[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 19 : CHAPTER 18 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    9 พ.ค. 59




CHAPTER 18

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

'นั่นไง...เด็กคนนั้นน่ะ แอบมานั่งอ่านหนังสือคนเดียวอีกเเล้ว'


'ใช่ที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาจากจีนหรือเปล่า เรียนเก่งแล้วทำเป็นหยิ่งหรอ ไม่เห็นจะน่าคบเลย!'


อา...โดนเกลียดอีกแล้วเหรอ งั้นต้องเปลี่ยนแปลงยังไงถึงจะไม่ถูกว่า ลู่หาน...อยากมีเพื่อน...

 


“รูปนั้น...มันมาจากโซเชียลของฉันเอง”


คำบอกอย่างตรงไปตรงมาของมินซอกทำให้ภาพรอบๆ ตัวกลับมาชัดเจนอีกครั้ง – สตูดิโอของคณะที่ไม่มีตารางการใช้ ถูกเลือกให้เป็นสถานที่เคลียร์ปัญหา เพื่อนตัวเล็กยืนประสานมือไว้ด้านหน้าลำตัว ก้มลงมองต่ำ ด้วยการแสดงออกที่สำนึกผิดอย่างจริงใจ “ฉันแค่บังเอิญเห็นพวกนาย เลยกะว่าจะถ่ายเก็บไว้สนุกๆ เผื่อแกล้งแซวนายขำๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้”


เจ้าตัวอธิบายด้วยสีหน้าดูไม่ดีเลย แต่นั่นไม่ใช่คำโกหกใครๆ ก็มองออก สามปีที่อยู่ด้วยกันมา ความร่าเริงของเพื่อนไม่ใช่ความหวังดีประสงค์ร้าย มินซอกเป็นคนดี เป็นเพื่อนที่เขารัก ลู่หานไม่รู้ว่าอี้ชิงกับคยองซูที่ยืนฟังอยู่ด้วยกันคิดอะไร เพราะสำหรับเขาแล้ว มีเรื่องอื่นให้ต้องกังวลมากกว่านั้น


“ไม่เป็นไร ช่างเถอะนะ”


“ปล่อยผ่านไม่ได้” คยองซูแทรกขึ้นมาอย่างเยือกเย็นและเฉียบขาด


“หมอนั่นควรได้รู้ว่าจรรยาบรรณของนักข่าวที่ดีต้องทำยังไง ไม่ใช่อยากจะเขียนอะไร หรือพาดพิงถึงใครก็ได้”


ดวงตากลมโตที่มองคู่นั้นกำลังเตือนสติ ลู่หานอาจชินชาและไม่เคยสนใจตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่ว่า...ไม่ใช่กับเซฮุน ทั้งความรู้สึกและสายตาแปลกๆ ประหลาดทั้ง คือสิ่งที่ชายหนุ่มต้องเผชิญ และคงแย่ไปอีกถ้ามีชื่อน้องอยู่บนแผ่นกระดาษห่วยๆ พวกนี้


“งั้นฉันจะคุยกับคิมจุนมยอนให้เอง ขอโทษจริงๆ นะลูลู่”


“ฉันก็จะช่วยมินซอกอีกแรง อย่าคิดมากเลยนะ” จางอี้ชิงแตะที่ต้นแขนของเขาเบาๆ


เจ้าลูกกวางไม่ได้ตอบกลับทันที ลู่หานมองมือที่ฝ่ามืออบอุ่นข้างนั้น เลื่อนเลยไปถึงใบหน้าของคนทั้งสอง และแน่นอน...รวมไปถึงคยองซูที่ปิดปากสนิทอยูตรงมุมห้องด้วย


ตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่นะ...สำรวจความคิดของตัวเองอย่างเงียบเชียบ สีหน้าของทุกคนดูไม่ดีเอาซะเลย มินซอกดูกังวล อี้ชิงไม่สบายใจ และถึงแม้คยองซูจะมีท่าทีนิ่งเฉยมากที่สุด แต่ในดวงตาของเพื่อน กลับมีความห่วงใยมากมายที่ปิดบังไม่มิด และลู่หานไม่อยากจะจินตนาการถึงสีหน้าของเซฮุนเลยจริงๆ


น้องจะรู้สึกยังไงนะ ปล่อยผ่าน เชื่อใจเขา หรือว่า...ผิดหวัง เสียใจ ร้ายแรงกว่านั้นคือไม่ยอมให้อภัย


