[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 17 : CHAPTER 16 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    25 เม.ย. 59




CHAPTER 16

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

นอนไม่หลับเลยอ่ะ...


แปลงร่างเป็นกวางสะโหลสะเหลโดยสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ไม่ง่วงนะ แต่...เหมือนว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอยู่ตลอดเวลาทั้งคืน สาเหตุน่ะเหรอ...


ผมชอบพี่ – เผลอแป๊บเดียวเอาอีกแล้ว


โอเซฮุนชอบพี่ลู่หานครับ


นัยน์ตากวางเบิกโตทุกครั้งที่เสียงทุ้มดังแว่วเข้ามาในหัว มากกว่านั้นคือใจเต้นตึกตักรุนแรง แล้วหลังจากนั้นก็...


จุ๊บ...จู้ววววว~


ในหัวระเบิดดังปุ้ง เขินจนแดงไปทั้งตัว และได้แต่ยืนแข็งทื่อเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง


นี่เขา...จูบ...กับเซฮุนแล้วจริงๆ เหรอ...


ดึงยืดแก้มของตัวเองกี่ทีก็รู้สึกเจ็บ รู้สึกเหมือนทุกอย่างยังเป็นแค่ความฝันอยู่เลย


“อรุณสวัสดิ์ลูลู่” คิมมินซอกผู้ร่าเริงฉีกยิ้มเดินเข้ามาหาแต่ไกล  พร้อมกระโดดเข้าใส่แบบถาโถม แต่...เกือบดีแล้ว เพราะหลังจากเขาหันไป เพื่อนก็แทบผงะ ดีดตัวหนีไปดาวอังคาร “ไปทำอะไรมา ทำไมหน้าตาดูน่าสงสารแบบนี้ล่ะ”


รื่นหูกว่าที่คยองซูถามเมื่อเช้ามาก การอดนอนต่อกันสองวันทำให้คนเราหน้าตาอัปลักษณ์ได้ขนาดนั้นเลยหรอ


“คง...นอนน้อยน่ะ” ตอบได้ไม่เต็มเสียง แต่อีกคนกลับหรี่ตาลง พร้อมยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย


“อย่าหักโหมนะ ต้องเพลาๆ บ้าง” – ห๊ะ?


ว่าพลางขยับเข้ามากระซิบข้างหู “ว่างๆ สอนทำคิสมาร์คแบบที่ลบยากๆ หน่อยสิ พี่จงแดไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันเลย กลัวคนอื่นไม่รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว”


โอ้โหหหห ชัดเลย โอเค ลู้เลื่อง...


ขยิบตา แล้วก็จากไปอย่างร่าเริง ในฐานะประธานสาขา ยังมีงาน Open House ให้มินซอกสะสางอีกมากมาย


“ทำไมใครๆ ถึงชอบหาเรื่องให้นอนไม่พอ” โดคยองซูปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบข้างกายเขาเสมอ ปกติลู่หานจะตกใจนะ แต่...เหมือนวันนี้เขาเนือยเกินกว่าจะมีแรงสะดุ้งสะเทือน


“ไปล้างหน้าสิ” เพื่อนบอกเรียบๆ และแน่นอน...ลูกกวางง่วงงุนเข้าใจยากขึ้นกว่าปกติถึงสามเท่า


“อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะเข้าเรียน ไปล้างหน้าแล้วจะไปไหนก็ไป ฉันจะนั่งอยู่ใต้คณะ”


แล้วก็เดินตามคนอื่นๆ ไป ปล่อยให้ลู่หานยืนจัดระเบียบสมองอยู่อย่างนั้น และอันที่จริง...เรื่องระหว่างเขากับเซฮุนเมื่อวานนี้ ยังไม่มีใครได้รับรู้แม้แต่คยองซูก็ด้วย


มันเหมือนว่าหลังจากนั้นความทรงจำหายไปหมดเลย


พวกเขาพูดอะไรกัน คุยอะไรกัน ลู่หานจำแทบไม่ได้ ชัดเจนที่สุดคือตอนที่น้องนั่งรถมาส่งที่หอพัก แต่พอแยกย้ายนั่นล่ะที่หายนะกว่าเดิม


