[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 8 : CHAPTER 7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    12 มี.ค. 59




CHAPTER 7

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

ทำยังไงดี...


คำถามที่ลู่หานใช้บอกกับตัวเองบ่อยๆ ในหลายวันมานี้ แต่เอาเข้าจริงเขากลับไม่มีเวลาหาคำตอบเท่าไหร่นัก ไหนจะเรื่องเรียน เรื่องรายงาน เรื่องเตรียมงาน Open House และ...


“ถ้าฉันตกลงไปตาย คนแรกที่จะกลับมาหาก็คือนาย” เสียงคาดโทษของคยองซูดังเรียกสติ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมอง พร้อมกับอาการเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ของอีกฝ่าย ที่มีให้เห็นจนชินตา “เป็นอะไร สามสี่วันมานี่เหม่อจังเลย”


“เปล่านี่ ก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”


ตัดบท และกลับไปเพ่งสมาธิจดจ่อกับการประคองบันไดตรงหน้าเอาไว้ กลัวนิดๆ เหมือนกันว่าคนตัวเล็กด้านบน ที่กำลังยืดตัวติดไฟหยดน้ำเข้ากับกิ่งไม้ จะร่วงลงมา และเขาคงลืมบอกไป...


วันเกิดของคิมจงอินทำให้ลู่หานวุ่นวายเกินกว่าจะมีเวลาให้ตัวเองจริงๆ จังๆ


ไม่ใช่ในแง่ลบ แต่เป็นในเชิงของการใช้ความคิด พวกเขาจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ในสวนหลังบ้านของชายหนุ่มทุกปี เชิญแต่เพื่อนสนิท และลู่หานกับคยองซูจะงานล้นมือไปกับการเตรียมสถานที่ทุกครั้ง


เปลี่ยนหลอดไฟ เลื่อยท่อ แบกหาม พวกงานกรรมกร และกิจกรรมใช้แรงงานน่ะคุณ คือหน้าที่ของพวกเขา


สตรองไหมล่ะ?


ในขณะที่ผู้ชายมาดแมน ดาร์คทอล แอนด์ แฮนซัมอย่างคิมจงอิน นั่งทากาวตัดกระดาษสำหรับการตกแต่ง


อืมมมมม...ดีย์


เขายังไม่ได้บอกใช่ไหม ว่าเห็นมาดวิศวะเถื่อนๆ แบบนี้ งานอดิเรกของจงอินคือปลูกต้นไม้ กับนั่งแต่กลอนในวันว่างหนา – ขอทำความเข้าใจก่อนว่าไม่จำกัดแค่กระถางเล็กๆ ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ยักษ์ พ่อก็ลุยขุดหลุม พรวนดิน คลุกโคลนให้น้ำ ให้ปุ๋ยมาแล้ว


ก็...เป็นความย้อนแยงที่น่ารัก และโรแมนติกดี –  #โดคยองซูผู้วิจัย


“เรื่องน้องแว่นไปถึงไหนแล้วล่ะ วันนั้นกลับมาไม่เห็นอัพเดตเลย”


คำถามนั้นแค่หยุดการเคลื่อนไหวของลู่หานไปนิดเดียว เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็ยิ้มออกมา พร้อมตอบกลับไปแบบสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“ก็ดีนี่ น้องยังเขินฉันอยู่เลย แล้วก็ถูกดุนิดหน่อย นอกนั้นก็เรื่อยๆ เลย” เงยขึ้นสบสายตาของคนฟัง มองเห็นเส้นสายของอารมณ์มากมาย แต่ลู่หานเลือกที่จะปล่อยผ่านไปดีกว่า


“จะไม่ถามนะว่าหมอนั่นพูดว่าอะไร แต่จะถามว่าหลังจากฟังแล้ว ไม่รู้เหรอว่าควรจัดการชีวิตตัวเองยังไง”


เพราะเป็นคยองซู เขาถึงได้ยินประโยคเหล่านี้สินะ “ก็ไม่ทำยังไง เต๊าะต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าน้องจะหายเขิน”


คำพูดสวยๆ ทั้งหลายถูกลดค่าลงฮวบฮาบทันที ตามด้วยการถูกเศษกระดาษก้อนเล็กๆ ปาใส่


“ทำไมชอบใช้กำลัง!”


