[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 21 : CHAPTER 20 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    15 พ.ค. 59




CHAPTER 20

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

ลู่หานไม่เคยรู้ว่ายามเช้าของโซลเป็นแบบนี้


เขาเคยชินกับบรรยากาศผู้คนพลุ่กพล่าน และแสงสีของเมืองหลวง ที่เหมือนไม่มีวันหลับใหลมากกว่า – ดูผ่อนคลาย สบายๆ และไม่เร่งรีบ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เจ้าลูกกวางก็ไม่เหลือแรงมากพอที่จะชื่นชมมัน


คนตัวเล็กเอนหัวพิงกระจก นิ่วหน้าทุกครั้งที่ตัวรถเกิดการกระเทือน เขาชอบซุกตัวอยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่งบนรถประจำทางเสมอ มีแค่วันนี้เท่านั้นล่ะ...ที่นึกเสียใจที่ตัวเองตัดสินใจแบบนี้


เจ็บเหมือนกันนะ รู้สึกทั้งตอนขยับตัว และเลือกที่จะลุกขึ้นเพื่อกดกริ่งขอลงป้ายหน้า ไม่ใช่ว่าร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปแล้วของเขาจะทนไม่ไหว แต่ส่วนหนึ่ง...ลู่หานยังไม่อยากกลับหอพักด้วย การเถลไถลออกนอกเส้นทางเลยกลายมาเป็นคำตอบสุดท้าย


ในเวลาหกโมงเช้า ที่เข็มยาวเพิ่งขยับจากเล็กสิบสองได้ไม่ถึงห้าเซนติเมตร เจ้าลูกกวางกำลังเดินเตาะแตะไปตามทางที่ว่างเปล่า แม้มันจะดูทุลักทุเล และแต่ละย่างก้าวก็รู้สึกไม่สบายตัวเอาซะเลย


มันสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ลู่หานจำไม่ได้ หรือแม้แต่การร้องไห้ สลับกับร้องขอสัมผัสนั้นซ้ำๆ ไปกี่ครั้งมันก็เลือนลางเหลือเกิน อย่างเดียวที่ยังคงเด่นชัดคือคำบอกรักของเซฮุน ที่ไม่ว่าจะนอนหลับหรือว่าลืมตาตื่น มันก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเขา


สูดหายใจเข้าลึกยาวเมื่อรู้สึกตื้อในอกขึ้นมา และรู้สึกอยากแวะเข้าร้านสะดวกซื้อสักหน่อย – เหมือนตัวจะรุมๆ แล้วก็ปวดหัวนิดๆ แต่นี่ไม่ใช่เพราะเซฮุน ลู่หานดื้อแล้วก็พักผ่อนน้อยเองต่างหาก


แม้แต่ตอนนี้ ในทุกๆ ความคิดของเจ้าลูกกวาง ก็ยังคงไม่มีการกล่าวโทษคนอื่น และก่อนกลับออกมา...ลู่หานพยายามจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยที่สุดแล้ว เขาคิดถึงน้อง แต่ไม่คาดหวังให้ความห่วงใยนี้ลอยไปถึงเจ้าตัว ซึ่งตอนนี้ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ ตื่นมาต้องกลับมายิ้มสดใส และมีความสุขเหมือนเคยนะ เซฮุนนา...


ไม่มีท่าทีเศร้าสร้อย และยังคงเดินเข้าไปหาหาสิ่งที่ต้องการเท่าที่ร่างกายจะเอื้ออำนวย แต่กลับต้องผงะเกือบล้มก้นจ้ำเบ้า ถ้าคนที่ก้าวสวนออกมาจะคว้าแขนเขาไว้ไม่ทัน


“ขอโทษครับผมไม่ทัน...ระวัง...” เสียงใสตื่นตระหนกค่อยๆ เบาลง เมื่อมองเห็นคนตรงหน้าชัดเจนและเต็มตา


ก็...หาได้ยากนะที่ใครจะได้เห็นผู้ชายคนนี้ในแง่มุม...แบบนี้ ปาร์คชานยอลในชุดนอนเสื้อกล้ามสีเทา อวดกล้ามแขนแข็งแกร่งสมชาย กับกางเกงผ้าลายทางสีดำขาว ช่าง...เข้ากันกับผมเผ้าและหน้าตาหยุ่งเหยิงเสียเหลือเกิน


“...รุ่นพี่...”


“มาเดินเล่นไกลจังนะ” – หือ...คือไรอ่ะ?


ลู่หานทำตาปริบๆ เพราะไม่เข้าใจ แต่อีกคนที่ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นดีถึงกับขมวดคิ้วมุ่น


“ก็เห็นชอบอ้างกันแบบนี้ บังเอิญจังเลยค่ะ พี่ชานยอลอยู่แถวนี้เหมือนกันเหรอคะ...” – บอกเลยว่าเสียงทุ้มต่ำติดงัวเงีย ที่พยายามดัดให้แหลมเล็กของตาแก่นี่ไม่น่าชื่นใจเลยสักนิด เกือบตลกและ...วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ!


ไม่ได้พูดออกไปหรอก และได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายหยิบบุหรี่ขึ้นมา แต่แทนที่จะจุดสูบ ชานยอลกลับคาบมันไว้ที่ปากเฉยๆ พร้อมจ้องมองมาด้วยแววตาที่...เหมือนจะดุดันเคร่งเครียดกว่าเดิม


นิ่งนาน ปราศจากคำพูด จนเจ้าลูกกวางต้องถามออกมา “มีอะ...หวา!!”