จะโกหกใครๆ ไปอีกนานแค่ไหน...ลู่หาน ชะงักเล็กน้อย แต่ก็...นั่นสินะ


ความคิดเห็นด้วยชัดเจนทันทีพอได้ยินเสียงในหัวแบบนั้น และบางที...มันอาจจะถึงเวลาแล้วที่เขาควรมองย้อนกลับไปบ้าง ว่าต้นเหตุที่แท้จริงมันเกิดจากอะไร – เข้มแข็งอีกนิดนะ บอกกับตัวเองพลางสูดหายใจเข้าลึกยาว


“ถ้าถูกโกรธ หรือถูกเรียกว่าคนโกหก ช่วยอยู่เป็นเพื่อนได้ไหมคยองซู” จ้องตาเพื่อนสนิทนิ่ง และพวกเขารู้ใจกันดีเกินกว่าจะต้องมานั่งอธิบายเป็นคำพูดยืดยาว เจ้าของชื่อย่นจมูกใส่พลางหันหน้าหนี แสดงออกชัดว่าไม่อยากใส่ใจ แต่...แค่นี้ก็มากพอสำหรับลู่หานแล้ว – ขอบคุณนะคยองซู


แล้วก็...ขอโทษนะความจริง ขอโทษ...ที่ปล่อยให้รอมาตั้งนาน


“ฉันต่างหากที่ขอโทษน่ะ” เอ่ยช้าๆ แล้วริมฝีปากสีสวยนั้น ก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มหวานๆ ออกมาทีละนิด “ขอโทษที่โกหกมาตลอดนะ แต่ลู่หานคนนี้ยังไม่เคยมีแฟนหรอก แล้วก็ยังเวอร์จิ้นมากๆ ด้วยล่ะ”


สารภาพตาใสพลางชี้มือมาที่ตัวเอง ท่ามกลางความเงียบงัน และไม่มีใครกล้าพูดอะไร ก่อนที่จะ...


“หาาาาาาาาา!!!” – ยกมือขึ้นมาอุดหูแทบไม่ทันเลย...


พร้อมเพรียงกันดังๆ จนสะดุ้ง ที่น่าตกใจมากกว่าน่ะ คือพลังเสียงตอนตะโกนของจางอี้ชิง อยู่ด้วยกันมาสามปี ลู่หานเพิ่งเคยเห็นคนเรียบร้อยที่สุดในคณะตะเบ็งเสียงก็วันนี้ล่ะ – เหมือนทำผิดกับพระเจ้าเลยอ่ะ


มองเห็นเพื่อนทำตาดเหลือก ผลัดกันฟาดแขนอีกฝ่ายแรงๆ ให้ความเจ็บปวดยืนยันว่าไม่ได้หูฝาดไป


“หมายความว่ายังไงลูลู่” มินซอกถามระรัว


“ก็ยังไม่เคยคบกับใครน่ะ”


“งั้น...เรื่องบนเตียงนั่นก็...” อี้ชิงอ้ำอึ้ง มันเป็นประเด็นที่อ่อนไหว แต่เขายินดีที่จะตอบนะ


“อื้ม...ยังไม่เคยมีประสบการณ์เลย”


“ห๊ะ...แล้วคำแนะนำพวกนั้น ไหนจะท่าไม้ตายกับ...”


“มันบังเอิญน่ะ...บังเอิญแนะนำคนอื่นได้เพราะเคยอ่านเจอในหนังสือ คนก็เลยเข้าใจกันว่าเคยมีประสบการณ์มาแล้ว” เอ่ยกลับสบายๆ ไม่รู้ว่าเพราะความตกใจแบบอลังการของเพื่อนทั้งสองหรือเปล่านะ ที่ทำให้ทุกอย่างดูผ่อนคลาย ไม่ได้น่ากลัว หรือตึงเครียดอย่างที่ลู่หานกังวล


“ฉายาลู่หานร้อยผัวนี่...ได้มายังไงน่ะ”


“อืมมมม...ไม่แน่ใจว่าใคร แต่เคยมีคนพูดว่าได้มีอะไรกับฉันแล้ว และหลังจากนั้นก็พูดต่อกันมาเรื่อยๆ คนที่หมั่นไส้เขาก็เลยตั้งฉายาให้แบบนี้ล่ะนะ”


“...สรุปว่า...โนแฟน?” คิมมินซอกขมวดคิ้วอย่างน่าสงสาร “เรื่องบนเตียงเป็นศูนย์?”


