[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 22 : CHAPTER 21 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    20 พ.ค. 59




CHAPTER 21

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

นี่...ลู่หาน พวกเรามีของมาฝากน่ะ


เพื่อนมักพูดกับเขาแบบนี้ แล้วถังขยะก็ถูกเทลงมาบนตัว...


สังคมมัธยมของเกาหลีไม่ได้น่าชื่นชม หรือสดใสเหมือนอย่างที่ใครๆ เข้าใจหรอก นักเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนเป็นตัวประหลาดของที่นี่ ยิ่งนักเรียนแลกเปลี่ยนที่พูดภาษาเดียวกับพวกเขาไม่ได้ ก็จะกลายเป็นของเล่นสนุกฆ่าเวลาให้คนพวกนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้...คือกำมือบนตักแน่นๆ อดทนไม่ให้น้ำตาไหล และ...ไม่สนใจสายตาแปลกของผู้คน เวลามองมาเมื่อได้กลิ่นเหม็นเน่าออกมาจากตัวของเขา


ลู่หานสายตาสั้น เพราะเขาอ่านหนังสือมากเกินไป เขาเสียเงินตัดแว่น เพื่อจะได้ท่องตำรามากๆ ได้ทุนไปเรียนต่อ ให้แม่ที่ร่างกายไม่แข็งแรงภาคภูมิใจ และเขาไม่เคยเสียใจที่ถูกใครๆ เรียกว่าไอ้เด็กเนิร์ด แต่ว่า...เขาก็อยากมีเพื่อนนะ แล้วก็ไม่อยากถูกมองด้วยสายตาเฉยชาแบบนั้น ทุกคนหมางเมินเขาที่พูดเกาหลีไม่ได้ หันหลังและทิ้งเขาไว้กับพวกเด็กเกเร ถูกแกล้ง และบางทีก็ถูกทำร้ายร่างกาย


เขาไม่อยากร้องไห้ แต่วันหนึ่งน้ำตามันไหลออกมาเอง และ...กว่าจะรู้ตัวอีกที หนึ่งในกลุ่มคนที่ชอบแกล้ง ก็กำลังถูกเพื่อนในห้องบีบคอ ...เพื่อนตัวเล็ก ที่มีดวงตากลมโต และชอบแอบมองมาด้วยท่าทาง...เหมือนหวาดกลัวอยู่เช่นกัน


หวาดกลัว... คงเป็นคำที่ใช้อธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้ดีที่สุด ในขณะที่สองขายังคงวิ่งไปข้างหน้า ฝ่ากลุ่มคนที่ยืนอออยู่ตรงลานหน้าคณะเข้าไป เพื่อจะมองเห็นภาพที่เหมือนในอดีตปรากฏซ้ำอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้...มันแตกต่างออกไป


โดคยองซูที่โตขึ้น กำลังนั่งทับอยู่บนตัวของใครคนหนึ่ง ขยุ้มคอเสื้อนักศึกษาที่เปื้อนเลือดเอาไว้เต็มมือ พร้อมเงื้อหมัดขึ้นตั้งท่าจะซัดคนข้างใต้แรงๆ อีกสักเปรี้ยง ...คนๆ นั้น ที่ลู่หานรู้จักดี ...โอเซฮุน


“ทำไมถึงไม่มีใครห้ามเลยล่ะ” แบคฮยอนหยุดยืนหอบหายใจพร้อมร้องถาม พอลองมองไป...มีผู้คนรอบตัวมากมาย แต่นอกจากสายตาเฉยชากับอยากรู้อยากเห็นแล้ว ก็ไม่มีใครคิดที่จะเข้ามาช่วยเหลือจริงๆ จังๆ สักคน


“ก็เพราะมันเป็นเรื่องของคนอื่นนะสิ” เสียงทุ้มต่ำของคิงดังขึ้นใกล้ๆ ชายหนุ่มคาบบุหรี่ไว้ที่ปาก พลางล้วงกระเป๋ากางด้วยท่าทางสบายๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง


“ช่วยห้ามคยองซูทีสิชานยอล” คนน่ารักขอร้อง แต่...


“ไม่เอาหรอกน่ากลัว” ชายหนุ่มไหวไหล่ พลางมองภาพตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นกำลังสะท้อนความคิดแบบไหน คงไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ล่วงรู้ “อีกอย่าง...ปล่อยให้ระเบิดแบบนี้น่ะดีแล้ว”


“ใช่” คิมจงอินเดินงัวเงียมาสมทบกับพวกเขา “บางอย่างก็พูดดีๆ กันไม่รู้เรื่องหรอก”


“แต่ว่า...นายลืมไปหรอจงอิน ว่าคยองซูน่ะ...”


“เป็นทายาทคนเดียวจากศูนย์ฝึกหน่วยรบพิเศษของเกาหลีใต้ และเด็กคนนั้น...ก็เก่งศิลปะการต่อสู้ทุกอย่าง” คนผิวแทนเอ่ยช้าๆ ด้วยท่าทางไม่ร้อนรน “มองไม่ออกเหรอแบคฮยอน สองคนนั้นกำลังคุยกันนะ”


ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมาช้าๆ หยุดที่เจ้าของชื่อครู่หนึ่ง ก็เลื่อนเลยมาหยุดที่เขา


“คุยกัน...ตามประสาคนที่รักลู่หานน่ะ”


คำบอกนั้นทำให้หัวใจของลูกกวางกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะสถานะของคยองซู เขารู้ดีตั้งแต่ก่อนจะกลายมาเป็นเพื่อนรักกันเสียอีก ไม่รู้ด้วยว่าเรื่องมันเป็นมายังไง หรือทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกัน แต่ที่เสียใจน่ะ...เพราะตัวเองเป็นต้นเหตุอีกครั้งหนึ่งแล้วต่างหาก สูดหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะตัดสินใจวิ่งเข้าไปห้าม ถ้าเรื่องถึงหูอาจารย์ละก็ ทั้งสองคนต้อง...


