[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 18 : CHAPTER 17 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    1 พ.ค. 59




CHAPTER 17

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

อะไรคือข้อดีของการมีแฟน?


ไม่เหงา ไม่ต้องทนอยู่คนเดียว มีคนหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน หรือไม่อย่างนั้น...มันก็คือฝันที่เป็นจริงยิ่งกว่าเทพนิยาย


หมายถึงถ้าคุณคิดเหตุผลดีๆ หรือคำตอบสวยๆ ได้สักสองสามข้อน่ะนะ และสำหรับลู่หาน...การมีเซฮุนเป็นแฟน เป็นอะไรที่เรียบง่าย และไม่ได้ซับซ้อนอะไรขนาดนั้น นาฬิกาพกพาที่หล่อที่สุดในโลก ตู้กับข้าวเคลื่อนที่ซึ่งเก่งที่สุดในโลก แน่นอน...เบาะรองนอนที่เป็นอันตรายกับระบบหายใจ จนทำให้ใจเต้นแรงได้มากที่สุดในโลก


เหมือนอย่างวันนี้... อีกครั้งของวันหยุดสุดสัปดาห์ ที่เขามาค้างบ้านของนอน และใช้เวลาหมดไปกับการมุดเข้าไปใต้แขน นอนกลิ้งไปมาอยู่บนตักของชายหนุ่ม ตรงพื้นในห้องนั่งเล่นข้างโซฟาตัวยาว ขณะที่อีกฝ่ายนั่งทำงานของตัวเองอยู่หน้าแล็ปท็อป


และความจริงคือพวกเขาไม่ค่อยได้พูดคุยกันเท่าไหร่ คนหน้าหวานไม่อยากรบกวนน้อง เขาเองก็มีการ์ตูนเล่มโปรดที่ต้องตามอ่านจนจบ รวมทั้ง...ถ้านอนตรงนี้ลู่หานมีโอกาสจะแอบมองอีกฝ่ายได้บ่อยๆ – ใบหน้าหล่อเรียบนิ่ง เคร่งขรึมและสุขุมตอนจริงจังกับงาน หัวคิ้วเข้มที่ย่นเข้าหากันนิดๆ นั้น ทำให้เซฮุนของเขาดูเป็นผู้ใหญ่ และสมบูรณ์แบบจนต้องอมยิ้มทุกครั้ง


มันก็ดีนะ เสียอยู่แค่...


ประสาทสัมผัสของน้องดีเกินไป รู้ตัวตลอดเวลาถูกจ้อง อยู่ที่จะแสดงออกให้เห็นเมื่อไหร่ และแน่นอน...ต้องเป็นตอนที่ลู่หานเผลอ ตั้งตัวไม่ทัน หลบเลี่ยงไม่พ้น และ...


จุ๊บ...


ร่างสูงโน้มตัวลง พร้อมกดจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากของเขาอย่างอ่อนโยน


สองอาทิตย์กว่าที่อยู่ด้วยกันมานี้ ลู่หานไม่รู้หรอกว่าพวกเขาหัวเราะด้วยกันไปกี่ครั้ง กอดกันไปเยอะแค่ไหน หรือแม้แต่...จูบกันบ่อยเพียงใด คนหน้าหวานรู้แค่ว่า ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือเวลาใด พอได้อยู่ใกล้เซฮุน หัวใจของเขาต้องเต้นเร็ว และมันไม่เคยทำงานได้เป็นปกติเลยสักครั้ง


“งื้อ~” ครางในลำคอ ก่อนจะกลิ้งตัวหลบ หันหนีด้วยการซุกเข้าหาหน้าท้องของอีกฝ่าย “ขี้โกง”


นิสัยไม่ดี หยุดทำให้ลู่หานใจสั่นแบบนี้ได้แล้วโอเซฮุน!!


บ่นหงุงหงิงอยู่คนเดียว ขณะพยายามแอบซ่อนแก้มแดงๆ ให้พ้นจากสายตาคมกริบคู่นั้น


มีเสียงหัวเราะติดเอ็นดูลอยมาในอากาศ ตามด้วยฝ่ามืออบอุ่น ที่ค่อยๆ ลูบหัวของเขาเชื่องช้าแผ่วเบา


“ง่วงหรือยังครับ นอนได้เลยเดี๋ยวผมปลุก”


“รอได้...” ตอบรับเบาๆ และยิ่งซุกตัวเข้าหาตามประสาลูกกวางขี้อ้อน


บ่อยครั้งที่เซฮุนยุ่งอยู่กับงาน และลู่หานผล่อยหลับไปก่อน แต่ส่วนมากแล้วน้องจะไม่ปลุก ชายหนุ่มจะจัดแจงอุ้มเขาไปที่เตียงเลยเสร็จสรรพ ตื่นมาอีกที...พวกเขาก็นอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้ว