ทั้งหมดคือการพยักหน้า เป็นการยืนยัน...ที่ทำเอาคนถามถึงกับทรุดลงกับพื้น “ชั้นจะเป็นลม”


ลู่หานรู้ล่ะว่ามันค่อนข้างกะทันหัน สำหรับคนที่ไม่ได้เตรียมใจ เขาไม่กังวลว่าเพื่อนจะเชื่อหรือเปล่า ทุกคนมีสิทธิ์ และมีทางเลือกสำหรับการตัดสินใจของตัวเอง เหมือนอย่างตอนนี้...ที่เจ้าลูกกวางกำลังยิ้มได้สวยมากขึ้นเรื่อย – ทุกๆ การพูดความจริง หัวใจของเขาจะรู้สึกเบาขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบกลายเป็นปกติ


“แล้วแบบนี้...ที่ผ่านมาไม่ปฏิเสธอะไรเลยจะดีเหรอ” แต่เหมือนว่าคนที่กังวลแทนจะจะเป็นจางอี้ชิงคนดีไปได้


“อื้ม...ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไหร่ จริงๆ แล้วไม่ได้สนใจเลยมากกว่า”


“งั้นทำไม...อยู่ๆ วันนี้ถึงยอมพูดออกมาล่ะ ลู่หาน”


อา...นั่นสินะ จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น และปล่อยผ่านไปเหมือนอย่างทุกทีก็ได้ แต่ว่า...มองหน้าเจ้าของคำถามแล้วยิ้มให้ – รอยยิ้มปลอดโปร่ง ที่เหมือนท้องฟ้าในฤดูใบไม่ผลิ


“คงเพราะ...มีคนสำคัญที่อยากให้หัวเราะอยู่ตั้งสี่คนน่ะ”


ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องทำให้ใครมารู้สึกแย่ไปด้วยกันจริงไหม ทั้งมินซอก อี้ชิง หรือแม้แต่คยองซู โดยเฉพาะ...โอเซฮุน เด็กคนนั้น...ไม่ควรต้องแบกรับความอึดอัดจากความเห็นแก่ตัวของเขาเลยสักนิด ตรงกันข้าม...เขาที่พยายามตื้อขอความรักมากขนาดนั้น ควรเป็นฝ่ายทำให้น้องมีความสุขสิถึงจะถูก


“หนุ่มแว่นหล่อๆ คนนั้นก็ไม่ใช่แฟนเหรอ” มินซอกที่ถึงขั้นต้องเอายามดมอุดจมูกเอ่ยถามเสียงอู้อี้


 “อื้อ...แฟนน่ะ” อีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้เพื่อนปั้นหน้าไม่ถูกจนดูน่าสงสาร


“แต่ว่า...เพิ่งคบกันได้สองอาทิตย์เอง เสร็จงาน Open House แล้วจะพามาแนะนำนะ”


แล้วทุกอย่างก็เงียบลงไปครู่หนึ่ง มองเห็นล่ะว่าเพื่อนมีสีหน้าแบบไหน หรือแม้แต่ตอนนี้ ที่คยองซูกำลังมองกลับมา ลู่หานก็รู้ว่าสายตาคู่นั้นกำลังสื่อถึงอะไร


ไม่เป็นไรนะ มันเป็นปัญหาที่ถูกละเลยมานาน เขาแค่ทำให้มันจบ แล้วหลังจากนั้น...คงเป็นเรื่องระหว่างเขากับเซฮุน มันต้องโอเคสิ...เขาเชื่อแบบนั้น


“ลู่หาน” จางอี้ชิงดูลังเลที่จะถาม “ที่ว่าเพิ่งคบกันสองอาทิตย์ คงไม่ได้หมายความว่า...”


อาฮะ...ความจริงข้อแรกที่เขาควรยอมรับ “รีบร้อนเพราะกลัวไม่ทันงาน จนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปเลยล่ะ”


ริมฝีปากน่ารักขยับบอก และลู่หานก็เชื่อว่าเพื่อนเข้าใจความหมายที่จะสื่อได้ดี


“...ทำไม...ถึงเป็นคนๆ นี้ล่ะ ทำไมถึงตัดสินใจเลือกเขา” ประโยคนั้นค่อยๆ เงียบลง และจางหายไปท่ามกลางความเงียบงัน ที่ยังไม่มีคำตอบใดๆ แต่...