ร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ก็ถูกดึงข้อมือแรงๆ ให้เข้าไปใกล้ คิงจ้องหน้าเขา มองเหมือนจะสาป นิ่งชนิดไม่ยอมกะพริบตา ครู่เดียวก็บังคับให้คนตัวเล็กเดินตามไป แต่...


“โอ๊ย!!” ร่างกายของเขาไม่พร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวเร็วๆ ขนาดนั้น ได้ยินเสียงสบถที่ไม่แน่ใจความหมายจากอีกฝ่าย ก่อนจะถูกรวบตัวขึ้นไปแบกไว้บนบ่า ตามมาด้วยคำบอกที่ทำเอาตัวแข็งทื่อ


"อย่าดิ้น ไม่อย่างนั้นจะตีก้นให้เจ็บกว่าเดิม"


โอ้โหหหหห แล้วใครจะกล้า... ลู่หานปิดปากแน่นสนิท กลายเป็นคนว่านอนสอนง่าย ที่แม้ว่าเท้าของเขาแตะลงบนพื้นคอนโดมิเนียมส่วนตัวสุดหรูของคิงอย่างปลอดภัยแล้วก็ตาม


“ไปอาบน้ำซะ” สั้น กระชับ และเจ้าลูกกวางไม่เข้าใจ ท่ามกลางห้องพักตกแต่งสไตล์โมเดิร์นเรียบง่ายนี้ สิ่งที่ลู่หานได้กลับมามีเพียงเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับเปลี่ยนเท่านั้น


ขมวดคิ้วยามจ้องมอง ก่อนจะต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อมือใหญ่ยื่นออกมาดึงคอเสื้อของเขาออก จงใจเปิดเผยรอยมากมายที่โอเซฮุนทำไว้จนหมด! รวดเร็วแบบไม่ยอมให้ตั้งตัว!!


“ไปอาบนน้ำลู่หาน” แต่เสียงทุ้มต่ำกลับอ่อนลง สวนทางกับคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันจนชิด และท่าทีลังเลเล็กน้อย เหมือนไม่มั่นใจอะไรบางอย่าง “นาย...รู้วิธีทำความสะอาดใช่ไหม”


เผลอตัวกัดริมฝีปากทันเมื่อคำถามจบลง รู้สิ...แต่เขาไม่กล้าตอบกลับ ลู่หานไม่กล้าบอกชายหนุ่ม ว่าเขายังกลัวความเจ็บปวด จนไม่กล้าแตะต้องทำความสะอาดร่างกายของตัวเอง และพักหนึ่งเลยทีเดียวกว่าจะยอมพยักหน้าช้าๆ – มันเป็นเหมือนสัญญาณยุติการสนทนา เมื่อร่างเล็กเลือกจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ


แย่จังนะ...เขาดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ตั้งคำถามกับตัวเอง ยามปล่อยให้สายน้ำชะล้างความรู้สึกหนักอึ้งในใจออกไปช้าๆ แล้วแบบนี้ควรจะทำยังไงดี ขมวดคิ้วเพราะไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ ลู่หานแค่อยากให้ทุกคนสบายใจ และมีรอยยิ้มไปทุกวัน


บางที...เขาอาจต้องเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ หรือต้องวางเฉยอีกสักหน่อย ทุกคนจะได้ไม่ต้องลำบาก


สวมชุดคลุมอาบน้ำเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย แล้วกลับมายืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก บนผิวสีขาวมีรอยสีแดงเต็มไปหมดเลย มีรอยฟันสองสามที่จางๆ และลู่หานไม่รู้วิธีทำให้มันหายไป ลองแตะปลายนิ้วลงไปแผ่วเบา มันไม่เจ็บอย่างที่เขานึกกลัว – ไม่เจ็บเหมือนร่างกายข้างล่าง ที่ทำให้ท่าเดินของเขาคงต้องประหลาดไปอีกหลายวันแน่นอน


ได้แต่ถอนหายใจ แต่พอเงยกลับขึ้นมา นัยน์ตากวางคู่สวยก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อมองเลยไปทางด้านหลัง ภาพที่มองเห็น...คือปาร์คชานยอลที่เปิดประตูเข้ามายืนมองเขานิ่งๆ ด้วยดวงตาทรงเสน่ห์ที่ยากจะอ่านออก


ยังไม่ทันได้หันกลับไป ร่างสูงก็ตรงเข้ามากอดกระชับเข้าเอาไว้แน่นๆ แนบอก!


