[END] Deep kiss :: HUNHAN

ตอนที่ 17 : CHAPTER 16 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    11 มี.ค. 61




CHAPTER 16

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

        ปาร์คชานยอลไม่ใช่เจ้าชาย

 

          ไม่ใช่ปริ๊นส์ชาร์มมิ่งอย่างที่เคยเข้าใจ

 

          หลังจากคบกันแล้วลู่หานถึงได้รู้...คนๆ นี้เป็นจอมวายร้าย ที่เอาแต่จู่โจมหัวใจกับปอดของเขาจนมันทำงานมั่วซั่วไปหมด

 

          — ทุกคนในมหาวิทยาลัยรับรู้เรื่อง เพื่อนของชายหนุ่มกระจายข่าวความสัมพันธ์ทันทีในวันรุ่งขึ้น ไหนจะมีคยองซูกับแบคฮยอนเป็นแนวหน้าที่แข็งแกร่งอีก

 

          อีกอย่างที่ได้รู้เพิ่มเติม...เพื่อนของเขาโดนซื้อไปหมดแล้วจริงๆ

 

          จากคนธรรมดาที่อยู่ในโลกไร้ตัวต้น ตอนนี้ใครๆ ก็รู้จักเขา ในฐานะแฟนของปาร์คชานยอล

 

          โลกกำลังจ้องมองมา ประเมินค่าเขาว่าดีพอสำหรับอีกฝ่ายหรือยัง

 

          “หืม...วันนี้เราคงต้องกินข้าวเที่ยงกันสองต่อสองอีกแล้วล่ะนะคยองซู” พยอนแบคฮยอนลากเสียงทันที เมื่อมองลงมาจากบนบันไดแล้วเห็นคนคุ้นตา

 

          จากตรงนี้ลู่หานเห็นแฟนขอเขากำลังสนทนากับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน ชานยอลเข้ากับคนอื่นได้ดีเสมอ นอกจากใจดีเป็นสุภาพบุรุษแล้ว บางครั้งก็ยังเป็นคุณป๋าสายเปย์ ที่สั่งอาหารหรูๆ มาเลี้ยงทุกคนในภาคแบบสบายๆ

 

          บางทีเจ้าลูกกวางก็สงสัย...มีอะไรที่คนๆ นี้ทำไม่ได้บ้างไหม

 

          ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ไอความสุขลอยละล่องจนแยกไม่ออกแล้วว่านี่คือเทพนิยายในความฝัน หรือเป็นความจริงที่เขาสมควรได้รับมันจริงๆ

 

          ยิ้มนิดๆ ตอนที่อีกฝ่ายเงยหน้าโบกมือให้ และ...

 

          “มากินด้วยกันก็ได้นี่” แก้มยุ้ยๆ ขึ้นสีแดง เพราะคนข้างตัวเอาแต่ล้อเลียน

 

          “ม่าย...ไม่อยากเป็นส่วนเกิน คนมีแฟนแล้วไม่เข้าใจหรอก” หันมาคว่ำปากใส่ แล้วก็หัวเราะร่าวิ่งไปเล่นกับชายหนุ่มข้างล่างเหมือนอย่างเคย

 

          ได้แต่ถอนหายใจ ยังดีที่คยองซูไม่แกล้งเขาอีกคน คิดว่านะ...

 

          “เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม” จู่ๆ เพื่อนก็ถามขึ้นมา สีหน้าจริงจังตอนกรอบแว่นแล้วเบิกตาโตมองกลับมา

 

          “...อะไรเหรอ...” ขมวดคิ้วไม่มั่นใจ แต่ดวงตาคู่นั้นที่เปล่งประกายวาบทันที

 

          “ถุงยาง เจล แล้วอุปกรณ์จำเป็นอีกสองสามอย่าง”

 

          ชัดเจน พร้อมการไล่นับนิ้วที่...

 

          ใบหน้าหวานแดงแจ๋เป็นลูกมะเขือ แล้วในหัวก็มีเสียงระเบิดตูมรุนแรงกับคำบอกที่ไม่ยอมให้ได้ตั้งตัว

 

          ถามอะไรแบบนั้น...โดคยองซู!

 

          เสียงมันไม่ยอมออก ได้แต่ขยับปากพะงาบๆ – ขอถอนคำพูด...หมัดฮุกของคนๆ นี้รุนแรงกว่าใครทั้งหมด

 

          “จูบกันแล้วไม่ใช่หรือไง ขั้นต่อไปก็คือความสัมพันธ์บนเตียงล่ะนะ” วิเคราะห์อย่างเฉียบขาด พร้อมเปิดสารานุกรมในมืออย่างแม่นยำ “ผลการวิจัยจากมหาวิทยาลัยโทรอนโตบอกไว้ว่า หนึ่งในเงื่อนไขที่จะทำให้ชีวิตคู่ประสบความสำเร็จ คือการมีเซ็กส์อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง ไอถึงได้ถามยู ว่าเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม”

 

          จริงจังมากถึงมากที่สุด แต่...มันไม่มีเขียนอยู่ในนั้นสักหน่อย

 

          เจ้าลูกกวางส่ายหัวไปมาเร็วๆ และคนมองขมวดคิ้วขัดใจกับท่าทางนั้น ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจพลางเปิดกระเป๋าเป้ออกส่งบางอย่างมาให้

 

          “กลิ่นสตรอเบอร์รี่ที่ยูชอบ กับเจลฉุกเฉินแบบซอง พยายามเข้าล่ะ” ตบบ่า แล้วก็เดินลงไปไฮไฟว์กับร่างสูงอย่างสนิทสนม

 

          ทิ้งให้เจ้าลูกกวางเห่อร้อนไปทั้งตัวกับของที่ได้รับมา

 

          ปาร์คชานยอลซื้อเพื่อนเขาไปแบบไหนถึงได้ลงเอยแบบนี้ได้!

 

          กัดริมฝีปาก แล้วรีบเก็บของทุกอย่างให้มิดชิด ก่อนจะเดินไปหาคนที่อุตส่าห์มารอกันตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

 

          “หน้าแดงๆ ไม่สบายเหรอครับ” คำทักทายแรกดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่ทาบทับลงมาบนหน้าผากอย่างห่วงใย

 

          แน่นอนว่าลู่หานส่ายหน้าตาใส และ...