สุดท้ายแล้วสินะ... ลู่หานบอกกับตัวเอง สุดท้าย...กับความจริงที่เขาพยายามวิ่งหนีมันมาตลอด หนีจากจุดเริ่มต้นทุกอย่าง และคาดหวังจะไปถึงตอนจบที่สวยงาม ...บ้าบอชะมัด


จะไม่หนีอีกแล้วล่ะตอนนี้...ยิ้มนิดๆ ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่สนทนา


“เพราะ...โอเซฮุน...อาจจะเป็นผู้ชายที่โชคร้ายที่สุดในโลกล่ะนะ” เอ่ยช้าๆ เหมือนจะย้ำคำพูดนั้นลงไปในหัวใจ


ผมเกลียดคนโกหก – อื้ม...รู้แล้วล่ะเซฮุนนา เพราะฉะนั้น...ขอพี่แก้ตัวด้วยการพูดความจริงตรงนี้ทีนะ


“ตอนแรกเคยคิดไว้น่ะ ว่าคนแบบนั้น...เด็กเนิร์ดแบบนั้น เหมาะที่จะมีเซ็กส์ครั้งแรกด้วยที่สุด และความลับที่ยังเวอร์จิ้น คงไม่มีวันแตกออกมาแน่ๆ”


หนักแน่นและชัดเจนกับความจริง...ที่เขาไม่กล้ายอมรับ หรือว่าพูดมันออกมาตลอด กัดริมฝีปาก เมื่อรู้สึกวูบโหวงภายในขึ้นมา ตื้อนิดๆ เหมือนยากจะร้องไห้แบบไม่มีสาเหตุ แต่ว่า...สารภาพความผิดบาปแบบนี้ออกไปแล้ว เขาสามารถอธิษฐานได้แล้วหรือเปล่านะ


ถ้ามันเป็นไปได้ ลู่หานอยากขอพรแค่ข้อเดียวเท่านั้น – ขอให้เซฮุนไม่เจ็บปวด... ไม่ต้องให้อภัยหรอก ขอแค่เด็กคนนั้น...ยังความสุขแม้ว่าจะได้ยินความจริงนี้จากปากเขาได้ไหมนะ


คาดหวังเอาไว้ แต่...


“ลู่หาน!!” เสียงของมินซอกร้องดังขึ้น


เพื่อนมีสีหน้าตกใจ และพอลองหันมองตาม คนหน้าหวานก็เข้าใจ ถึงสาเหตุของการแสดงออกแบบนั้น


ตรงรอยแยกของบานประตูที่ปิดไม่สนิท ปรากฏเค้าโครงของร่างกายที่คุ้นตา... ไม่สิ...เขารู้จักดี และมันเป็นอะไรมากกว่าความคุ้นเคย ก็เมื่อคืนน่ะ...เขายังนอนซุกตัว ขอความอบอุ่นจากเจ้าของอ้อมกอดนั่นอยู่เลย


เพียงแค่อึดใจมันก็ถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับใครคนหนึ่ง ที่ยืนนิ่งและมองตรงมาทางเขา


ลู่หานยังไม่เป็นเด็กดีพอที่พระเจ้าจะเมตตาได้


“...เซ...ฮุน...”



(ต่อ)


นัยน์ตากวางคู่สวยระริกไหว ริมฝีปากน่ารักกำลังค่อยๆ เม้มเข้าหากัน


วินาทีนี้...ทุกอย่างกำลังหยุดเคลื่อนไหว เหมือนลมหายใจ...เหมือนหัวใจของลู่หาน ที่กำลังเต้นช้าลงไปเรื่อยๆ จนเกือบหยุดทำงาน มือข้างกายเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวทันที แต่ว่า...ไม่ใช่เพราะการเผชิญหน้าอย่างกะทันหัน ไม่เกี่ยวกับความบังเอิญที่ไม่คาดฝันใดๆ นี้ เพราะสำหรับเขาแล้ว ยังมีสิ่งที่น่ากลัวมากกว่านั้น


ความนิ่งเฉย ว่างเปล่า และไม่มีภาพใดๆ ของตัวเองอยู่เลยในดวงตาคมกริบคู่นั้น ราวกับกระแสเวลากำลังไหลย้อนกลับ ดึงไปสู่วันวานในครั้งแรกของความรู้สึกทั้งหมด จุดเริ่มต้น...ที่เซฮุนคงไม่มีวันรักเขาคนนี้ได้


ความรู้สึกข้างในทั้งหมดคือความกลัว และไม่มั่นคงยามประสานสายตากลับไป เขามองไม่ออกเลยว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไร แย่กว่านั้นคือไม่รู้เลยว่าตัวเองควรพูดอะไร – ขอโทษ แก้ตัว อธิบายด้วยเหตุผลโง่ๆ สักข้อสองข้อ หรือว่า...จะซื้อเวลาด้วยการโกหกต่อไปอีกนิด ได้แต่นิ่งเงียบ ซึ่งมันตรงกันข้ามกับอีกคนอย่างสิ้นเชิง


“เซฮุน!!” น้องไม่ยอมรอเขา ร่างสูงหันหลังกลับทันที และขาของคนตัวเล็กขยับไปไวกว่าสมองจะได้สั่งการ


“เดี๋ยวก่อนเซฮุนนา...” วิ่งตามพลางร้องเรียก แต่ทุกอย่างก็ยังคงไร้การตอบรับ ลู่หานรู้ดี...อย่าได้วอแวเวลาที่เซฮุนโกรธ ปล่อยชายหนุ่มไว้คนเดียว อละต้องเย็นลงเท่านั้นถึงจะพูดจากันได้รู้เรื่อง ใช่...เขารู้ดีที่สุด แต่ว่า...