พยายามจะไม่หลับนะ เพราะกลัวน้องปวดหลัง เขาตัวเล็ก แต่ไม่ได้ตัวเบาเป็นเจ้าหญิงในเทพนิยาย อย่างยอมรับ เหมือนเป็นลัทธิทรมานตัวเองอะไรสักอย่าง สัมผัสของเซฮุนกำลังทำให้รู้สึกสบาย ผ่อนคลายและปลอดภัย ลู่หานก็เหมือนเด็กน้อย ที่พอไม่มีกังวลก็จะเริ่มง่วงจริงจังขึ้นมาเรื่อยๆ


สะลืมสะลือ และกำลังจะใกล้หลับไปเต็มที ถ้าไม่ติดที่...เสียงเตือนข้อความที่ตัวเองลืมปิดเอาไว้ดังขึ้น งัวเงียยกมันขึ้นมาเปิดอ่าน เพื่อจะพบกับ...

 


– ลูลู่ววว นอนหรือยัง? ฉันมีรูปมาฝากด้วย –

 


คิมมินซอกกับข้อความตอนเกือบจะห้าทุ่มของเขา ลู่หานขยี้ตา ก่อนจะกดเปิดดูไฟล์ที่แนบมาด้วยกัน และ...


โอ้โหหหห ดีดตัวขึ้นนั่งทันทีสิฮะรออะไร!!


ตกใจสุดขีด จนต้องรีบกดล็อคหน้ากลับไปดังเดิม นาทีชีวิตเลยล่ะตอนนี้ กลั้นหายใจ ได้แต่ภาวนาซ้ำๆ ขอให้เซฮุนไม่เห็น ขอให้เซฮุนไม่เห็น ขอให้เซฮุนไม่...


“เมื่อกี้รูปอะไรครับ ขอดูอีกที ผมเห็นไม่ชัด” ...ไม่ทันแล้วสินะ...


“...ก็...ก็...แค่รูปธรรมชาติอ่ะ”


“ดีครับ ผมอยากดู” – ไม่ต้องงงงงงงงง!!


“...ไม่มีอะไรจริงๆ เซฮุนนา”


“พี่ลู่หาน”


บางที...ก็น่าตกใจนะ ที่พวกเขาเรียนรู้ธรรมชาติของกันและกันได้เร็วเกินไป เมื่อไหร่ก็ตามที่เซฮุนเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ มีสีหน้าและแววตาที่จริงจังแบบนี้ อย่าได้บังอาจหาข้อแก้ตัวใดๆ อีก ทางออกที่ดีที่สุดคือ...จงทำตามคำพูดนั่นซะในตอนที่ยังมีโอกาส ห่อไหล่น่าสงสาร พลางยื่นโทรศัพท์ที่กำเเน่นในมือให้ไป


"ผมขอคำอธิบาย" – นุ่มนวล สุภาพ แต่ประกายในดวงตาคมกริบคู่นั้น ทำให้ลู่หานปั้นหน้าลำบากเหลือเกิน


ความจริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยนะ เป็นแค่รูปเขาตอนลองชุดคอสเพลย์เฉยๆ – ชุดเมดคุณกวางนั่ลลั๊ค ที่อาจจะ...เปิดเผยแผ่นหลังไปบ้าง แล้วก็...สั้นไปหน่อย อันที่จริงปัญหามันอยู่ที่มุมถ่ายรูปนะลู่หานว่า


มุมเสย มุมกด จนดูไม่ใช่กวางน้อย แต่เป็นแม่กวางช่างยั่ว โดยเฉพาะ รูปที่ถ่ายช้อนขึ้นมา เพื่อโฟกัสหางปุกปุยของเขาน่ะ ...ล่อแหลมชะมัด


ยิ่งไล่ดูรูป คิ้วของเซฮุนยิ่งขมวดชิด โดยเฉพาะช็อตที่กำลังรูดซิปลงนั่นน่ะนะ...


“ผมไม่ให้ใส่” – โอเค...สามวิไปดี


“...แต่...แต่...แค่เล่นๆ...”


“ตอนนี้ผมดูพูดเล่นเหรอครับพี่ลู่หาน” เซฮุนย้อนถาม – ก็...ไม่ค่อยหรอก จริงๆ แล้วไม่เลยล่ะ


“เลือกเอาละกัน ระหว่างไปงาน Open House แบบปกติ หรือจะให้ผมขังพี่เอาไว้ในห้อง”


จบฮะ แยกย้ายใช้ชีวิต และ...เจ้าลูกกวางจะกล้าขัดอะไรได้


นั่งหน้าหงอยไม่พูดไม่จา แต่ลู่หานไม่ได้งอนน้องหรอก เขาแค่...คิดไม่ออกว่าจะอธิบายให้เพื่อนในสาขาเข้าใจง่ายๆ ยังไงดี – เสียหายกันไปเท่าไหร่แล้ว เงินทั้งน้านนน...


