[END] Deep kiss :: HUNHAN

ตอนที่ 2 : CHAPTER 1 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60




CHAPTER 1

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

        เหมือนความฝันที่เริ่มต้นในฤดูใบไม้ผลิ

          อ้อยอิ่งอยู่ในฤดูร้อนที่สว่างสดใส ก่อนจะมองไม่เห็นทางออกหลงวนอยู่ในฤดูใบไม้ร่วงที่โรยรา


          และ...อาจจบลงในฤดูหนาวที่แห้งแล้ง มีเพียงสีขาวกับความว่างเปล่า


          แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีหิมะ...ไม่มีน้ำแข็ง และกลีบดอกเชอร์รี่สีชมพูยังคงล่องลอยในอากาศ


          กลางฤดูใบไม้ผลิที่กำลังอุ่นสบาย ทุกคนชอบช่วงเวลานี้ ภายใต้ท้องฟ้าสีครามปลอดโปร่งที่มีกลิ่นหอมของแสงแดดเจือจาง


          มันควรเป็นแบบนั้น...ถ้าไม่ติดกับคำไหว้วานที่ต้องจำใจ



         
ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด


         
ลู่หานไม่อยากมายืนอยู่ตรงนี้ เวลานี้...

          เขาบอกกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อยแล้วว่าถ้าไม่ใช่เพราะคำขอร้องจากเพื่อนสนิท จะไม่มีวันมายืนอยู่ที่นี่เด็ดขาด
!

          ในมหาวิทยาลัยมีคนหลากหลายรูปแบบที่เชื่อมโยงไปกับการแบ่งชนชั้นลับๆ ที่เราต่างรับรู้ผ่านทางความรู้สึก และเขาคือนักศึกษาธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่น ซึ่งรักชีวิตสงบสุขอันแสนธรรมดาของตัวเองพอๆ กัน


          แต่มันกำลังหมิ่นเหม่ จวนเจียนจะจบลงอยู่ที่หน้าสิ่งปลูกสร้างสีครีมสูงลิบหลังนี้


          —
แค่เห็นจากไกลๆ ยังรู้สึกถึงรังสีกดทับบางอย่าง ข้าวของทุกชิ้นแม้แต่ราวจับบันไดสีเงินเงาวับที่เห็นลิบๆ ล้วนเป็นของสั่งทำใหม่ สมแล้วที่เป็นตึกเรียนของพวกเด็กบริหารธุรกิจภาคอินเตอร์ ถ้าไม่ใช่พวกหัวกะทิที่ขอทุนเรียนฟรีได้ ก็ต้องเป็นพวกลูกผู้มีอันจะกินชนิดเงินเหลือใช้มาลงเรียนเท่านั้น

          ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าใกล้หรือเดินผ่าน และสำหรับลู่หานมันมากกว่านั้นนิดหน่อย


        ‘เสี่ยวลู่~’


          เสียงร้องทักแบบนี้ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมาก็รู้ว่าใคร พยอนแบคฮยอนคนน่ารักประจำคณะ เจ้าของรอยยิ้มและดวงตาขีดเดียวที่เป็นสัญลักษณ์ ใครๆ ก็รักเพื่อนคนนี้ ผิดกับเขาที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือและแทบไม่มีใครรับรู้ตัวตน


          เพื่อนนั่งลงตรงหน้าพร้อมฉีกยิ้มกว้างๆ ให้อีกครั้ง


        ‘มีอะไรเหรอ
– เชื่อเถอะว่าท่าทางแบบนั้นไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด

        ‘มีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย


          เจ้าตัวยุ่งลากเสียง อาฮะ...คำขอที่กำลังจะได้ยินต้องไม่ธรรมดาแน่นอน


        ‘ฉันอยากฝากของให้ใครคนหนึ่ง ช่วยที่ได้ม้า


          ทำหน้าเศร้าขอความเห็นใจ และแบบนั้นเหมือนลูกสุนัขที่น่าหมั่นไส้ที่สุด


        ‘ทำไมไม่เอาไปให้เอง


        ‘ฉันไม่กล้า กลัวเขาปฏิเสธ
– นอกจากคนโง่แล้วลู่หานก็ยังไม่เห็นว่าใครจะกล้าทำแบบนั้น

          ไม่มีคำตอบ แต่การปิดหนังสือแล้วนั่งเท้าคางมองตาอีกฝ่ายก็สื่อถึงความคิดของเขาได้ชัดเจน ดวงตากวางใสแป๋วจ้องกลับไป รอฟังเรื่องสนุกที่อีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยออกมา


        'ไม่ใช่คนอื่นคนไกลหรอก เสี่ยวลู่ก็รู่จักเขานะ'


        ‘เรารู้จัก?


