[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 20 : CHAPTER 19 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    11 พ.ค. 59




CHAPTER 19

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

“ไม่ไปได้ไหม"


เสียงของคยองซูดังขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะตามมาด้วยประโยคเดิมๆ ที่วันนี้ได้ยินกันมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง


“ไม่ดื้อสิตัวเล็ก”


“แต่จงินจะให้เราใจร้ายทิ้งลู่หานไว้คนเดียวเหรอ”


พวกเขากำลังคุยถึงธุระด่วนที่ไม่มีใครคาดคิด คุณปู่ของคยองซูป่วยกระทันหัน และพ่อกับแม่ของเขามีภาระจากงานเกินกว่าจะทิ้งไปได้ เพื่อนตัวเล็กจึงต้องเดินทางกลับไปที่โกยาง เพื่อทำหน้าที่หลานที่ดี และอะไรๆ คงง่ายกว่านี้... ถ้าไม่ติดตรงความเป็นห่วงเจ้าลูกกวางตาใส ที่ออกมายืนส่งตรงทางเข้าหอด้วย


"แค่คืนเดียวแล้วฉันจะรีบกลับมานะ สัญญา" เพื่อนเดินกลับมาหา พร้อมดึงมือเขามาบีบแน่นๆ


และลู่หานไม่ได้ตอบอะไร นอกจากจ้องมองนิ่งนานอยู่แบบนั้น...


สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนไป คือภาพของเขา กับความรู้สึกภายในดวงตากลมโตคู่นี่สินะ ครู่หนึ่งที่กำลังมองเงาสะท้อน ริมฝีปากน่ารักก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา พร้อมกระชับฝ่ามือนั้นกลับไป


โดคยองซูคนมือหนัก โดคยองซูคนชอบใช้กำลัง แต่ก็...เป็นโดคยองซูคนที่ลู่หานรักที่สุดเหมือนกัน


“อื้ม...ฉันอยู่ได้” เสียงนั้นสดใส และนัยน์ตากวางคู่สวยไม่มีเค้าแววเศร้าสร้อย แม้ว่าหลังจากเมื่อเช้าเขากับเซฮุนจะไม่ได้ติดต่อ หรือพบกันอีกจนถึงเวลาเลิกเรียน ไม่แน่ใจด้วยว่าถ้าหายหน้ากันไปเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงจริงๆ จะถือว่าเป็นการเลิกรากันโดยสมบูรณ์แบบไหม อย่างเดียวที่คนตัวเล็กรู้...คือเขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่อีกฝ่ายกำลังกังวล


“ไม่ได้กำลังฝืนอยู่ใช่ไหมลู่หาน”


“ไม่เลย” ตอบกลับ พลางแนบหน้าผากลงไปแผ่วเบา ซึมซับความอบอุ่นที่ไม่คิดว่าตัวเองจะสมควรได้รับ


“อย่าลำบากใจเพราะฉันเยอะแยะเลยคยองซู ฉันโอเคจริงๆ นะ”


“ไม่ลำบากแต่เป็นห่วง” เพื่อนแก้ให้ พร้อมใช้หัวโขกเขาสักที “นายมันซุ่มซ่าม ซื่อบี้อ แล้วก็ดีแต่สร้างปัญหา”


และถึงจะถูกพูดแบบนั้นใส่ ลู่หานก็ยังคงมีรอยยิ้มสดใสเสมอ


“โลกนี้น่ะ...คนมันก็เห็นแก่ตัวทั้งนั้น” เอ่ยช้าๆ  และเขารู้สึกถึงปลายนิ้วของเพื่อน ที่กำลังลูบปลอบหลังมืออย่างอ่อนโยน “เราว่าคนอื่น...เพราะถูกขัดใจ ความเอาแต่ใจของเราไม่ได้รับการตอบสนอง คนดีๆ สักคนก็เลยถูกเปลี่ยนเป็นแล้งน้ำใจ ทั้งที่ความจริงมันก็มีแค่ คนเห็นแก่ตัวที่พร้อมจะจ่ายคืน กับพวกที่ดีแต่อยากได้ และไม่คิดจะชดใช้อะไรเท่านั้นเอง ...แต่ไม่ว่าจะแบบไหน ทุกคนก็มีสิทธิ์หัวเราะ และมีความสุขในทางของตัวเองไม่ใช่เหรอ”


