเริ่มจะรู้สึกได้บ้างแล้วว่าควรจะหยุดลวนลาม? คนตรงหน้าไปสักพัก


"....จริงหรือไม่?....."

คนพูดน้อยเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาด้วยสายตาเย็นชา แต่ครึ่งอสูรร่างกำยำดันคิดซ่ะว่ามันเป็นสายตาที่ช่างคาดคั้นซ่ะเหลือเกิน 

...แต่ก็นะ การที่มีแฟนดุ มันก็น่ารักดีออก......


"อืม เรื่องจริง....."

นาราคุเอื้อมเข้าสวมกอดหลวมๆกับร่างกายน่ากอดตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาสีแดงเลือดก้มสบตาดวงตาต่างสีแสนสวยของคนรักด้วยสายตาหวานฉ่ำ????

"คิดว่าตัวเองเก่งขนาดนั้นแล้ว???........"

คนรักของเขาช่างไม่เหมือนใครเลยจริงๆ นาราคุคิดแบบนั้น  แต่เขาก็ช่างรักคนตรงหน้าซ่ะเหลือเกิน 

"ทั้งที่แม้จะยืมพลังของลูกแก้วสี่วิญญาณนั้นอยู่เจ้าก็ยังต่างชั้นกับข้ามากขนาดนั้นแท้ๆ"

พอพูดเย้ยหยันนี่ทำไมถึงพูดรัวจังเลยนะ..........................

"ข้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย..."

ฟอดดดดดด

เถียงหนึ่งประโยคก็ต่อด้วยหอมแก้มหนักๆอย่างหมั่นเขี้ยวไม่กลัวตาย........ 

"................"

ดวงตาสีอำพันยังคงมองด้วยสายตาเย็นชา ชวนหนาวๆร้อนๆอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาสีเลือดสังเกตว่ามันจ้องไม่ไปไหนเลย 

"ไอ้สายตาแบบนั้น. เจ้าจะถามข้าล่ะสิ่ว่าเพราะอะไร ?"

".................................."

ไม่มีคำตอบ เพียงแค่ดวงตาสวยนั้นหรี่ลงนิดหน่อยเหมือนจับผิดอะไรสักอย่าง 

....อยากรู้แต่ไม่อยากถามสิ่นะ........

มือใหญ่เลื่อนไปกอบกุมมือเรียวของอีกคนไว้ รอยยิ้มปลื้มปิติปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน สีหน้าและประกายดวงตาแสดงออกถึงคำว่าปลงกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งบางเบา แต่เซ็ซโชมารุเห็นมันชัดเจน

"ที่ข้าเก็บลูกแก้วสี่วิญญาณไว้เพราะต้องการจะแข็งแกร่งก็จริง.  แต่นั้นก็เป็นความงี่เง่าของข้าที่จะประชดคิเคียวด้วย"

สีหน้าอ่อนลงเมื่อพูดถึงรักครั้งแรกของครึ่งอสูร รัก รักมาก แต่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ จึงได้แต่เคียดแค้นและคอยกลั่นแกล้งล่อลวงคิเคียวและอินุยาฉะให้เกิดปัญหาเรื่อยมา

และนั้นก็เป็นสิ่งที่เซ็ซโชมารุรู้ดีว่าถึงแม้จะเป็นเขา ก็ไปแทนที่คิเคียวไม่ได้

ชีวิตไม่เคยต้องเป็นรองอย่างนี้. แต่ก็ยอม เพราะเขาเองก็รักนาราคุมากมายเหลือเกิน 

"เรียกร้องความสนใจ.... ประมาณนี้ล่ะมั้ง??......"

ดวงตาสีแดงฉานประกายปลง เหมือนจะโศกเศร้า. แต่มันก็ไม่ใช่ 

"แต่รู้ไหม ตั้งแต่ข้าได้มาเจอเจ้าชีวิตข้าก็เปลี่ยนไป...."