        ‘แน่นอน...รู้สิ โอเซฮุนคนนั้นน่ะ


          เหมือนว่าลมหายใจสะดุดไปเล็กน้อยกับชื่อที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสีชมพูนั้น และรอยยิ้มหวานก็ค่อยๆ จางหายไปโดยไม่รู้ตัว


          ชื่อ...ที่ครั้งหนึ่งเคยได้ยินผ่านหูจนชินชา –ในฝูงชนที่อัดแน่นในโรงอาหารจะต้องมีคนพูดชื่อนี้อย่างน้อยหนึ่งในสี่ส่วน ไม่ว่าจะในห้องเรียน ห้องสมุด หรือแม้แต่ในลานกีฬา ก็ดูเหมือนจะมีชื่อของคนๆ นี้ปะปนอยู่ในทุกอณูของอากาศ


          ครั้งหนึ่ง...แต่มันก็นานมากแล้ว


        ‘เราไม่รู้จักบ้านเขา...


        ‘เขากลับมาแล้วนะ
แบคฮยอนสวนขึ้นทันที เขากลับมาแล้วนะ...เมื่อเช้า

          คำยืนยันนั้นยิ่งทำให้ลู่หานไม่กล้าหายใจ ไม่กล้าคิดอะไรนอกเหนือไปมากกว่าคำพูดที่ได้ยิน


        ‘กลับมาในลุคที่หล่อขึ้น โตขึ้น ที่สำคัญดูแบดขึ้นด้วยใจสั่นสุดๆ เคยได้ยินว่าช่วงม.ปลายมีคนแอบชอบเขาเกินครึ่งของโรงเรียนใช่ไหม เสี่ยวลู่ที่อยู่กับเขามาช่วยฉันได้อยู่แล้ว อย่าปฏิเสธกันเลยนะ ขอร้องน้า~’


          ก้มหัวให้แถมยกมือไหว้กันด้วย แล้วแบบนี้เขาจะทำอะไรได้นอกจากยินยอม


          ใจอ่อน...จนต้องมายืนอึดอัดอยู่แบบนี้


          กลับมาแล้วจริงๆ เหรอ กลับมา...หลังจากดรอปเรียนไปตั้งหนึ่งปีเต็ม


        หายไปไหนมาเซฮุนนา...


          คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ต้องรีบส่ายหน้าขับไล่เรื่องไร้สาระต่างๆ ออกไป


          ไม่ๆ...วันนี้เขามาแค่ส่งของให้แบคฮยอน จำได้ว่าคนภาคอินเตอร์จะมีล็อคเกอร์เป็นของตัวเอง ลู่หานจะเอาจดหมายกับขนมของเพื่อนหย่อนเอาไว้ในนั้นแล้วก็จะรีบกลับไป ตอนนี้ยังไม่เลิกเรียนไม่มีใครอยู่แถวนี้ด้วย


          หันซ้ายหันขวาแล้วก็เดินเข้าไปในตัวตึก ทุกการลงเท้าเป็นอย่างระมัดระวัง ไล่มองไปทีละแถวช้าๆ ที่ตรงนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด ทั้งบรรยากาศ สีสัน และความรู้สึก...ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสินะ


          วางมือลงบนตู้เหล็กที่เย็นเฉียบ ไม่อบอุ่นขึ้นเลยสักนิด บอกกับตัวเองและ...หยุดลงตรงหน้าประตูด้านในสุด


          ป้ายชื่อนี้ยังคงอยู่ที่เดิม ในตำแหน่งเดิม กับลายมือหวัดๆ ที่แทบอ่านไม่ออกอย่างเดิม