ประโยคเหล่านั้นกำลังทำให้ดวงตาใสแป๋วระริกไหว เหมือนหัวใจที่กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ลู่หานเม้มริมฝีปาก คำพูดของคยองซูกำลังช่วยเหลือเขา ...เหมือนได้รับการให้อภัย และอนุญาตยิ้มต่อไปได้ จากใครสักคนเขาเกือบลืมไปแล้วว่าไม่ได้หนีไปไหน แต่ยังคงอยู่เคียงกันมาตลอด – จะเข้มแข็ง บอกตัวเองแบบนั้น ลู่หานต้องเข้มแข็ง แม้ว่าสุดท้ายแล้ว...ปลายทางของทุกอย่าง อาจมีแต่ความว่างเปล่า และเขากับเซฮุนอาจจะต้องแยกจากกันก็ตาม


“ไม่ร้องไห้หรอก” ตอบกลับมาแผ่วเบา แต่หนักแน่นและมั่นคง “แล้วก็ไม่ได้คิดจะถอดใจจากเซฮุนด้วย ...ฉันคนนี้ยังรักเด็กคนนั้นได้มากขึ้นๆ มากขึ้นทุกวันนะ ไม่ยอมแพ้หรอก”


บอกออกไป และได้ยินเสียงเพื่อนหัวเราะในลำคอ “นายนี่มันเห็นแก่ตัวชะมัด”


“ไม่เคยเห็นใครสรรเสริญคนยอมอกหักว่าเป็นนักบุญเลยนะ” ไหวไหล่ เมื่อโดนเพื่อนฟาดกลับมาเบาๆ พวกเขามองตากัน ก่อนจะหัวเราะประสานเสียงเมื่อรู้สึกว่าอะดีขึ้นมาบ้าง


โบกมือลา และมองตามคยองซูที่ก้าวขึ้นไปซ้อนท้ายบิ๊กไบค์ของคนรัก ซึ่งติดเครื่องรอไว้พักใหญ่แล้ว


“เข้มแข็งนะลู่หาน” จงอินเปิดฝาครอบหมวกกันน็อคออกมาให้กำลังใจเขา


เจ้าของชื่อพยักหน้า พร้อมยิ้มหวานให้แทนคำขอบคุณ ก่อนที่ดูคาติคู่ใจจะทะยานออกไปโลดแล่นอยู่บนถนนอย่างเต็มสมรรถนะ คนหน้าหวานถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อทั้งคู่ลับตา แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มทีละนิด ไม่มีดวงดาวและพระจันทร์ เหมือนกับเขาที่ต้องอยู่คนเดียวในค่ำคืนนี้


ไม่มีข้อความ หรือว่ามิสคอลใดๆ จากคนที่แอบคาดหวัง แน่ล่ะ...และลู่หานก็ไม่กล้าพอที่จะติดต่อกลับไป


เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงช้าๆ เดินลากเท้ากลับเข้าไปภายใน เขาควรอาบน้ำ และหารามยอนซักถ้วยกินก่อนเข้านอน ทุกคนจะได้สบายใจ ไม่ต้องมีใครมากังวลกับเรื่องของเขา เร่วจัดการตัวเอง ก่อนจะกลายสภาพเป็นเจ้าลูกกวางตัวหอมฉุย ออกมานั่งคนบะหมี่อืดๆ ในถ้วยอย่างเหม่อลอย และ...มันยังดำเนินต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ


สามทุ่ม... สี่ทุ่ม... ห้าทุ่ม...