“ได้สติขึ้นมาบ้างไหม” เสียงที่เค้นรอดไรฟันของเพื่อนทำเอาขาของเขาชะงัก “อคติแย่ๆ มันหลุดออกจากหัวไปหมดหรือยัง จะได้สงเคราะห์อีกสักหมัดสองหมัด เผื่อจะหัวโล่งคิดอะไรได้บ้าง โอเซฮุนไอ้เด็กโง่!!


นานมากแล้วจริงๆ ที่ลู่หานไม่ได้ยินเพื่อนใช้น้ำเสียงแบบนี้ โดคยองซูกำลังโกรธมากจริงๆ


“แกเป็นเด็กฉลาด คะแนนสอบติดหนึ่งในห้าของประเทศมาตลอด แต่ทำไมถึงงี่เง่าไม่รู้ว่าลู่หานรู้สึกยังไง ไอ้ซื่อบื้อปัญญานิ่ม!!!” กระชากร่างสูงขึ้นมา เพื่อที่จะกระแทกกลับลงไปที่พื้น พร้อมเหวี่ยงหมัดแรงๆ ซัดเขาที่โหนกแก้มของคนฟังอีกสักที ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดกำลังพรั่งพรูออกมา สีหน้าของคนฟังเองก็เจ็บปวด แต่น้องกลับไม่คิดตอบโต้ หรือว่าต่อความกลับไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว – เหมือนเซฮุนกำลังเต็มใจรับคำพิพากษาที่หนักหน่วงและรุนแรงนี้


“ถ้ามีสมองใหญ่กว่าเม็ดถั่วล่ะก็...ช่วยคิดต่อไปอีกหน่อยก็ดี คนที่จะหลอกลวง เขาจำเป็นต้องอดทนทำอะไรให้ถูกว่า ถูกรำคาญขนาดนี้ไหม ...ถ้าลู่หานไม่รู้สึกอะไรกับแกเลย เด็กนั่นจะเสียใจขนาดนี้ไหม!!


ประโยคคำถามนั้นกำลังหยุดการเคลื่อนไหวของเวลาช้าๆ ไม่ใช่แค่เพียงคนฟังหรือเจ้าของชื่อ แต่เป็นทุกๆ คนที่อยู่โดยรอบ “คนที่ไม่ร้องไห้...ไม่ได้หมายความเสียใจไม่เป็นนะโอเซฮุน”


มือเล็กยิ่งขยุ้มคอเสื้อแน่นไปอีก “ฉันรู้...ไม่ใช่แค่นาย แต่หลายคนในที่นี้ก็เหมือนกัน รอยยิ้มของลู่หานเวลาถูกนินทา หรือเรียกด้วยฉายาแปลกๆ พวกนายทุกคนมองว่ามันคือความหน้าด้าน ไร้ยางอาย โดยเฉพาะนาย...ที่มองว่าเด็กนั่นคือความน่ารำคาญ เป็นจอมหลอกลวงที่ไม่อยากให้อภัย แต่ว่า...”


คยองซูกัดฟัน และ...น้ำตาหยดแรกก็ไหลลงมาช้าๆ “...ทำไมไม่คิดกันบ้าง...ว่ากว่าที่เด็กนั่นจะยิ้มได้ขนาดนี้ เฉยชากับทุกอย่างรอบตัวแบบนี้ ลู่หาน...ต้องผ่านอะไรมาบ้าง ...เจ้าลูกกวางนั่น...ต้องร้องไห้เสียใจมาแล้วกี่หน ทำไม...คนเราถึงเอาแต่คิดว่ามีแค่คนอื่นที่ทำร้ายตัวเอง ...ทำไมถึงไม่ยอมมองกลับกัน ว่าในหนึ่งวัน...เราก็ทำร้ายคนอื่นเพราะความเห็นแก่ตัวไปเหมือนกัน ทำไม!! ทำไม!!!


เขย่าร่างนั้นแรงๆ พร้อมซัดหมัดใส่ไม่ยั้ง ทุกหมดคือความเจ็บปวดที่ปราศจากเสียง แห้งแล้งไร้น้ำตา แต่...เจ็บลึกลงไปในหัวใจ คยองซูทุ่มแรงทั้งหมดลงไปที่กำปั้นทั้งสองข้าง จนมันเปื้อนเลือดแดงสด นอกจากการเก็บกลั้นเสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวดแล้ว เซฮุนไม่ยอมตอบโต้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง


“ถ้าชีวิตนี้ไม่สามารถพูดความจริงทั้งหมด เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปติดสินการโกหกของใครว่ามันเลวร้ายหรอก ทั้งนาย ทั้งฉัน แล้วก็คนอื่นๆ เราต่างก็โกหกด้วยกันทั้งนั้น ...โกหกคนอื่น หรือว่าโกหกตัวเอง ชีวิตมันก็แค่นี้...”


“พอเถอะตัวเล็ก” คิมจงอินที่เดินเข้าไปหาวางมือลงบนไหล่ของคนรัก พร้อมย่อตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อเช็ดน้ำตาให้


“จงิน...” หันกลับมาสบตา พลางจับมือข้างนั้นไหว บีบแน่น และ...