“ถ้านายดิ้น ฉันก็จะยิ่งรัดแน่นขึ้นนะ” เจ้าของเสียงก้มลงมากระซิบ จนร้อนไปหมดทั้งตัว แถมหัวใจเต้นถี่กระชั้นรุนแรง เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลงมาตรงใบหู


“...ท...ทำอะไรครับ”


“เผื่อมีเด็กแถวนี้อยากร้องไห้” – ดวงตาของคนฟังสั่นไหว เหมือนหัวใจที่หมุนคว้าง


“ไหนๆ ตาก็บวมขนาดนี้แล้ว ร้องไห้ออกมาเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้ ...ลู่หาน”


คำเรียกขานนั้นนุ่มนวล และอ่อนโยน เวลาอื่นลู่หานคงเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก แต่ตอนนี้เขากลับเลือกมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายผ่านเงาสะท้อน แล้วคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาช้าๆ


“ผมไม่ควรปล่อยให้ตัวเองตาบวมไปมากกว่านี้หรอกครับ” ชัดเจนทุกถ้อยคำ ไม่อึกอักหรือตะกุกตะกัก ดูปกติ จนเป็นอีกฝ่ายที่ขมวดคิ้วย่นและเกือบพูดไม่ออกเสียเอง “ผม...จะไม่ร้องไห้”


นัยน์ตากวางคู่สวยวาววับ มันสะท้อนแต่เพียงความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว ที่ปาร์คชานยอลไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ไม่ฟูมฟาย และไม่มีน้ำตาเลยสักนิด ตรงกันข้าม คนหน้าหวานยังคงมีรอยยิ้ม ที่แม้จะดูเหนื่อยล้า แต่ไม่มีเค้าแววของคำว่ายอมแพ้เลย ลู่หานที่ดูบอบบาง ตัวเล็กนิดเดียวแค่นี้ คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่าจะสามารถอดทนกับเรื่องหนักหนาได้...เข้มแข็งหรือไม่อย่างนั้น ก็คงต้องผ่านความเจ็บปวดมามากมาย ถึงจะชินชากับเรื่องต่างๆ แล้วยิ้มไปกับมันได้


อัจฉริยะของประเทศจนด้วยคำพูด และวินาทีที่เขากำลังจะคลายอ้อมกอดออกช้าๆ นั้น...


“...ชานยอล ...คุณ...ลู่หาน...”


เสียงนั้นเป็นอะไรที่ยิ่งกว่าคุ้นเคย คนทั้งคู่รีบหันกลับไปตามต้นเสียง เพื่อจะพบกับ...


“แบคฮยอน...” ริมฝีปากได้รูปพึมพำ และดวงตาทั้งสามคู่ฉายชัดถึงความตกใจ


เพียงแค่...มันมีความหมายที่แตกต่างกันไปก็เท่านั้นเอง


คนมาใหม่ไล่มองทั้งเขาและชานยอล สภาพที่เห็นตรงหน้านี้ ให้มีคำแก้ตัวที่รื่นหูแค่ไหน ก็เชื่อได้สนิทใจว่ามันไม่มีทางฟังขึ้น แบคฮยอนยกมือขึ้นป้องริมฝีปาก ทุกอย่างที่เห็นนั้น...สุดท้ายแล้วมันก็ทำให้น้ำตาสวยๆ กลิ้งหล่นลงมาอยู่ดี


“เข้าใจ...แล้วล่ะ” – ความพยายามที่จะอธิบายของลู่หานล้มเหลว เมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธเขา


ลูกกวางกัดริมฝีปาก มองเห็นดวงตาน่ารักเปื้อนน้ำตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย – ผิดหวัง เสียใจ ตัดพ้อ และ...เจ็บปวด ต้องทำยังไง...อยากช่วยพูดปลอบ แต่สมองงี่เง่าของลู่หานไม่ยอมสั่งการอะไรเลยในตอนนี้


“...เราเข้าใจแล้ว...” แบคฮยอนย้ำอีกครั้ง และเอาแต่จ้องมองเพียงแค่คนๆ เดียวเท่านั้น “ไม่ว่าเราจะพยายามยังไง...สำหรับชานยอลแล้วมันก็คงไร้ค่าอยู่ดีสินะ”


ทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้  แล้วก็วิ่งหนีไปจากที่ตรงนั้น


“รีบตามไปสิครับ!!” ลู่หานบอกอย่างร้อนรน แต่...คิงของทุกคนยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมขยับเขยื้อน


“ช่างเถอะ...แบบนี้อาจจะดีกว่าก็ได้” เสียงทุ้มต่ำพึมพำ ก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังไปหยิบผ้าผืนใหญ่มาเช็ดผมให้เขา “ตรงนี้ยังมีเด็กอ่อนแอให้ฉันต้องปลอบอีกคนนี่นะ”


ยิ้มนิดๆ พลางลูบหัวเขาและจับมันโยกไปมาเบาๆ มันอบอุ่น และสำหรับเขาผู้ชายคนนี้คือพี่ชายที่แสนดีเสมอ


“ครับ” ตอบรับอย่างจริงใจ “ผมจะเรียนรู้ และค่อยๆ เข้มแข็งขึ้นในทุกๆ วัน”


นัยน์ตากวางใส่แป๋ววาววับ และ...มันทำให้คนมองต้องยอมถอนหายใจช้าๆ ออกมา


“รีบแต่งตัวแล้วออกมากินยาล่ะ ฉันจะทำอะไรไว้ให้ แต่อย่าหวังว่ามันจะอร่อยเหมือนที่แฟนนายทำนะ”


“ขอบคุณครับรุ่นพี่”