 

          “เจ้าเด็กนี่ก็หน้าแดงเป็นปกติอยู่แล้วเวลาอยู่กับนายนะ เจ้าชาย” – สรรพนามที่แบคฮยอนมักใช้เรียกชายหนุ่ม แล้วก็เอาไว้แกล้งเขาด้วย

 

          คนตัวเล็กหันกลับไปตีเพื่อน และอีกฝ่ายแกล้งวิ่งเข้าไปเกาะแขนคนตัวสูงทันที

 

          “เห็นไหมมีแฟนแล้วทิ้งเพื่อน ทำร้ายเพื่อน เสียใจที่สุดเลย” แล้วทุกคนตรงนั้นก็หัวเราะออกมาพร้อมกันดังๆ

 

          ลู่หานทำหน้ากวางหงิกงอ ก่อนจะถูกชายหนุ่มรั้งเข้าไปโอบพร้อมยีผมเบาๆ ชานยอลอบอุ่นเสมอ แล้วก็หอมเหมือนฤดูใบไม้ผลิ มันทำให้เขาคิดถึงท้องฟ้าสีครามอ่อนโยนเหมือนในตาคู่นั้น

 

          พอถูกแกล้งจนพอใจแล้วพวกเขาถึงได้รับอนุญาตให้อยู่กันตามลำพัง

 

          “เที่ยวเล่นกันดีๆ ล่ะ แล้วไม่ต้องรีบพามาส่งคืนหรอกนะ เบื่อหน้า” เจ้าตัวแสบโบกมือไล่ ตามด้วย...

 

          “เอาตัวไปค้างเลยก็ได้ ไอเตรียมทุกอย่างให้แล้ว...ในเป้น่ะ” หัวกะทิของคณะก็เป็นไปด้วย

 

          สองคนผลัดกันให้ท้ายปริ๊นส์ชาร์มมิ่ง สบายใจแล้วก็แยกไปจัดการมื้อกลางวันของตัวเอง

 

          ลู่หานได้แต่ถอนหายใจ ถ้ายังโดนล้อแบบนี้เขาจะควบคุมตัวเองให้ไม่ใจเต้นตอนอยู่กับชานยอลได้ยังไง เงยกลับขึ้นมอง และดวงตาที่มีรอยยิ้มคู่นั้นก็ทำให้เขาพ่ายแพ้อีกครั้ง

 

          “ในเป้มีอะไรเหรอครับ?” – ถูกถาม...แล้วก็ระเบิดปุ้งออกมาทันที!

 

          “ไม่มีๆ” สั่นหัวเร็วปฏิเสธ เรื่องแบบนั้น...เรื่องน่าอายแบบนั้นให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด

 

          แก้มยุ้ยๆ เป็นสีชมพูเข้ม ท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนั้น สุดท้ายแล้วปาร์คชานยอลก็หลุดหัวเราะออกมา

 

          ชายหนุ่มจับมือเขาไว้ แล้วขยับนิดๆ เป็นสัญญาณให้มาด้วยกัน

 

          “วันนี้เป็นร้านอาหารใกล้ๆ ได้ไหมครับ ผมมีเมคอัพคลาสชดเชย”

 

          อา...พอคบกันแล้ว จะวันกลางสัปดาห์หรือวันไหนๆ พวกเขาก็อยู่ด้วยกันเสมอ ได้เจอกันแทบจะตลอดไม่เหมือนเมื่อก่อน

 

          เพราะทุกวันของลู่หานเป็นวันของชานยอลไปหมดแล้วตั้งแต่วันนั้น

 

          บางครั้งคนตัวเล็กเลยหลงลืมเวลา หรือเรื่องเล็กน้อยแบบนี้...

 

          “ตอนบ่ายคุณไม่มีเรียนใช่ไหม” ชายหนุ่มจำตารางเขาได้แม่นยำ ซึ่งถ้าเป็นวันปกติวันนี้พวกเขาเลิกครึ่งวันตรงกัน “อยากกลับหอก่อนไหมครับ หรือว่า...”

 

          “...เรา...ไปนั่งเรียนด้วยได้ไหม...อึดอัดหรือเปล่า...”

 

          ช้อนดวงตากวางใสแป๋วขึ้นมอง หนึ่งในหลายๆ อย่างที่ได้เรียนรู้ ลู่หานเริ่มหันที่จะอ้อนและเอาแต่ใจกับอีกฝ่ายมากขึ้น พอให้น่ารักและไม่ให้น่ารำคาญจนเกินไป – พฤติกรรมของมนุษย์แฟนที่เพื่อนทุกคนลงความเห็นว่า...แข็งทื่อเป็นหิน ยังต้องปรับปรุงพัฒนาอีกเยอะเลยทีเดียว

 

          ไม่เคยมีคำปฏิเสธจากคนตรงหน้า ทุกครั้งที่เขาขออยู่ใกล้ๆ ชานยอลจะยิ้มอย่ายินดีเสมอ เสียงทุ้มต่ำที่ตอบรับฟังดูมีความสุข จนทำให้หัวใจของเขาเต้นตึกตักตามไปด้วย

 

          แค่คนๆ นี้มีความสุข ลู่หานก็เผลอยิ้มตามไปด้วยทุกครั้ง รู้ตัวอีกที...ในหัวของเขาก็มีแต่เรื่องของปาร์คชานยอลเต็มไปหมด

 

          และรู้ตัวอีกที...ตัวตนของโอเซฮุนก็กำลังถูกลบเลือนออกไปทีละนิด

 

          ไม่ใช่ทั้งหมด เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่กำลังจางหาย แต่สำหรับคนอยากเริ่มต้นใหม่อย่างเขานั้น...มันคือสัญญาณที่ดี

 

          ได้ยินว่าคนๆ นั้นหายหน้าไปจากมหาวิทยาลัยอีกแล้ว หายไป...แต่ครั้งนี้ลู่หานกลับไม่ได้รอคอยหรือออกตามหา

 

          แค่รับรู้และปล่อยผ่าน...สายตาของเขาจะหยุดอยู่ที่ชานยอล จะมองแต่ชานยอลให้มากกว่านี้ ย้ำชัดกับตัวเอง พร้อมกระชับมือข้างนั้นตอบ

 

          แม้ว่าตอนอยู่ด้วยกันจะไม่ได้มีอะไรพิเศษหรือหวือหวาเลยก็เถอะ...