มีความตาค้าง มีความนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาแค่ไหนก็ไม่ง่วง ขนาดโดนคยองซูโมโหจนยันตกเตียงเพราะอยู่ไม่สุข ก็ยังตาสว่างไม่มีเค้าแววจะนอนได้ซักนิด


กังวลนิดๆ เหมือนกันนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร หรือเพราะ...หลังจากนั้นไม่ได้คุยกันเลย ข้อความ หรืออีเมลก็ไม่มี – แต่ปกติพวกเขาก็ไม่เคยติดต่อผ่านกันทางโลกออนไลน์อยู่แล้วนะ โทรศัพท์ยังไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ ก้มมองหน้าจอที่ดำสนิทแล้วก็ต้องถอนหายใจ และพอเงยหน้าขึ้นมา...


มาถึงนี่ได้ยังไงเนี่ย


อาคารสารสนเทศ... เขาเหม่อจนเดินมาถึงห้องสมุดเลยหรอ แหงนหน้าขึ้นมอง ก่อนที่จะ...


จุ๊บ...จู๊ววววววววววววว ~


อีกแล้ววววว ยกมือขึ้นตะปบแก้มของตัวเอง เมื่อภาพจูจุ๊บอย่างดูดดื่มของเขากับเซฮุนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เซฮุนอาจจะคิดแบบนั้น กัดริมฝีปากลังเล เขาควรกลับ ลู่หานอยากกลับ แต่...สมองและขาไม่รักดีทั้งสองข้างกลับทำงานสวนทาง พาร่างบางเข้าไปภายใน บนชั้นสองที่ประจำของชายหนุ่ม หลบอยู่ข้างหลังชั้นหนังสือ และได้แค่โผล่หน้าออกไปแอบมองช้าๆ


ไม่อยู่... มีเพียงความว่างเปล่ากับความเงียบงัน ที่ทำให้โหวงนิดๆ เหมือนเป็นคนบ้าเลย บอกกับตัวเอง แต่...


“จะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานไหมครับ มันขวางทางคนอื่น”


เฮือกกกกกกกกกกกก!! สะดุ้งโหยงเป็นกวางตื่นตูม ตกใจแรงมากแบบไม่รู้ไปเอาพลังมาจากไหน หันควับกลับไปทันที ลู่หานแน่ใจ ทุกอย่างที่เป็นผู้ชายคนนี้มีผลต่ออะดรีนาลีนของเขาเสมอ


“...เซ...เซฮุน...” เสียงหวานพึมพำ ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ขณะขยับตัวออกให้น้องได้เก็บหนังสือคืนชั้น


ร่างสูงดูนิ่ง เฉยเมยราบเรียบเหมือนปกติ จนหัวใจที่เต้นถี่ระรัวของลู่หานทำงานช้าลง เกือบจะกลายเป็นความห่อเหี่ยว – เขาอยากถามความหมายของจูบนั่น แต่..ดูจากท่าทางของน้องแล้ว ไม่ถามน่าจะดีกว่า


จะไม่คาดหวัง จะไม่ทำให้ใครต้องอึดอัด และเขา...จะไม่เจ็บปวดกับสิ่งที่เซฮุนอาจตอบรับ หรือมอบให้ไม่ได้


“มาหาข้อมูลทำรายงานเหรอครับ” – ห๊ะ? ทำตาปริบๆ เมื่ออีกฝ่ายเริ่มต้นการสนทนา


“อา...” บอกไม่ได้หรอกว่ามาแอบดูเซฮุนน่ะ “...มะ...มาเดินเล่นน่ะ”


อิบ้าาาาาา!! อยากทุบสมองของตัวเอง หม่าม้าช่วยเสี่ยวลู่ด้วย แงงงงง...


“มีเรียนแค่ตอนบ่าย?”


“อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเริ่มคลาสน่ะ” เอ่ยบอก และเห็นน้องก้มมองนาฬิกาข้อมือ


“พี่มีธุระต้องทำที่นี่ไหม” เซฮุนมองเขา และลูกกวางได้แต่ส่ายหน้า


“งั้นก็กลับคณะครับ พี่ควรเตรียมตัวก่อนเริ่มคลาสนะ”


พูดจบเสร็จสรรพแล้วร่างสูงก็หันหลังกลับ เดินจากไปไม่ถงไม่ถามสติของลู่หานซักคำ


ตลอดทางเดินบังคับก่อนจะถึงถนนสายแยก ตัดตรงสู่คณะใครคณะมันมีแต่ความเงียบ ไม่มีผู้คนพลุ่กพล่าน และพวกเขาไม่ได้คุยอะไรกัน ดวงตาคมกรอบใต้กรอบแว่นมองตรง คงมีแต่ลู่หานล่ะ ที่เอาแต่เงยขึ้นจ้องมองเสี้ยวหน้าของน้อง – วันนี้ก็หล่ออีกแล้วนะเซฮุนนา ดีจังที่กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม


“ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ค่อยได้มาห้องสมุดนะครับ มีงาน Open House ของคณะต้องเตรียม ผมบอกพี่ไว้ก่อน”


ที่สะดุ้งตกใจไม่ใช่เพราะคำพูดที่อยู่ๆ ก็ดังขึ้นหรอก ลู่หานหลบสายตาไม่ทัน และ...โอเซฮุนคนเก่งก็ทันเห็นมันอยู่ดี – มองตรงๆ แล้วมันใจเต้นอ่ะ น้องสตรองเกินไปไหมที่ยังเป็นปกติ ลู่หานกัดริมฝีปาก พยายามหลบแก้มที่แดงเข้มของตัวเอง และต้องชะงัก เดี๋ยวนะ...บอกเขาไว้ก่อน...งั้นเหรอ?


“พรุ่งนี้ตอนบ่ายมีประชุมเรื่องเอกสารทำแจกของแผนกวิชาการ วันพุธหลังสี่โมงมีประชุมกับฝ่ายนิทรรศการ แล้วก็พฤหัส – ศุกร์ ต้องเริ่มทยอยส่งงานให้แผนกอาร์ตออกแบบแล้ว ไม่อย่างนั้นจะไม่ทัน” น้องแจกแจง แต่คนฟังนี่สิ...เอ๋อไปแล้ว เซฮุนไม่เคยพูดมากแบบนี้มาก่อนเวลาอยู่กับเขา


“อา...วันนี้บ่ายไปออกแบบ วันพุธแจกเอกสาร...”


“พรุ่งนี้บ่ายมีประชุมเอกสาร วันพุธเย็นสรุปเรื่องนิทรรศการ พฤหัส – ศุกร์ส่งงานให้ทีมอาร์ตออกแบบ วันนี้เย็นไปดูหนังกับลู่หาน”


น้องแก้ให้เขา และลู่หานพยักหน้าแต่...


ห๊ะ!! ทำตาโตพลางเงยขึ้นไปจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ และลู่หานเพิ่งรู้ตัวว่าคิดผิด


ดวงตาคมกริบคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาเอาไว้เต็มพื้นที่


“ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าไม่เคยดูการ์ตูนเรื่องนี้แน่เลย มุกเด็ดของพระเอกเลยนะครับ”


แล้วก็ยิ้มให้เขา ยิ้ม...ทั้งดวงตาและริมฝีปาก ทำเอาคนตัวเล็กมือสั่น เด็กนี่อันตรายกับปอดและหัวใจเกินไปแล้ว


“ผมส่งแค่นี้นะ” – เอ๋?


เพิ่งรู้สึกตัว และพบว่าพวกเขาเดินมาหยุดอยู่หน้าคณะของลู่หานเรียบร้อย – มาส่ง...จริงๆ เหรอ


ไม่กล้าเอ่ยถาม ได้แต่เม้มริมฝีปากยามประสานสายตากลับไป ลู่หานอยากพูดอะไรกลับไปบ้าง เขาควร...พูดอะไรกลับไปดี หัวใจเต้นเสียงดังไม่ยอมหยุด หายใจลำบากและสับสนไปหมด เขา...ทำตัวไม่ถูกเลยพอเซฮุนเป็นแบบนี้


ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก แค่จ้องกลับมานิ่งๆ และก็เตรียมหันหลังจากไป มีแต่ลู่หานนั่นล่ะที่ลืมตัว คว้าชายเสื้อของร่างสูงไว้ก่อนที่จะรู้ตัวเสียอีก – มือนี่ก็...เอ้อออออ!!