หรือจะลองอ้อนโอเซฮุนดูอีกสักทีดีนะ... มองหาทางเลือกที่อาจพอเป็นไปได้ กลั้นใจหันกลับไป และ...


หน้าจอแล็ปท็อปของชายหนุ่มมีบางอย่าง เหมือนป้ายประกาศที่มีกติกาอย่างละเอียด พร้อมวิธีสมัครอะไรสักอย่าง – การแข่งขันอันทรงเกียรติเพื่อนล้มแฟน...ของลู่หาน...ในวันงาน Open... ห๊ะ?!! อิบ้าาาาา!!


ทำตาโตแทบถลน เกือบวิ่งไปคว้าทั้งจอปาลงถังขยะ เป็นข้อความชวนหาเรื่อง สร้างความเดือดร้อนให้สุดอะไรสุด นี่มัน...เรื่องตลกอัลไลเนี่ย กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฝืนยิ้มเหมือนคนกำลังคันจมูก เมื่อต้องเผชิญกับสายตาคมกริบ ที่เรียบนิ่งและเยือกเย็นชนิดเดาอะไรไม่ออก


“มีอะไรที่พี่ยังไม่ได้บอกผมไหมครับ?”


(ต่อ)


ทั่วทั้งห้องเงียบไปทันทีเมื่อเซฮุนตั้งคำถามจบ ไม่แปลกหรอก เพราะน้องกำลังต้องการคำตอบ แต่ที่กำลังจะแย่น่ะ เจ้าลูกกวางตาหวานมากกว่า – ต้องตอบว่ายังไงดีถึงจะไม่ถูกโกรธ คนตัวเล็กขมวดคิ้ว คิดไม่ออก...ขอข้ามไปตอนง้อเลยได้ไหม


“...คือ...มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ”


“ดีครับ ผมพร้อมฟังแล้ว” ว่าพลางกอดอกด้วยท่าทางขึงขัง – ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ เซฮุนนา...


“...จริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย” น้องเลิกคิ้ว และลู่หานรู้ตัวดีว่ามันย้อนแย้งไปอีก “...มินซอก...อยากให้พาแฟนมางานด้วย ...พี่ก็เลย...เผลอตอบตกลงไป”


ท้ายประโยคแผ่วเบา และยิ่งใจแป้วลงไปอีก เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยกลับมา “ทั้งๆ ที่พี่บอกผมว่าไม่มีแฟน?”


นี่ก็จำแม่นเนอะ... ห่อไหล่พร้อมพยักหน้าช้าๆ ตามมาเสียงถอนหายใจยืดยาวของคู่สนทนา ที่ไม่ยอมโต้ตอบอะไรกลับมา ได้แต่ถอยกลับไปเอนหลังพิงโซฟาเงียบๆ


“...โกรธหรือเปล่า เซฮุนนา...” เงียบ และไม่ยอมหันมามองหน้ากันด้วย แบบนี้ไม่ต้องถามซ้ำแล้วล่ะ ขยับเข้ามาใกล้ และเอาแต่ก้มมองมือสั่นเทาของตัวอง ที่ค่อยๆ ยื่นออกไปจับชายเสื้อของอีกฝ่าย “...ขอโทษ...ขอโทษนะ เซฮุนนา”


“สำหรับอะไรครับ”


“...ความไม่ยอมคิดหน้าคิดหลัง แล้วก็...สร้างปัญหาให้อีกแล้ว” เสียงหวานแผ่วเบา ลู่หานรู้สึกว่าร่างกายเล็กลีบลงทุกที ในขณะที่เซฮุนดูจะยิ่งขยายขนาด มีความใหญ่โตโอฬารที่แค่ชายหนุ่มปรายตามอง เขาก็ไม่กล้าหายใจแล้ว


“...อย่าโกรธพี่เลยนะ...ขอโทษจริงๆ...” ถ้าคนตัวเล็กมีหูหรือหางกวาง ตอนนี้มันคงลู่ลงในแนวดิ่งจนหมด แลดูน่าสงสาร ร่างกายเล็กๆ นั้นเหมือนจะขดรวมกันเป็นก้อนอะไรสักอย่าง และหากลู่หานจะกล้าเงยหน้าขึ้นมามองล่ะก็...