 

          พวกเขากินมื้อกลางวันง่ายๆ แล้วก็มานั่งด้วยกันในห้องเรียนของภาคสื่อสาร

 

          มีสายตามากมายของจับจ้อง ยิ้มกรุ้มกริ่มเอ็นดูตอนเห็นเจ้าลูกกวางหน้าแดง บางคนก็ใจกล้าถ่ายรูปพวกเขาไปลงใน SNS ของมหาวิทยาลัย

 

          เป็นเรื่องปกติ และชายหนุ่มบอกให้วางเฉยไม่ต้องใส่ใจ - แรกๆ ก็อึดอัดกังวล แต่พอไม่มีใครคิดร้าย ลู่หานก็ปล่อยเลยตามเลย

 

          ในชั่วโมงเรียนที่บางครั้งเขาก็แวะเวียนมาอยู้ด้วยนี้ คนตัวเล็กจะไม่กวนอีกฝ่าย แต่จะนั่งอ่านหนึ่งเงียบๆ ทำการบ้านและแก้รายงาน เขาจะปล่อยให้ชานยอลยุ่งเหยิงกับบทเรียน กำลังใจเดียวที่ส่งให้ คือรอยยิ้มหวานตอนเผลอสบตา และ...มันทำให้ชายหนุ่มสมาธิหลุดทุกที

 

          “รู้แบบนี้โดดไปอยู่ด้วยกันดีกว่า” เสียงทุ้มต่ำพึมพำเมื่อรู้สึกว่าคนข้างๆ มีอิทธิพลมากกว่าการบรรยายตรงหน้า

 

          ลู่หานย่นจมูกใส่ แล้วใช้ดินสอกดจิ้มจึกเข้าไปตรงหลังมือของคนไม่รักดี มีเสียงโอดโอยเสแสร้งดังมาเบาๆ แล้วคนตัวสูงก็ถือโอกาสเอียงหัวซบลงมาบนไหล่

 

          “ตั้งใจเรียนก่อนชานยอล”

 

          “เสี่ยวลู่หอมจัง ขออยู่แบบนี้สักพักนะ” เฉไฉนอกเรื่อง แกล้งเอาจมูกมาซุกไซร้ให้เขินแล้วก็ไม่ยอมลุกไปไหน

 

          บางครั้งก็เป็นเจ้าชาย บางครั้งก็เป็นเด็กโข่งเอาแต่ใจ และบางครั้ง...ก็คนเจ้าวายร้ายที่ไม่เคยปรานีหัวใจเขา

 

          อมยิ้มนิดๆ แล้วก็แนบแก้มลงไป มือของเขาข้างหนึ่งถูกดึงไปเล่น ปลายนิ้วยาววาดรูปหัวใจเป็นพันๆ ดวงลงไปบนนั้น ความรู้สึกมากมายสื่อถึงกันโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยบอก และ...

 

          เพื่อนในกลุ่มของชายหนุ่มที่หมั่นไส้ ถีบเข้าที่เก้าอีกของเจ้าชายแบบเต็มแรง!

 

          มีเสียงดังตึงและร่างสูงเกือบหน้าทิ่ม!!

 

          การสอนหยุดชะงัก และทุกคนหันกลับมามอง

 

          “อา...ขอโทษครับ ผมก้มเก็บของไม่ระวังไปหน่อย” ลุกขึ้นค้อมหัวให้อาจารย์ แต่...

 

          “ตั้งใจเรียนหน่อยคุณประธานรุ่น อย่าอ้อนแฟนออกนอกหน้าจนเกินไป”

 

          เป็นอันว่าโดนรู้ทันและทั้งห้องหัวเราะครืนออกมาเสียงดัง

 

          คงมีแค่ลู่หานที่อายจนหน้าแดง แต่อีกคนนั่งลงแล้วหันไปคาดโทษกับเพื่อนด้านหลังที่ลอยหน้าลอยตาทำไม่รู้เรื่อง ชูนิ้วกลางใส่แบบเน้นๆ แล้วกลับมานั่งสนใจสไลด์บนจอต่อ

 

          ระหว่างกันเงียบลงไปอีกครั้ง แต่มันไม่ได้สงบสุขขนาดนั้น เพราะเท่าที่สังเกต...โทรศัพท์ของชายหนุ่มสั่นเตือนข้อความเข้าตลอดเวลา

 

          เหมือนส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง แต่ๆ...ลู่หานไม่ได้วุ่นวายนะ แค่เหลือบตาไปเห็นนิดเดียวเท่านั้นเอง นิดเดียวจริงๆ

 

          รีบดึงสายตากลับคืนมา ก่อนที่คนข้างตัวจะยื่นมันส่งมาให้

 

          “อยากตอบแทนคนที่มือไม่ว่างไหม” ดวงตาคมซุกซนเป็นประกาย

 

          อา...เผลอรับมาทั้งที่ยังลังเล แต่มันเป็นเรื่องส่วนตัว เขาไม่ควร...

 

          “รหัสเครื่อง 0420 นะครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกแล้วก็นิ่งไป หรือไม่อย่างนั้นก็คงเป็นเขาที่สติหลุดไปครู่ใหญ่

 

          รหัสนั่น...0420 น่ะ วันเกิดเขาไม่ใช่เหรอ?

 

          เม้มริมฝีปาก แต่อีกคนไม่ยอมหันกลับมาสบตากันกลั้นหายใจตอนกดหมายเลขเหล่านั้นลงไป พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบและข้อความที่ล้นทะลัก

 

        ‘รุ่นพี่มีแฟนแล้วเหรอคะ?

 

        ‘ตกลงเป็นแฟนกับรุ่นพี่ลู่หานจริงๆ ใช่ไหมคะ?