          —
โอเซฮุน... ไม่ได้นึกถึงชื่อนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

          ยิ้มนิดๆ กับตัวเอง แต่ดวงตากวางกลับสั่นไหวดูไม่มั่นคง


          เขาก็แค่คนธรรมดา...เป็นลู่หานธรรมดาที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้


          ถ้าถูกเห็นอาจจะถูกดุอีกก็ได้นะ...หัวเราะนิดๆ พลางสอดของในมือลงในช่อง มันเล็กพอที่จะลอดผ่านได้อย่างง่ายดาย – แบคฮยอนเตรียมการมาดีนะ


          นึกชมและค่อยๆ ลดมือลงช้าๆ


         ดีใจที่กลับมานะ ดูแลตัวเองและขอให้เดินไปถึงฝันได้ไวๆ สู้เขานะ...เซฮุนนา


          จับจ้องอยู่ที่ป้ายชื่อนั้นครู่หนึ่งก็ดึงสายตากลับมา เขาไม่ควรเถลไถลอ้อยอิ่งถ้าไม่อยากเจอกับความวุ่นวาย


          ร่างเล็กหันกลับ ทว่า...ในจังหวะที่ก้าวเดินมือหนึ่งก็เอื้อมมาคว้าแขนของเขาไว้
!

          บีบแน่นและกระชากรุนแรงจนเกือบล้ม ก่อนจะถูกเหวี่ยงเข้าไปกระแทกกับตู้เสียงดังลั่น
!!

          ลู่หานเจ็บจุกจนชาไปหมด เจ็บ...จนร้องไม่ออก แต่ก็ไม่ทันได้ตั้งตัว...ฝ่ามือนั้นฟาดซ้ำลงมาเฉียดหน้าเขาอย่างจงใจ สะดุ้งโหยงและได้แต่หลับตาแน่นปี๋ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงค่อยกล้าลืมตาและเงยกลับขึ้นมอง


          แต่ทุกอย่างก็กลับกลายเป็นความผิดพลาดนิ่งงัน...


          เหมือนมีสายลมรุนแรงพัดผ่านไปวูบหนึ่ง หอบเอาความรู้สึกแม้แต่อากาศหายใจไปจนหมด


          ได้แต่หยุดค้างและไม่มีมีคำพูดใด ดวงตากวางเบิกกว้างและระริกไหว ทั้งตกใจ หวั่นใจจนเกือบกลายเป็นความหวาดกลัวกับการกักขังอยู่ภายใต้ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับบดบัง และจ้องกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย


          —
เย็นชา ไร้ความรู้สึก และไม่เคยมีภาพของเขาสะท้อนอยู่ในนั้นเลยสักวินาที

          ลู่หานเม้มริมฝีปาก แต่เพียงครู่เดียวคนตรงหน้าก็กลับยกยิ้มที่ดูเยาะหยันกึ่งเหยียดกันมากกว่าเดิม


          ตัวสูงแบบนี้ บ่ากว้างและใบหน้าหล่อจัดแบบนี้ไม่มีอะไรที่เขาจำไม่ได้


          โดยเฉพาะดวงตาสีเข้มคมดุดวงนี้...ลู่หานไม่เคยลืม


          ไม่เคย...และอาจหมายรวมถึงความเกลียดชังที่แสดงชัดนี้ด้วย


          ร่างสูงค่อยโน้มลงมาหา สวนทางกับเขาที่ได้แต่ยืนตัวแข็งไม่กล้าขยับเขยื้อน


          เหมือนร่างกายกร้าวแกร่งนี้มีอิทธิพลเหนือเขา และดวงตาคู่มีอำนางหยุดยั้งทุกสิ่ง


          กลั้นหายใจ ในขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ พร้อมๆ กับริมฝีปากได้รูปที่ขยับเอ่ยช้าๆ


          บทสนทนาแรกระหว่างกันนับตั้งแต่เรื่องวันนั้น หนึ่งปีกว่าที่ไม่ยินเสียงทุ้มลึกนี้


          กับถ้อยคำ...ที่มีแต่ทิ่มแทงทำร้ายให้เสียใจ



         
“กะแล้วว่าคนหน้าด้านอย่างนายต้องมา ดีใจที่ยังจำกันได้ ลู่หาน”