ครึ่งอสูรที่เกิดมาไม่นานนักในตอนนั้น รับรู้ถึงการที่อินุยาฉะถูกปลดผนึกจากต้นไม้พันปี. และคิเคียวที่ถูกคืนชีพขึ้นมา รวมถึงข่าวของเศษลูกแก้วสี่วิญญาณ เขาก็ไม่ลังเลที่จะสานต่อแผนการเลวร้ายทุกสิ่งอย่างจนมาถึงทุกวันนี้ 
..ถึงแม้ที่ทำไป ก็เจ็บปวดเจียนตาย...

ได้แต่ย้ำคำว่าเกลียดให้ขึ้นใจ ใจมั่นคงแน่วแน่และคอยสาปแช่งทั้งอินุยาฉะ คิเคียว และคาโกเมะ หรือแม้แต่ใครที่รักกัน 
จะต้องทนมองคนที่รักจนสุดหัวใจ รักจนแทบเจียนตาย ไปรักกับคนอื่น น้ำตาแห่งความโศกเศร้าก็แปรเปลี่ยนเป็นอาฆาต 
ใจก็บอกจะฆ่าไม่ให้เหลือ ทั้งคู่ แต่เอาเข้าจริงเมื่อสบตากับดวงตาสีดำขลับแสนเย่อหยิ่งคู่นั้น เขาก็ทำไม่ลงทุกที 

แต่ใจก็ยังคงแน่วแน่กับสิ่งที่ทำ

...ไม่คิดว่าจะมีวันนี้....
......วันที่แผนการทั้งหมดจะพังทลายลง.......

".........................................."

วันที่พบเห็นจอมอสูรจิ้งจอกสีเงินท่าทางสง่างามตนหนึ่งผ่านมาโดยบังเอิญ ก็เหมือนถูกสะกดไว้ให้ตราตรึงกับภาพนั้น. สวยงามราวภาพวาด

สืบจนได้รู้ว่าเป็นพี่ชายของอินุยาฉะสืบจนรู้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีของพี่น้องต่างมารดาคู่นี้ สืบจนรู้นิสัยใจคอ จนได้เข้าไปทำความรู้จักโดยการนำแขนมนุษย์ใส่ลูกแก้วสี่วิญญาณส่งให้ แม้จะเป็นหนึ่งในแผนการของตน. ที่จะฆ่าอินุยาฉะ คนที่คิเคียวรักหมดหัวใจ แต่เค้าก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแอบใจเต้นแรงกับคุณจอมอสูรคนนี้มากนัก 

จึงคิดไปว่าตนเองชื่นชม ปลาบปลื้ม เพราะเป็นจอมอสูรผู้ยิ่งใหญ่และสง่างาม 
นาราคุจึงได้ไล่ตามจะนำพลังของเซ็ซโชมารุมาเป็นของตนเอง

"ข้าเคยคิดว่าข้าอยากได้พลังเจ้า เพราะข้าแอบชื่นชมเจ้าและอยากจะเป็นอสูรที่แข็งแกร่งโดยสมบูรณ์"

"................................................."

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่หลังจากนั้นแผนการของนาราคุจะต้องมีการคอยสอดส่องติดตามเซ็ซโชมารุทุกฝีก้าวอยู่ด้วย และก็ไม่รู้ตัวว่า เขามักจะมานั่งมองลูกแก้วที่ฉายภาพจอมอสูรที่เค้าเฝ้าสังเกตทั้งวันทั้งคืนจนแทบลืมเป้าหมายของตนเอง

ใจอดรนทนไม่ไหวจึงได้ใช้แผนสกปรกพาตัวจอมอสูรกลับปราสาท แม้จะไม่ง่ายดายนัก แต่เขาก็พากลับมาจนได้ ขุมพลังอันสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างที่เพียบพร้อม เพียงแค่เขากลืนกินมันไป. เขาก็จะฆ่าอินุยาฉะและคิเคียวได้อย่างง่ายดาย

ทั้งคำพูดที่เอ่ยออกมาที่แสนจะเย่อหยิ่ง อยากจะทำลายให้แหลกไม่มีชิ้นดีด้วยน้ำมือตนเอง อยู่ในสภาพเสียเปรียบก็ยังไม่เจียมตัว

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขารู้สึกว่าไม่อยากจะให้จอมอสูรตนนี้จากไปไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รู้สึกได้ถึงความสุขความอบอุ่นที่คนตรงหน้ามีและมอบให้เขา. 