“ครับ?” น้องหันกลับมา


แต่เขาก็ยังคงทำได้แค่ยืนนิ่ง กัดริมฝีปากไม่พูดไม่จาอยู่แบบนั้น จนอีกฝ่ายต้องถอนหายใจออกมา


ต้องรำคาญแน่ๆ เลย ...ต้องถูกเซฮุนดุอีกแน่ๆ มือที่ค่อยๆ คลายออกสั่นเทา แต่...


ใบหน้าหล่อจัดจะโน้มต่ำลงมา สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ และ...จูบหนักๆ ลงมาตรงกลางหน้าผาก


“กำลังใจ วันนี้ตั้งใจเรียนนะครับ” ลู่หานพูดไม่ออก ไม่กล้าขยับเขยื้อน และเกือบลืมหายใจ


“เลิกเรียนแล้วส่งข้อความมานะ ผมจะมารับ”


ถูกหยิกแก้มเบาๆ หนึ่งที น้องกลับไปแล้ว... เหลือแต่ลู่หานนี่ล่ะ – ไปต่อไปไม่เป็นเลยทีเดียว และเหมือนว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ชั่วโมง สติของเจ้าลูกกวางก็ยังไม่ยอมกลับคืนมา


เรียนไม่รู้เรื่อง ใครพูดอะไรก็ไม่เข้าหัว กินข้าวไม่รู้รสชาติ และมองเห็นทุกอย่างเป็นน้องแว่น กับริมฝีปากอุ่นๆ นั่นตลอดเวลาเลย แถมหัวใจก็ยังไม่เชื่อฟัง กลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติด้วย


นี่ไม่ใช่ให้กำลังใจแล้ว แต่เป็นการก่อการร้ายกับหัวใจของเขามากๆ เลยต่างหากล่ะ เซฮุนนา~


เด็กบ้า... ต่อว่า ไม่รู้เลยตัวเองว่ากำลังรอคอย นับชั่วโมงที่ผ่านไปเชื่องช้าอย่างเงียบเชียบ


และ...

 


– ผมเลิกเรียนแล้วนะครับ รออยู่ด้านล่างนะ – 

 


เกือบทำโทรศัพท์หลุดมือกับข้อความที่ได้อ่าน ลู่หานไถหน้าไปกับต้นแขน ที่วางพาดอยู่บนโต๊ะด้วยความเขินอาย ยังไม่ทันได้เตรียมใจเลยนะเซฮุนนา...


หลับตาแน่นปี๋ พลางทุบหน้าตักตัวเองไปมาเพี่อระบายความเครียด


“ปวดท้องเหรอลู่หาน” จางอี้ชิงคนดีของสาขาเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง พลางทาบมือลงมาบนหน้าผากของเขา “ตัวอุ่นๆ นะ หน้าก็แดงไปหมด เป็นไข้หรือเปล่า”


เหมือนเพื่อนจะไม่เข้าใจ ลู่หานเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี


“คนบ้าไม่ป่วยนะอี้ชิง” โดคยองซูหันมาสบตาเขา พร้อมลอยหน้าลอยตามาไป #ขี้แซะอ่ะ


“ไปกันดีกว่าวันนี้มีงานต้องทำรออีกเยอะเลย”


ไม่โกรธก็ได้ วันนี้วันดีย์... ขยับลุกขึ้นตามบ้าง แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อกี้เพื่อนพูดถึงงานนะ...ใช่ไหม


“ไปด้วยสิ” เอ่ยรั้งสองคนนั้นไว้ “เตรียมงาน Open House กันใช่ไหม ฉันไปช่วยด้วยนะ”


ถึงจะอยากเจอเซฮุนมากแค่ไหน แต่ลู่หานก็หน้าหนาไม่พอที่จะปล่อยให้คนอื่นๆ ในคณะต้องกลับบ้านเย็น แล้วตัวเองมีเวลาว่างไปเที่ยวเล่นหรอก เดินเข้าไปหา และคยองซูเปิดกระเป๋าเป้ พลางหยิบชีทปึกโตออกมาส่งให้เขา


“ไปย่อมาให้อยู่ในห้าหน้าเอสี่สำหรับแจกน้องๆ วันงาน” – ห๊ะ?! จากห้าร้อยกว่าเอาห้าหน้า? ตลกเหรอ?


“ขอภายในวันพุธนะลู่หาน งานของนายมีแค่นี้ล่ะ จะไปไหนก็ไป อย่าทำตัวเป็นเด็กวุ่นวาย”


ไล่ได้เจ็บปวดดีแท้ ลู่หานทำสีหน้าปั้นยาก งงหน่อยๆ และ...