แล้วบทสนทนาทั้งหมดก็จบลงไป พวกเขาจ้องตากันอีกสักพัก ชานยอลก็ผละออกให้คนตัวเล็กได้จัดการตัวเอง ร่างสูงเดินกลับไปทางประตู แต่...ก่อนจะก้าวพ้นออกไป เขาหยุดลง พร้อมพูดบางอย่างที่เรียบง่าย แต่ชัดเจนจนคนฟังไม่กล้าหายใจ


บางอย่าง...ที่ลู่หานไม่กล้าแม้แต่จะแปลความหมายที่อยู่ลึกลงไป จากแผ่นหลังว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า

 


“ถ้าล้มโอเซฮุน ฉันจะได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มของนายไหมนะ ลู่หาน”


(ต่อ)


ลู่หานไม่กล้าคิดอะไรต่อ


หรือไม่อย่างนั้น...เขาก็มัวกังวลเรื่องทำให้ตาหายบวม ก่อนคยองซูจะกลับมามากไปหน่อย สมองเลยพุ่งความสนใจไปที่เรื่องเดียว และ...


เดี๋ยวสิ...นี่ตั้งใจหยิบสีขาวนะ


คณะของเขาเป็นสีน้ำเงิน และธีมงาน Open House มีสีขาวทองเข้ามาช่วยเสริมความเรียบหรู ในแบบคลาสสิค แต่ว่า...เหมือนช่วงนี้เขาจะนอนน้อยไปหน่อย ป้ายคัทเอ้าท์ที่ทุกคนตั้งใจทำ ก็เลยได้สีที่สี่มาโดยไม่ได้ขอร้อง


...เป็นสีแดงบนพื้นขาว ที่สกปรกเปรอะเปื้อน และลบยังไงก็ลบไม่ออก


“ไม่เป็นไรน่า ทาปิดรอยทับอีกรอบก็ได้” คิมมินซอกประธานรุ่นตัวเล็กกำลังประเมินสถานการณ์ และทุกคนในคณะที่มีเวรช่วยงานในวันนี้ ก็พยักหน้าเห็นด้วยว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่


“ขอโทษทีนะ” เป็นครั้งแรกที่เพิ่งรู้สึกว่า การยิ้มให้สดใสก็ทำได้ยากเหมือนกันในเวลาแบบนี้


“พักให้หายเหนื่อยก่อนดีกว่านะลู่หาน อย่าเพิ่งฝืนเลย" อี้ชิงลูบหลังเขาเบาๆ


เจ้าลูกกวางไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ตัวเองแสดงสีหน้า หรือท่าทางแบบไหนออกมา แต่...ในเมื่อตอนนี้มันมีแต่ความเสียหาย เขาก็พร้อมจะพิจารณาตัวเอง – เพื่อนยังคงปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิม ไม่ได้โกรธเคือง หรือว่าเกลียดกันจนมองหน้าไม่ติด แทบทุกคนในคณะก็เป็นแบบนี้ ใจดี คอยช่วยเหลือ โดยเฉพาะพวกรุ่นพี่ ที่เผลอเมื่อไหร่ชอบรวมตัวกันไปไล่กระทืบคนที่มาระราน วอแวกับเขาเรื่องฉายาร้อยผัวทุกที


ลู่หานรู้สึกจริงๆ ว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีมาก เพราะฉะนั้นเขาอยากกลับมาแข็งแรง พร้อมลุยไปพร้อมกันกับคนอื่นไวๆ ปีที่แล้วสนุกมาเลย...ยิ้มไปกับภาพพวกรุ่นน้องที่พยายามปืนป่าย ไล่เอาแปรงทาสีแกล้งกัน ไม่ว่าจะไปทางไหนทุกคนก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมงาน ปีนี้...พวกเขาก็ต้องสนุกไปด้วยกันอีกสิ


ก้าวช้าๆ ไปตามระเบียง และต้องชะงัก เมื่อเห็นใครสองคนกำลังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า พร้อมจ้องมองมาที่เขา พูดได้เต็มปากเลยว่าหล่อเท่สมบูรณ์แบบ อยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเป๊ะ ท่าทางสง่างาม แต่...


“ใครอ่ะ?” มหาวิทยาลัยของเขามีคนแบบนี้ด้วยหรอ


“พวกพี่เองเสี่ยวลู่ ...อี้ฟาน กับไอ้โง่จื่อเทา” – ห๊ะ...ห๊าาาาาาาาา! เจ้าลูกกวางเบิกตาโต เดี๋ยวนะ...เดี๋ยวก่อน!!


ลู่หานนิ่งค้าง...ดูปกติ ไม่ประหลาด และ...ไม่มีลู่ฮาน่า กับลู่พันด้า เหยยยย...นี่ใช่สองคนนั้นแน่เหรอ? ขยับเข้าไปใกล้ พร้อมเพ่งมองแบบเน้นๆ หลายวันก่อนยังเห็นแต่งตัวคุมโทน เอาผ้าดำคลุมตัว เต้นเพลงมาม่าของเอ็กโซอปป้าบวงสรวงชมรมเรื่องลึกลับของตัวเองอยู่เลย ไหง...กลายเป็นแบบนี้ไปได้ – อำนาจพระแม่หรือเปล่า แต่วันนี้ลู่หานไม่ได้ดื่มโคล่าเลยนะคุณ สาบานได้...