“หยุดเดี๋ยวนี้นะ โอเซฮุน!!!” สาบานได้ ลู่หานไม่เคยใช้นำเสียงนี้กับน้อง และเป็นโดคยองซูที่รั้งขายาวๆ ของร่างสูงเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เจ้าของชื่อจะก้าวลงบันไดไป “จะวิ่งหนีเป็นเด็กๆ ก็ตามใจ แต่การไม่คิดจะฟังอะไรแล้วเก็บไปคิดเองเออเองน่ะ ฉันว่าไม่เข้าท่า”


ตรงระเบียงทางเดินมีแต่ความเงียบงันนี้ ถึงจะไร้การเคลื่อนไหว แต่ก็ใช่ว่าชายหนุ่มจะยอมโต้ตอบ เพราะเซฮุนยังคงนิ่ง และไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาสนใจ


“อยากให้ผมฟังอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาช้าๆ “ไม่สิ...ต้องถามว่าจะให้ผมเชื่ออะไรอีก”


มันดูเรียบนิ่ง ร่างกายนั้นดูสงบ แต่คนที่คุ้นเคยดีอย่างลู่หานรับรู้ได้ – ความสับสน และผิดหวังทั้งหมดที่กำลังท่วมท้นนี้ มันเกิดจากความมักง่ายของเขาเองคนเดียว


ไม่มีคำตอบ ในตอนที่เซฮุนขยับตัวช้าๆ เพื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง และคราวนี้...ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นคู่นั้น ทำให้ลู่หานตื้อในอกไปหมด เหมือนเป็นครั้งแรกที่น้องแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ – เสียใจ ผิดหวัง และมีเค้าแววตัดพ้อแทนที่การโกรธเคือง หรือว่าเกลียดชัง


“ผมเห็นข่าวแล้ว และคิดว่าควรรีบมากบอกพี่” ริมฝีปากได้รูปขยับอธิบายอย่างใจ แต่ไม่หรอก...ภายใต้ความสุขุมทั้งหมด เซฮุนของเขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์ทุกอย่างเอาไว้อย่างเงียบเชียบ “...ผมแค่อยากมาบอก...ว่าไม่สนใจการพาดหัวปัญญาอ่อนแบบนั้นเลยสักนิด ไม่เคยแคร์ด้วยว่าคนพวกนั้นจะคิดหรือจะมองมายังไง ผมคิดแค่ว่า...พี่จะไม่สบายใจหรือเปล่า แต่...ดูเหมือนพี่จะโอเคมากกว่าที่ผมกังวล”


“ไม่ใช่นะ”


“งั้นก็อธิบายมาสิ ยืนนิ่งทำไม!!


ถูกตวาดลั่นจนสะดุ้งตัวโยน จนลู่หานต้องบีบมือเข้าหากันเพื่อข่มใจเต้นแรง ครั้งที่สองแล้วที่เขาทำให้เซฮุนต้องระเบิดอารมณ์ออกมา และครั้งนี้...มันมีความเจ็บปวดที่เขาเผลอทำร้ายอีกฝ่ายลงไป เพราะความเห็นแก่ตัวด้วย


“...โกหกอีกครั้งก็ได้ ผมจะฟัง...” เสียงทุ้มแค่นเค้นและแผ่วเบา แต่มันกลับมีพลัง ทำให้หัวใจเจ็บปวดไปหมด


คนตัวเล็กยืนนิ่ง ปิดปากของตัวเองแน่นสนิท ไม่แก้ตัว หรือว่าหาเหตุผลใดๆ มาแก้ต่าง ลู่หานทำได้ดีที่สุด...แค่เพียงการจ้องมองกลับไป ใบหน้าหล่อจัดของเซฮุนที่เขาชอบมองกำลังบิดเบี้ยว ริมฝีปากได้รูปที่คอยแกล้งจูบเขา ด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นกำลังพร่าเลือน ....แม้แต่ดวงตาคมกริบสีเข้มล้ำลึกคู่นั้น ลู่หานก็มองไม่เห็นภาพของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้นอีกต่อไป – เกลียดเวลาน้ำตามันเอ่อขึ้นมาจังเลย นี่มันไม่ใช่เวลาเลยจริงๆ นะ