“ผมมีสิทธิ์โกรธพี่ด้วยเหรอครับ” – เอ๋? ทำตาโตทันทีที่ได้ยิน แต่ก็ยังกลัวอยู่


มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะ ที่ทำให้คนเจ้าเล่ห์อย่างโอเซฮุนได้มีโอกาสลอบพิจารณาใบหน้าหวานๆ กับแพขนตางอนสวยที่เรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู


“ผมโกรธแล้วทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงได้ไหม” เสียงทุ่มอ่อนลง และคนฟังค่อยๆ เงยกลับขึ้นมาช้าๆ


“...มะ...หมายความว่า...”


“หมายความว่าพี่ควรรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป และควรแก้ไขยังไง เพราะผมไม่มีทางลงแข่งอะไรบ้าๆ พวกนี้เด็ดขาด”


“อื้อ...พี่จะบอกมินซอกให้ ขอโทษจริงๆ นะเซฮุนนา” รับปากแข่งขัน เสียงดังชัดเจน


ชายหนุ่มรับฟังเขานิ่งๆ พร้อมพยักหน้ารับรู้ แล้วก็กลับไปนั่งทำงานต่อดังเดิม คงมีแต่ลู่หาน ที่ไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองไปอยู่ส่วนไหนของบ้าน ...เหมือนอยู่ดีๆ ก็กลายเป็นส่วนเกินในชีวิตของอีกฝ่ายขึ้นมาเฉยๆ


จะขยับเข้าไปนั่งข้างๆ ก็กลัวคนที่ยังปรับอารมณ์ไม่ได้รำคาญ จะมุดลงไปนอนตัก...น้องอาจจะเหวี่ยงเขาลงถังขยะก็ได้ ไปอยู่ที่ไหนดี... หันซ้ายหันขวา หรือว่าลู่หานควรจะไปนอน ลองถามตัวเอง แต่...คำตอบนั้น เขาก็ยังคงอยากอยู่ใกล้เซฮุนตลอดเวลาเท่าที่ทำได้ ตัดสินใจฟุบลงบนโต๊ะ วางคางเหนือแขน จ้องมองคนรักแบบที่ชอบทำเสมอมา


“ง่วงก็ไปนอนเถอะครับ อย่าฝืนเลย รายงานของผมไม่เสร็จง่ายๆ แน่” – เย็นชาจัง แต่...


“ไม่เอา...พี่จะรอ” ดื้อดึง ทั้งที่นัยน์ตาคู่สวยกำลังปรือลงทีละนิด “อย่าเพิ่งเบื่อกันได้ไหม”


ริมฝีปากสีสวยพึมพำแผ่วเบา แต่ถ้อยประโยคนั้นมันกลับดังชัดเจน จนสามารถหยุดปลายนิ้วบนแป้นพิมพ์นั้นได้ทันที ลู่หานหลับตา แต่เขายังรู้สึกตัว แค่มองไม่เห็นว่าอีกคนกำลังทำอะไร หรือไม่อยากฟัง จนลุกเดินหนีไปแล้วก็ได้


“พี่อาจจะไม่ใช่แฟนที่ดี คอยแต่สร้างปัญหาให้ แต่ว่า...สัญญานะ จะพยายามให้มากขึ้นอีก จะทำให้เวลาที่อยู่ด้วยกันมีแต่เสียงหัวเราะมากขึ้นๆ เพราะฉะนั้น...”  หลังเปลือกตาทั้งหมด คือรู้สึกถึงแต่ความรู้สึกที่เที่ยงตรงของตัวเอง ยิ้มนิดๆ ยามนึกถึงคำพูดของน้องในคืนที่รอรถบัสด้วยกัน “เท่าที่ยังมีโอกาส ขออยู่ข้างๆ แบบนี้ต่ออีกหน่อยเถอะนะ เซฮุนนา”


ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตึกตักแผ่วเบา ทั่วทั้งห้องเงียบจริงๆ เงียบจนรู้สึกตื้อในอก ...ถ้าลืมตาแล้วไม่เห็นเจ้าของชื่ออยู่ตรงหน้า เขาจะร้องไห้ออกมาหรือเปล่านะ...