“ก็ทำไมถึงชอบแกล้งโง่!!” ตวาดไปก็ถูกตวาดกลับ ไม่โกง แถมเสียงดังกว่าด้วย – คนใจรว้ายยยยย


“ไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้ ว่าเด็กเนิร์ดของนายเขาไม่ได้เขิน แต่เขารำคาญ!!”


ใส่อารมณ์ ตรงเผง และ...เจ็บมาก แงงงงง้ หม่าม้าต๋าาา~


นัยน์ตากวางสะท้อนใบหน้าจริงจังของคนพูด แต่อึดใจเดียวก็ถอนหายใจออกมาเชื่องช้า


“รู้สิ” แผ่วเบา ทว่าริมฝีปากสีสวยกลับมีรอยยิ้มน่ารักแต่งแต้ม “ฉันดู...โง่ขนาดนั้นเลยหรอ”


สีหน้าและแววตาที่แสดงออกนั้น ทำให้คู่สนทนายอมอ่อนลงทันที ไม่ว่าเพื่อนจะเห็นอะไร ความกรุ่นโกรธตอนนี้เบาบางลง เหลือเพียงความขุ่นเคืองจางๆ เท่านั้น


“แปลว่าก็รู้ใช่ไหม ว่ารุกหนักขนาดนี้น้องมันไม่โอเค”


“อาฮะ แต่ก็จะทำต่อไปนะ”


“เอ้า” คนฟังกลับมาขมวดคิ้วมุ่น “ช็อคจากงาน Open House จนประสาทกลับหรือเปล่า จริงจังอะไรขนาดนั้น”


ไม่มีคำตอบ แต่คนหน้าหวานกลับหัวเราะเสียงใส ไปกับท่าทางสงสัยที่น่าเอ็นดูแบบนั้น


“ถ้ายังไม่ถูกพูดว่าเกลียดใส่หน้า ฉันไม่ยอมแพ้หรอก”


พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสบายๆ แต่ดวงตาคู่สวยกลับวาววับตั้งใจ


เนี่ยยยย...เสี่ยวลู่คนจริงนะ บอกเลยยย


จ้องตากันสักพัก คยองซูก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “หน้าด้านว่างั้น?”


“เสียมารยาท เขาเรียกว่ามีความพยายามต่างหาก”


แกล้งปาเศษกระดาษกลับไป และโดนคนข้างบนโวยวายใส่ใหญ่โต


เพื่อนดีคือของขวัญของชีวิตเนอะ ขอบคุณนะ คยองซู...


“จริงสิ” เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “รู้จักคนชื่อแบคฮยอนไหม”


“ไม่อ่ะ ทำไมหรอ” เพื่อนปฏิเสธ และเพ่งความสนใจไปที่การประดับไฟต่อ


“เปล่าหรอก ก็แค่บังเอิญเจอ” หยุดเว้นระยะห่างไปครู่หนึ่ง “ไม่แน่ใจว่าใช่แฟนของเซฮุนไหมนะ”


“หือ?” – เชื่อไหมว่าตาโตๆ คู่นั้นมันสามารถเบิกกว้างได้มากไปอีก


แรกๆ ลู่หานตกใจนะ เหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์อีกอย่างของมนุษยชาติ ที่ยูเนสโก หรือกินเนสเวิล์ดยังค้นไม่พบ


“ติ๋มๆ แบบนั้นน่ะนะมีแฟน”


หยาบคายอีกแล้ว... ยังไม่เคยเห็นอิทธิฤทธิ์อลังการของขาข้างที่สามของน้องล่ะสิ แต่...คิดที่ก็ดีแล้วล่ะ ลู่หานหวง คนจะเปิดปิดกระบอกไฟฉายของเซฮุนได้ เป็นแค่เขาคนเดียวก็พอ


หรี่ตามอง พลางแกล้งเขย่าบันไดเบาๆ เพื่อให้คนข้างบนใจหายใจคว่ำ แลกกับการถูกวิ่งไล่ตีแรงๆ