“ถ้ากลับดึกฉันจะปล่อยให้นายนอนนอกห้อง แล้วจะออกมาฟาดตอนเช้า ตามนี้นะ”


แล้วก็เดินจากไป ไม่หันกลับมาสนใจกันอีกเลย แบบนี้ก็ได้เหรอ...


ขมวดคิ้วนิดๆ ขณะก้าวเตาะแตะไปตามเส้นทาง อย่างยอมรับ...เขาควรอยู่ช่วยงานคนอื่นๆ นะ ถึงจะไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร แต่อย่างน้อย เราก็อยู่เย็นไปพร้อมๆ กันได้ รู้สึกผิดที่ในระหว่างที่ใครๆ ทำงานหนัก เขากลับได้อภิสิทธิ์ให้ใช้เวลาไปกับคนที่ชอบ


สูดหายใจเข้าลึกยาว นัยน์ตากวางคู่สวยมุ่งมั่น เขาควรบอกเซฮุน ขอเลื่อนวันดูหนังออกไปก่อนจะดีกว่า ตั้งใจ แบบนั้นและรีบเดินออกไป ตรงลานกว้างใต้ตึกของคณะ น้องแว่นของเขายืนพิงเสาอ่านหนังสือฆ่าเวลารออยู่ เร่งฝีเท้า และพออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ หัวใจของลู่หานก็ล้มเหลวในการทำงานอีกครั้ง


ดูมันทุกเรื่องในโรงเลยได้ไหมเซฮุนนา พี่ไม่ทำงานคณะแล้ว ฮืออออออออ~


“เรียนหนักไหมครับวันนี้” น้องทักทาย แต่ลู่หานไม่รู้จะตอบยังไง “ไปกันเลยละกัน ช้ากว่านี้คนจะเยอะ”


ชายหนุ่มเก็บหนังสือ พลางยื่นมือแตะที่หลังมือของลู่หาน แต่ร่างกายงี่เง่ากลับทำให้เขาขายหน้า – ตกใจทำไม ชักมือกลับทำบ้าอะไร กระเด้งถอยห่างตามสัญชาตญาณมากไปไหม


“...ขะ...ขอโทษนะ...” ก้มมองแต่ปลายเท้า เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งอึ้ง เซฮุนอาจจะเกลียดเขาแล้วก็ได้


ไม่กล้าเงยหน้า แต่น้องกลับเดินเข้ามาใกล้ พลางดึงมือทั้งสองข้างของเขาไปกุมไว้


“ผมทำให้พี่อึดอัดใช่ไหม” – เอ๊ะ? มองมือของตัวเองที่ถูกบีบไปมาเบา เพิ่งว่ามันสั่นจนต้องกัดริมฝีปาก เซฮุนอยู่ใกล้ขนาดนี้ อยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่ลู่หานกลับไม่กล้าเงยขึ้นมอง


“หายใจลำบากเหมือนกันเนอะ” เสียงทุ้มอ่อนโยน จนคนตัวเล็กกลัวว่าเป็นเขามากกว่าที่ทำให้น้องลำบาก


“ไม่ได้อึดอัด ...ไม่เคยอึดอัดเลยเวลาอยู่กับเซฮุน” บีบมือน้องคืนหวังย้ำชัดกับความรู้สึกของตัวเอง


“แค่...แค่ไม่ชินที่เซฮุนใจดีแบบนี้ มันวางตัวไม่ถูก...” ช้อนสายตาขึ้นมอง ดวงตากวางมีเค้าแววของความกังวลแผ่ขยายอยู่เต็มไปหมด “...แต่...แต่จะรีบกลับไปเป็นพี่ของเซฮุนเหมือนเดิมนะ อย่าเพิ่งรำคาญ หรือเกลียดพี่เลยนะ”


ร้องขอ และอีกฝ่ายต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พร้อมวางมือลงมาบนหัวของเขา


“เวลาพี่พูดแบบนี้ มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิด เมื่อก่อนผมคงใจร้ายกับพี่มากสินะ ขอโทษครับ” ย่อตัวลงมาใกล้ๆ ลู่หานห่อไหล่ แต่ปลายจมูกของพวกเขาก็ยังสัมผัสกันอยู่ดี “พี่มีพี่น้องไหมครับ”