จนเที่ยงคืนกว่า ของกินเย็นชืดในถ้วยก็ถูกทิ้งให้นอนนิ่งอยู่ในถังขยะ หลังจากกินเข้าไปเพียงแค่สองคำเท่านั้น


ร่างเล็กนอนนิ่งอยู่บนเตียง เบิกตามองเพดานห้องไม่ยอมขยับไปไหน ลู่หานนอนไม่หลับ อาจเพราะระยะหลังมานี้ เขาถูกตามใจจนเสียนิสัย – ไม่มีปัญหาเรื่องสถานที่ ขอแค่เซฮุนกอดเขาเอาไว้ ไม่ถึงสามนาทีลู่หานก็จะหลับสนิทไปโดยที่ยังไม่ทันรู้ตัว ไม่มีอะไรที่จะอบอุ่น และสบายปลอดภัยเหมือนตอนหนุนอกเซฮุนอีกแล้ว


กำลังทำอะไรอยู่นะเซฮุนนา ยังมีความสุขเหมือนตอนก่อนหน้าที่เขาจะเจ้ามาหรือเปล่านะ...


เหม่อมองออกไปนอกระเบียง เขาคิดถึงน้องเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ตอบไม่ได้ แต่...ลู่หานคิดถึงโอเซฮุนจริงๆ นะ ซุกหน้าลงกับหมอน พยายามข่มตานอนให้หลับ ซึ่งนอกจากจะทำไม่ได้แล้ว โทรศัพท์ตรงหัวเตียงก็ยังไม่ให้ความร่วมมือด้วย มันร้องดังจนคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งโหยง รีบคว้ามาดูด้วยความหวัง แต่...


ปาร์คชานยอล...


ชื่อที่เด่นหราอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่รอคอย ถอนหายใจเบาๆ คิดว่าจะไม่รับ แต่...คนที่ไม่เคยติดต่อกันเลยต่อสายมาแบบนี้ ตาแก่นั่นอาจจะมีเรื่องเดือดร้อนก็ได้ – ถ้าเป็นเรื่องชู้สาว หรือโดนสามีคนอื่นไล่ฆ่า ลู่หานจะแกล้งหูดับคอยดู


“ครับรุ่นพี่” กรอกเสียงลงไป และแทบดึงออกห่างจากหูแทบไม่ทัน ถ้าไม่มีเสียงดนตรี คนหน้าหวานจะคิดว่าคิงของใครๆ กำลังทำสงคราม ...อึกทึกเซ็งแซ่มากเกินนะ


“อยู่ไหนเจ้าลูกกวาง ทำไมถึงปล่อยเจ้าชายมานั่งปล่อยอารมณ์คนเดียว”


“ครับ?” ขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าหูฝาด หรืออีกฝ่ายเมาแล้วเพ้อเจ้อก่อกวนเขา


“ถามว่าทำไมปล่อยให้โอเซฮุนมานั่งดื่มคนเดียว วันนี้วันปล่อยผีหรือยังไง”


“เซฮุนอยุ่ที่ผับเหรอครับ” เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีพอได้ยิน


“ก็ใช่น่ะสิ นี่ไม่รู้หรอ... ชิบหายแล้วกู ตกลงไอ้เด็กนั่นมันหนีเมียมาเหรอวะ” ชานยอลถึงกับไปไม่เป็น แต่เวลานี้ลู่หานไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เพราะที่เขาห่วงน่ะ คือปริมาณแอลกอฮอล์ที่น้องดื่มเข้าไปมากกว่า


“รุ่นพี่อยู่ที่ไหนครับ ช่วยบอกหน่อยผมจะรีบไปหาเซฮุน”


“ทะเลาะกันจริงๆ สินะ” พึมพำแบบนั้น แต่ก็ยอมส่งโลเคชั่นสถานที่เข้ามาในโทรศัพท์ของเขา


“เรื่องข่าวนั่นน่ะเสี่ยวลูลู่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นก่อนที่การสนทนาจะยุติ “คืนนี้ขึ้นขย่มแฟนซะ มันจะได้รู้ว่านายยังเวอร์จิ้น แต่ถ้าแม่งยังเรื่องมาก ฉันไม่อยู่เฉยอีกแล้วนะ สำหรับฉัน...ซิงของนายไม่สำคัญเท่าความรู้สึกหรอก เท่านี้ล่ะ”


ห๊ะ...หาาาาาาาา!!