ขมวดคิ้ว แต่ต้องหัวใจกระตุก เมื่ออู๋อี้ฟานวางมือลงมาหัวของเขา ไม่ได้ลูบปลอบ แต่นิ่งค้าง และคนตัวเล็กรู้สึกถึงไออุ่นที่ค่อนแผ่ซ่านออกมาทีละนิด


“เหนื่อยกับข่าวหรือยังเด็กน้อย” เสียงโทนต่ำที่เขาเคยนึกรำคาญ วันนี้ฟังดูอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน


“สู้อีกนิดนะ...ไหวไหม” – นัยน์ตากวางคู่สวยกำลังระริกไหว ลู่หานกัดริมฝีปากแรงๆ เมื่อในอกตื้อไปหมด เขา...ควรได้รับความรู้สึกดีๆ แบบนี้จริงๆ นะเหรอ


“มีใครลังแกไหม บอกพี่จื่อเทาได้เสมอนะ เดี๋ยวจะไปต่อยคว่ำให้เอง” มือใหญ่กำหมัดขึ้นมาอย่างขึงขัง


แต่นั่น...มันยิ่งทำให้คนตัวเล็กรู้สึกผิด เขาไม่ควรได้รับความปรารถนาดีมากมายขนาดนี้หรอก


“ผม...เอาแต่หนี พวกรุ่นพี่มาตลอด ...ขอโทษนะครับ... อย่าใจดีกับผมนักเลย” – อย่าเห็นเขาเป็นคนสำคัญเลย ขอลู่หานได้มีโอกาสปกป้องคนอื่นๆ บ้าง เขา...อยากโตเป็นผู้ใหญ่แบบนั้น


“อืม...” อี้ฟานตอบรับพลางลดมือลงช้าๆ “พี่เข้าใจ เพราะพี่เองก็รำคาญฮวังจื่อเทาเหมือนกัน”


“ช่าย...พวกบ้าตุ๊กตายาง ทำตัวลัมมกอย่างไอ้คุณชายนี่ เป็นใครก็หนี อย่าคิดมากเลย”


ห๊ะ...รีบเด้งตัวกลับขึ้นมา และเห็นคนทั้งคู่กำลังจ้องตากันอย่างเอาเรื่อง อย่าตีกันเลยนะ... มองซ้ายทีขวาทีอย่างมีกังวล แต่...ขอบคุณที่มันเป็นแค่การเขม่นกันไปตามประสาเฉยๆ


“รู้อะไรไหมเสี่ยวลู่ ทำไมใครๆ ถึงรักเรา” ได้รับคำถาม และแน่นอน...กวางเอ๋อก็คือกวางเอ๋อ นอกจากส่ายหน้าซื่อๆ ได้น่าเอ็นดูแล้ว ลู่หานก็ตอบอะไรไม่ได้เลย – เขาน่ะเหรอ...มีแต่ใครๆ รัก


“เพราะเราเป็นแบบนี้ยังไง จริงใจและไม่เสแสร้ง” จื่อเทายีหัวเขาจนยุ่งเหยิง และถูกอีกคนฟาดมือข้างนั้นไปแรงๆ


คำพูดนั้นก็ทำให้รู้สึกดีใจนะ แต่...เขาเป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ น่าหัวเราะพอๆ กับความสังเวชตัวเอง ...ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังทำลายความเชื่อมั่นของใครต่อใคร เพราะความมักง่ายของตัวเองอยู่ดี


“ขอบคุณครับรุ่นพี่” ยิ้มนิดๆ ก่อนจะพูดต่อ “แต่ผม...ตัวจริงผมเป็นจอมโกหกที่ไม่น่ารักเลยต่างหาก ผมเป็นเด็กเห็นแก่ตัว ถึงขนาดยอมโกหก เล่นกับความรู้สึกของคนสำคัญ เพื่อรักษาฉายาร้อยผัวโง่ๆ นี้ไว้ ทั้งที่จริงๆ แล้วแค่คิสมาร์คก็ยังทำไม่เป็นเลย”


ดีขึ้นไหมนะ... ความจริงที่เขาบอกออกไป ไม่ได้ทำร้ายสองคนนี้ให้เจ็บปวดใช่ไหม ลู่หานไม่ก้าเงยหน้าขึ้นมา และจะดีใจมาก ถ้าการรับรู้ในวินาที ทำให้ทั้งสองคนสบายใจ และไม่ต้องหนักใจกับเรื่องของเขาอีก แม้ว่าตอนจบระหว่างกันนั้น อาจจะไม่หลงเหลือแม้แต่คำว่ามิตรภาพใดๆ แต่...


“มีคนเชื่อฉายาตลกนั่นด้วยเหรอ”


“ถามจริง?” ชายหนุ่มสองคนมองหน้ากัน และเจ้าลูกกวางได้แต่อ้าปากหวอ พูดอะไรไม่ออก


“พี่ไม่เคยคิดว่าเราสามารถขนาดนั้นหรอก” อี้ฟานหัวเราะพลางล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง วันนี้คนตัวเล็กเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายดูดีชวนให้ใจละลายขนาดไหน


“แต่มันจริง พี่ยินดีเป็นคนที่ล้อยหนึ่งนะ ไม่เกี่ยงเลย ขอแค่เป็นเสี่ยวลู่”