 

        ‘คบกันนานๆ นะคะ พี่เอาใจช่วย

 

          คำถามอะไรเนี่ย...เผลอขมวดคิ้วยุ่งเหยิงตอนไล่อ่าน และพวกมันยังคงถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ เหลือบมองคนที่จริงจังอยู่กับสไลด์หน้าห้อง แล้วก็เริ่มกดตัวอักษรตามแป้นช้าๆ

 

        ‘มีแล้วครับ

 

        ‘เป็นแฟนกับลู่หานจริงๆ ครับ

 

        ‘ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ

 

          และอีกมามากมายที่ล้วนเกี่ยวข้องกับเขาแทบจะทั้งหมด ทีละข้ออย่างค่อยเป็นค่อยไป และไม่รู้เลยว่าถูกเจ้าของโทรศัพท์จ้องมองตั้งแต่เมื่อไหร่

 

          เงยกลับขึ้นมา แล้วก็ต้องทำหน้าปั้นยาก เขาไม่ใช่แฟนขี้หึงชอบจับผิดจริงๆ นะ

 

          “ตอบแค่นั้นไม่พอหรอก” ชานยอลหัวเราะ แล้วเลือกจะเป็นฝ่ายพิมพ์ตอบกลับไปเอง

 

          นิ้วยาวเร่งกดเร็วๆ ครู่เดียวก็ส่งมันคืนมาให้

 

        ‘มีแล้วครับ แฟนน่ารักมากด้วย

 

          ตอบไปแบบนั้นและ... “ก็อปวางเลยก็ได้ คุณไม่ต้องเสียเวลานั่งพิมพ์เองหรอก”

 

          หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกลับไปสนใจเรียนต่อ แต่...ใครจะไปกล้า

 

          อีกครั้งที่ลู่หานอายจนร้อน หัวใจของเขาทำงานผิดปกติซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแต่ละวัน สุดท้ายก็เลิกสนใจ แล้วเปลี่ยนเป็นเปิดเกมเล่นแทน

 

          หนึ่งในรูปแบบความสัมพันธ์เรียบง่ายที่เกิดขึ้น และเลยผ่านไปช้าๆ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นตกใจ ธรรมดา...แต่หัวใจก็ยังเต้นตึกตักในใจจังหวะที่ทำให้หวั่นไหวได้เสมอ

 

          ระหว่างกันมันเป็นเช่นนี้ ดำเนินไปเชื่องช้า มีเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เรื่อยเปื่อย จับมือ กอดคอ หอมแก้ม หรือแม้แต่จูบหวานๆ สักครั้งสองครั้ง

 

          ในงานเลี้ยงเต้นรำของเจ้าชาย รองเท้าธรรมดากำลังพาพวกเขาเคลื่อนไหวไปตามท่วงทำนองที่อ่อนหวาน

 

          ถ้าจะให้พูด...ลู่หานรักช่วงเวลาแบบนี้

 

          รักความสุขที่ไม่มีน้ำตาหรือความเศร้าเสียใจ โลกที่แตกสลายของเขาค่อยๆ ประกอบร่างขึ้นใหม่ทีละนิด

 

        และเขาเริ่มรักปาร์คชานยอล...

 

          กว่าชั่วโมงเรียนชดเชยจะจบลงก็เป็นเวลามืดค่ำ

 

          เสาไฟสองข้างทางเปิดสว่าง กลับกลุ่มดาวเล็กๆ บนท้องฟ้าสีดำสนิท

 

          จากบ่ายโมงถึงหนึ่งทุ่มไม่มีใครไม่ล้า ทุกคนเดินเตาะแตะออกมา มากกว่าความเหนื่อยคือความหิวที่แทบจะกินวัวได้ทั้งตัว

 

          “เนื้อย่างเถอะเวลาแบบนี้”

 

          “เอาสิ...อยากกินเบียร์ด้วย ไปไหมๆ”

 

          เพื่อนๆ ของชานยอลร้องถามต่อๆ กัน ชักชวนและลงความเห็นว่าจะย้ายทั้งห้องไปยังร้านปิ้งย่างเจ้าประจำให้เร็วที่สุด

 

          “ง่วงไหมครับ ไปด้วยกันก่อนนะ” ชายหนุ่มหันมาถามเขาที่ขยี้ตาหลังจากที่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

 

          “อื้อ” ยิ้มให้และอีกฝ่ายลูบหัวไปมาอย่างเอ็นดู

 

          “งั้นรอตรงนี้นะครับ จะไปเอารถมารับ”

 

          ลานจอดอยู่ไกลจากคณะมากพอตัว และปริ๊นส์ชาร์มมิ่งไม่อยากให้เขาต้องลำบากเดินไปด้วยกัน

 

          ลู่หานพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ ที่ตรงนี้ยังพอมีนักศึกษาประปรายนั่งทำรายงาน และกิจกรรมที่ต้องใช้พื้นที่

 

          บางคนเห็นเขาแล้วยิ้มให้ และเจ้าลูกกวางต้องรีบค้อมตัวกลับไป ตอนนี้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็เหมือนใครๆ จะรู้จักเขาไปหมด

 

          เหมือนว่าชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิมมากจริงๆ

 

          หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาแบคฮยอนกับคยองซู เขาคงกลับดึกหน่อย ซึ่งแน่นอนว่าสองคนนั้นคงไม่คิดห้าม

 

          นิ่งดูสติกเกอร์การ์ตูนที่เพื่อนส่งมาแล้วก็หัวเราะนิดๆ

 

          ทุกคนดูมีความสุข และลู่หานเองก็มีความสุข

 

          สูดหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะกดล็อคหน้าจอแล้วหย่อนมันลงไปในกระเป๋ากางเกง

 

          อีกเดี๋ยวชานยอลคงมาถึงแล้ว เงยกลับขึ้นมา และ...คนตรงหน้ากลับให้ทุกอย่างหยุดชะงักลง

 

          ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว แม้แต่ลมหายใจของตัวเอง

 

          ในความมืดยามค่ำคืนนี้ใครคนนั้นยังคงเปล่งประกายโดดเด่นอยู่เสมอ

 

          ในความมืดที่ลางเลือน...ดวงตาคมดุคู่นั้นยังคงชัดเจนและไม่มีทางลืมเลือน

 

          ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิด

 

          นัยน์ตากวางระริกไหวเบิกกว้าง พร้อมกับหัวใจที่กลับมาเต้นเร็วอีกครั้ง

 

         “...เซฮุน...”



 (ต่อ) 


          ชื่อนั้นลอดผ่านริมฝีปาก

 

          แล้วรอบกายก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

 

          ดวงตากวางเบิกโตระริกไหว ความรู้สึกข้างในปั่นป่วนตีรวนไปหมด ร่างสูงตรงหน้ายังคงไม่ยอมหยุดเดิน และเป็นเขาเองที่ต้องก้าวถอยหลัง

 

          ไม่กล้ามองหน้า กลัวที่จะสบตา แต่ไม่ใช่เพราะความโกรธเกรี้ยวชิงชังที่มักสะท้อนอยู่ภายใน ลู่หานแค่กลัวใจตัวเอง...