แทบระเบิดตูมออกมา ตาแก่ลามกนั่นพูดอาร้ายยยยยย มันไม่ใช่เวลาเลยนะปาร์คชานยอล!!


ตบแก้มตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติจากคำให้กำลังใจแปลกประหลาดแบบนั้น


ทุกวันนี้พี่ง้อสาวด้วยวิธีแบบนี้อ๋อ? โอยยยยยยยย เตียงสั่นไปอีกกกกกก!!


ใบหน้าหวานสะบัดไปมาหลายๆ ทีจนปวดหัว แต่ลู่หานยังไม่มีเวลาเขินอายอย่างจริงจัง เพราะตอนนี้เขามีอย่างอื่นที่ต้องทำและสำคัญกว่า


คนตัวเล็กก้าวออกจากห้อง รีบไปยังจุดหมายที่มีคนสำคัญรvอยู่ และมันไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของพวกเขามากนัก ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง มันค่อนข้างมืด มีเพียงแสงไฟกระพริบวิบวับที่แทบไม่ช่วย กับกลิ่นของบุหรี่ที่คละคลุ้งไปหมด ต้องหายากแน่นอน จากกลุ่มคนที่มากมายเบียดเสียดกันขนาดนี้ แทรกตัวเข้าไปยามสอดส่ายสายตามองหา


แต่...ลู่หานก็ยังคงเป็นลู่หาน ที่มีเรดาร์ตามหาโอเซฮุนได้ดีเสมอ


น้องนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์กับแก้วเหล้าที่ถูกขอเติมแล้วเติมอีก


สูดลมหายใจพลางขยับเข้าไปใกล้ และหยุดยั้งเหล้าแก้วใหม่ของอีกฝ่ายไว้ได้ทันเวลา “พอแล้ว เซฮุนนา”


บีบมือข้างนั้น เมื่ออีกฝ่ายหันมามองและมีเค้าแววตื่นตะลึงนิดๆ ยืนยันว่านี้ไม่ใช่ความฝัน หรือว่าภาพลวงตา


“กลับบ้านกันเถอะ” บอกน้อง แต่ชายหนุ่มกลับชักมือออก และดึงดันจะดื่มต่อ “ไม่เอาแล้ว”


ลู่หานดึงแขนข้างนั้นไว้ สีหน้าเหมือนลูกกวางอยากร้องไห้ ทำให้บาร์เทนเดอร์ไม่กล้ารินของเหลวสีอำพันลงมาในแก้วตามคำขอ “อย่าทำร้ายตัวเอง”


พึมพำพลางช้อนสายตาขึ้นมอง เซฮุนยังคงเย็นชา และไม่ยอมหันกลับมาสนใจเขาเหมือนเดิม


“ชีวิตของเซฮุนมีค่ามากกว่าจะเอามาทำลายเพราะคนแบบพี่นะ คิดให้ดีก่อนว่ามันคุ้มกันหรือเปล่า”


เขามีคำพูดให้น้องเพียงเท่านี้ หลังจากนั้นลู่หานก็ทำได้แค่รอคอยการตัดสินใจของอีกฝ่าย ในความนิ่งสงบระหว่างกัน ในใจของเขาเต็มไปด้วยการด่าทอตัวเอง ความอบอุ่นของเซฮุนเป็นสิ่งย้ำเตือนความผิดบาป และความคิดโง่ๆ ของเขาทั้งหมด – ทำไมถึงได้ใจร้าย กับคนที่บริสุทธิ์ได้ขนาดนี้นะ ลู่หาน...