บางที...คยองซูควรหันไปเอาดีด้านการใช้กำลังอย่างเป็นกิจจะลักษณะนะเขาว่า ถนัดทำสวนกันนี่ ขายส่งผลไม้เถอะ โลกยังต้องการคนมีกำลังแขนแบบนี้


“ไม่ใช่แฟนเซฮุนหรอก” เสียงงึมงำในลำคอคล้ายคนง่วงนอนดังขึ้น หยุดทุกการกระทำ


สายตาทั้งสองคู่หันกลับมามอง ลู่หานขมวดคิ้ว พลางขยับเข้าไปใกล้ๆ และต้องเบิกตาโตกับงานศิลปะตรงหน้า


ก่อนจะถามซ้ำขอตกใจก่อนได้ไหมอ่ะ – นกกระดาษหลากสีกองโตเท่าภูเขา ที่สำคัญคืองานดี งานสวย งานประณีตมากเลยอ่ะ อมก!!


แต่คำถามคือ...ใครเค้าพับนกมากมายขนาดนี้ในงานวันเกิดตัวเอง คิมจงอิน! โอยพ่อคุณ!!


ลู่หานเกาหัว และขอบคุณเพื่อนที่ช่วยทวนซ้ำคำบอกก่อนหน้าให้อีกครั้ง


“หมายความว่ายังไงอ่ะ จงินรู้จักเซฮุนด้วยหรอ”


ไม่มีคำตอบ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาจากกองงานตรงหน้า พลางชี้มือไปยังบ้านฝั่งตรงข้าม ที่อยู่เยื้องออกไปหน่อยทางขวา “บ้านเซฮุน”


“หือ?” – ร้องประสานเสียงออกมาพร้อมกัน


“โตมาด้วยกันน่ะ คืนนี้มันก็มางานนะ เรียกมาให้แล้ว”


ห๊ะ?


หาาาาาาาาาาาาาา!!

 


ทำยังไงดีอ่ะ...

 


ลู่หานถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอีกครั้ง เหมือนสมองเสียการควบคุมไปทันที หลังจากได้ยินคำบอกของจงอิน ดีนะที่ยังพอมีสติ ห้ามคยองซูไม่ให้ทุบคนรักแรงๆ โทษฐานปากหนักไว้ทัน – ยังคงยืนยันว่าให้ไปขายผลไม้ ถ้าอยากออกกำลังแขนขนาดนี้


ดูดน้ำแดงในแก้วรวดเดียวจนหมด รู้สึกโหวงๆ จนใจสั่นแปลกๆ หันซ้ายหันขวามองรอบตัว มีทั้งเพื่อนที่รู้จักและไม่รู้จัก แต่ยังไม่เห็นเป้าหมาย ต้นเหตุอาการอยู่ไม่สุข จนต้องพยายามใช้ดนตรีขับกล่อม เรียกความสงบให้ตัวเอง


“ช้านะมึงไอ้เซ”


โอ้โห...สะดุ้งเลย เซไหน! ไอ้เซนี่มันเซไหน!!


ค่อยๆ หันหน้ากลับไปมองนิดๆ ชัดเลย... สูง ขาว หล่อ ดูดี แว่นสีดำ กับดวงตาคมกริบแบบนั้น


โอเซฮุนคือคำตอบสุดท้าย...


“ไม่อยากได้ของขวัญก็บอก จะได้รีบมา ไม่เสียเวลาด้วย”


“กวนตีน” เขาเห็นจงอินยิ้มมุมปาก พร้อมผลักหัวน้องไปทีหนึ่ง


เฮ้!...อย่ามาทำแบบนี้กับเนื้อคู่ของลู่หานนะ น้องฉี่รดที่นอนคืนนี้จะทำยังไง


โหยยยย...ขึ้น เสี่ยวลู่ขึ้นเลยหม่าม้า อยากเดินเข้าไปหา แต่...