ถ้าเวทมนต์ของนางฟ้ายังไม่หายไป ลู่หานก็อยากจะเอาแต่ใจตัวเองมากกว่านี้อีกซักนิดนะ


ก้มหน้าลงต่ำ ยามแอบยิ้มกับตัวเอง พลางหลับตาลงเชื่องช้า เขาไม่ควรเสียใจ คนที่ทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นไม่ควรได้รับสิทธิ์ร้องไห้ หรือว่าเจ็บปวด ...เขาจะไม่ทำแบบนั้น บอกตัวเองพลางกลืนความรู้สึกทั้งหมดลงไปภายใน


กำลังคาใจหรือเปล่านะเซฮุนนา หรือว่า...ขัดใจไหมนะที่เขาไม่ยอมอธิบายอะไรเลยทั้งๆ ที่มีโอกาส แต่ว่า...ลู่หานตอนนี้น่ะ มันมีบางอย่างที่สำคัญกว่านั้น


ถ้าคุณมีคนสำคัญกับเรื่องสำคัญที่ต้องพูดคุยกันแล้วล่ะก็ คุณจะเข้าใจ...ว่าอะไรสำคัญกว่าคำอธิบาย


“ขอบคุณ...แล้วก็ขอโทษที่เห็นแก่ตัวมาตลอดนะเซฮุนนา ทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกันสนุกมากๆ เลยล่ะ”


เสียงใสอ่อนโยน ยามที่นัยน์ตากวางเป็นกายวาววับสวยงาม และริมฝีปากสีสวยนั้นกำลังขยับยิ้มน่ารัก ใบหน้าหวานไม่มีน้ำตา และเขายังคงเป็นลู่หาน...ที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิสำหรับทุกคนเสมอ


“มันอาจจะดูผิดเวลาไปหน่อย แต่ขอถามอย่างหนึ่งได้ไหม” ขยับเข้าไปหา พร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาควกริบคู่นั้น ลู่หานจะไม่หนีไปไหนอีก ต่อให้ความจริงที่ได้รับ จะมีแค่ความเกลียดชังก็ตาม


“เรื่องที่เพิ่งคุยกันเมื่อคืน ที่บอกว่าสนใจแค่ตอนคบกันเท่านั้นน่ะ...ยังมีผลอยู่ใช่ไหม แล้วถ้า...จะบอกว่าตอนนี้ลู่หานชอบเซฮุน ชอบ...ที่หมายถึงชอบมากๆ น่ะ จะเชื่อหรือเปล่าเซฮุนนา”


แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับความเงียบงัน มีเพียงแค่การมองตา ที่ปราศจากความหวาดกลัว ความกรุ่นโกรธ หรือแม้แต่การเศร้าเสียใจ เหมือนคนทั้งสองกำลังจมลงสู่โลก ซึ่งมีแค่กันและกันเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไป สื่อสารกันโดยไร้คำพูด คล้ายถ้อยคำมากมายกำลังไหลจากใจสู่ใจอย่างเงียบเชียบ


เหมือนมีเรื่องราวมากมายให้ต้องรับรู้


แต่อีกแง่มุม...ก็กลับดูว่างเปล่า และมองไม่เห็นสิ่งใด


ไม่ว่าจะให้อภัยเขาไหม หรือว่าต่อจากนี้...เรื่องระหว่างกันจะเป็นยังไง ต้องมีความสุขมากๆ นะโอเซฮุน ต้องหัวเราะเยอะๆ แล้วก็ดูแลตัวเองให้มากๆ นะเด็กแว่นของเขา...ถ้าลืมลู่หานคนนี้ไปแล้วทำให้ไม่เศร้า ก็ต้องทำแบบนั้น บอกทุกอย่างผ่านสายตา และเหมือนกับว่า...