TBC*




ตาคนนี้ไม่อ่อนโยนเลยเนอะ
55555555555555


อยากลองแต่งเซฮุนเกรี้ยวกราดแบบนี้มานานแล้วค่ะ
ก็จะหัวร้อนและหงุดหงิดคุณพระเอกหน่อยๆ นะคะ
เรื่องนี้ไม่รู้จะตั้งฉายาอะไรให้คุณเค้า
แต่ฝากรี้ดเอ็นดูยัยลูกกับเจ้าคนขี้โมโหคนนี้ด้วยน้า


พูดคุยสรรเสริญคุณพระเอกไปพร้อมกัน
ได้ที่คอมเมนต์และแท็กนะคะ


เอ็นจอยค่า.



Hashtag
#ฟิคห้ามจูบ

 





T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,559 ความคิดเห็น

  1. #3554 Namtao07 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 01:37
    พ่อแบบไม่อ่อนโยน ;-;
    #3,554
    0
  2. #3549 mamayongg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 22:37
    โหยยย รุนแรงกับน้องมาก
    #3,549
    0
  3. #3531 Paniin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 02:09
    คำพูดคำจาเราะร้ายยยย
    #3,531
    0
  4. #3519 Tangkwa Maneewan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:55
    ทำไมพูดเเรงงง
    #3,519
    0
  5. #3497 CeePee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 19:41
    แง ใจร้าย
    #3,497
    0
  6. #3493 เค่อเหมย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 23:27
    เกรี้ยวกราดมาก แบดเวอร์พ่อคุณ แดมฮอตสุดจร่ะ
    #3,493
    0
  7. #3471 prsh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 02:26
    ปากร้ายมากเจ้าคนนี้นี่!!
    #3,471
    0
  8. #3443 sunsweets (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 15:07
    ฝีปากพี่ฮุนนั้นร้ายไม่เบา
    #3,443
    0
  9. #3405 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 17:38
    โอ้โห้ววววอยากจิต่อยปาก
    #3,405
    0
  10. #3397 Sehunnie94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 09:52
    แค่ประโยคแรกก็อยากซัดหน้าอีพระเอกแล้ว
    #3,397
    0
  11. #3382 Yellow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:18
    ทะมัยพิฮุนเก้วกาดด ใจเย็นๆ
    #3,382
    0
  12. #3373 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 14:06
    โอ้โหหหหห
    #3,373
    0
  13. #3348 soseelll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:04
    นั่นปากหรอโอ้ยสงสารน้อง
    #3,348
    0
  14. #3334 imildmay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 14:26
    เซฮุนนน !! อย่าทำน้องงงง
    #3,334
    0
  15. #3195 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 09:39
    ขอตีปากอิพี่ซักที ฮื่อออปากร้าย
    #3,195
    0
  16. #3116 tuntiiz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 21:23
    แง แบคหนูนอกใจอิพี่หรอ // ผิดๆ 5555
    #3,116
    0
  17. #2985 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 05:12
    ปากร้าย!!!
    #2,985
    0
  18. #2939 polypoll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 19:38
    คนใจร้ายยยยย
    #2,939
    0
  19. #2886 TM_HHSTYLE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:39
    ทำไมต้องว่าน้องด้วย!!!!
    #2,886
    0
  20. #2694 IRosé (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 23:10
    ทำไมต้องเกรี้ยวกราดกันด้วยย
    #2,694
    0
  21. #2605 janenyhun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 00:36
    เซฮุนคนใจรั้ยยยยยย
    #2,605
    0
  22. #2582 Pimick (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:49
    ว้าวววววว สำนวนดีมากกกอ่านจนติดเลยล่ะ งื้อออชอบบบ
    #2,582
    0
  23. #1958 seyiyemoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:13
    ฮืออออ ปากร้ายยยย
    #1,958
    0
  24. #1662 PareWaPkh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:21
    อย่าว่าน้องงง
    #1,662
    0
  25. #1581 bruinx_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:54
    เกลียดไรกันฮือออออออออ
    #1,581
    0