พักใหญ่เลยที่พวกเขานิ่งค้างอยู่แบบนั้น แต่ในที่สุดเจ้าลูกกวางก็ยิ้มออก เมื่อร่างสูงขยับตัว และยอมยุติทุกอย่าง ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อชายหนุ่มลุกไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย และกลับออกมาเงียบๆ


พวกเขาขึ้นรถประจำทางป้ายเดียวกัน คันเดียวกัน และคนตัวเล็กได้แต่ตามดูแลชายหนุ่มอยู่ห่างๆ เซฮุนไม่ชอบให้ใครมาเกาะแกะเวลาเขาต้องใช้ความคิดจริงจัง หรืออารมณ์ไม่ดี ถ้าเป็นเมื่อก่อนลู่หานคงเป็นข้อยกเว้นสำหรับ แต่ตอนนี้ เวลานี้...เขาก็คงเป็นข้อยกเว้นของทุกอย่างอีกเช่นกัน ที่ห้ามอยู่ใกล้หากไม่อยากถูกระเบิดอารมณ์ใส่ เดินเตาะแตะตามน้องไปจนถึงหน้าบ้าน ขอแค่ได้ส่ง และแน่ใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัย สัญญาว่าจะรีบกลับไปทันที


“ไขให้นะ” แตะสัมผัสลงบนหลังมือของชายหนุ่ม เมื่อแม่กุญแจในมือมันไม่ยอมลงร่องเสียที ขอบคุณเซฮุนที่ไม่ผลักหรือตวาดเขา และยอมให้ช่วยเหลือแต่โดยดี


ประตูถูกเปิดออกในเวลาเวลาถึงนาที แต่อาการโงนเงนนิดๆ ของน้องตอนถอดร้องเท้า ก็ทำให้ลู่หานตัดใจจากไปไม่ลง และขอถือวิสาสะพาร่างสูงขึ้นไปส่งถึงห้องนอน เขาประคองน้องลงนั่งบนเตียง ก่อนจะเอ่ยลาเมื่อหมดหน้าที่ของตน


“ราตรีสวัสดิ์เซฮุนนา” ยิ้มนิดๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองเมินกันมาตลอดทางจนถึงตอนนี้ก็เถอะ


หันหลังกลับ เตรียมจะออกจากห้องไปเพื่อให้น้องได้พักผ่อน แต่ทว่า...


ถูกคว้าแขนเขาไว้ ฉุดรั้งในวินาทีที่ไม่ทันตั้งตัว รู้อีกที...ลู่หานก็ลอยหวือลงไปกับเตียง และถูกกักขังเอาไว้ใต้ร่างสูงที่กดน้ำหนักมือลงมาเต็มแรง!


“...เซ...ฮุน...” นัยน์ตากวางคู่สวยเบิกโต ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อมองเห็นใบหน้าหล่อจัดในระยะใกล้


ชายหนุ่มนิ่ง มองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก กลิ่นหอมและลมหายใจอุ่นๆ ที่คุ้นเคยทำให้ลู่หานไม่กล้าขยับ กลั้นหายใจ และทำอะไรไม่ถูก – แวบหนึ่งที่มองเห็นภาพของตัวเองสะท้อนอยู่ภายในดวงตาคมกริบคู่นั้น และเขาไม่เคยเห็นน้องมีสีหน้าเคร่งเครียดแบบนี้มาก่อนเลย


“หนักจัง...ลุกก่อนได้ไหมเซฮุน” พยายามทำตัวให้เป็นปกติ ขยับตัวยุกยิกเมื่อรู้ว่าอึดอัด แต่คนถูกขอร้องกลับยังทำเฉย ไม่โต้ตอบหรือว่ามีท่าทีใดๆ ริมฝีปากได้รูปปิดแน่นสนิท จนไม่รู้ว่าต้องทำยังไง


แต่ละวินาทีที่เลยผ่านมีแต่ความอึดอัดที่เพิ่มต้นขึ้น และกัดดันตื้อในอกไปหมด อย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม ตวาดเขากลับมา ลู่หานยังสบายใจมากกว่า ลองขยับตัวอีกสักที และคราวนี้...ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับโน้มต่ำลงมาอย่างรวดเร็ว เพื่อฉกชิงริมฝีปากของเขา!






