[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 14 : CHAPTER 13 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    14 เม.ย. 59




CHAPTER 13

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

กี่โมงแล้วนะ?


ลู่หานลืมตาขึ้นมาครั้งแรกกับประโยคนี้


แต่อีกแค่สองนาที คนหน้าหวานก็ต้องเปลี่ยนใจ เมื่อได้เห็นทุกอย่างชัดเจน


มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!!


โอเซฮุนกับใบหน้าหล่อจัดที่เรียบนิ่งของเขา


ดีดตัวขึ้นนั่งด้วยความเร็วสูง นัยน์ตากวางเบิกโตสุดอะไรสุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมคำถามมากมายที่ตีกันวุ่นวายในหัว – ทำไมน้องมาอยู่ที่หอพักของเขาได้ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ กับใคร แล้ว...เข้ามาได้ยังไง?!!


ไล่มองร่างสูงตรงปลายเตียงอย่างตื่นตระหนก หายนะกว่านั้นคือ...ทำไมลู่หานถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ!!


หรือจะเป็นผลข้างเคียงของการแพ้โคล่า แบบว่า...ประสาทหลอนอ่อนๆ อ่ะ


หันมองรอบๆ แต่... เดี๋ยวก่อน ห้องของเสี่ยวลู่ไม่มีหนังสือปรัชญานะ ขมวดคิ้วพร้อมเพ่งมอง จิตวิทยา เศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรมก็ไม่เคยซื้อ จริงๆ แล้วมันไม่เคยมีชั้นหนังสือเลยด้วยซ้ำนะ ไหนจะโมลเดลรถหลายสิบคัน ข้าวของเป็นระเบียบ กับโทนสีดำและขาวแบบนี้


กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ชัดเลย...


นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเขา!!


...แบบนี้ของใคร เซฮุนหรอ... ได้แต่คิด และไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก เพราะ...


ไปอาบน้ำนะครับ


โอเค...จบการนึกย้อนความแต่เพียงเท่านี้ เปล่าประโยชน์ คิดไม่ออก ภาพสุดท้ายในความทรงจำ คือตัวเองกระดกโคล่าลงคอรวดเดียวจนหมดแบบวันช็อต


นอกจากสีหน้าเรียบๆ ของน้อง ในหัวเขาก็ว่างเปล่า


บ้าแท้... คนตัวเล็กยืนนิ่ง เบิกตาโพลงปล่อยให้น้ำจากฟักบัวไหลผ่านหน้าไปอย่างไม่กลัวแสบตา และ...


ฮัดชิ่ว!!


จามเสียงดังจนจมูกเปลี่ยนเป็นสีแดง เอาล่ะ...ลู่หานรู้ตัวแล้วว่าเขาไม่ควรยืนแช่น้ำนานๆ หากไม่อยากเป็นหวัด หรือไม่สบาย เอื้อมมือไปปิดวาวล์น้ำ คว้าผ้าขนหนูนุ่มสะอาดหอมแดดขึ้นมาซับหน้า พลางมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก – ผิวของเขายังขาวและไร้ร่องรอยใดๆ แต่งแต้ม


ห๊ะ...เดี๋ยวสิ นี่เขากำลังหวังอะไร!


สั่นหัวเร็วๆ และรีบกลับออกมา มีเพียงเสื้อยืดตัวโคล่ง ใส่แล้วกลายเป็นมินิสเกิร์ตเท่านั้นที่น้องเลือกมาให้ – เสื้อของเซฮุน และขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าอีกฝ่ายน่ะตัวสูงใหญ่ ลู่หานไม่ได้ตัวเตี้ยหรือเล็กนะคุณ


หันซ้ายหันขวาไปมาหน้ากระจก สั้นไปหน่อย โชว์ขาขาวๆ แบบนี้เขาดูไม่ค่อยแมนเลย แต่...อยู่บ้านคนอื่น อย่าทำตัวเรื่องมาก หรือมีดีเทลการใช้ชีวิตเยอะนัก เตือนตัวเองพร้อมเดินกลับออกมา สิ่งแรกที่รู้สึกคือ...กลิ่นหอมเนย


ทำจมูกฟุดฟิดเป็นลูกกวางหิว และมองเห็นน้องกำลังง่วนอยู่กับมื้อเช้าในครัว คนหน้าหวานหยุดยืนมองภาพตรงหน้า เซฮุนในชุดเสื้อยืดคอกลมสีดำ กับผ้ากันเปื้อนสีเทาดูเป็นอะไรที่เขากัน เป็นอีกมุมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน


น้องดูผ่อนคลาย ไม่เคร่งเครียดเป็นเด็กเรียนเหมือนตอนอยู่มหาวิทยาลัย อีกอย่าง...แผ่นหลังกว้างแบบนั้น ถ้าได้เป็นแฟนแล้วได้แบคฮักล่ะก็ ต้องอบอุ่นมากแน่ๆ นัยน์ตากวางคู่หวานวาววับ ยามมองอีกฝ่ายที่ดูเปล่งประกายในแสงอาทิตย์ยามบ่าย แต่...


น้ำย่อยที่ไม่รู้กาลเทศะทำให้ท้องของลู่หานร้องออกมาดังลั่น!