“ขอบคุณที่มานะ แบคฮยอน” ชื่อนี้ทำเอาคนหน้าหวานชะงักงันทันที แต่มันยังไม่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เท่ากับการปรากฏตัวของคนน่ารักเจ้าของชื่อ ที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังของเซฮุน – ก่อนหน้านี้ก็อยู่ด้วยกันเหรอ


เม้มริมฝีปาก และเขาไม่ได้สนใจกล่องของขวัญของทั้งคนเลยด้วยซ้ำ


“กล่องใหญ่ชะมัด” จงอินพึมพำ พร้อมหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาอะไร และ...ดวงตาคู่นั้นหยุดลงที่เขาพอดี “ลู่หานฝากเอาเข้าไปเก็บข้างในหน่อยได้ไหม”


หือ...เขาอ่ะนะ ทำตาโตพลางชี้มือที่ตัวเอง เต็มใจช่วยจริงๆ นะ ถ้าไม่ติดที่...ดวงตาไม่รักดีคู่นี้ มันเผลอไปมองหน้าของเซฮุนเข้าจังๆ และ...โป๊ะแตกว่าน้องก็มองกลับมาเหมือนกัน


มันเหมือนร่างการรีแอคชั่นไปอัตโนมัติเลย นี่หันหลังให้ทันที ตอบไม่ได้ว่าทำไม แต่มันทำไปแล้วอ่ะคุณ


“ลู่หาน” – ไม่รู้ ไม่เอา ไม่หัน ห้ามเรียก


“เสี่ยวลู่”


อย่าเรียกชื่อเล่นแบบน้านนน คิมจงอิน!! ขู่ฟ่อในใจ พร้อมเริ่มมองหาที่ทางหลบหนีให้ตัวเอง


“เสี่ยวลู่ ช่วย...”


“เครื่องดื่มตรงนี้หมดแล้ว ไปเอามาเพิ่มให้นะ” หันหลังโบกมือให้รัวๆ แล้วรีบวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว!


เกือบไปแล้ว...มาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงห้องครัว ลู่หานยกมือขึ้นทาบอก


โอ้โห...หัวใจเต้นแรงจัง แบบนี้ไม่ดีนะ ไม่ดีแน่ๆ


“มายืนทำอะไรตรงนี้” เสียงทักนั้นทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยงตัวลอย “ตกใจอะไรน่ะ”


เพื่อนตัวเล็กขมวดคิ้วงุนงงกับท่าทางแบบนั้น


โดคยองซูบ้า ไม่น่าจี้จุดแบบนั้นเลย ดูสิ...เสียความมั่นใจหมด อยากพูดแบบนี้อยู่เหมือนกัน แต่...


“เปล่านี่ แค่มาหาเครื่องดื่มไปเติมในงานเฉยๆ”


“อา...” ก็ขานรับเหมือนจะเข้าใจนะ แต่ท่าทางกับสายตาไม่ได้บอกเลยว่าเป็นแบบนั้น


“อยู่ในตู้เย็นน่ะ หาเอาก็เเล้วกัน”


โชคดีที่เพื่อนพูดทิ้งไว้แค่นั้น ไม่ได้คาดคั้นอะไรอีก พอได้อยู่คนเดียวก็ได้แต่ถอนหายใจ ทำอะไรไม่ได้...นอกก้มหน้าก้มตามุดตู้เย็นหยิบของออกมา – ว่ากันตรงๆ ไหม มันยังไม่หมดหรอก แต่ถ้าไม่หยิบอะไรติดมือออกไปเลย เดี๋ยวจะไม่สมจริงนะ เลือกมาซักสองสามอย่าง และ...


“ขอโคล่าหน่อยครับ ข้างนอกไม่มี”


“อาฮะ” ตอบกลับ พลางคว้าเจ้ากระป๋องสีแดงๆ ขึ้นมาส่งให้ “เอ้านี่ โคล่าที่...”