เหวี่ยงคนขัดจังหวะลอยละลิ่วไปไกลๆ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงทุกคู่!!


“ฉันยังพูดไม่จบ!!” ถลึงตาใส่ ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าที่ยับเยินของคนใต้ร่าง


“ไม่ใช่จะอ้าขาให้ใครก็ได้ แต่ลู่หานยอมนายคนเดียว ...ยอมมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือยังไง โอเซฮุน” แล้วก็กระชากอีกฝ่ายขึ้นมาจ้องตา ที่เกรอะกรังไปด้วยบาดแผล “ฉันรักลู่หานมากที่สุด... เด็กนั่นคือคนสำคัญ เพราะฉะนั้นถ้านายดูแลเพื่อนฉันไม่ได้ ก็ถอนตัวไปซะ อย่าทำให้ลู่หานร้องไห้ กลับไปหาความสุขของนายแล้วอย่าเสนอหน้ากลับมาอีก รอยยิ้มของลู่หาน...มีค่าเกินกว่าที่คนแบบนายจะมีสิทธิ์ประเมินหรือตัดสิน”


ว่างพลางเงื้อมือขึ้นช้าๆ “หลับตาซะเด็กน้อย หมัดสุดท้ายนี้จะทำให้นายไม่ต้องทนเจ็บไปหลายชั่วโมง ถือว่าฉันช่วย...ตอบแทนที่ครั้งหนึ่ง นายเคยทำให้เพื่อนฉันมีความสุข ...ลาก่อนโอเซฮุน”


แล้วกำปั้นเล็กๆ ที่รุนแรงและหนักหน่วงก็พุ่งตรงเข้ามา! รุนแรง!! และรวดเร็ว!!! แต่...


“ไม่เป็นไรแล้วคยองซู” เสียงใสดังขึ้น พร้อมกับการหยุดยั้งเอาไว้อย่างอ่อนโยนเพียงเสี้ยววินาที ลู่หานย่อตัวลงนั่งช้าๆ พร้อมมองมาด้วยใบหน้าสดใส และรอยยิ้มหวานที่แสนปลอดโปร่ง “ดูสิ...มือเจ็บไปหมดแล้วเห็นไหม”


กุมมือข้างนั้นของเพื่อนเอาไว้ พลางแตะริมฝีปากลงไปช้าๆ “ขอบคุณนะ แต่ว่าไม่เป็นไรแล้วนะ อย่าโกรธ และอย่าเจ็บปวดแทนฉันอีกเลยนะ เห็นไหม...ว่าฉันไม่ได้ร้องไห้ ...ลู่หานคนนี้เข้มแข็งแล้วนะ”


ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาของเพื่อนที่ไหลกลับออกมาอีกครั้ง ก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดเอาไว้แน่นๆ พร้อมลูบปลอบ เพียงครู่เดียวเสียงปล่อยโฮหนักๆ ก็ดังลั่นออกมา ลู่หานรู้มาโดยตลอด... เวลาเขาเสียใจ จะมีใครคนหนึ่งที่เสียใจยิ่งกว่า ทุกครั้งที่เขาเจ็บปวด...จะมีใครคนหนึ่ง ที่เอาแต่โทษตัวเองว่าปกป้องเขาไม่ได้ คนๆ เดียว...ที่เป็นเหตุผลของความเข้มแข็งทั้งหมดของเขา คนๆ เดียว...ที่ทำให้เขามีกำลังใจที่จะยิ้มต่อไป ไม่ใช่ใครคนอื่น แต่เป็นคยองซู เพื่อนแสนสำคัญคนนี้


“ขอโทษ...ขอโทษที่ฉันดูแลนายไม่ดี ขอโทษที่ปกป้องรอยยิ้มของนายเอาไว้ไม่ได้ ...ฉันขอโทษ”


“ไม่เลย การมีนายกับจงอินอยู่ข้างๆ คือความโชคดีที่หาจากไหนไม่ได้อีกแล้ว หม่าม้าที่กำลังมองลงมาจากบนสวรรค์ต้องภูมิใจในตัวนาย” ยิ้มตาหยีพลางหัวเราะเสียงใส “...ปิดเทอมนี้ไปจีนกันนะ หม่าม้าต้องคิดถึงนายแน่ๆ”


ลูบปลอบ พลางดันตัวเพื่อนออกห่างช้าๆ เพราะว่าตอนนี้น่ะ... “มีใครอีกคนที่นายต้องไปขอโทษเขานะ”


ว่าพลางชี้ไปทางด้านหลัง – “จงิน...ใครใจร้ายทำกับจงินได้ลงแบบนี้ ทำใจดีๆ ไว้นะ!!


ตกใจจริงจังไปอีก แล้วก็รีบวิ่งไปดูอาการของคนรัก ที่ไม่มีใครรู้ชะตากรรมของชายหนุ่มผู้น่าสงสารคนนั้น


“เป็นเด็กที่น่ากลัวดีนะ ชักสงสารหมอนั่นขึ้นมาหน่อยๆ แล้วล่ะ” ปาร์คชานยอลเดินเข้ามาย่อตัวลงนั่งข้างๆ “แล้ว...คนที่ต้องห่วงมากที่สุด ก็ไอ้เจ้าชายนี่ไม่ใช่หรือยังไง”


ใช้เมื่อเขี่ยๆ พลางช่วยลู่หานประคองร่างของเซฮุนขึ้นมา ไม่ว่ามันจะเริ่มมาจากอะไร แต่ดูจากสภาพแล้ว น้องคงต้องพักรักษาตัวไปอีกหลายวันเลยทีเดียว