ดีได้ไม่เท่าไหร่ สุดท้ายจื่อเทาที่ถูกอี้ฟ้านเหยียบเท้า เพราะพูดจาอะไรแปลกๆ ก็กระโจนเข้าสู่สงครามน้ำลายระหวางกันอีกครั้ง – ว่าด้วยเรื่องอวดอ้างสรรพคุณตัวเองเพื่อแย่งตัวเขาเหมือนเดิม


ลู่หานนิ่งงัน ในหัวว่างเปล่าไปหมด เหมือนฝันไปเลยพอได้ยินคำพูดแบบนั้น ...ขอโทษ...ขอโทษนะหัวใจ ที่เขาดีใจมากขนาดนี้พอได้ยินมัน ดีใจแม้จะรู้ว่ามันไม่สมควร คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา ครั้งแรกเลยนะ ที่รู้สึกอยากอยู่มองสองคนนี้โต้เถียงกันไปนานๆ ครั้งแรกอีกเช่นกัน ที่รู้สึกว่าเหมือนได้พี่ชายน่ารักเพิ่มมาอีกสองคน – โชคดีเกินไปแล้วล่ะนะ


“คุณลู่หาน” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง และ...


“...คุณแบคฮยอน...” เรียกชื่อของอีกฝ่าย ที่มาหยุดยืนตรงหน้า ด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป


“ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหมครับ รบกวนเวลาไม่นานหรอก” พอเขาพยักหน้า ร่างเล็กก็หันกลับ เดินนำไปอีกทาง ลู่หานก้าวสั้นๆ ตามไปอย่างปราศจากคำถาม รับรู้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่กดดัน และ...ไอเย็นเยียบบางอย่าง ที่แผ่พุ่งออกมาจากดวงตาน่ารัก ที่ไม่เหมือนเดิมอีกคู่นั้น


พยอนแบคฮยอนหยุดเมื่อพวกเขาได้ความเป็นส่วนตัว และไม่ปล่อยให้ความเงียบเข้าเกาะกุมระหว่างกันนานเกินไปกว่านี้ “ผมจะไม่ถามถึงพาดหัวข่าว ไม่พูดถึงเรื่องที่คอนโดฯ ของชานยอล แต่ผม...จะพูดถึงเรื่องของเซฮุนกับคุณอย่างตรงไปตรงมา”


หันกลับมาสบสายตา และลู่หานมองเห็นประกายวาววับบางอย่าง กำลังบิดเร่าในแววตาของคู่สนทนา มันเฉยชา และไม่เป็นมิตรเหมือนอย่างทุกครั้ง “ถ้าคิดจะเล่นสนุกกับความรู้สึกของคนอื่น กรุณาปล่อยมือเซฮุนไปเถอะครับ อย่ายุ่งกับเขาอีก เด็กคนนั้นเสียใจมามากพอแล้ว”


เหมือนถูกของแข็งฟาดที่หัวจนมึนงง ชาไปหมด และพื้นใต้เท้าที่ไม่มั่นคงเอาเสียเลย ลู่หานไม่กล้าคิดเลยจริงๆ ว่าถ้อยประโยคต่อไปของคนตรงหน้าคืออะไร


“มันคงถึงเวลาที่เราทุกคนควรจะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียที”


“...หมายความว่ายังไงครับ...”


“ผม...จะทำให้เขามีความสุขเอง เพราะหัวใจของโอเซฮุนอยู่ที่พยอนแบคฮยอนคนนี้มาตั้งแต่ต้น ส่วนคุณ...” ภาพของเขาสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นชัดเจน แวบหนึ่งที่ใบหน้าน่ารักดูเศร้าหมอง แต่ครู่เดียวมันก็กลับมาเรียบนิ่งตามปกติ “ถ้ารักเขาจริง ช่วยหายไปจากชีวิตของเซฮุนทีเถอะครับ”


ใสเย็น นิ่งลึก และกรีดแทงซ้ำลงไปในนหัวใจ ที่กำลังมีเลือดไหลนองของลู่หานอย่างเยือกเย็น มีเพียงความเงียบงันที่ปราศจากเสียง เขาควร...จะพูดอะไรออกมาไหม ถามตัวเองและสมองที่ขาวโพลน ควรพูดคำไหน...ที่จะมาตอบรับความจริงตรงหน้าดี แบคฮยอนพูดถูกทุกอย่าง ถูกต้อง และจริงแท้...จนรู้สึกเจ็บปวด และเริ่มหายใจไม่ออก


คงต้อง...บอกลากันแล้วสินะ


บอกกับตัวเอง ทั้งที่ในหัวยังมีแค่เพียงภาพของเซฮุน ทั้งตอนที่น้องยิ้มให้เขา โกรธเขา ตวาดเขา ผิดหวังในตัวเขา หรือแม้แต่...ความอบอุ่นตอนที่จูบลงมาบนริมฝีปากของเขา ลู่หานก็ยังจดจำได้ทั้งหมด ขอแค่เป็นเซฮุน...เจ้าลูกกวางไม่กล้าลืมอะไรไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่ว่า...


ที่ผ่านมาน่ะ...ขอบคุณมากๆ มากๆ เลยนะ กัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนน้ำตาจวนเจียนจะไหล มองเห็นทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด – ความรักของเขาทำร้ายน้องสินะ ถ้าแบบนั้น...