ริมฝีปากสีสวยชะงักไปในทันที พร้อมๆ กับนัยน์ตากวางคู่สวยเบิกโต มันระริกไหวเหมือนหัวใจที่เต้นตึกตัก เมื่อได้เห็นว่า เจ้าของคำขอนั้นคือใคร


โอยยยย...เกือบทำของหลุดมืออ่ะ


กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เคยคิดเลยว่าการเผชิญหน้ากับโอเซฮุนจะลำบากใจได้ถึงขนาดนี้


น้องทำสีหน้าเรียบเฉย เหมือนกับที่ลู่หานนึกไม่ออกว่าตัวเองควรยิ้มให้ หรือว่าทำยังไงต่อไปดี ไม่ได้นะ...เขาต้องเป็นผู้นำที่ดีสิ ทำใจกล้าสบตากลับไป แต่ว่า...


โตแล้วน้องจะมองใครก็ได้


แต่หนูจ้องจนพี่ใจสั่นแบบนี้ไม่ได้ลูก!!!


ฮือออออ กัดริมฝีปาก และก่อนที่จะได้พูดต่อก็...


“เซฮุนนา โคล่าที่ฝากมา... อ้าว คุณลู่หาน”


“นึกว่าออกไปแล้วนะ” คยองซูกลับเข้ามาอีกครั้ง เพื่อนสนิทคนเดิม เพิ่มเติมคือแบคฮยอน


ลู่หานกะพริบตาปริบๆ สองคนนั้นดู...ก็เข้าได้ สนิทกันดี จนแวบหนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนเป็นคนนอกอย่างเงียบเชียบ ไม่รู้หรอกว่าอะไร หรือไหว้วานกันมายังไง แต่แบบนี้รู้สึกห่อเหี่ยวนิดๆ เหมือนกันนะ


วันนี้เสี่ยวลู่ต้องหม่ำๆ ข้าวได้แค่สองจานแน่ๆ เลยหม่าม้า~


ถอนหายใจ และพอเผลอสบตากับเซฮุนอีกครั้ง ลู่หานก็ตัดสินใจได้เลยทันทีแบบไม่ลังเล


“น้ำแข็งหมดอ่ะ จะไปซื้อมาเติมนะ” แล้วก็ยัดทุกอย่างใส่มือของเพื่อนลวกๆ ก่อนจะวิ่งกลับออกมาเร็วๆ


ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่าคนอย่างเขา จะมีทางออกที่ดีที่สุดแค่...วิ่งหนี


ขายขี้หน้าชะมัดเลย... ฮืออออออออ


คร่ำครวญในใจ ขณะยื่นเงินให้กับพนักงานร้านสะดวกซื้อ ตั้งแต่มาถึงมินิมาร์ท...ลู่หานเอาแต่คิดวนเวียนจมจ่อมอยู่กับความคิดนี้ ตกใจหน่อยๆ เหมือนกันที่ตัวเองเสียศูนย์ และเสียหายได้พอสมควรอยู่เหมือนกันนะ


น่า...แต่ไม่ได้คิดจะล้มเลิกหรอกหรอก แค่ตอนนี้ยังคิดมุกจีบน้องดีๆ ไม่ได้ เดี๋ยวพอคัมแบ็คนะ น้องจะต้องกลับเขินมาลู่หานแบบเดิมแน่ๆ ปลอบใจตัวเองขณะยื่นมือไปรับถุงน้ำแข็งมาถือไว้ ก่อนถูกแย่งไปถือไว้แทน


“ผมช่วยนะครับ” ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยบอก


“...ขอบคุณนะ” ตอบรับสั้นๆ หลังจากได้สติ


อา...เขาลืมเล่าไปน่ะ ก่อนออกมาเมื่อกี้มีเพื่อนจงอินอาสาตามมาช่วยหิ้วของด้วย และอย่างยอมรับ ลู่หานยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร ไม่คุ้นหน้า และไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเขา


“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างลู่หาน” คนข้างตัวเอ่ยถาม ขณะที่เดินทอดน่องไปด้วยกันอย่างเชื่องช้า


ส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัยก็รู้จักเขากันนะ และคนหน้าหวานคิดว่าข้อดีของมันคือเขาไม่เสียเวลาแนะนำตัว


“อื้ม...ก็ดีนะ รายงานเยอะดี กิจกรรม Open House อีก”


“เหนื่อยแย่เลยใช่ไหม ดูแลตัวเองด้วยนะ”