 

          กลัวหัวใจที่กำลังเต้นเร็วเหมือนดีใจของเขา

 

          เผลอก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ในตอนนี้มองเห็นเพียงปลายเท้าของตัวเอง และในจังหวะที่ช่องว่างระหว่างกันเกือบเหลือเพียงแค่อากาศขั้นกลาง มือเล็กๆ สั่นเทาทั้งสองข้างก็ยกขึ้นหยุดยั้งอีกฝ่ายไว้ – ความอบอุ่นแผ่ซ่าน ยืนยันว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง

 

          เม้มริมฝีปาก ท่ามกลางความเงียบงันที่ปราศจากการพูดคุยนี้ เจ้าลูกกวางได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง

 

          มันไม่ควรเป็นแบบนั้น... ลู่หานอึดอัด บีบคั้นกดดันจนหายใจไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ

 

          ครู่หนึ่งที่ได้แต่สับสนไม่รู้ต้องทำยังไง และเหมือนว่าคนตรงหน้าจะเอ่ยอะไรบ้างอย่าง เขาก็รีบชิงตัดพูดออกมาก่อน

 

          “...รายงาน...” เสียงที่ควรมั่นคงกลับสั่นไม่เป็นท่า เขารู้ดี...ว่าตัวเองล้มเหลวในการสื่อสารกับโอเซฮุนเสมอ “...คือ...รายงาน...เราแก้ส่งให้ทางเมลแล้วนะ แต่...มีอันนี้...”

 

          ถ้อยคำติดขัด แต่ก็ยังฝืนเปิดกระเป๋าเป้หยิบเล่มเอกสารที่ว่าส่งให้ มันคงดูงี่เง่ามากในสายตาใครๆ แต่ถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายเริ่มต้นและควบคุม เขาคงพ่ายแพ้มากกว่านี้

 

          หยุดนิ่งไว้แบบนั้น แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีอะไรตอบรับ มันอาจไร้ประโยชน์เกินไป และความตั้งใจของเขาไม่เคยส่งไปถึง

 

          ลดมือลงทีละนิด เชื่องช้า แล้วจู่ๆ ข้อมือก็ถูกคว้าไปกระชับไว้แน่น!

 

          ร่างเล็กสะดุ้งใจ เผลอเงยขึ้นสบตา วินาทีนั้น...ลู่หานเพิ่งรู้ตัวว่าเขาคิดผิด

 

          ดวงตาสีเข้มคมดุกำลังมองกลับมา เหมือนเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่เรียกหา ฉุดรั้งให้ตกลงไปในความสับสนหมุนวน

 

          — ทุกอย่างในความคิดถูกลบหาย เรื่องราวทั้งหมดในหัวว่างเปล่า ลืมแม้แต่วันเวลาว่าพวกเขาห่างหายกันไปนานแค่ไหน

 

          อาจแค่หนึ่งหรือสองสัปดาห์ที่แสนสั้น แต่อาจเป็นหลายล้านวินาทีของการรอคอยที่นานแสนนาน

 

          นัยน์ตากวางระริกไหว หัวใจถูกรื้อค้นอย่างน่าไม่อาย...ไม่มีแรงต้านทานหรือขัดขืนอย่างที่ควรจะเป็น

 

          “...ปล่อย...” พึมพำแผ่วเบาพร้อมเผลอกัดริมฝีปาก – ไม่ได้...เขาจะทำผิดกับชานยอลไม่ได้

 

          “ปล่อยเราได้แล้ว คุณเซฮุน”

 

          ดึงตัวเองกลับมา แต่พอพยายามชักมือกลับก็ยิ่งถูกรัดแน่นขึ้น ไม่ใช่ความรุนแรงอย่างที่ผ่านมา แค่การเหนี่ยวรั้งที่ตัดไม่ขาด และปฏิเสธไม่ได้

 

          เงยขึ้นสบตาอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนถึงภายในที่เปลี่ยนไป ไม่มีเค้าแววเกลียดชังเกรี้ยวกราด ดวงตาของชายหนุ่มอ่อนลง และ...

 

          ไม่! บอกกับตัวเองพร้อมก้มหน้ากลับลงมา ลู่หานจะไม่ค้นหาความหมาย หรือคำนิยามความรู้สึกเหล่านั้น

 

          มือเล็กๆ สั่นเกร็ง แม้แต่ตอนเหลือบมองฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงกระชับแน่นตรงหน้า

 

          “...ปล่อยเราเถอะ...มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ” เสียงใสแผ่วเบาเอ่ยบอกช้าๆ เขาแค่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจ กับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

 

          “...เรา...” สูดหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดพูดออกไป “...เราคบกับชานยอลแล้วนะ”

 

          แล้วฝ่ามือข้างนั้นก็ยิ่งบีบแรงขึ้น มันอาจมีความหมายมากรอให้คิดหาคำตอบ หรือไม่อย่างนั้น...ก็อาจเป็นเศษเสี้ยวของความโกรธเกรี้ยวที่อีกฝ่ายแสดงออกมา

 

          แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ไม่มีอะไรลบเลือนความจริงเหล่านี้ไปได้

 

          “...จูบ...กับชานยอลไปแล้วด้วยนะ” – อือ...จูบแรก จูบที่อบอุ่นและคิดว่าดีที่สุด

 

          มันคือความสุขของเขามาตลอด แค่วันนี้ เวลานี้...ที่พอย้ำให้คนตรงหน้าฟัง หัวใจกลับเจ็บปวด

 

          เม้มริมฝีปากเมื่อรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว และถูกดึงรั้งให้เข้าหาแนบชิด แต่ว่า...

 

          “...เรากลับไปหาเซฮุนไม่ได้แล้วนะ...”

 

          คงเป็นคำพูดสุดท้ายเมื่อไม่อาจต้านทานข้างในปั่นป่วนไปหมด ตอบไม่ได้ว่าความรู้สึกเจ็บจนหายใจไม่ออกนี้มันคืออะไร

 

          เขาทิ้งแอปเปิ้ลในมือไปแล้ว หันหลังวิ่งจากมาแล้ว แต่ทำไมถึงยังรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเดิมอยู่

 

          คำถามพวกนี้ไม่เคยมีใครใจดีตอบเขา...