“ทุกวันนี้ผมดูเบื่อพี่มากขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่ลูบหัวของเขาอย่างอ่อนโยน “มาหาผมมา นอนแบบนั้นพี่จะปวดหลังนะ”


ผงกหัว พลางขยับตัวเข้าสู่อ้อมแขนที่อ้ารอรับ ลู่หานไม่กล้าเงยขึ้นมองตาน้อง พออยู่กับเซฮุน เขาดูตัวเล็กมากจริงๆ นั่นล่ะ แค่ชายหนุ่มออกแรง ร่างกายนี้ก็ถูกกอดจมอกแล้ว


“เลิกเศร้าได้แล้วครับ ผมไม่ได้โกรธ แล้วก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าก่อนหน้านั้น พี่จะตกลงอะไรกับใครไว้ว่ายังไง” ว่าพลางกดจูบลงมาตรงหน้าผากของเขา “ผมสน...แค่ตอนที่เราคบกันเท่านั้น ลู่หาน”


งื้อ~ อย่าทำเสียงนุ่มเวลาเรียกชื่อเขา คนตัวเล็กซุกหน้าหนี หลบแก้มที่แดงจัด โอเซฮุน บ้า บ้า บ้า!!


“ผมไม่อยากมีแฟนหัวล้านแล้วก็หน้าแก่เพราะคิดมากนะครับ” – เดี๋ยวเถอะ!!


ขมวดคิ้ว พลางกัดกล้ามอกของคนช่างแกล้งไปแรงๆ ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมกับฝ่ามือที่ค่อยๆ ประคองแก้มให้หันกลับมาสบตา เหมือนมีเวทมนต์ ทุกอย่างที่เป็นเซฮุนก็ทำให้เขาคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ


สมบูรณ์แบบจนตาพร่า น่าหลงใหลจนไม่สามารถหยุดความรู้สึกของตัวเองได้ ดวงตาคมกริบเบื้องหลังกรอบแว่นคู่นี้ มีผลต่อความรู้สึกของเขาเสมอ โดยเฉพาะ...เวลาที่เห็นภาพของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น – มันจะรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆ หัวใจจะเต้นแรง มีทั้งความสุขและหายใจลำบากไปพร้อมๆ กัน


กัดริมฝีปาก ลู่หานไม่แน่ใจ ว่าความรักสามารถทำให้เราเป็นบ้าได้มากน้อยแค่ไหน รู้แค่ว่า...ถ้าจ้องตากันนานกว่านี้ เขาอาจจะเป็นลมเพราะหายใจไม่ทันก็ได้


“อย่าคิดมากนะครับ ผมไม่ได้โกรธ” โน้มใบหน้าลงมาหา จนปลายจมูกของพวกเขาสัมผัสกัน “และที่ผมไม่สนใจการแข่งขันบ้าๆ นั่น เพราะแฟนของผมไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่อะไรที่จะมาแย่ง หรือยกต่อให้กันง่ายๆ ได้ พี่มีค่ามากกว่าเป็นแค่รางวัลในเกมไร้สาระนั่นนะ ลู่หาน”


จะพูดอะไรได้อีก... หรือว่าต้องพูดอะไรออกไปดี เจ้าลูกกวางไม่รู้แล้วว่าต้องพูด หรือควรตอบอะไรกลับไป อ่อนไปหมดแล้วทั้งหัวใจ ยอมทุกอย่างแล้วจริงๆ และคง...ไม่มีวันชอบใครได้อีกแล้ว เซฮุนนา นัยน์ตาคู่สวยระริกไหวรุนแรง ทุกอย่างที่เป็นเซฮุนทำให้เขาลืมได้แม้กระทั่งวิธีหายใจ


ทุกอย่าง...ไม่เว้นแต่ริมฝีปากได้รูปที่ทาบทับลงมา


นุ่มละมุนกว่ามาชเมลโล่ หอมหวานกว่าช็อกโกแลต จนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก ตอนนี้ที่อยู่ตรงหน้า คือความฝันหรือว่าความจริงก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ถ้าเสี่ยวลู่เป็นเด็กดี พระเจ้าช่วยหยุดเวลาระหว่างพวกเราเอาไว้แบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม?


อธิษฐาน แต่...


“ผมบอกพี่แล้วว่าอย่านอนดึก”


อา...คุณโอเซฮุน ที่เปลี่ยนจากแฟนมาเป็นคุณพ่อเจ้าระเบียบ กับเสียงทุ้มลึกดุดันของเขา


ลู่หานขยี้ตา ในขณะปล่อยให้น้องยืนจัดแจงชุดนักศึกษาของเขาให้เรียบร้อย เมื่อคืนกว่างานของชายหนุ่มจะเสร็จ และพวกเขาได้เข้านอนพร้อมกันก็เกือบตีสองกว่า วันนี้ที่มีเรียนเช้าทั้งคู่สภาพก็เลยเป็นอย่างที่เห็น


เขาไม่ผิดนะ เซฮุนต่างหากล่ะที่ผิด ปล่อยให้เขาแอบมองต่อไปเรื่อยๆ ก็ดีอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องหยุดงานมาแกล้งกันเลย โดยเฉพาะตอนก้มลงมาจุ๊บน่ะ... ร้ายกว่านั้นคือ เมื่อคืนพวกเขาหยอกกัน ฟัดกันจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร


คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็หน้าแดง ไม่ได้หมายถึงฮัดช่าอู้วลั่ลล้ากันหนาคุณ แค่ฟัดกันน่ะ...ฟัดกันเหมือนลูกแมวเฉยๆ ไม่มีอะไรเกินเลย แค่...ลู่หานได้คิสมาร์คมาสองรอยบนคอ และคนตัวสูงได้รอยฟันมาตรงหัวไหล่แบบเน้นๆ


ก็เค้าทำคิสมาร์คไม่เป็นนี่... กัดริมฝีปาก และยิ่งตัวแทบระเบิดพอน้องเงยขึ้นมาสบตา ชักไม่แน่ใจแล้วนะว่ารักกันจริง หรืออยากให้หัวใจวายตายไปตรงนี้เลย


“เลิกคิดเรื่องเมือคืนแล้วตั้งใจเรียนนะครับ เสร็จงาน Open House แล้วเราค่อยว่ากันนะ”


งื้ออออออ~ เด็กบ้า เด็กบ้า เด็กบ้าาาา!! พูดไม่ออก แต่ขอทุบแรงๆ สักทีเถอะนะ ลงน้ำหนักมือไม่ยั้ง และ...


“ขึ้นเรียนกันเถอะลู่หาน” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง วันนี้คยองซูเดินลงมารับเขาเองเลยเหรอ


“ผมไปก่อนนะครับ”


“เดี๋ยวเซฮุน” เป็นเพื่อนตัวเล็กที่ก้าวเข้ามายืนข้างกัน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ใบหน้าน่ารักดูเคร่งเครียดจริงจังมากกว่าปกติ “วันนี้เลิกเรียนแล้วมารับลู่หานทันทีเลยนะ นายเลิกสี่โมงเหมือนกันใช่ไหม”


มีอะไรหรือเปล่า?... เอียงหน้าใสซื่อ พร้อมทำตาปริบๆ ในขณะที่น้องพยักหน้ารับปากไปโดยไม่ถามอะไรสักคำ


พวกเขาโบกมือลากัน ทุกวันลู่หานจะยืนส่งชายหนุ่มจนลับตา แต่ดูเหมือนวันนี้คยองซูจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น เพื่อนตัวเล็กดึงมือเขาขึ้นอาคารเรียนทันที ไม่มีคำอธิบายใดๆ รวมทั้ง...สายตาแปลกๆ ของทุกคนยามต้องเดินผ่านด้วย


หน้าตาอดนอนของเขาย่ำแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ... ยกมือขึ้นจับแก้ม และพอเปิดประตูคลาสเรียนเข้าไป ทุกคนที่ยีนจับกลุ่มกันอยู่ก็แตกฮือ กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางด้วยสีหน้าที่...ดูตกใจ “...อรุณสวัสดิ์”


“อรุณสวัสดิ์ลู่หาน” พร้อมเพรียงจนสงสัย แต่พอหันไปทางเพื่อนสนิท คนตัวเล็กก็กลับหันหนีไม่พูดไม่จา


“มีอะไรหรือเปล่าอี้ชิง” ลองถามคนที่ยืนถัดไปไม่ไกล ลองสังเกตดีๆ เพื่อนซ่อนอะไรไว้ข้างหลังด้วยน่ะ – วันนี้มีเซอร์ไพรส์วันเกิดเพื่อนในสาขา ที่เขาลืมหรือเปล่านะ


ลู่หานขมวดคิ้ว ก่อนจะต้องสะดุ้ง เมื่อประตูทางด้านหลังถูกเปิดออกรุนแรงอีกครั้ง


“ฉันจะฆ่าคิมจุนมยอน เขียนข่าวถึงลู่หานแบบนี้ได้ยังไง!! ไอ้มนุษย์เรืองแสง!!!


“คิมมินซอก!!!” คยองซูตวาดลั่น ทำเอาเจ้าของชื่อ และทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง


ร่างเล็กแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะดวงตาโตๆ ที่เขม่นมองจนแทบถลนนั่นหรอกนะ แต่เป็นเพราะ...คนที่ถูกเอ่ยอ้างอย่างเขาอยู่ด้วยต่างหาก – ชื่อที่เพื่อนพูดมานั่น...ประธานชมรมหนังสือพิมพ์ใช่ไหมนะ


“ทำไมเหรอมินซอก ฉันทำไมเหรอ”


“ไม่มีอะไร” อีกครั้งที่เพื่อนของเขาตัดบท “ไปนั่งที่ได้แล้วลู่หาน อีกไม่กี่นาทีอาจารย์จะเข้าแล้ว”


ปกติแล้ว ถ้าได้ยินเสียงแบบนี้เจ้าลูกกวางต้องยอมทำตาม แต่วันนี้น่ะ...