“ขอบคุณนะ” – แค่ตอบรับ และเขาไม่คิดแม้แต่จะถามอะไรอีกฝ่ายกลับไป


“รู้ไหม ความจริง...เราคิดว่าลู่จะตื่นเต้นกว่านี้ซะอีกนะ”


คำบอกนั้นทำให้คนหน้าหวานหันกลับไปมอง ดูไม่ค่อยเข้าใจที่เท่าไหร่


“ทำหน้ากวางอ้อนแบบนี้ แสดงว่าไม่รู้สินะ เกือบทั้งมหาวิทยาลัยเขากำลังเตรียมท้าทายแฟนของลู่น่ะ”


หาาา?!!


"แฟนเราหรอ"


“ใช่สิ วันจริงหมอนั่นเจอศึกหนักแน่” แล้วคนพูดก็หัวเราะออกมาสบายๆ


ฮะๆ...เซฮุนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...เนอะ ก็น้องมีข้างตั้งสามข้าง เป็นกระบอกไฟฉายอันเบ้อเร้อ ชนะไสยๆ


แกล้งขำไปตามน้ำ และพยายามจบบทสนทนาให้เร็วที่สุด “นายอย่าไปทำอะไรแผลงๆ ตามคนอื่นล่ะ”


เตือนกลับไปแบบทีเล่นทีจริง และชายหนุ่มหันกลับมาสบตาตรงๆ “ไม่ทำหรอก”


“ดีแล้วๆ” ยิ้มหวาน และเร่งความเร็วขาอีกนิด แถวนี้พอกลางคืนแล้วมันเงียบแปลกๆ ลู่หานไม่ค่อยถูกกับความมืดเท่าไหร่ รีบกลับไปหาทุกคนน่าจะดีกว่า


ก้าวไปข้างหน้า และไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า คนที่มาด้วยกันกับชะลอจังหวะ และหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ในที่สุด


“เราไม่ทำอะไรที่มันต้องเหนื่อยหรอก เพราะมันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้น”


“เอ๋?” หันกลับไปมอง พร้อมกับทั้งร่างที่ถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังรุนแรง


เจ็บจุกจนร้องไม่ออก ลู่หานนิ่วหน้า พลางหันกลับไปมอง เพื่อจะพบว่าอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ บดเบียนตัวเข้าหา และกักขังเขาไว้แค่เพียงท้าวแขนไว้กับกำแพง


“...จะทำอะไรน่ะ” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย นัยน์ตาระริกไหวดูตื่นกลัว ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะในลำคอออกมา


“หูฝาดไปหรือเปล่านะ ลู่หานผู้เชี่ยวชาญ ลู่หานร้อยผัวที่ผ่านผู้ชายมาแทบจะทั้งมหาวิทยาลัย ถามคำถามแบบนี้เนี่ยนะ” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ดวงตาที่กระหายวาววับ ดูสนุก และกำลังมองทุกอย่างว่าน่าขบขัน


“จะถือว่าเป็นการแอ๊บเเบ้วเใสๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ก็แล้วกัน”


ว่าพลางไล่มือไปตามเอวคอด และเรียวขาวเนียนช้าๆ


“ผิวนุ่มชิบหาย” สบถออกมา พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย “ตัวหอมขนาดนี้ใครจะทนได้วะ นายผิดเองนะที่เกิดมาสวยน่าเอาขนาดนี้ ลู่หาน”


คำพูดหยาบโลนไม่ให้เกียรติ และการกระทำล่วงละเมิดทั้งหลายทำให้คนตัวเล็กพูดไม่ออก ยอมรับว่ากลัว อยากร้องแต่เสียงมันไม่ออก คยองซูเคยเตือนเขาไว้ แต่ลู่หานไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นจริงๆ


ร่างบางเครียดเกร็ง และแทบหยุดหายใจทันที เมื่อได้ยินถ้อยประโยคถัดไป พร้อมๆ กับมือน่ารังเกียจที่ล่วงล้ำเข้าไปใต้เสื้ออย่างถือวิสาสะ และไร้มารยาท

 