....ใช่ มอบให้เขาด้วย......

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เอาแต่เรียกร้องความสนใจจากร่างสีขาวสวยด้วยต่างๆสารพัดวิธี ทั้งงี่เง่าและปกติ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่กลับมาจากถารกิจที่ต้องทำทุกครั้งจะต้องดิ่งเข้ามาหาจอมอสูรสีขาวตนนี้เป็นอย่างไร เข้ามาแกล้งบ้าง ยั่วโมโหบ้าง. โหดร้ายถึงขั้นข่มขืนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จอมอสูรตนนั้นก็ยังคงเย่อหยิ่งชูคอเถียงเขาปาวๆอยู่ดี

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่อีกคนมีให้ ไม่รู้นานแค่ไหน เวลาไหนที่มันเริ่มต้น ไม่รู้เหมือนกันว่าเราเริ่มรักกันตั้งแต่เมื่อไหร่และเพราะอะไร

ยังดีที่เขามีสติพอที่จะยื้อเซ็ซโชมารุเอาไว้ไม่ใช่การจมปรักอยู่กับคิเคียว ยังดีที่ใจของจอมอสูรแสนเย็นชายังตราตรึงมีเพียงแต่เขา 

"เจ้าก็รู้นี่ว่าสุดท้ายข้าก็ยื้อไม่ให้เจ้าไป "

ยื้อไม่ให้ไป ทั้งที่ใจยังโลเล

"ถึงข้าจะโลเลรักคนสองคนเจ้าก็ยังกลับมาหาข้า "

รักทั้งคิเคียวและเซ็ซโชมารุ ข้ายังลืมคิเคียวไม่ได้ แต่ภาพในหัวและหัวใจ กำลังถูกใบหน้าคมติดสวยแสนเยือหยิ่งของจอมอสูรที่ข้าหลงรักกลืนกินพื้นที่ไปทีละนิด 

"คนอย่างเจ้าทำเพื่อข้าขนาดนี้ ข้าขอบคุณจริงๆ"

แต่แผนการทุกอย่าง. กริยา ความชั่วร้าย และสิ่งที่ทำมาทั้งหมด. มันมากเกินกว่าที่เขาจะหันหลังกลับไปแล้ว
อยากจะเลิกให้หมด ก็ทำไม่ได้ ความเคียดแค้นชิงชังที่ตัวเขาสังสมมารวมถึงการสร้างความอาฆาตที่ทำให้อินุยาฉะและคิเคียวเคียดแค้นเขาด้วย 
....คงสายเกินไปถ้าจะกลับไปใช้ชีวิตปกติ.....

หากแต่เพราะมีเสียงๆนึงในตอนนั้น ที่เอ่ยออกมาเหมือนกับอ่านความคิดของข้าออก. น้ำเสียงในความทรงจำ 
...เสียงที่ทำให้เขาตัดสินใจได้เลย...
...ว่าเขาเลือกใคร...

-ไม่มีอะไรสายเกินไปหร่อก จะล้มเลิกหรือจะเดินหน้าต่อ เจ้าก็มีข้าอยู่ด้วย จะไปกลัวอะไร?-

****

นี่แหละคือความรักที่จอมอสูรไร้หัวใจตนหนึ่งมอบให้กับข้า 
ความรักที่ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะมีวันรู้สึกได้ถึงขนาดนี้ด้วย

และข้า ก็ตัดสินใจได้แล้ว

"ข้าจะทิ้งลูกแก้วสี่วิญญาณไปส่ะ. 
   ทิ้งทุกอย่าง.  ที่ทำให้ข้ากับคิเคียวยังเกี่ยวข้องกัน"

"..................................."