ส่ายหน้าปฏิเสธ แต่อีกคนกลับพยักหน้าเข้าใจ “งั้นพี่คยองซูก็ได้ พี่เคยจูบกับพี่คยองซูไหม”


โอ๊ยยยยยยยย ฟ้าผ่าเลยหนูลูก ลู่หานเบ้ปากพลางสั่นหัวรัวๆ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว อีกอย่างถ้าทำ วันนั้นอาจเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะได้หายใจก็ได้นะ


“ผมก็เหมือนกัน...ผมก็ไม่จูบกับเพื่อนหรือว่าพี่น้อง” จ้องลึกเข้ามาในดวงตานิ่งนาน “ผมจูบ...เฉพาะ แฟน ของตัวเองเท่านั้น พี่เข้าใจใช่ไหม...ลู่หาน”


แล้วก็ฉวยโอกาส แตะริมฝีปากลงมาที่ปากของเขาเบาๆ


“อื้อ~” ลู่หานครางในลำคอ ก่อนแนบหน้าลงบนฝ่ามือ ไม่ไหว...เขินเกินไปจนไม่กล้ามองหน้าน้องเลย ไหนจะเสียงนุ่มๆ ตอนเรียกชื่อของเขาอีก


“พี่รู้ไหม พี่ชอบทำให้ผมผิดคำพูดตัวเอง ผมบอกแล้วแท้ๆ ว่าจะพูดว่า ชอบพี่ลู่หาน แค่ครั้งเดียว แย่จริง”


พอแล้วววว!! โวยวายในใจ เซฮุนหัวเราะในลำคอ ดูสนุก และพอใจที่เห็นเขาเปลี่ยนเป็นแดงไปหมดทั้งตัว กัดริมฝีปากห่อไหล่ ก่อนจะแกล้งชกแขนชายหนุ่มไปทีหนึ่ง แต่...คนเจ้าเล่ห์ก็ยังรับไว้ทัน แล้วดึงมือของเขาไปจับแทน สอดนิ้วของตัวเองเข้ามาตามช่องว่าง เพื่อจะกระชับแน่น แล้วพาเดินไปด้วยกันโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร


มือของเซฮุนอุ่นมาก อุ่นจนร้อน แต่ลู่หานไม่กล้ายุกยิก แม้จะรู้สึกว่าฝ่ามือของตัวเองชื้นเหงื่อก็ตาม


ขอบคุณนะ เซฮุนนา... ยิ้มนิดๆ พลางกระชับมือข้างนั้นตอบ


ขอบคุณนะหัวใจ...ที่ยังเต้นไปพร้อมๆ กับเขาอยู่ ขอบคุณมากจริงๆ


รถประจำทางแล่นมาจอดตรงป้าย พร้อมแล้วที่จะพาพวกเขาไปสู่โลกที่มีเพียงแค่กันและกันสองคน


โลกของเซฮุนกับลู่หาน ในช่วงเวลาขณะหนึ่ง...

 


“หืม...พี่จงแดเดี๋ยวก่อนๆ”


คิมมินซอกกับซาลาเปาลูกโตในมือเรียกคนรักเอาไว้ ดวงตาน่ารักชั้นเดียวกำลังเพ่งมองไปยังด้านนอกอีกฝากของประตูรั้ว  “นั่น...ลูลู่นี่ ข้างๆ นั่นหนุ่มที่ไหนเนี่ย หล่อด้วย”


หรี่ตาลง ครู่หนึ่งก็ยิ้มแย้มร่าเริง ด้วยสีหน้าซุกซนที่บ่งบอกความรู้สึกได้ชัดเจน – จับได้แล้วลูกกวางน้อย


“แบบนี้ต้องมีเรื่องคุยกันยาวๆ ตามประสาเพื่อนซะหน่อยแล้วล่ะ”


หัวเราะคิกคัก และไม่ลืมที่จะถ่ายภาพตรงหน้าเอาไว้ ซัก...รูปสองรูป

 


ใช้เวลาไม่ถึงวินาที อรรถรสของหัวของข้อสนทนา ก็เข้ามาอยู่ในเมมโมรี่โทรศัพท์เรียบร้อย