“มาสนุกกันดีกว่าน่า เดี๋ยวจะทำให้ครางดังๆ จนลืมแฟนไปเลย”






TBC*





กลับมาแล้วค่ะ
อยากบอกจากใจว่า ขอบคุณมากๆๆ เลยนะคะ สำหรับคำแนะนำทั้งหมด
เราอ่านเเล้ว และยินดีที่จะบอกว่า
ไม่ต้องขอโทษเราเลยค่ะ รี้ดทุกคนสามารถแนะนำเราได้เสมอ
เราอยากเรียนรู้ความชอบของรี้ดให้มากขึ้น อยากพัฒนาให้มากขึ้น
เพราะฉะนั้น ทุกคำพูดของรี้ดคือกำลัง คือส่วนหนึ่งที่จะทำให้เราเขียนงานได้ดีขึ้นค่ะ
ขอบคุณจริงๆ นะคะ


สำหรับตอนที่แล้ว คำพูดยอดนิยมคงเป็นว่า "ลู่หานน่ารำคาญ" เนอะ
5555555555555555555
จะรีบแก้ไขค่ะ ขอโอกาสให้ยัยหนูด้วยนะคะ
แต่ว่า...อาจจะต้องขออนุญาตชี้แจ้งรี้ดนิดนึงเนอะ
เรายินดีที่จะปรับลดความเยอะของนางให้น้อยลง
เปลี่ยนเป็นการเพิ่มโมเมนต์น่ารักๆ เข้ามาเเทน
แต่คงไม่สามารถแก้ไขคาแรคเตอร์ได้ทั้งหมด เพราะมันจะกระเทือนถึงพลอตที่วางไว้
แล้วก็อาจจะยังไม่ถึงช่วงที่ใครหลายๆ คนคาดหวัง
เช่น ลองเมินเซฮุนดู ลองไม่สนใจเซฮุนดู
อยากให้อดใจรอกันอีกนิดนะคะ เรื่องราวจะค่อยๆ ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ


สำหรับคำตอบทั้งหลายในเรื่อง
ทั้งความโลกสวย ความช่างมโน หรือใดๆ ก็แล้วแต่ที่เกี่ยวกับตัวลู่หาน
เราขออนุญาตยกหน้าที่นี้ให้โดคยองซูเป็นคนเฉลยนะคะ แฮ่~


วันนี้ทอล์คยาวมาก อย่าเพิ่งเบื่อกันน้า
ให้โอกาสเราได้ทำความรู้จักกันผ่านฟิคเรื่องนี้อีกนิดนะคะ


พูดคุยแนะนำกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือนเคยนะคะ
ยินดีอย่างยิ่งเลยค่ะ


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2958 L_RCN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 14:57
    ไม่นะะ!!!!!
    #2,958
    0
  2. #2954 MORINGA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:56
    กิ๊ดดดด สงสารน้อง TT
    #2,954
    0
  3. #2904 TheCottonx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:02
    ใครก็ได้มาช่วยเสี่ยวลู่ที!!!
    #2,904
    0
  4. #2888 Parkjimin19 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:32
    อ๊ากกกกก ใครก็ได้ช่วยน้องด้วย
    #2,888
    0
  5. #2867 natchananjulklum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 15:12
    นี่ลู่น่าสงสารจังตอนนี้
    ใครก็ได้มาช่วยลู่ที!!!!!!!
    #2,867
    0
  6. #2836 เนเน่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:05
    มีเพื่อนดีแบบคยองเป็นศรีแก่ชีวิตจริงๆจงินเก็บง่ำความลับมานานเชียว แต่ใครทำไรพี่ลู่อ่ะ
    #2,836
    0
  7. #2817 Yehet ~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:12
    ใครทำลู่แบบนี้ กล้ามาก ลู่ร้องให้คนมาช่วยเลย
    #2,817
    0
  8. #2773 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:17
    เห้ยยใครว่ะ!!!
    #2,773
    0
  9. #2748 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 18:44
    แกเป็นใครเนี่ย!!! มีสิทธิ์อะไรมาทำกับลู่หานแบบนี้!! โรคจิตอ่ะ ใครก็ได้มาช่วยลู่ที T^T
    #2,748
    0
  10. #2727 Tongdchr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:09
    เชี่ย -เป็นใคร ลู่ร้องสิลูก ร้องให้คนมาช่วยหนูนะ
    #2,727
    0
  11. #2716 TRAXian (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:10
    มันเป็นใคร!!??
    #2,716
    0
  12. #2708 YIFANCHANYEOL110627 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 02:47
    ลู่จำทำตัวรำแค่ไหนก็ได้เราเอ็นดู ชอบ น่ารัก แต่ต้องการคำอธิบายว่าเซกับแบคเป็นไรกัน 555555
    #2,708
    0
  13. #2685 นมสด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:42
    ใครก็ได้มาช่วยลู่ที
    #2,685
    0
  14. #2635 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 11:25
    อ๊ากกกกกกก อิหื่นนนนนนนน อย่าทำไรเสี่ยวลู่นะ ฮุนยุไหนมาช่วยเร็ววววววว งืออ ตอนนี้สงสารเสี่ยวลู่อ่าาา
    #2,635
    0
  15. #2626 villain (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 01:24
    อย่าทำยัยหนู!!!!!!!!!! เดี๋ยวเจอดีแน่เอ็ง กรี๊ดดดดด
    #2,626
    0
  16. #2602 Pinkuplatong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 18:03
    ง้าาา เซมาช่วยลู่เร็ว ฮืออออ