“ฉันจะพาไปห้องพยาบาลเองนะ” แบคฮยอนรีบเข้ามาช่วยพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้น และพอทรงตัวได้ มือของลู่หานที่จับเซฮุนเอาไว้แน่ๆ ก็กลับคลายออกช้าๆ


“ดูแลเขาด้วยนะครับ คุณแบคฮยอน” จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจ้าของชื่อ แวบหนึ่งที่ลู่หานเผลอสบตากับคนเจ็บ แต่เขาไม่อยากต่อความให้ยืดเยื้อ เลือกที่จะมองเมินและถอยออกมา ปล่อยให้เพื่อนของน้องอีกสองสามคนช่วยกันพาคนเจ็บไปให้ถึงมือหมออย่างปลอดภัย


“แบบนี้ดีแน่แล้วเหรอ” ชานยอลถามขึ้นมา และแน่นอนว่า...


“ครับ” ตอบรับอย่างไม่ลังเล “อีกอย่าง...ตอนนี้ผมมีเรื่องให้รุ่นพี่ช่วยมากกว่า”


“หืม...การทะเลาะวิวาท ยังไงเรื่องก็ต้องถึงฝ่ายปกครองนะ แถมยังเป็นเรื่องใหญ่ด้วย” – รู้ทันอีกแล้ว


“เพราะแบบนี้ผมถึงต้องใช้บริการคิงยังไงครับ” หันกลับไปสบตา ลู่หานยิ้ม แต่อีกฝ่ายกลับต้องถอนหายใจ


“เข้มแข็งดีจังเลยนะ ...เข้มแข็งจนฉันอิจฉาเลย” ว่าพลางยกมือขึ้นมายีหัวของเขา และเจ้าลูกกวางได้แต่หัวเราะ


“ผมอ่อนแอนะ” ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “มีตั้งหลายครั้งที่อยากร้องไห้ แต่ว่า...ผมจะไม่ทำแบบนั้น จะเข็มแข็ง จะไม่ให้น้ำตาของตัวเอง....ทำร้ายคนสำคัญให้เจ็บปวดเด็ดขาด”


เหม่อมองภาพข้างหน้า โดคยองซูกำลังเขย่าร่างคนรักแรงๆ ให้ได้สติ สลับกับการลูบปลอบ และคิงที่มองตามได้แต่ไหวไหล่ “ดีใจไหมที่ตัวเองโตขึ้นลู่หาน”


“ครับ แต่ดีใจมากกว่าที่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ ได้เจอทุกคน รวมทั้งรุ่นพี่ด้วย ขอบคุณนะครับ...พี่ชานยอล”


ไม่มีคำตอบรับ นอกจากการมองตากับรอยยิ้มจริงใจที่มีให้กัน – ลู่หานรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขายังจำได้ดี ที่มาของความรู้สึกนี้ ...ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้คุยกับคยองซู หลังจากกลับออกมาจากห้องปกครอง และเพื่อนถูกทิ้งให้ยืนอย่างเดียวดายอยู่ในสวนหลังโรงเรียน ...กับคนเป็นพ่อที่กำลังเงื้อมือขึ้นสูง พร้อมจะลงโทษลูกชายตัวเล็กๆ ของตัวเอง


ทำบ้าอะไรลู่หาน!!’ เด็กคนนั้นประคองเขาเอาไว้ หลังจากถูกตบจนมึนงงไปหมด และในปากก็รับรู้แต่เพียงรสเค็มฝาดของเลือด หน้าของคยองซูซีดเผือด ตรงกันข้ามกับเขาที่ยังรอยยิ้มสดใส


นี่น่ะเหรอ...ต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายของฉันสติแตก


แต่ผมเรียกสิ่งที่เกิดขึ้น ว่าการช่วยเหลือครับ ตอบกลับอย่างหนักแน่น พร้อมประสานสายตากับชายวัยกลางคนร่างใหญ่โตกลับไป สวัสดีครับ คุณพ่อของคยองซู


อืม...ปากเก่งดีนี่ และเธอก็ควรจะรู้เอาไว้ ว่าฉันฝึกการต่อสู้ให้กับลูกชาย ไม่ใช่ให้เอาไว้ทำร้ายคนอื่นแบบนี้ สิ่งที่คยองซูทำ คือการบ้าคลั่ง และทำลายเกียรติของตระกูลโด อย่างเดียวที่เด็กคนนี้สมควรได้รับ คือถูกปลดจากทายาทรุ่นที่สิบสอง และถูกขับไล่ออกจากบ้าน เพื่อไม่ให้คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง


นั่นคือคำพิพากษา...ที่ไร้ความยุติธรรม แต่คนถูกพาดพิงกลับยืนนิ่ง และทำได้แค่กำมือแน่นๆ จนมันจิกเข้าเนื้อ


ถ้ามองในแง่มุมนั้น เขาก็สมควรได้รับโทษ แต่สำหรับผม...โดคยองซูช่วยเหลือลู่หานคนนี้เอาไว้ครับ


นัยน์ตากวางคู่สวยมุ่งมั่น และไม่มีคำว่ายอมแพ้ ผมไม่ได้มีเจตนาลบหลู่คำสอนของตระกูล แต่ว่า...จะปกป้องโลกไปทำไม ถ้าคนๆ เดียวยังหันหลังให้และไม่ยอมช่วยเหลือ


ว่าพลางปลดกระดุมแขนเสื้อออกช้าๆ เพื่ออวดรอยช้ำเป็นจ้ำๆ และรอยแผลแห้งที่เพิ่งตกสะเก็ด


เพราะเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนครับ เพราะพูดภาษาเกาหลีไม่เก่ง คนพวกนั้นเลยมองว่าผมเป็นตัวประหลาด เป็นของเล่น ไม่เคยมีใครคิดจะช่วยผม ยกเว้นคยองซู ขยับเข้าไปใกล้ๆ และไม่ยอมหลบสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว


ผมยังยืนยันคำเดิม คยองซูไม่ได้ใช้กำลังในทางไม่ดี เขาช่วยผมเอาไว้ ยอมทำแบบนั้นแม้จะรู้ว่าตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง สำหรับผม...การกระทำของเขาคือสิ่งที่น่ายกย่อง ขอบคุณนะครับ...ที่ดูแลเขามาได้ดีขนาดนี้ ทั้งคุณและเขา ช่วยลู่หานคนนี้เอาไว้จริงๆ ครับ แล้วก็ค้อมตัวลงให้ต่ำที่สุด... จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่คยองซูไม่โดนไล่ออก ไม่โดนที่บ้านลงโทษ แต่แค่พักการเรียนไปอาทิตย์กว่าๆ เท่านั้น


ผ่านมานานแล้วเหมือนกันนะ...กว่าเขาจะตามตื้อคนตัวเล็กนั่นได้สำเร็จ ถูกเมินใส่ ต่อว่า ขนาดไล่ตะเพิดก็ทำมาแล้ว ลู่หานยืนมองภาพทุกอย่างด้วยรอยยิ้ม นานจริงๆ นั่นล่ะ... กว่าจะเป็นเพื่อน ได้ยิ้มได้หัวเราะแบบนี้


แหงนมองท้องฟ้าข้างบนที่สดใส หม่าม้าเห็นหรือเปล่า ว่าตอนนี้เสี่ยวลู่โตขึ้นอีกแล้วนะ โตขึ้น...และสูงขึ้นพอที่จะเข้าใกล้ท้องฟ้าที่หม่าม้าเฝ้ามองอยู่ไปอีกนิดแล้ว


ไม่ต้องมีเวทมนต์ของนางฟ้า ไม่ต้องมีรองเท้าแก้ว หรือจบแฮปปี้เอนดิ้งแบบในเทพนิยาย ทุกคนก็มีความสุขได้ – ที่ความสุขไร้รูปร่าง ก็คงเพราะมันคงกำลังเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เพื่อให้เหมาะสมกับรอยยิ้มของทุกคน


ขอบคุณนะฮะ...ที่ทำให้ลู่หานเกิดมาก ยิ้มหวานๆ


และ...ต่อให้พูดแบบนั้นออกไป เจ้าลูกกวางก็ทำใจปล่อยใครคนหนึ่งไปไม่ได้อยู่ดี

 


ร่างเล็กยืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องพยาบาลอย่างกลัวๆ กล้าๆ เขาควรกลับไปไหมนะ...ตั้งคำถาม และแน่นอนว่าคำตอบนั้น เป็นอะไรที่ยิ่งกว่าเห็นด้วย ถ้าจะตัดใจก็อย่าไปยุ่งเลย เตือนตัวเอง แต่ว่า...


มือนี่ก็ไม่รักดีเลย เอ้!! ต่อว่า...เมื่อมันพยายามเปิดประตูที่ขวางทางตรงหน้าออก ขอแอบดูนิดเดียวละกันเนอะว่าน้องยังโอเคอยู่ ค่อยเลื่อนมันช้าๆ ใช่เสียงให้น้อยที่สุด


แต่...แค่หายใจลู่หานก็ไม่กล้าทำต่อ เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า – ภาพ...ที่โอเซฮุนกับแบคฮยอนกำลังจูบกัน


ยกมือขึ้นแตะที่อกข้างซ้าย หัวใจยังคงเต้นอยู่ และเขาได้แต่ต่อว่าตัวเอง ไม่น่าดันทุรังจนเป็นแบบนี้เลยนะ ยิ้มนิดๆ พร้อมตั้งใจจะถอยห่าง มีคนดูแลแบบนี้ ก็หมดห่วงแล้วล่ะเซฮุนนา ต้องรีบกลับมายิ้ม กลับมาหัวเราะให้ได้นะ


แต่ว่า...ลู่หานก็คือลู่หาน มีความซุ่มซ่าม และถนัดก่อเสียงดังพร้อมทำลายข้าวของไปในตัว


หัวของเจ้าลูกกวางกระแทกลูกบิดดังปัง ทำเอาคนข้างในทั้งสองสะดุ้งรีบถอยห่างออกจากกันทันที!


“ขอโทษที” ยิ้มเจื่อนๆ ในขณะที่ร่างสูงขยับตัวถอย และอีกคนลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์มากที่สุด


“เรายังรอคำตอบของนายเสมอนะ เซฮุน” แบคฮยอนเดินหน้างอกลับออกไป เหลือไว้เพียงเขากับคนเจ็บ ที่...