TBC*





โหนคานตีมือเปาะแปะ
คบกันแล้วน้า ฮัดช่า ฮัดช่า~
ในขณะที่เราก็ยังไร้คู่ชีวิตต่อไป T^T 5555555555

ให้เครดิตก่อนๆ
มุกที่เซฮุนใช้ชวนลู่หานไปดูหนังมาจากการ์ตูนเรื่อง Bokura ga Ita ฮะ
เราชอบมากเลย เป็นการ์ตูนดราม่า ตอนจบไม่สมหวัง
แต่มีโมเมนต์น่ารักๆ เยอะนะคะ
ถ้าชอบแนวนี้ลองหาดูน้า มีคนทำซับอยู่
DM มาถามได้ๆ เดี๋ยวเราหาลิ้งก์ให้


อย่าลืมแวะมาเติมกำลังใจกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กนะคะ

รักมากๆ เลยน้าาา.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2913 TheCottonx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 00:34
    จะตายแล้วววเขินนน รักคยองมากอยากมีเพื่อนแบบนี้
    #2,913
    0
  2. #2843 เนเน่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 02:50
    รักคยองจัง นึกสภาพพี่ลู่ที่ไม่มีคยองไม่ออกเลย รักความสัมพันของเพื่อนคู่นี้มากๆรวมถึงจงินด้วยนะ ตอนนี้ฟินมากเป็นประโยคขอเป็นแฟน ที่ไม่มีคำว่าเป็นแฟนกันนะ เซฮุนมาเว้ยๆชอบมุกชวนไปดูหนังอ่ะ ให้ตายละมุนว่ะ
    #2,843
    0
  3. #2800 Nagono (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 22:10
    ฮุนเวอร์นี้คือดีมากก ไม่ไหวแล้ว ;__;
    #2,800
    0
  4. #2780 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:53
    เขิลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
    #2,780
    0
  5. #2757 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:35
    เซฮุนมามุมแบบนี้แล้วพี่ลู่หานเขาจะตั้งตัวทันได้ยังไงล่ะ~ ฮื่อออออ โคตรเขินอ่ะ >////<
    #2,757
    0
  6. #2733 Tongdchr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:17
    ฮุนแบบ พอได้แล้วดี๊ดี ไม่มีผิดหวังกันเลยนะคะสินค้าชิ้นนี้ รับประกันคุณภาพเว่อออ
    #2,733
    0
  7. #2644 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 01:18
    อิฮุ้นนนนนน เล่น อารายแบบนี้ งืออออ เดี๋ยวเสี่ยวลู่ก็เป็นลม หัวใจวายตายกันพอดี สงสารคยองอ่ะ โดนพาดพิง 5555 มินซอกมีเรื่องเม้ายาวแน่ๆ
    #2,644
    0
  8. #2611 Pinkuplatong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 19:59
    หัวใจเต้นกระตุก เขินบิดหมอนไปหมด โอ๊ยยยเซฮุนทำไมดี หวานมากไปแล้ว
    #2,611
    0
  9. #1914 kawoat4124 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 04:33
    ทำไมรู้สคกทะแม่งๆ
    #1,914
    0
  10. #1662 ` PuGun. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 17:20
    ลู่หานเขินน่ารักกกกกกกกก -////- 
    #1,662
    0
  11. #1499 bamby-miew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 13:13
    ลูลู่น่ารักมากกก ใจจะวายเจอเซฮุนเเบบนี้ ยอมค่ะยอม
    #1,499
    0
  12. #1494 Noey No Ey (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 22:38
    น่าาักมากกกก
    #1,494
    0
  13. #1491 --S o u l-- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 12:23
    ลู่หานเขินแรง 555+ น่ารักกกก
    #1,491
    0
  14. #1490 ทาสป๋าชาน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 01:20
    เซฮุนละมุนนุ่มลิ้นกว่ามาชเมโลอีกอะ อ๋อยยยยย
    #1,490