 

          กลืนก้อนสะอื้นลงคอ มันควรเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว...เป็นแบบนี้ถูกต้องที่สุด ย้ำซ้ำๆ ให้สมองงี่เง่าจดจำอีกครั้งและอีกครั้ง ทว่า...

 

          “รู้แล้ว” เสียงที่ไม่คิดว่าจะได้ยินดังขึ้น ลอดออกจากริมฝีปากได้รูปปิดสนิทแล้วก็จางหายไป

 

          เสียงทุ้มลึกเป็นเอกลักษณ์ เสียง...ที่มักมีแต่ถ้อยคำร้ายๆ ทำให้เสียใจ แต่ก็ยังเป็นเพียงเสียงเดียว...ที่ลู่หานคิดถึงเหลือเกิน

 

          เผลอตัวสบสายตาอีกครั้ง ถ้อยคำมากมายที่เซฮุนต้องการสื่อถึงเขาถูกถ่ายเข้ามา และ...น้ำตาหยดแรกค่อยๆ กลิ้งตัวหล่นลงมาเปรอะแก้ม

 

          ได้แต่เม้มริมฝีปาก และหยุดนิ่งอยู่แบบนั้น

 

          คำพูดที่ไม่เคยได้ยิน คำพูดที่ไม่เคยมีตัวตนเวลาอยู่ต่อหน้ากัน คำพูด...ที่โอเซฮุนไม่เคยบอกเขา

 

          ทั้งหมดอยู่ในดวงตาสีเข้มดุที่อบอุ่น...และมีภาพของเขาสะท้อนชัดเป็นครั้งแรก

 

          น้ำตากำลังไหลลงมาเรื่อยๆ เปลี่ยนโลกสดใสให้กลับมาบิดเบี้ยวพร่ามัว และลู่หานโง่เกินไปที่จะหยุดยั้งมัน

 

          มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นมาช้าๆ ขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยร่องรอยของความเสียใจของเขา แต่เจ้าลูกกวางไม่กล้าอ่านความหมาย ถ้ารู้ว่ามันคืออะไร...เขาอาจจะต้องทำร้ายคนที่ดีที่สุดในชีวิตลงไปก็ได้

 

          มีเพียงข้อมืดที่แข็งขืน ทุกอย่างถูกกลืนหาย เว้นเพียงแต่...

 

          “เสี่ยวลู่”

 

          ลมหายใจของอากาศสะดุดลง มือของเซฮุนชะงัก พร้อมกับร่างเล็กที่ถูกดึงรั้งไปทางด้านหลังทันที!

 

          ปาร์คชานยอลก้าวเข้ามาขั้นกลาง ประสานสายตาท้าทายพร้อมเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ

 

          เค้าแววดุดันกลับคืนมาในดวงตาของเซฮุนอีกครั้ง มันทั้งวาววับและมีประกายเอาเรื่องจนน่ากลัว แต่ริมฝีปากได้รูปก็ยังคงปิดสนิท และ...ไม่ยอมคืนอิสระให้ลู่หาน

 

          ทั้งหมดถูกสะท้อนอยู่ในดวงตาของผู้มาใหม่ ชานยอลขมวดคิ้ว และครู่เดียวก็เลือกที่จะไม่นิ่งเฉยอีกต่อไป

 

          “มาก็ดีแล้ว...ฉันมีเรื่องอยากจะพูดให้ชัดเจน” เสียงทุ้มต่ำเยือกเย็น แทบไม่เคยเลยที่ชายหนุ่มจะแสดงออกแบบนี้ เจ้าชายของทุกคนมักเป็นมิตร และอ่อนโยนใจดีเสมอ แต่บางที...คงต้องเว้นไว้กับคนตรงหน้าที่นอกจากความเย็นชาไร้หัวใจในแววตาแล้ว ก็ไม่มีใครอ่านออก

 

          อึดใจหนึ่งที่การสนทนาถูกเว้นช่วงไป มันก็ได้รับการสานต่ออย่างตรงไปตรงมา

 

          “ฉันชอบเสี่ยวลู่” ช้าชัดหนักแน่นจนหัวใจสั่นไหว “ชอบมาตั้งนานแล้ว และไม่มีทางยอมยกให้คนอื่น โดยเฉพาะคนที่ดีแต่ทำให้เด็กคนนี้เสียใจ”

 

          ประกาศกร้าวท่ามกลางสายตาของเพื่อนนักศึกษาหลายคู่ ชานยอลเป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยลังเลหรือหยุดคิดเมื่อเป็นเรื่องของเขา เต็มใจและยินดีที่ได้บอกใครๆ ถึงเรื่องระหว่างกัน

 

          จ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแฟนตัวเอง และ...คำถามต่อไปทำให้เจ้าลูกกวางไม่กล้าหายใจ

 

          “แล้วนายล่ะคิดยังไง ถ้าคิดจะกลับมาทำให้เสี่ยวลู่เสียใจอีกก็กลับไปซะ แต่ถ้าเพิ่งรู้ตัวว่าชอบแล้วอยากแย่งคืนก็ลองมาสู้กันซักตั้ง ฉันไม่แพ้แน่ โอเซฮุน”

 

          ชัดเจนจนหัวใจหมุนคว้าง แต่หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จมหายไปกับความเงียบงันอีกครั้ง

 

          ไม่มีคำตอบใดๆ จากริมฝีปากได้รูปที่ไม่ยอมขยับเอ่ย เซฮุนยังคงยืนนิ่ง และทำเพียงแลกสายตากลับไปเท่านั้น

 

          เป็นแบบนี้เสมอ...ลู่หานรู้ดี แต่จะให้คาดหวังคำพูดอะไรจากคนตรงหน้า – ไม่มีทางเป็นคำรัก หรือความรักที่จะได้รับกลับมา

 

          แค่ความอ่อนโยนไม่ใช่ความรัก แค่ความใจดีไม่ใช่ความรัก เขาเตือนตัวเองเสมอมา

 

          ครู่หนึ่งที่ไม่มีใครพูดอะไร และไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังมองกลับไปด้วยสายตาแบบไหน ฝ่ามือที่กระชับแน่นก็ค่อยๆ คลายออกช้าๆ

 

          อิสระที่เรียกร้องกลับกลายเป็นช่องว่างของอากาศที่วูบโหว่ง นัยน์ตากวางเบิกโตระริกไหวสวนทางกับหัวใจที่เต้นช้าลง

 

          นั่นสินะ...มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย

 

          เม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา สัมผัสอุ่นร้อนรอบข้อมือกำลังจางหาย กลับกลายเป็นความหนาวเย็นของค่ำคืนเข้ามาแทนที่

 

          ลู่หานมองใบหน้าหล่อจัดที่โย้เย้ไปมาเพราะน้ำตา

 

          ต้องบอกลากันจริงๆ แล้วสินะ...ขอให้มีความสุข ขออย่าให้มีเรื่องเศร้าเสียใจ

 

        ลาก่อน...โอเซฮุน

 

          ฝืนยิ้มออกไปแม้อีกฝ่ายมองไม่เห็น และ...