ท่ามกลางความวังเวงชวนวูบโหวงที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับ หลังจากเข็มวินาทีวนซ้ำกลับมาหลายต่อหลายครั้งอย่างซื้อสัตย์ ริมฝีปากได้รูปก็ค่อยๆ ขยับเอ่ยช้าๆ ในห้วงความรู้สึกที่ไม่สามารถคาดเดา หรือแปลความหมายใดๆ ได้ เซฮุนตอบกลับมาอย่างใจเย็น และชัดเจนเย็นเยียบที่สุด


“ครับ ถ้าพี่ต้องการแบบนั้น ผมจะเชื่อ” – อา...รับฟังอย่างสงบ พร้อมยิ้มให้น้องเหมือนอย่างทุกครั้ง

 


หายไปแล้วหรือเปล่านะ...ภาพของเขาที่เคยสะท้อนอยู่เต็มพื้นที่ในดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นคู่นั้น





TBC*





ครบแล้วค่ะสำหรับตอนนี้
โอ๋นะคะ เป็นซีนนึงในพลอตทั้งหมด
เพื่อให้ทั้งลู่หานและเซฮุนของทุกคนเติบโตขึ้น
และก้าวข้ามอุปสรรคไปด้วยกันได้ในอนาคตนะคะ
มีรี้ดบอกว่าปัญหานี้เหมือนบททดสอบความรักของทั้งคู่
แต่เราว่าไม่ใช่แค่ยัยหนูกับน้องแว่นค่ะ
นี่ก็เป็นบททดสอบระหว่างรี้ดกับไรต์ด้วย
55555555555555555555555
ช่วยรักกันแบบนี้แล้วอยู่เอาใจช่วยทั้งคู่ไปกับเราจนจบนะคะ
เชื่อใจเราน้าาา


อยากขออนุญาตชี้แจ้งเล็กน้อย
เชื่อว่าน่าจะต้องมีหลายคนที่อาจจะขัดใจบ้าง สงสัยบ้าง
ว่าทำไมเราถึงไม่ยอมให้ลู่หานอธิบายอะไรเลย
ขอเรียนชี้แจงค่ะว่า...นี่เป็นสไตล์การเขียนของเรา
ที่จะค่อยๆ เฉลยทีละนิด ไม่ตู้มเดียวทั้งหมด
เลยอยากให้ใจเย็นๆ ค่อยๆ ติดตามกันไปนะคะ
สัญญาว่าทุกข้อสงสัยของทุกคน จะได้รับการเฉลยแน่นอนค่ะ