จะบอกว่ามาทำอะไรที่นี่ดีอ่ะ... พยายามคิด และแกล้งเดินไปตรงกล่องเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาล พลาสเตอร์สักแผ่นละกันเนอะ เอามาติดอะไรค่อยว่ากันอีกที ลองคุ้ยหา ก่อนจะต้องสะดุ้ง เมื่อรู้สึกถึงเงาทาบทับลงมาจากด้านหลัง


“...เซฮุนลุกขึ้นมาทำไม” หลุดถามออกไปเมื่อหันไปเห็น ไม่ว่าตั้งใจแค่ไหน แต่พอเป็นผู้ชายคนนี้ ลู่หานไม่เคยห้ามตัวเองได้สำเร็จเลย น้องเดินเข้ามาใกล้ ในขณะที่เขาพยายามถอยหนี


“นี่หยุดเลยนะ ห้ามล้ำเส้นนี้เข้ามา กลับไปนอนพักได้แล้ว”


ชี้ที่กระเบื้อง พลางห่อไหล่เมื่อเห็นดวงตาคมกริบม่วงช้ำมองมานิ่งๆ พักหนึ่งที่ไม่กล้าแม้แต่หายใจ ริมฝีปากได้รูปที่แตกเป็นแผลนั้น ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเข้าใจยากช้าๆ รวดเร็วเกินกว่าจะหลบทัน ร่างเล็กก็ลอยหวือตามแรงฉุด ลงไปนอนอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่าย โดยไม่ทันขัดขืน


“...จะทำอะไร...” ลู่หานถามเสียงสั่น เมื่อมองเห็นประกายไม่น่าไว้วางใจในดวงตาของเซฮุน


“ลุกเดี๋ยวนี้นะ นายไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ อย่าเอาแต่ใจตัวเองสิ”


พยายามทำเป็นโกรธ ดันก็แล้ว ผลักก็แล้ว แต่แรงเท่าลูกกวางแบบนี้ นอกจากจะไม่ขยับแล้ว ยังได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอดังกลับมาอีกด้วย – ลู่หานไม่กล้าทำอะไรรุนแรง เขากลัวเซฮุนเจ็บ “ถ้าไม่ปล่อย พี่จะร้องนะ”


“ร้องเลย” ดวงตาของชายหนุ่มวาววับ “ถ้าอยากได้พยานรู้เห็นเยอะๆ ตอนนี้ผมไม่สบายอยู่ ควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีเท่าไหร่ด้วย”


กัดริมฝีปากแน่นทันที ได้แต่ขืนตัว เขาไม่รู้เลยว่าโอเซฮุนกลายเป็นเด็กร้ายกาจแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง ผลักไส วิ่งหนีไปให้ไกล หรือว่า...


ชะงักงันทันที เมื่อมือข้างหนึ่งเลื่อนมาประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ พร้อมไล้ผ่านริมฝีปากผ่าวเบา ออกแรงกดช้าๆ เผื่อให้เขาคลายแรงกัดออก ก่อนที่มันจะห้อเลือดหรือเป็นแผลขึ้นมาจริงๆ พร้อมๆ กับใบหน้าหล่อจัดที่ค่อยๆ โน้มต่ำลงมา “อย่า!!


รีบหยุดยั้งอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้แตะต้องกัน


“อย่าจูบ...ถ้าทำแบบนั้น สัมผัสของคุณแบคฮยอนจะหายไปนะ” ใช้สองมือดันร่างสูงเอาไว้ ครู่หนึ่งปราศจากคำพูด โอเซฮุนกลับยกแขนเสื้อขึ้นถูริมฝีปากแรงๆ อย่างไม่ห่วงว่ามันจะกำลังเจ็บปวดอยู่หรือเปล่า เพื่อให้ได้กดน้ำหนักลงมา และไม่ปล่อยให้ลู่หานได้รองโวยวายอะไร


เจ้าลูกกวางหลับตาแน่นปี๋ ภายในปากรู้สึกแต่เพียงรสเค็มฝาดของเลือด จูบของเซฮุนรุนแรงและเรียกร้องเหมือนคืนนั้น เขาดิ้น...แต่ไม่ใช่เพราะตัวเอง ลู่หานไม่อยากให้น้องเจ็บไปมากกว่านี้ ต่อต้าน พลางทุบอกคนดื้อดึงไปแรงๆ


“โอย...” ครางเสียงต่ำออกมา และคนตัวเล็กแทบหัวใจหยุดเต้น ต้องรีบลูบปลอบอย่างตกใจ


“...ขอโทษนะ...เจ็บมากใช่ไหม ขอโทษจริงๆ นะ”


“กลับมาทำไม...” เสียงทุ้มพึมพำแทรกขึ้นมา ก่อนที่มือข้างนั้นจะถูกดึงไปกุมเอาไว้


“พี่กลับมาทำไมลู่หาน ...กลับมาให้ผมทำร้ายอีกทำไม”


เอ่ยถาม พลางค่อยๆ แหวกคอเสื้อของเจ้าลูกกวางออก ร่องรอยสีแดงเข้มยังคงกระจายอยู่เต็มผิวขาว ลู่หานส่ายหน้า พลางรีบดึงสาบเสื้อมาปิดไว้ดังเดิม เขา วางมือลงบนรอยช้ำ และรอยแผลบนใบหน้าของเซฮุน มันมีคำถามมากมายแทบล้นออกมานอกอก แต่พออยู่ต่อหน้าดวงตาคู่นี้ เขากลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง


“...เป็นห่วง” ประคองแก้มของคนเจ็บเอาไว้ “ถึงจะรักไม่ได้แล้ว ...แต่ยังเป็นห่วงได้ใช่ไหม... เซฮุนนา”


ไม่มีคำตอบกลับ ไม่มีการเคลื่อนไหว มีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของชายหนุ่ม – ไม่เอานะ... ไม่เอาแบบนี้ได้ไหมโอเซฮุน ตื้ไปหมดแล้วในความรู้สึก อึดอัด และหานใจไม่ออก ขอร้องล่ะยิ้มเถอะนะ กลับไปเป็นคนเดิมก่อนที่เขาจะเข้ามาได้ไหม ...ลู่หานคนนี้จะไปเอง อย่าโทษตัวเอง และอย่าเจ็บปวดอะไรอีกเลยนะ ขอร้องล่ะ...