 

          ไวเกินกว่าจะตั้งตัว ปาร์คชานยอลก็เหวี่ยงหมัดเข้าที่แก้มของอีกฝ่ายทันที!

 

          มือใหญ่หลุดออก พร้อมกับร่างสูงที่ล้มคว่ำ!!

 

          ทุกอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว คนบนพื้นถูกกระชากคอเสื้อขึ้นมา พร้อมการซัดกำปั้นลงไปซ้ำอีกครั้ง

 

          “มึงกลับมาทำไม กลับมาอีกทำไม!” ปริ๊นส์ชาร์มมิ่งเค้นเสียงเกรี้ยวกราด ไฟโทสะลุโชนในดวงตาทั้งสองข้าง และมีแต่ความเกลียดชังที่สัมผัสได้

 

          เซฮุนยังคงนิ่งเงียบไม่มีทีท่าว่าจะโต้ตอบกลับมา พอเห็นความเฉยเมยไม่แยแสคล้ายท้าทายแบบนั้น ความคุกกรุ่นก็ยิ่งปะทุ พร้อมๆ มือใหญ่ที่ยกขึ้นสูงเหนือหัว

 

          “อย่า...ชานยอล!” ลู่หานวิ่งเข้ามาห้ามไว้ และกอดแขนชายหนุ่มเอาไว้แน่น

 

          อย่าทำแบบนี้...อย่าทำร้ายใครเพื่อเขา

 

          เม้มริมฝีปากตอนสบสายตา เขาจะไม่ร้องไห้แล้ว จะไม่...อ่อนแออีกแล้ว อย่าโมโหไปเลยนะ

 

          คำบอกทั้งหมดดังก้องอยู่ในใจ มันไร้เสียง และไร้รูปร่าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากให้ชายหนุ่มรับรู้

 

          ดวงตาของชานยอลอ่อนลงทีละนิด มือที่ขยุ้มคอเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้คลายออกช้าๆ ท้ายที่สุดก็ถอยห่าง และเปลี่ยนกลับมาประคองแก้มของเขาเอาไว้

 

          “ผมขอโทษ” พึมพำแผ่วเบาพลางใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบา

 

          ลู่หานพยักหน้ารับรู้ แล้วก็ส่ายหัวไปมา...เขาไม่เคยโกรธ ไม่เคยโกรธชานยอลเลย

 

          ถูกดึงรั้งเข้ามากอดไว้ และกลิ่นหอมเหมือนฤดูใบไม่ผลินั้นทำให้รู้สงบลง

 

          “อย่ายุ่งกับเสี่ยวลู่ และอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก” คำพูดสุดท้ายดังสะท้อนอยู่ในความรู้สึก

 

          เพื่อนๆ ของชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึงรีบทยอยเข้ามาหา และดึงดันให้ชายหนุ่มยุติเรื่องทั้งหมด แล้วรีบไปจากตรงนั้น ก่อนที่ใครสักคนจะน็อตหลุดอีกครั้ง

 

          ลู่หานถูกโอบรั้งให้เดินตามไป เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ได้สบตากับคนบาดเจ็บบนพื้น

 

          เซฮุนยังคงมองมาที่เขา และมีเพียงเขาท่ามกลางความเงียบงัน

 

          แต่ลู่หานกลับไปไม่ได้อีกแล้ว หันกลับไปช้าๆ และก้าวเดินไปในเส้นทางที่ได้เลือกแล้ว

 

          “คนที่ทำให้คุณร้องไห้ ผมไม่ปล่อยไว้แน่”

 

          เสียงทุ้มต่ำมาพร้อมกับแรงโอบกระชับของวงแขน ไม่ได้โต้ตอบ ทำเพียงซุกตัวอีกฝ่ายให้มากขึ้น ชานยอลจูบหน้าผากของเขา และจากไปพร้อมกันในความมืดที่เหลือเพียงแสงอันน้อยนิด

 

          ผู้คนค่อยๆ หายไปจากตรงนั้น เหลือเพียงคนๆ เดียวที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า

 

          แก้มของเขาขึ้นเป็นรอยแดง และวันพรุ่งนี้มันคงม่วงช้ำ มุมปากที่แตกยังคงเลือดไหล และแสบไม่น้อยด้วยสายลมเย็นที่พัดผ่าน

 

          เซฮุนผ่อนลมหายใจเชื่องช้า ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่เล่มรายงานตรงหน้า เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ลู่หานเหลือทิ้งไว้ให้

 

          นิ่งมอง และขยับไปหยิบมันขึ้นมา ข้อความโง่ๆ ที่เขาไม่เคยชอบ แต่พอได้สัมผัสกลับรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน

 

          ถือมันเอาไว้แน่น และในความเงียบงันนี้ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นแผ่วเบา

 

          เป็นจังหวะเชื่องช้า ใกล้เข้ามาทีละนิด

 

          ใบหน้าหล่อจัดหันมองตาม ตรงปลายสายตาคือร่างเล็กที่คุ้นตา อีกฝ่ายหยุดลงตรงหน้า และสว่างไสวเสมอในยามมืดมิดแบบนี้

 

          คนมาใหม่ยิ้มให้ พร้อมยื่นมือออกมาหา

 

          “...พยอนแบคฮยอน...”