__________________________________________
 

CUT* (◍•ᴗ•◍)


__________________________________________




TBC*





ไม่รู้จะทอล์กอะไรเลย
เราร้องไห้ค่ะ
เคยลังเลว่าจะเปลี่ยน แต่คิดว่าแบบเดิมดีกว่า
เด็กๆ จะได้โตขึ้นด้วย

ขอโทษนะคะที่ตัดสินใจเขียนให้ออกมาเป็นแบบนี้
อีก 3 ตอนจะจบแล้ว
มาเอาใจช่วยฮุนฮานไปพร้อมกันนะคะ ^^


พูดคุยกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือนเดิมนะ

รักและขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2965 L_RCN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 19:29
    ไหนว่าเลิกชอบแล้วไง ฮื้อ
    #2,965
    0
  2. #2943 secret secret (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:43

    เชี่ยยย เป้นcutที่จุกดี ตื่อไปหมดเรย ฮะฮะฮะ
    #2,943
    0
  3. #2942 secret secret (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:27
    เออ เรากะร้องไห้ มันเหมือนจะเข้าใจกัน ก็ไม่เข้าใจกันอ่ะ
    #2,942
    0
  4. #2926 tiramiisu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 03:51
    อ้าวเห้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา
    #2,926
    0
  5. #2916 TheCottonx (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 00:57
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชั้นรับไม่ได้!!! ทำไมเซฮุนถึงทำแบบนี้ ฮืออยากกอดปลอบเสี่ยวลู่ของหม่ามี้ใจจะขาด
    #2,916
    0
  6. #2895 Parkjimin19 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 13:40
    อิน้องฮุนนน ทำร้ายลูลู่ได้ยังไง แล้วไปบอกรักแบคอีก
    #2,895
    0
  7. #2878 natchananjulklum (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 05:16
    เซฮุนทำไมไม่คุยดีๆ!!!
    #2,878
    0
  8. #2802 Nagono (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 08:27
    สงสารลู่หาน...
    #2,802
    0
  9. #2787 chonyuuuuukim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 02:20
    ทำไมทำแบบนี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #2,787
    0
  10. #2783 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:11
    อะไรน้าาาเซฮุนนโกหกใช่ไหมม
    #2,783
    0
  11. #2760 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 14:14
    "ผมรักพี่..แบคฮยอน" แบคฮยอนงั้นหรอ!!!! นี่แกเมาจนเห็นหน้าคนที่อยู่ใต้ร่างแกเป็นแบคฮยอนเลยหรอเซฮุน!!! ทำไมทำแบบนี้วะ!!! ไม่ต้องเชื่อใจพี่ลู่แล้วนะแกจะไปไหนก็ไปปะ เกลียดผู้ชายแบบนี้มากอ่ะ ถ้ารักแบคฮยอนก็ไปหาแบคฮยอนเถอะแล้วจบกับพี่ลู่ไว้แค่นี้!!! หวังว่าคนอย่างแกจะเข้าใจ สงสารลู่หานอ่ะ T__T
    #2,760
    0
  12. #2734 Tongdchr (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:51
    ทำไมเซฮุนใจร้าย ทำไมใจร้ายแบบนี้ เป็นนี่จะฟาดให้หลังหัก ตัดให้วีวี่เล่น!!!
    #2,734
    0
  13. #2696 นมสด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:06
    ทำไมฮุนใจร้ายขนาดนี้้้้
    #2,696
    0
  14. #2674 ohse.Ratta (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 10:48