ตอนหน้าเรามีเซอร์ไพรส์มาฝากทุกคนนะคะ แฮ่~


พูดคุยเติมกำลังใจกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือนเดิมค่ะ
ทอล์กเยอะแยะอะไรก็ไม่รู้ แต่ขอบคุณและรักมากๆ น้าาา.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2964 L_RCN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 19:12
    สงสารเซฮุน หอมหัวนะะะ
    #2,964
    0
  2. #2956 MORINGA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:42
    ฮือออ มันโอเคจริงใช่ไหมม
    #2,956
    0
  3. #2915 TheCottonx (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 00:46
    โอ้ยยยเจ็บปวดมากเลย
    #2,915
    0
  4. #2877 natchananjulklum (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 05:10
    เซฮุนนนนนนน เหมือนไม่เชื่อลู่เลย
    เเต่ถ้าเราเป็นฮุนชะะ ก็เข้าใจเเหละ
    ว่าจะเชื่อได้อีกหรือเปล่า
    เพราะลู่พูดเเบบนั้นออกมาอ่าา ฮื่ออออ
    #2,877
    0
  5. #2854 Namtao07 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 01:38
    เซฮุนก้อเป็นห่วงลู่ไม่ใช่หรออออ แต่เกลียดคนโกหกไง เซฮุนมาไม่ทันที่ลู่บอกเหตุผลของการบอกว่าความจริงกับเพื่อน ฟังเหตุผลก่อนได้มั้ย เซฮุนนนน
    #2,854
    0
  6. #2845 เนเน่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 03:11
    เอาน่ะทุกอย่างต้องผ่านไปด้วยดีนะพี่ลู่พร้อมจะรับความจริงและจับมือฮุนไว้แน่นๆแล้ว หวังว่าฮุนเองก็คงทำแบบเดียวกันเนอะ ปล.ยังคงรักความเป็นคยองมากๆอยู่ดี
    #2,845
    0
  7. #2801 Nagono (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 08:10
    มันคาใจ ปวดใจจ
    #2,801
    0
  8. #2782 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:07
    ไม่น้าาาาไมาาวแบบนรี้
    #2,782
    0
  9. #2759 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:52
    หวานกันได้ไม่นานจริงๆ เซฮุนเชื่อใจพี่ลู่หน่อยนะพี่ลู่เขาชอบนายจริงๆนายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่แต่นายอย่าเพิ่งเกลียดพี่ลู่เลยนะ
    #2,759
    0
  10. #2695 นมสด (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:06
    เจ็บปวดไปอีกกโอ้ยย
    #2,695
    0
  11. #2646 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 06:19
    งืมมมม อย่าม่านานน้าาาาาาา ฮุนเชื่อพี่ลู่หน่อยนะ นี่จากใจจริงพี่ลู่เลย
    #2,646
    0
  12. #2613 Pinkuplatong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:22
    ไม่รู้ว่าฮุน เชื่อจริงมั้ย ทำไม ลู่ที่เคยอนู่ในประกายดวงตาถึงหายไป แล้วท่าทีเฉยชานั่นอีก ฮือออ เจ็บอีกแล้วว มันบีบหัวใจเกินไปแล้ว
    #2,613
    0
  13. #2180 HH (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 22:30
    นั่นไงงงงว่าแล้วจ้าาาาางานมาม่าก็ต้องมาาา เซฮุนคิดว่าลู่หลอกใช้อะไรแบบนี้ใช่ไหม แต่ก็คิดว่าเข้าใจลู่นะที่ไม่ยอมอธิบาย มันเหมือนกับว่าตอนแรก เราก็ทำผิดแบบนั้นจริงๆแต่มาตอนหลังเราไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว ยังไงเราก็ทำผิดไปแล้วตอนแรกสินะ ลู่คงคิดแบบนั้นใช่ไหม แต่ก็แอบดีใจที่เซฮุน มีความตัดพ้อผิดหวัง ก็แสดงว่ารู้สึกดีกับลู่จริงๆใช่มะ ส่วนเพื่อนๆก็ยังน่ารักเหมือนเดิมมมม
    #2,180
    0
  14. #2032 Bkiml (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 11:53
    ฮื้อออ สู้กันต่อไปสิ ลู่หานน่ะรักเซฮุนจะตายไป
    เชื่อใจกันหน่อยนะ
    #2,032
    0
  15. #2000 EClairWong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 14:54
    สงสารน้องลู่ ทำไมคุนพระเอกทำแบบนี้ กลับลำไปหาพี่ปาร์คชานเถอะ
    #2,000
    0
  16. #1972 5207hh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 10:15
    ลู่เข้มแข็งมากอ่ะ ตัวนิดเดียวเอง ผ่านไปให้ได้นะลูกกTT
    #1,972
    0
  17. #1915 kawoat4124 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 04:49
    เห้อออห
    #1,915
    0
  18. #1820 Fany-fahyeol7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:01
    ขอโทษไรท์ที่อ่านมาตลอดแต่เม้นไม่เท่าไร ตอนนี้สัญญาว่าเม้นทุกตอนนพล็อตเริ่มมา ฟิวเริ่มมา ล่ะ ลุ้นมากกก
    #1,820
    0
  19. #1819 hh_9094 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:00
    สงสารทั้งคู่เลย
    #1,819
    0
  20. #1818 meicassy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 23:49
    ลู่หานเข้มแข็งมากๆอ่ะ ตั้งแต่อ่านมาแบบเรารู้สึกเจ็บปวดแทนตั้งหลายครั้ง
    แต่นายเอกของเรากลับมีแต่รอยยิ้มและก็ความเป็นห่วงน้องอยู่เสมอ โอ้ยยยยยย รักยัยหนูของแม่จัง
    #1,818
    0
  21. #1817 LookTan_R (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 23:37
    โอ้ยยยยย ทำไมพี่ลู่ปล่อยฮุนไปอย่างงั้นอ่ะ ไม่ยื้อไว่บ้างหรอ เสียจุยยยย มาต่อเร็วๆนะไรท์ มันค้าง โฮฮฮฮฮฮ ไฟท์ติ้งงงง
    #1,817
    0
  22. #1816 Jusminez (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 22:38
    หน่วงสุด.. ล้องห้ายยบ งือออออ โอ่ยยยย ไรท์เขียนดีมากเลย มากจริงๆนะ คือใช้ภาษาได้สวยมาก(?) ชอบบบ??
    #1,816
    0
  23. #1815 คนดีของพี่ชาน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 22:06
    ฮื้อออออ เอามาม่าทิ้งไว้ตอนนี้นะ ตอนหน้าเอาไวไว(?) -.-
    #1,815
    0
  24. #1814 shi1912 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 21:29
    อ่านครึ่งแรกหน่วงหนักในใจ อ่านครึ่งสองน้ำตาไหลพราก อ่านครึ่งสามฮือออ...มันคือความค้างอ่ะ
    ทำไมไรท์ทำกับเราแบบนี้นี่ ถ้าว่างรีบมาต่อน้า จะรอจ้า
    #1,814
    0
  25. #1813 wchry (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:36
    เซอไพรส์อะไรของไรท์เนี่ย ติดตามๆ หวังว่าไรท์คงไม่แจกมาม่านะ
    #1,813
    0