“ขอดูหนังสือพิมพ์ในมือหน่อยสิมินซอก” อา...ชัดเลย อารมณ์ตกใจในดวงตากลมๆ คู่นั้น


ยื่นมืออกมา แต่คยองซูกลับปัดมันออก ลู่หานได้แต่หันมองหน้าเพื่อน เรียบนิ่งครู่หนึ่ง สองสามนาทีก็ก้าวเข้าไปหาอีกคน เพื่อขอสิ่งที่ต้องการจากมือของอีกฝ่ายมาดู


ข่าวของมหาวิทยาลัยไม่ค่อยหน้าสนใจมาแต่ไหนแต่ไร คงเว้นแต่วันนี้...ที่ชมรมหนังสือพิมพ์นั่น ยอมสละพื้นที่หน้าหนึ่งเต็มๆ ให้กับเรื่องที่หวังปั้นให้เป็นทอล์ก ออฟ เดอะ ทาวน์ ชั่วข้ามคืน


เรื่องแย่ๆ เรื่องของลู่หาน กับรูปของเขาและเซฮุน ตอนที่กำลังจับมือกันขึ้นรถบัส


เดทแรกแห่งความทรงจำ ที่ต่างวางตัวกันไม่ถูก หายใจลำบาก และใจเต้นแรงแทบตาย กับการถูกตีคjาความรู้สึกทั้งหมด ด้วยการพาดหัวจากอักษรเพียงแค่ไม่กี่ตัวในประโยค

 


หลุดแล้ว ภาพหนุ่มแว่นปริศนา ของเล่นชิ้นใหม่ของลู่หานร้อยผัว!’





TBC*




#โอเซฮุนคนเห่อแฟน
555555555555555555555555
ครบแล้วค่า หวังว่าจะชอบกันน้า


เรามีข่าวดีมาแจ้งค่ะ
อีก 5 ตอนฟิคเรื่องนี้ก็จะจบแล้ว ครบ 22 ตอนพอดีเนอะ (ปรับจาก 25)
ต่อจากนี้ไปเนื้อหาจะเพิ่มความเข้มข้นขึ้น เพื่อเข้าสู่ช่วงไคลแม็กซ์
และนำไปสู่บทสรุปที่สวยงามแล้วค่ะ
มาเอาใจช่วยน้องแว่น กับยัยหนูไปด้วยกันนะคะ


ส่วนเรื่องรวมเล่ม ถ้ามีโอกาสก็อยากรวมค่ะ
แต่ไม่แน่ใจว่ามีคนอยากได้กันมั้ย
ถ้าใครสนใจลองบอกให้เรารู้หน่อยนะคะ ตรงเมนต์ก็ได้เนอะ
จะรีบกลับมาต่อนะคะ สัญญาน้าว่าจะรักกันแบบนี้ไปนานๆ


กระตุ้นความขยันของเราได้ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือนเดิมเลย
รักค่ะ.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2933 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 23:24
    แสงไฟนีออน!!!!
    #2,933
    0
  2. #2925 tiramiisu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 03:28
    -มนุษย์เรืองแสง!!!!!!
    #2,925
    0
  3. #2914 TheCottonx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 00:41
    เขียนข่าวได้แย่มากอ่ะ สงสารลู่หาน
    #2,914
    0
  4. #2876 natchananjulklum (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 05:03
    จุ๋มคิดผิดเเล้ว
    ไม่ใช่ของเล่นเเล้วเด้ออออ
    #2,876
    0
  5. #2844 เนเน่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 03:01
    เจ้จุ๋มไมทำงี้อ่ะ
    #2,844
    0
  6. #2786 chonyuuuuukim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:54

    อ่านมานี่เริ่มไม่ชอบคนแต่งแล้วนะ555555งื้อออทำไมไรท์แต่งได้มีเรื่องวุ่นวายแบบนี้!แต่ดีย์อ่ะเค้าชอบจิงๆนะมันสนุกอ่ะชอบๆ