ลาก่อนนะ...โอเซฮุน


พูดมันออกมาได้แค่ในใจ และ...ทุกอย่างต้องหยุดชะงัก เมื่อเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของลู่หานดังขึ้น เขาไม่มีแรงจะกดรับ ไม่อยากรับ แต่เพราะไม่อยากร้องไห้ออกมา ปลายนิ้วเรียวจึงเลือกที่จะสไลด์หน้าจอ และหลังกลับไปพูดสาย


“ฮัลโหล มิน...”

 


แย่แล้วลู่หาน! คยองซูกับเซฮุนน่ะ...






TBC*





ครบแล้วค่าาา
มีแท็ก #ทีมคิงชานยอล และ #ทีมคิงชาน เกิดขึ้น
55555555555555555555555555
ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ จริงๆ

ตอนหน้าขออุทิศให้คยองซูและเซฮุนเลย
รอเราหน่อยน้าาา


สำหรับใครที่กำลังมองหาอะไร
ไม่ต้องตามแมงมุมไปนะคะ
เข้าทวิตเตอร์ของเราได้เลยค่ะ


แวะมาเติมกำลังใจและพูดคุยกันได้
ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือเดิมค่าา


เลิ๊บยู้วววว.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2938 eannysrr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 19:49

    อร๊ายยย อิพี่ชานนน เอาใจไปเลยยยย

    #2,938
    0
  2. #2917 TheCottonx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 01:05
    ไปหาพี่ชานยอลเถอะลูก
    #2,917
    0
  3. #2896 Parkjimin19 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 13:45
    เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วอ่ะ แบคก็ดราม่าไม่ฟังเหตุผล ชานก็ใจร้าย อะไรก็ไม่รู้
    #2,896
    0
  4. #2879 natchananjulklum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 05:31
    มาถึงตอนนี้ คนที่ผิดหวังคือเซฮุน
    เป็นเราจำตลอดถ้าพูดชื่อออกมาในเวลา
    เเบบนั้น เว้ยอยู่ทีมชานยอลลล
    เเบคจะเอาไปก็เอาไปเลย
    #2,879
    0
  5. #2859 GXB-7127 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:42
    เด่วๆๆๆ งงในงงในงง ใครรู้สึกอะไรยังไงตอนนี้คือนี่งงมาก แต่มีคนนึงที่ชั้นพยายามไม่งง คือชานยอลชั้นรักเค้าอ่าา อยากด้ายยยพี่ชานยอลลลล
    #2,859
    0
  6. #2850 HUNHAN7520 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:35
    ชอบคาแลคเตอร์ชานยอลมาก คือทั้งมีเสน่ห์และมีความเป็นผู้ใหญ่ หลงอ่ะพูดตรงๆ อ่านกี่ครั้งก็ชานลู่ ทั้งๆที่จิ้นฮุนฮานนน อ๋อยยยยย
    #2,850
    0
  7. #2846 เนเน่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 03:29
    ให้ตายเถอะถ้าพี่ลู่ไม่ชอบฮุนขนาดนี้นี่ทีมชานยอลไปแล้วนะ 555555 ที่พี่ฟานหรือเทาพูดคือความจริงที่ทุกคนรักพี่ลู่จริงๆนะ สู้นะคะคนดี แบคเอ๋ยจะเสียใจจะไขว่เขวก็อย่าเอาไปลงที่คนอื่นเลยนะรู้ทั้งรู้ว่าฮุนก็รักลู่
    #2,846
    0
  8. #2809 pueng200050 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 19:13
    ทำไมพี่ชานพูดกับลู่หานแบบนั้นอ่ะ บางครั้งก็คิดว่าเอ็นดูแบบน้องชายจริงๆนะแต่บางครั้งก็นึกว่าพี่ชานชอบน้องอ่ะ
    #2,809
    0
  9. #2803 Nagono (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 09:07
    ถ้ารักแบคแล้วมาคบลู่เพื่อ? ชานนี่เอ็นดูลู่หานเหมือนน้องชายจริงๆอะ รู้สึกที่ทุกคนเอ็นดูลู่
    #2,803
    0
  10. #2761 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 16:19
    ทำไมแบคพูดแบบนี้อ่ะ? เกลียดว่ะ!!! ตอนแรกว่าจะสงสารนะที่ชานยอลไม่ค่อยสนใจอ่ะแต่พอแบคมาพูดกับพี่ลู่แบบนี้เราสมน้ำหน้ามากอ่ะตัวเองไปเห็นและเข้าใจผิดเองแล้วก็พาลเพื่อจะให้พี่ลู่แยกออกจากเซฮุนงั้นหรอ? แต่ก็ดีนะเอาไปดูแลเหอะเซฮุนของนายอ่ะเพราะว่าเด็กนั่นมันก็รักแค่นายไม่ใช่พี่ลู่ จะเอาไปดูแลที่ไหนก็ไปเหอะอย่าให้มันมายุ่งกับพี่ลู่อีก รู้นะว่าเซฮุนชอบนายแต่ทำไมต้องมาพูดตอกย้ำด้วยอ่ะ พูดแล้วมันได้อะไรขึ้นมา #เชียร์ชานลู่จะผิดไหมเนี่ย
    #2,761
    0
  11. #2735 Tongdchr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:00
    ไม่เชียร์ใครทั้งนั้นได้มั้ย ทุกคนมีตรรกะป่วงๆกันเต็มไปหมด ทุกคนควรพักผ่อน จะประชดกันไปกันมาเพื่อให้สะใจแล้วก็มาเสียใจกันทำไม
    #2,735
    0
  12. #2697 นมสด (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:07
    เเบคหนูไมพูดอย่างงี้ลูก
    #2,697
    0
  13. #2675 ohse.Ratta (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:16
    เกียดแบคว่ะไม่มีแม้แต่ความสงสารเลย
    #2,675
    0
  14. #2660 PProuDDay. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 19:10
    ทีมศรีโด้ค่ะ!!!!
    #2,660
    0
  15. #2648 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 09:56
    ลำไยแบคมากกกกกกกกกกกกกก ถึงมากที่สุดดดดดดดด คนที่น่าสงสารที่สึดคือเสี่ยวลู่ แต่โด้กะฮุน เกิดไรขึ้น
    #2,648
    0
  16. #2615 Pinkuplatong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:48
    แบค ทำไมแบคต้องพูดอย่างงี้