    0
  15. #1489 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 23:12
    เออ เซฮุนดีจนระแวงอ่ะ มายเมนเลาจะมาเจ็บปวดไม่ได้ กวางอ้วนต้องแฮปปี้จนกว่าจะจบเรื่องงงงงงง ย้าาาาาา!!!!
    #1,489
    0
  16. #1485 Luhanislove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:56
    ไรท์ เราเพิ่งตามมาอ่าน เราเป็นเอฟซีไรท์ตั้งแต่ฟิคซัม เรื่องนี้น่ารักมาก แต่งดีมากๆๆๆ ตอนแรกแบบลู่ตลกมาก จีบฮุน ละโดนด่า สงสารนางง จริงๆนางใสมาก น่ารักกก กรี้ดสุดดด เราฟินมากฉากที่นางดื่มโคล่าละมีไรกัน แต่ฮุนนก 555555 ชอบตอนฮุนจูบละบอกชอบ วี้ดดดดดดด ไปอีกอะ ฟินมาก ความจริงชอบทุกตอน 5555 ชอบความโหดความแม่ของคยอง นางน่ารัก ชอบบบ 5555 ชอบชานลู่มาก พี่ชานโผล่มาอ่กนะ นางหล่อเรี่ยราดไปละ แค่ในฟิคยังฟินอะ ฟินมากสุดดด ขอเปนแฟนแบบนี้ระเบิดตัวตาย !!! ฟิคคุณภาพ มันฟินสุดโต่งงง !!!!
    #1,485
    0
  17. #1484 Little PORORO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:38
    อุ๊ย น่ารักจังเลย ฮุนฮาน
    #1,484
    0
  18. #1470 fanfun68 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 18:25
    มีความหวานละมุนละไม เซฮุนกลายเป็นคนพูดเยอะไปเลย ลู่หานดันพูดน้อยแทน 555555 แต่น่ารักกก ชอบเซฮุนมุมนี้
    #1,470
    0
  19. #1469 Punch Phannapat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 17:54
    เราไม่ได้เม้นเลย แต่อ่านรวดเดียวจนถึงตอนนี้ เรื่องนี้สนุกมากๆค่ะ แต่ขอตินิดนึงได้มั้ยคะ? คือไรต์ใส่เครื่องหมาย - แล้วมันดูขัดๆ หน่อยอ่าค่ะ เวลาอ่าน ไรต์ช่วยแก้ในตอนต่อไปๆ ด้วยได้มั้ยคะ? แต่ว่าเราชอบเนื้อเรื่องมากเลยเน้อออ ^^
    #1,469
    0
  20. #1468 Pui_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 13:23
    กรี๊ดดดดดด ฟินแรงงงงงง บิดตัวเป็นเกลียว ><
    #1,468
    0
  21. #1467 Who Ozone (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 09:32
    ย๊าาากล้าทำเราฟินขนาดนี้เลยหรอ5555
    #1,467
    0
  22. #1466 ละละละละตะตะตะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 02:59
    ฟินตัวแตกเป็นไขมันละลายน้ำเลยลูกกก ฮือออออออออออออ เซฮุนคนดี งื้อๆๆๆๆๆๆ ชอบๆไ รักกันนานๆ
    #1,466
    0
  23. #1465 Smmahk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:50
    แกมันร้ายยยโอเซฮุน55555
    #1,465
    0
  24. #1464 Immee Immee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:25
    ถึงกับเอ๋อทั้งวัน สงสารลู่จริงๆ ไม่เป็นอันทำอะไรเลย
    #1,464
    0
  25. #1463 Some more for me (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:11
    อย่าว่าแต่ลู่หานไม่ไหว คนอ่านยังไม่ไหวกับโอเซฮุนโหมดนี้เลยยยยยย อะไรมันจะดีปานน้านนนนน เต๊าะแฟนเช้ากลางวันเย็น เดี๋ยวจับเดี๋ยวหอมเดี๋ยวจูบ ไหนหล่ะลู่หานที่เคยประกาศกร้าวว่าจะเผด็จศึกน้องแว่น นี่เห็นแต่ลู่หานคนป๊อดอ่ะนะ ยืนตัวแข็งหน้าแดง ปากสั่นตลอดเวลาเลย โถๆๆๆๆๆ อยู่ดีๆก็มีแฟนก่อนวันopen house มิชชั่นคอมพลีททททท ผู้ชายรอดูหน้าแฟนลู่หานกันเยอะเลย แล้วเราเชื่อว่าเซฮุนจะไม่ทำให้ผิดหวัง น่อววววว ตลกที่ลู่หานบอกดูหนังทั้งโรงเลยได้ไหม 555555555 ยัยโก๊ะเอ๊ย
    #1,463
    0