เซ็ซโชมารุแสดงสีหน้าตกใจเพียงเล็กน้อย ดวงใจดวงเล็กของอสูรสีขาวเต้นหนักกระตุกถี่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ 

"แม้ว่า พวกอินุยาฉะจะยังคงตามล่าข้า.  คิเคียวจะยังตามมาสังหารข้าต่อ 
                ข้าก็ไม่กล้ว.................."

มือหนาเลื่อนขึ้นแนบแก้มเนียนใสประดับปานขีดปีศาจจิ้งจอกที่ช่วยขับใบหน้าให้น่ามองและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน
ดวงตาสีอำพันจับจ้องคนตรงหน้าด้วยหัวใจสั่นระรัว มุมปากบังคับไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองยกยิ้มออกมา

"เพราะข้ามีเจ้าอยู่ด้วย ข้าจะไม่กลัวอะไรอีกแล้ว"

".................................."

ใช่. ข้าไม่กล้วอะไรอีกแล้ว

......ไม่รักใครอื่นอีกแล้ว......

"ข้าเลือกเจ้า ข้ารักเจ้าเพียงคนเดียว เซ็ซโชมารุ"

ดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองดวงตาต่างสีด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความรู้ในใจทั้งหมดที่มี ความรักที่ล้นปรี่มันมาจนล้นใจเมื่อไหร่กัน?  รวมถึงความรู้สึก ไว้ใจและอุ่นใจ ที่โถมเข้ามา พาหัวใจให้อบอุ่นและสงบ ไร้ซึ่งความเคียดแค้นกังวล

"หึ......."

เจ้าของดวงตาสีอำพันเค้นเสียงหึในลำคออย่างหยามเหยียดเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ครึ่งอสูรร่างแกร่งหยุดมองด้วยสายตาหวานฉ่ำขนาดนั้นได้

"ก็ดี................."

เอ่ยแต่พอควรสมกับเป็นอสูรผู้เย็นชา สังเกตดีๆจะเห็นว่า..........

"หน้าแดงด้วยล่ะเซ็ซโชมารุ^^"

"................................."

ใบหน้าของจอมอสูรมุ่ยลงที่ได้ยิน ใจก็เต้นโครมครามแต่กลับทำตัวไม่ถูก บังคับมือไม้ไม่ให้สั่นอย่างยากเย็นก็เพิ่งจะรู้ว่าเป็นแบบนี้นี่เอง
แทบจะไม่กล้ามองตอบกลับดวงตาสีแดงสดอันร้อนแรง?นั้น แต่ด้วยความดื้อรั้นที่เจ้าตัวมีอยู่มาก ทำให้ไม่ยอมหลบสายตาไปไหน

"ไร้สาระ..........."

ร่างเล็กกว่าสะบัดหน้าหันหลังให้อีกคน แต่แขนแกร่งก็โอบรอบกอดจากข้างหลังได้ทัน ใบหน้าคมสันเกยคางลงบนไหล่บางกระชับอ้อมกอดแน่นราวกับจะหลอมรวมกับอีกคน

"ต่อจากนี้ทั้งชีวิตข้าจะมีให้เจ้าเพียงคนเดียวนะ.....เซ็ซโชมารุ"

".......หึ........"

.......ต่อจากนั้นไม่นานนักบทเพลงรักร้อนแรงบทที่สองก็บรรเลงขึ้นท่ามกลางป่าใหญ่และธรรมชาติโดยรอบ ที่เหมือนจงใจเป็นสักขีพยานรักของทั้งสองคน



-----------------------------------------------------------------------------------------------

"อะไรนะ ลูกแก้วสี่วิญญาณทั้งลูกเลยงั้นหร่อ?!!!!!?"

อินุยาฉะส่งเสียงร้องตกอกตกใจเมื่อรู้ข่าวว่าคาโกเมะที่เพิ่งกลับมาจากโลกอนาคตมีลูกแก้วสี่วิญญาณที่นาราคุรวบรวมอยู่ครอบครองไว้ เมื่อมาอยู่ที่มือของคาโกเมะ ลูกแก้วสี่วิญญาณก็ใสสะอาดบริสุทธิ์ไม่มีสีดำใดใดเจือปน

"ของจริงหร่อ??"