    #2,786
    0
  7. #2781 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:59
    ว้อทททเขียนข่าวอะไรแบบนั้นค่ะ
    #2,781
    0
  8. #2758 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:35
    ตอนนี้ละมุนมากอ่ะหวานกันมากๆเลยแต่บางทีจุนมยอนก็พาดหัวข่าวแรงไปนะ!!! เซฮุนไม่ใช่ของเล่นชิ้นใหม่ของลู่หานนะเว้ย!!! เขาเป็นแฟนกันแล้วเหอะ!!!! จะพาดหัวข่าวอะไรให้มันเบาๆหน่อยนะ 
    #2,758
    0
  9. #2694 นสด (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:04
    ชอบบบเซฺุนนนนน
    #2,694
    0
  10. #2645 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 01:39
    งืมมมมมมมมม ของเล่นบ้าบอไรอ่ะ น้องฮุนเค้าตัวจริง พี่จุ๋มเขียนข่าวรุนแรงมากอ่ะ เกลียดตอนอิคู่ฮุนไานยุด้วยกัน หวานไปไหนห๊าาาานั่น อิจฉาาาา 55
    #2,645
    0
  11. #2612 Pinkuplatong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:09
    โอ๋ยยย ทำไม เด่วพี่ฮุนเห็นข่าวจะทำไง โดนโกดอีกมั้ยเนี่ย

    งื้อ แล้วลู่ยังจะได้ใส่ชุดคอสเพย์มั้ย คุณแฟนไม่ให้ใส่นะ แล้วที่จะแข่งกันล้มแฟนลู่เนี่ย คืออะไร จะมาล้มอะไรฮุนกันฮะ!!
    #2,612
    0
  12. #2031 Bkiml (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 11:48
    เดี๋ยวน้องก็เข้าใจผิดกันพอดี :(
    #2,031
    0
  13. #1683 LuHun_hunhan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 17:44
    ตัวจิงต่างหากกกก
    #1,683
    0
  14. #1682 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 09:14
    ของเล่นบ้าอะไร
    #1,682
    0
  15. #1676 100450103 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 17:25
    จะบ้าตาย ไมไรท์แต่งให้เราอินอย่างนี้ ความผิดไรท์คนเดียวจิงๆที่ทำให้ต้องมานั่งรอทั้งหน้าทวิตและเด็กดี/สู้ๆนะคัฟ รออ่านเสมอจร้า
    #1,676
    0
  16. #1675 YEOL_BAEKHYUN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 14:37
    รีบอัพหน่อยค่ะอยากอ่านน
    #1,675
    0
  17. #1674 veszhezaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 03:27
    พาดหัวข่าวได้หนักหน่วงมาก ของเล่นเลยหราาา
    #1,674
    0
  18. #1673 frunsuan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 23:09
    แง่มๆเขินตัวบิดเป็นเกลียว แล้วโคตรเฟี้ยวตรงหัวข้อข่าว เอาแล่วๆๆ พี่เรืองแสง พี่ซาลาเปาหาเรื่องแล่วๆ 5555////อ่าจิบอกว่า ไอ อยากได้ อยากโดน แต่ขอไม่แพงนะลูก ช่วงนี้ แม่ยกฮฮช๊อตแรงมาก ฮือ ถึงจะสิ้นเดือนแต่หนี้เต็มเลย ก๊ากๆๆๆ
    #1,673
    0
  19. #1672 Earl of Scotlandyard CIEL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 22:09
    คิม! จุน! มย๊อนนนนนนน!!!!!! เธอพาดหัวข่าวอย่างงั้นได้ไงห๊าาาา! พี่ไม่ได้มาเล่นๆนะ พี่จริงจังงงง *^*
    #1,672
    0
  20. #1665 fanfun68 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 19:23
    มีความหวาน มีความอบอุ่น ง่อวววววว อ่านละเขิน แต่ปิดท้ายได้กลัวใจมากค่ะ กลัวใจเซฮุน ถ้าน้องเห็นข่าวละจะว่าไงเนี่ย 
    #1,665
    0
  21. #1664 sayuka-sama (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 18:01
    อิมนุษย์เรืองแสงงงงงงง 555
    #1,664
    0
  22. #1663 ` PuGun. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 17:27
    ข่าวแรงมาก ฮื่อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ เลลว
    #1,663
    0
  23. #1660 Pui_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 14:39
    พาดหัวข่าวได้น่าโมโหมาก!!! ทำไมจุนมยอนทำแบบนี้!!!
    #1,660
    0
  24. #1659 Tiw-Se (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 12:42
    มนุษย์เรืองแสง55555555555555555555 เพื่อนของลู่หานดูจะรักลู่มากอะ ไม่อยากให้รู้แต่ก็ต้องยอม
    #1,659
    0
  25. #1658 night of love (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 06:41
    งื้อออออ น้องแว่นเซฮุนน่ารัก อร้ายยยยย >\\\< ทำไมจุ๋มต้องเขียนข่าวแบบนี้ง่าาาาาา พี่ลู่เสียหายหมด เค้ามีผัวคนเดียวววววว
    #1,658
    0