“ขอโทษ...ขอโทษจริงๆ นะ เซฮุนนา” เม้มริมฝีปาก เจ็บจุก และสุดท้าย...น้ำตาหยดแรกก็ไหลออกมาช้าๆ ลู่หานพยายามแล้ว...แต่ทำไมเขาถึงทำไม่ได้ ยกมือขึ้นปิดหน้า เขาไม่อยากให้น้องจำภาพแย่ๆ แบบนี้ของตัวเองไปตลอด กลืนเสียงสะอื้น ก่อนที่จะถูกรวบตัวเข้าไปกอดไว้ ...กอดอย่างแนบแน่น จนรู้สึกหายใจไม่ออก


“ทำไม...มันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...”


น้องเค้นเสียง และเขาไม่มีคำตอบอะไรจะให้ นอกจากสองแขนเล็กยกขึ้นกระชับตอบ แม้รู้ว่าสัมผัสนี้จะทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บ แต่ว่า...ขออยู่แบบนี้ต่อไปอีกนิดได้ไหม ขอลู่หานเห็นแก่ตัว...กอดเซฮุนต่อไปแบบนี้อีกนานๆ ได้หรือเปล่า


ซุกตัวเข้าหาไออุ่นตรงหน้า ท่ามกลางความเงียบงันนี้ แยกไม่ออกเลยว่าตอนนี้กำลังอยู่ในความฝัน หรือว่าความเป็นจริง – มันเหมือนฝันร้ายที่มีความสุขที่สุด ไม่ก็ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด


ทำได้แค่แลกเปลี่ยนสัมผัสและความรู้สึกระหว่างกัน ท่ามกลางเวลารอบตัวหยุดนิ่ง เหลือเพียงแต่โลกของเซฮุนกับลู่หานที่ไม่มีใครสามารถมาแทรกกลางได้


นัยน์ตากวางคู่สวยลืมขึ้นช้าๆ ทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด เหมือนอนาคตที่ไม่มีใครล่วงรู้ – เราสามารถกำหนดมันได้เองหรือเปล่านะ สองมือนี้จะขีดเขียนลงไปบนความว่างเปล่าได้ตามใจไหม ลองตั้งคำถาม


และหากยังสามารถเอาแต่ใจตัวเองได้อย่างร้ายกาจอยู่ล่ะก็...

 


จะยอมให้ทุกอย่างจบลงเท่านี้จริงๆ เหรอ...ลู่หาน?






TBC*





ครบแล้วค่าาา
หวังว่าจะเป็นอีกตอนที่ทุกคนชอบกันนะคะ

ตอนหน้าก็จะจบแล้ว ตื่นเต้นจังเลย แฮ่~
วันอาทิตย์นี้เราจะลงฟอร์มสำหรับจองรวมเล่มให้นะคะ
หวังว่าจะมีคนอยากพายัยหนูกับน้องแว่นกลับบ้านไปอยู่ด้วยน้า


จะรีบมาต่อค่ะ รอเราหน่อยนะคะ
ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ ค่ะ T^T


มอบความฮึกเหิมให้เราได้ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือนเดิมค่า