    ได้ ต่อไปชั้นเชียร์ชานลู่ก็ได้ ฮุนแบคไปอยู่ด้วยกันเลยไป

    เซงว่ะ

    ชานคนดี โผล่มาแต่ละที หัวใจละลายเลย

    เราเชียร์นาย ล้มเซไปเลย ล้มนางเลย นางไม่ดี ล้อเล่นกะใจคนอื่นทำไม มาคบกะลู่ทำไม ถ้าจะรักแบคอยู่ตลอด

    ฉากสุดท้าย คาดว่า คยองคงตีฮุนอยู่แน่ๆ แย่หน่แยนะฮุน เพื่อนลู่คนนี้โหดนะ มาทำลู่ของคยองเจบ สมน้ำหน้า

    #2,615
    0
  17. #2577 Bkiml (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 10:22
    ทำไมรู้สึกไม่ชอบแบคฮยอนแปลกๆ  แล้วก็ไม่ชอบเซฮุนแล้วด้วย
    เหมือนประชดกันไปมาไม่จบสิ้น สรุปแล้วมันเกิดจากการไม่ยอมฟังเหตุผลกันง่ะ
    สงสารลู่หานมาก  ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ  T T 
    คือต้องมาเป็นคยรองรับอารมณ์ของคนรอบข้างหรอ  มันไม่ใช่อ่ะ .
    ทั้งๆที่เกิดมาก็ไม่ได้อยากให้ใครมาสนใจ หรืออะไรก็เถอะ ลู่หานก็ยังสู้มาจนถึงตอนนี้
    แต่เราเชื่อนะ ว่าลู่หานก็ยังคงรักเซฮุนอยู่ดี ต่อให้ร้ายแค่ไหน แต่ที่ถอยออกมา
    เพราะว่าเซฮุน มีคนในใจอยู่แล้ว  ก็เล่นลั่นชื่อเขาออกมาแบบนั้นนี่นา
    #2,577
    0
  18. #2469 ` PuGun. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:19
    พี่ชันดูหล่อมากอ่ะ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ ฮือออออออออ มันหน่วงๆอ่ะ
    #2,469
    0
  19. #2453 toeyThedeer (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 20:00
    ถ้ารู้ว่าหัวใจฮุนยุกับแบคมาตั้งนานแล้วทำไมถึงไม่คบตั้งแต่ตอนนั้น ว่าแต่ลู่ทำฮุนเสียใจไม่มองตัวเองเลยนะ ชานไม่เอาเลยกลับมาเอาฮุนหรอ #ทีมชานลู่ ไรท์เขียนได้อารมณ์มากเลยร้องตามเลย สู้ๆนะคะ
    #2,453
    0
  20. #2352 MMint Bashful (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 23:16
    ไรท์หายไปไหนอ่ะ เลารอทุกวันตอนเที่ยงคืนตลอดเลยนะ55555
    #2,352
    0
  21. #2350 อมมี่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 11:21
    ลู่เด็ดเเละเเซ่บเว่อร์
    #2,350
    0
  22. #2344 Lee Navarin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 23:32
    คือชานยอลหล่อมาก แบบดูรักลู่หานมาก ชานลู่ๆๆ555 แต่สงสารแบคอ่ะ เซฮุนนี้เอาให้แน่ซิ้
    #2,344
    0
  23. #2342 Little PORORO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 06:17
    เกิดไรขึ้น?

    #2,342
    0
  24. #2340 Luhanislove (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 00:25
    โอยยยยย เกิดอะไรขึ้น ชอบชานลู่มาก เรื่องนี่พี่ชาลหล่อลากมาก เท่ไปอีก ส่วนฮุน เลางงกะาายมาก นายไมมีบทบาทในตอนนี5555 สรุปรักแบคใช่ไหม งี้ก้เท่ากะแกมาหลอกลู่ด้วยดิ ถุกปะ โอยย ตื่นเต้นอยากอ่านต่อ
    #2,340
    0
  25. #2339 min-politic (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 18:04
    ไม่รู้ว่าฮุนรักแบคแบบไหน รักจริงไหม แล้วชานยอลรู้สึกกับแบคยังไง แต่แบคหน่ะรักชานยอลแน่ๆ ชานยอลเอาลู่มาแทนใครหรือเปล่า
    #2,339
    0