    เอากระบอกไฟฉายมาด้วย
    #2,602
    0
  17. #1896 kawoat4124 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 02:31
    สงสารลู่
    #1,896
    0
  18. #1478 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 19:36
    เดี๋ยวพอลู่ไม่จีบน้าาาาา
    #1,478
    0
  19. #1023 choopp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 00:57
    เห้ยจะร้องไห้ตามอีกแล้วอ่ะ คือนอยด์แทนพีืลู่ด้วยนะจริงเป็นเรานี่คงยิ้มทั้งน้ำตาไปแล้ว
    #1,023
    0
  20. #925 fairy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 20:17
    เซช่วยลู่ที นอยด์แทนลู่ เป็นใครเขาคงเหนื่อยแล้วเลิกไปแล้ว
    #925
    0
  21. #918 NA_NamAob (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 11:42
    ขอให้เซฮุนมาช่วยทันทีเถอะน้าาา
    ไม่รู้ทำไมถึงเจ็บแทนพี่ลู่ชอบกล แบคฮยอนเป็นอะไรกับเซฮุน เราอยากรู้แล้ว ; ^ ; อ่านต่อๆ
    #918
    0
  22. #847 yingexofan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 21:09
    ลู่หานหนูจะเก็บความซิงไว้ให้เซฮุนได้มั้ยเนี่ย
    #847
    0
  23. #771 Audaidaj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 04:08
    นางก้อไม่ได้โลกสวยไปวันๆนะ แร่ที่ตื้อเค้าเนี่ยคือการพยายามไง เห้อจะจีบน้องเค้าติดมั้ยอ่ามีแบคฮยอนมาติดสอยห้อยตามแบบนี้
    #771
    0
  24. #679 HH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 14:16
    นั่นไง โดนฉุดจนได้ลู่หานนนน แล้วฮุนไมเย็นชางี้ เอ้าแล้วจงอินอ่ะ รู้จักฮุนมาตั้งนานไม่ช่วยลู่หน่อยอ่อออ เพิ่งมาบอกเอาตอนนี้ แล้วลู่จะรอดมั้ยเนี่ย ใครจะมาช่วยโอ้วววววว อย่ามายุ่งกับลู่นะะะะ
    #679
    0
  25. #664 Akanishi Yimei (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 16:35
    อย่านะ ไม่ได้นะ เซฮุนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    อยู่ไหนมาช่วยลูลู่เร็วๆๆๆ ลู่จะโดนข่มขืน 
    นิสัยไม่ดี ทำร้ายลูลู่ได้ยังไง เลว 

    ปล... ตอนนี้เริ่มหน่วง แล้วตกลงแบคเปนอะไรกับเซฮุน 
    #664
    0