ขอบคุณมากๆๆๆ เลยนะคะ.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2946 nphrommaboon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 15:11
    รักพี่คยองซู สงสารจงิน
    กำลังร้องไห้แต่ต้องมาขำแล้วก็กลับไปเศร้าต่อ
    ไบโพล่าร์มากเวอร์ สนุกมากค่ะไรท์
    #2,946
    0
  2. #2944 secret secret (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:23
    ความจริงเรื่องนี้เหมือนจะฟิวกู๊ดไง แต่ไอบร้าาาา น้ำตาไหลเป้นเขื่อนแตกเรย ฮื่ออออออ
    #2,944
    0
  3. #2918 TheCottonx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 01:14
    ฮือออรักคยองซูหมดใจเลย
    #2,918
    0
  4. #2897 Parkjimin19 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 13:52
    คือแบบร้องไห้อ่ะ ชาตินี้จะหาเพื่อนที่ดีได้อย่างคยองรึเปล่า
    #2,897
    0
  5. #2880 natchananjulklum (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 05:41
    ร้องไห้เลย ฮื่ออออ
    หน่วงไปหมด จะทำยังไงดีเนี่ยยยย
    #2,880
    0
  6. #2851 HUNHAN7520 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:50
    รักคยองงง
    #2,851
    0
  7. #2847 เนเน่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 03:49
    ไรท์ทำเราร้องไห้อีกล่ะ 55555 ซ้ำอีกรอบว่ารักความสัมพันของคยองกับลู่หานมากจริงๆกว่าจะผ่านอะไรมาด้วยกันกว่าจะยิ้มและเฉยได้มากขนาดนี้เข้มแข็งและเก่งมากเลยเสี่ยวลู่ สู้ๆนะคนดี ปล.จงินเป็นไงบ้างอ่ะพ่อบ้านใจกล้าไปอี๊ก
    #2,847
    0
  8. #2804 Nagono (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 09:23
    คยองเป็นเพื่อนที่ดีมากจริงๆ รักลู่มากก เซจูบแบคแล้วมาจูบลู่นี่คือ? แล้วเซฮุนรักใครกันแน่วะ ชัดเจนหน่อยดิ ยังไงก็ยังสงสารลู่
    #2,804
    0
  9. #2784 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:21
    เซฮุนใจร้ายยอ่ะ!!!!!โคดใจร้ายเราเกลียดเซฮุนมากเลยแบคด้วย
    #2,784
    0
  10. #2762 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 18:15
    สงสัยคงเกลียดแบคแค่คนเดียวไม่ได้แล้วล่ะตอนนี้ต้องเกลียดเซฮฺุนด้วย แกจะเอายังไงกับตอนนี้ก็ว่ามาเลยดีกว่าอย่ามาทำเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้เมื่อกี้ก็เพิ่งจะจูบแบคฮยอนไปแล้วพอเห็นลู่หานก็ยังจะจูบลู่หานอีกคนหรอ!!! แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลยว่ะ!!! นี่เพิ่งรู้นะว่าเด็กเนิร์ดแบบแกจะเป็นคนแบบนี้เซฮุน? สงสารลู่หานมากอ่ะยิ่งลู่หานพูดประโยคที่ว่าถึงจะรักไม่ได้แล้วแต่เป็นห่วงได้ใช่ไหมกับเซฮุนแล้วมันโคตรจุกเลยอ่ะ มันไม่รักเราเราก็ถอยออกมาเถอะ ลู่หานต้องเจ็บแค่ไหนถึงจะเข้มแข็งได้เท่านี้? T__T
    #2,762
    0
  11. #2739 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:00
    นี่พึ่งเม้น อินหนักมากอ่ะ รู้สึกไม่ค่อยชอบเเบค ประตูช่องชานยอลอยู่ทางขวาค่ะ555. คยองซูเป็นเพื่อนที่ดีมากอ่ะ ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกก ลู่เข้มเเข็งสุดๆ จอให้เขาคืนดีกันนน
    #2,739
    0
  12. #2736 Tongdchr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:10
    ฮือออ จิตใจ ฮุนเหมือนเป็นไบโพล่า จะเอายังไงกับชีวิตคะคุณโอ พี่ลู่นี่ก็มองโลกบวกไปอีก แม่คุณ แม่พระ ดีขนาดนี่บวชมั้ย
    #2,736
    0
  13. #2698 นมสด (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 14:46
    ฮุนนนนนใจร้ายยยไม่รักเเล้ว
    #2,698
    0
  14. #2676 ohse.Ratta (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:41
    เราก้มีคำถามมากมายเหมือนกันคือแบคกับฮุนเป้นไรนักหนาแว้ะ
    #2,676
    0
  15. #2649 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 10:28
    ถ้ามีเพื่อนแบบคยองนะ รักตายเลยอ่ะ งง อิแบคกะอิฮุน มันอะไรกันนะ ฮุนตกลงแกรเลือกใครกันแน่
    #2,649
    0
  16. #2616 Pinkuplatong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 21:01
    คยองรักลู่แค่ไหนกัน ทำไมลู่มีเพื่อนที่ดีแบบนี้ ดีมาตลอด

    เซต้องการอะไร ทำอะไร ไม่เข้าใจแกเลย
    #2,616
    0
  17. #2593 AHOUMN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 00:35
    อ่านตอนที่คยองพูดกับเซฮุนแล้วน้ำตาร่วงเลย รู้สึกถึงความรักของความเป็นเพื่อนกันของคยองซูกับลู่หานแล้วน้ำตาร่วงเลย แต่ก็ต้องไหลกลับเมื่ออ่านถึงตอนเหวี่ยงจงอินปลิวลอยไปไกล55555555
    #2,593
    0
  18. #2578 Bkiml (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 10:29
    เฮ้อ แล้วทำไมเซฮุนถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ
    เคยรู้อะไรเกี่ยวกับลู่หานบ้างไหม T T
    คือแบคฮยอนต้องประชดชานยอลอยู่แน่ๆเลย
    อย่าทำแบบนั้นเลยนะ มีแต่ทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวด

    #2,578
    0
  19. #2498 PW.RIN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 01:49
    เพื่อนดีๆแบบคยองซูมีคนลงขายที่OLXมั้ยคะ ขอซื้อค่ะอยากได้มาก;---;น่ารักอ่ะคยองซูรักลู่หานมากๆเลย
    #2,498
    0
  20. #2474 ccccc (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 17:38
    ร้องไห้ตั้งแต่เริ่มตอนจนจบตอน อินไปมั้ย55555
    #2,474
    0
  21. #2473 Luhanislove (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 16:56
    ร้องไห้เลยตอนคยองซู คือเข้าใจละทำไมคยองถึงแค้นแทนลุ่ เราสงสารพี่ลู่อะ ทำไมต้องไปยอมให้ฮุนจูบด้วย!!!!
    #2,473
    0
  22. #2472 ละละละละตะตะตะ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 16:00
    จะร้องไห้แล้ว ฮื่อออๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อะไรอ่ะ งงมากเลย สรุปเซฮุนจะเอายังไง โว้ย อยากจะตบหน้าแรงๆ /หมายถึงตบหน้ากูวนี่แหละ 5555555555
    #2,472
    0
  23. #2470 ` PuGun. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:24
    แบคจะดีหรือจะร้ายวะแม่งงง เดี๋ยวฮุนเดี๋ยวชาน นี่สรุปแบคมันยังไงเนี่ยย แกร๊สงสารทั้งฮุนทั้งลู่
    #2,470
    0
  24. #2467 Lee Navarin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 13:37
    ใครก็ได้เอาเซฮุนออกไปค่ะ พี่ชานมารับลู่เร็ว5555555
    #2,467
    0
  25. #2466 juthamatt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:59
    สงสารก็สงสารนะ แต่นางแบคเหมือนแกจะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายนะ #สู้ๆไรท์
    #2,466
    0