TBC*




ก็จะทรุดๆ หน่อยเนาะ
ฝากประคองตาพี่นิดนึงนะคะ
55555555555555

มีเรื่องมาแจ้ง 2 เรื่องค่ะ


เรื่องแรก
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดฟิคจะจบใน 20 ตอน
หรือไม่เกิน 22 ตอนโดยประมาณค่ะ


เรื่องที่สอง
อาทิตย์หน้าตรงกับวันคอนเนอะ
เลยคิดว่าอยากให้ทุกคนไปดูอย่างสบายใจ
เลยจะของดอัพฟิคหนึ่งวีคนะคะ
เราคงมีงานที่ออฟฟิศต้องเตรียมหลายอย่าง
แล้วก็จะเตรียมตัวทำซองสำหรับจัดส่งก้อนด้วย


ยังไงขอกลับมาอีกที
วันศุกร์หน้าโน้นเลยนะคะ
ไม่เป็นไรน้าเดี๋ยวก็เจอกันค่ะ


พูดคุยสรรเสริญคุณพระเอกไปพร้อมกันได้
ที่คอมเมนต์และแท็กนะคะ


ขอบคุณค่า.



Hashtag
#ฟิคห้ามจูบ

 





 

 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,559 ความคิดเห็น

  1. #3510 tuntiiz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 11:39
    ฮื่อออออ สงสารชานแล้วอ่ะ ทำไมมมม
    #3,510
    0
  2. #3486 prsh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:42
    เป็นอะไรเซฮุน ต้องการอะไร เดาใจไม่ออกเลย
    #3,486
    0
  3. #3465 sunsweets (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 11:41
    เด้าใจใครไม่ถูกเลย
    #3,465
    0
  4. #3455 Annonymus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 00:38
    ชานพาลู่ออกไป อย่าไปใกล้คนๆนี้อีก กลับมาทำไม เซฮุน???
    #3,455
    0
  5. #3424 Maylovechanbaek (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 12:38
    ตอนนี้​คือไม่อยากให้ชานเสียใจอ่ะ เซกลับมาทำไม ทั้งๆที่ตอนแรกไม่เห็นค่าลู่เลย
    #3,424
    0
  6. #3412 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 10:51
    ชานยอลดีเกินไปแล้วแงงงงไม่อยากให้ชานเสียใจเลย
    #3,412
    0
  7. #3396 chayaphon_mt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 03:05
    สลับคู่เถอะนะ คือตอนนี้ชอบชานมากคือมันดีโว้ยไม่อยากให้ชานเสียใจ
    #3,396
    0
  8. #3385 JongjitSriyan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 16:21
    เห้ออออ
    #3,385
    0
  9. #3375 ppetit (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 01:46
    ลู่หานอย่าไปคุยกับเซฮุนลูก
    #3,375
    0
  10. #3050 tha_na_porn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 22:51
    เซฮุนจะเงียบทำไม ถ้าเจ็บก็สมควร!
    #3,050
    0
  11. #3009 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 10:16
    เหอๆๆ สมควรแล้ว
    #3,009
    0
  12. #2836 MomayThesw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:40
    เฮ้!!!!! สลับคู่ไม่ได้นะเฮ้ๆๆๆๆๆ!!!!
    #2,836
    0
  13. #2835 MomayThesw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:32
    เซฮุนไม่น่ามาให้ลู่หานเห็นหน้าอีกเลยนะน้องจะได้ตัดใจสักที
    #2,835
    0
  14. #2815 pcy_yuy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:24
    ชอบชานลู่มากอ่ะค่ะไรท์ ฮือออ มันดีต่อใจ ไม่อยากให้พี่ชานเจ็บเลยอ่า ฮือ มันดีดีที่สุดเลย พี่ชานคือเจ้าชายจริงๆฮืออ อยากดั้ยย
    #2,815
    0
  15. #2592 Nnhh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 00:17
    แงงงงง ชานลู่มันดีมากค่ะ ชอบมากอ่ะ ทำไมตัวเองถึงกบฏได้ขนาดนี้คะงงใจ 555555 แต่ยืนยันว่าปริ่มมากจริงๆ เซฮุนดูหน้าสงสาร เปลี่ยนจากหลังทีนเป็นหน้ามือเชียวนะ แต่ยังไงก็สู้ปาร์คชานยอลไม่ได้หรอม จรัม!!
    #2,592
    0
  16. #2581 ntcha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 17:14
    จะสะใจหรือสงสารเซฮุนดีเนี่ย โอ๊ยยย จะลงเอยยังไงน้ออ
    #2,581
    0
  17. #2580 Nay_2547 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 15:04
    โมโหโว้ยยยย โอเซฮุนทำไมไม่ทำอะไรสักอย่างเลยเนี่ยยยยย จะอยู่ทีมชานยอลละนะ โอ้ยยยหัวร้อนนน
    #2,580
    0
  18. #2579 DevilRoman (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 15:00
    สลับกันไปหมดเลยนึกตอนจบไม่ออกเลยอ่ะ
    #2,579
    0
  19. #2577 yyuuyuyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 03:12
    สลับคู่ไปมาเลยโอ้ยยยยยน้องเครียดแทน
    แบคจะมาคู่กับชายยังไงดีอะ แบบไงดีวะ โว๊ะะะะะ สนุกปวดใจดี
    #2,577
    0
  20. #2575 NAEME_TK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:51
    พอรู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้วเซฮุนเอ้ยย
    #2,575
    0
  21. #2573 payajuraki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:07
    ฮุนต้องรับบทเรียนก่อนนนนนน เจ็บมากจะได้รักมาก // ไปง้อลู่ แบบแมวๆ หรือ แบบกวนๆหนเสด้านๆก็ได้ ทีมฮุน!!!
    #2,573
    0
  22. #2572 JongjitSriyan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:55
    กลับมาหา เพราะคิกถึงงั้นหรอ ใข่ไหมนะ
    #2,572
    0
  23. #2571 Caixunlu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:35
    เซฮุนนนนน จะเอายังใงกันแน่ แล้วแบคก็ยังชอบเซอีกหรอ
    ชานยอลคงไม่ปล่อยลู่ง่ายๆแน่ ยิ่งเป็นแฟนกันแล้วววว ยากแน่ๆ
    #2,571
    0
  24. #2568 rida09 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 11:56
    ไม่รู้ว่าคุณเซฮุนคิดอะไร เฮ้อออออ
    #2,568
    0
  25. #2567 PrakN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 10:57
    ทำไมรู้สึกไม่สงสาร ทำไมรู้สึกว่ายังไงก็ทีมชานยอล555555555
    #2,567
    0