"อือ. ไม่ผิดแน่นอน" 

คาโกเมะแขวนไว้กับคอตัวเองพวกเขาก็ยังไม่รู้จะรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นยังไง ต่างคนต่างตามสถานการณ์ไม่ทันด้วยกัน

"แล้วเจ้ายังต้องตามล่านาราคุอยู่หรือเปล่า??"

คิเคียวที่มาพักผ่อนที่หมู่บ้านนี่ด้วยเพราะบาดเจ็บเอ่ยจากมุมหนึ่งของห้อง อินุยาฉะลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบหญิงที่เขารักอีกคนหนึ่ง

"แน่นอนสิ่!!! เพราะหมอนั่น มันทำให้เราสองคนต้องมาผิดใจกัน และเป็นคนที่ทำให้เจ้าต้องตายเมื่อสมัยก่อนไม่ใช่รึไง?!!"

" หึ งั้นเรื่องก็คงยากหน่อยนะ........."

คิเคียวเค้นเสียงในลำคอ. ร่างเพียวระหงส์ค่อยๆลุกจากมุมที่อยู่เตรียมออกเดินทางโดยที่ให้คาโกเมะเก็บลูกแก้วสี่วิญญาณไว้

"นาราคุคงแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่านัก....."

อินุยาฉะเอียงหูสุนัขสีขาวสว่างอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาสีทองเค้นถามหญิงสาวมิโกะทางประกายดวงตา
คิเคียวถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบคนรักเก่าของเธอแล้วจากไป

"เพราะนาราคุตอนนี้ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับพี่ชายนายน่ะสิ่...."

?!?!?!?!!!?!?!?!?!?!?!!!!

_________________________________________________________

จบบบบบบบบบบ


แต่งกากนะ แต่งในไอแพทอ่ะ ลืมเนิ้อเรื่องไปพอสมควร ไม่รู้จะวกจากตรงไหนดี
แต่แบบ.....คู่นี้เป็นคู่แรกเลยนะที่ทำให้จิ้นวาย ชายxชาย เป็น. ทำไมเป็นคู่นี้ได้ก็ไม่รู้น้อออออ
ตอนแรกจะแทรกโคงะxอินุยาฉะแต่ก็แบบ จะพังเรื่องต่อยังไงดีเนี้ยยย?!!

ไม่ชอบคู่นี้สมการนี้ ไม่ต้องยุ่งเลยนะค่ะ. เราเซนสิทีพเรื่องคู่นี้555555

ตอนนี้ชอบหลายเรื่อง ป่วยดาบ ป่วยเรือ บาส เซราฟนู้นนี่นั้นเยอะแยะค่ะ!!!สมัยนิยม
แต่ก็ไม่ลืมชิพแรกของเรานะเออ นาราคุxเซ็ซโชมารุ narasess 
คิดถึงอยากลองแต่งใหม่ ตามน้้นค่าเป็นชอตฟิคไปเนอะ 
บางจุดบรรยายเป็นเงื่อนงำซ่ะจนขัดใจเองทำเรื่องยาวเลยดีมั้ย??? พอเถ่อะ!!!

ตามนั้นนะค่ะขอบคุณทุกท่านที่หลงเข้ามาอ่านด้วยค่ะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ GRT.Writer จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 19:35
    .ก้มกราบไรต์
    อยากให้ทีต่อจริงๆเจ้าค่ะ;////;
    #4
    0
  2. #3 Princess of star
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 13:11
    ทำใจนะอินุยาฉะ ที่ได้พี่เขยเป็นแมงมุม
    #3
    0
  3. วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 11:11
    น่ารักอ่ะ น่ารักมาก สงสารอินุนิดๆนา คงช็อคน่าดู -3-~~
    #2
    0
  4. #1 เฮียคุยะมิคาเอร่า
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 13:40
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกก

    คู่นี้น่ารักจังงงงง

    เมื่อก่อนเห็นคนแต่งหลายคน ตอนนี้หาอ่านไม่ได้เลยยยย

    แต่ดีมากค่ะ นาราคุนี่พระเอกเลยยยยย
    #1
    0