    ทำไม่ฮุนใจร้ายแบบนี้ทำร้ายจิตใจลู่มาก
    #2,674
    0
  15. #2659 PProuDDay. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 19:03
    ทำไมทำงี้ห้ะ!!?!เซฮุนนาคนใจร้ายงือออTT
    #2,659
    0
  16. #2653 Bebbe (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 23:07
    โอ๊ะ น้ำตาคลอเลยอ่ะ เรียกแบคฮยอนได้ไง????
    #2,653
    0
  17. #2647 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 09:22
    ฮือออออ นึกว่าจะเข้าใจกันอ่ะ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ง่ะ สงสารเสี่ยวลู่มาก ฮุน รักแบค แบบถ้าได้ยินแบบนี้เหมือนตายทั้งเป็นมากอ่ะ ใจร้ายเกินไปละ ใครกันแน่ที่ต้องขอโทษ จำไว้เลยนะอิฮุน ทำเสี่ยวลู่ขอข้า ฮือออออออออ
    #2,647
    0
  18. #2614 Pinkuplatong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:37
    โอเซฮุน ทำไมทำแบบนี้ นี่คืออะไรแกล้งลู่ รึยังไง ที่ครางชื่อแบคออกมา แล้วนี่ครั้งแรกของลู่นะ ฮือออ มันคืออะไร
    #2,614
    0
  19. #2468 ` PuGun. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:15
    ฮุนใจร้ายมากกกกกก ฮือออออออออ 
    #2,468
    0
  20. #2221 HH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 00:56
    โอ้ยยยยยยยยยยย นึกว่าจะดีขึ้นมานิดนึง แค่ประโยคเดียวของเซฮุนนี่ทำลายทุกอย่าง แล้วตอนแรกจะปลอบจะทำเป็นพูดดีทำไม ผมขอโทษ อย่าร้องไห้คนดี โธ่เอ้ยนี่มันลูบหลังแล้วตบหัวชัดๆ แง้ ทำไมทำงี้น่ารักได้ไม่กี่ตอนนะนาย โมโหโมโห555555555 อินมากๆ55555555555555 ทำไมต้องพูดงี้ด้วย ถ้าไม่ได้ตั้งใจอยากจะพูดเพื่ออะไรสักอย่าง ก็คงจะเป็นความจริงจากใจ คนเมาจะพูดโกหกหรอ แล้วถ้างี้จะมาตัดพ้อลู่ทำไมถ้ารักแบค คนที่เสียใจสุดก็คือลู่มะเพราะว่าลู่รักจริงๆไปแล้ว โอ้ยจะเอาไงไอบ้า5555555555เซฮุนทำโมโห แง่งงง เลิกเป็นพระเอกไปซะค่ะ บายๆ เลิกๆ
    #2,221
    0
  21. #2109 minkhunhan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 08:30
    เซ ใจร้ายยย
    #2,109
    0
  22. #2039 girlgirl137 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 13:38
    อะไรของแกว่ะเซฮุน ทำลูลู่เสียใจได้ยังไง คยองจัดการด่วน/
    #2,039
    0
  23. #2038 Lee Navarin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 23:51
    เซฮุนใจร้ายมากกก ลู่หานไปหาพี่ชานเถอะ55555555
    #2,038
    0
  24. #2037 toeyThedeer (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 22:19
    ย๊าา!!เรื่องนี้จะต้องถึงหูคยองซู ที่ทำให้ลู่เสียใจ ลู่ตั้งใจตามจีบมาตั้งนาน หยอดอยู่ทุกวัน ตามตื้อทุกอย่างจนฮุนให้โอกาส แล้วก้อมาขอคบกันเป็นแฟนน ตอนนั้นพี่ลู่คงดีใจมากเหมือนได้รางวัลชนะเลิศ แต่ไหนรางวัลกับกลายเป็นแค่รางวัลปลอบใจเองอ่ะ เป็นคนให้ความหวังกับลู่แต่ตอบแทนความหวังของพี่ลู่แบบนี้อ้อ เราคิดว่านายอยากทดสอบไรพี่ลู่มากกว่านะฮุนขอให้เป็นอย่างนั้นนะ ไม่งั้นก็เปลี่ยนคู่เลย!!!!
    #2,037
    0
  25. #2036 Gammye (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 10:45
    ร้องไห้~~~~ และค้างมากๆเลย รีบๆมาอัพนะคะ เป็นกำลังใจค่ะ
    #2,036
    0