คนตัวเล็กทำตาโต และเซฮุนหันกลับมามอง ขอจบห้วงเวลาแห่งความโรแมนติกไว้เท่านี้ล่ะ


ค่อยๆ เดินเข้าไปหา พลางชะโงกหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ “...มีอะไรให้พี่ช่วยไหม”


ดูหน้าไม่อาย ถ้าน้องไหว้วานขึ้นมาจริงๆ ลู่หานจะทำอะไรได้นอกจากล้างจาน กับขัดห้องครัวทุกซอกทุกมุม


“ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ” เจ้าของเสียงทุ้มไม่ตอบ แต่ย้อนถามเขากลับมา คิดไปเองไหมนะ ว่ามันฟังดูห้วนแปลกๆ


“อา...ก็ไม่ได้เป็นอะไรนะ” พูดออกไป แล้วต้องรีบห่อไหล่ เมื่อถูกดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นจ้องเขม็ง มากกว่านั้นคือ...ขมวดคิ้วทำไม ลู่หานใจหล่นวูบเลยนะ “...จริงๆ ก็ยังงงๆ นิดหน่อยน่ะ พี่...ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้เซฮุนใช่ไหม”


ทำใจกล้าถามออกไป และยิ่งหงอลงกว่าเดิม เมื่อหัวคิ้วเข้มยิ่งย่นเข้าหากันเป็นปม


“ไม่ได้โวยวาย หรือทำให้เซฮุนเดือดร้อนใช่ไหม” – หรือว่าทำหว่า ชักไม่มั่นใจขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นสีหน้าของน้อง


“พี่จำไม่ได้เลยเหรอครับ?” ถูกถาม และแน่นอน...เจ้าลูกกวางส่ายหน้าหง่อยๆ


“ทำให้เซฮุนลำบากจริงๆ ใช่ไหมเมื่อวานนี้” จ้องตาอย่างกลัวๆ กล้าๆ ครู่หนึ่งที่ประสานสายตาระหว่างกันท่ามกลางความเงียบและความกดดัน น้องก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“รู้ก่อนหน้าหรือเปล่าครับว่าตัวเองแพ้โคล่า” – พยักหน้า


“ดื่มแล้วจะมีอาการเหมือนคนเมา?” – ก็พยักหน้าอีก


“งั้นแล้วทำไมพี่ถึงดื่ม” เสียงของเซฮุนทุ้มดุ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการตำหนิ จนลู่หานต้องก้มหน้าหลบสายตา และได้แต่บีบมือตัวเองไปมา


“ก็...คิดว่าดื่มนิดเดียวจะไม่เป็น...อะไร”


“คิดว่าตัวเองดื่มไปกี่กระป๋องครับเมื่อวาน”


“...กระป๋องเดียวไม่ใช่เหรอ” ตอบกลับด้วยดวงตาใสแป๋ว ดูไร้เดียงสา และชัดเจนเลยว่าไม่ได้เสแสร้ง หรือโกหกใดๆ แต่ก็นั่นล่ะ...สาเหตุที่ทำให้โอเซฮุนต้องปิดเตาแก๊ส ยกแขนขึ้นกอดอก พร้อมหันกลับมาเผชิญหน้าเขาอย่างเต็มตัว


“ผมควรจะทำยังไงกับพี่ดี” เป็นคำถาม ที่ทำให้ลู่หานได้แต่ก้มมองปลายเท้าตัวเอง


“...ขอโทษ” เสียงใสเบาลงทุกขณะ พูดออกแค่นี้ ไม่กล้าแม้แต่จะสู้หน้า หรือหัวเราะกลบเกลื่อนใส่ ยิ่งน้องเงียบ ลู่หานก็ยิ่งใจแป้ว เขาไม่อยากทำให้เซฮุนเดือดร้อน ไม่อยากถูกเซฮุนโกรธจริงๆ นะ แต่...ดูจากที่อีกฝ่ายแสดงออก น่าจะทำอะไรลงไปสักอย่างแล้วแน่ๆ พักใหญ่เลยที่ไม่ถ้อยคำใดๆ ตอบกลับ มือเล็กจึงค่อยๆ ยื่นออกไปหา พลางดึงชายเสื้อของชายหนุ่มไว้หลวมๆ ก่อนที่คนหน้าหวานจะช้อนสายตาขึ้นมอง


“ถ้าเมื่อวาน พี่ทำให้เซฮุนลำบาก ขอโทษจริงๆ นะ สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก อย่า...” กัดริมฝีปาก และรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมา “...อย่าเกลียดพี่ได้ไหม...”


ร้องขอ... ลู่หานกำลังอ้อนวอนขอโอกาสจากน้องอีกครั้ง และเขาหวังว่าเซฮุนจะให้อภัย


“นี่พี่...จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอครับ”


“ถ้ามันเป็นความผิดร้ายแรง เซฮุนเล่าให้ฟังได้ไหม ...พี่จะได้ขอโทษถูก”


เหมือนเด็กน้อยที่กำลังง้องอนผู้ใหญ่ แถมยังเป็นผู้ใหญ่ปากหนักที่ชื่อโอเซฮุนเสียด้วย ครู่หนึ่งที่ร่างสูงนิ่งไป แต่สุดท้ายก็ยอมผ่อนลมหายใจ พร้อมส่ายหน้าเบาๆ “ความผิดของพี่คือการไม่ระวังตัว โตแล้วนะครับ อย่าทำแบบนี้อีก”


เสียงทุ้มอ่อนลง ก่อนที่เขาจะหันกลับไปทำอาหารต่อเงียบๆ ตัดบทลงพร้อมกับการตัดสินที่ทำให้ลู่หานโล่งใจ


“อื้อ...คราวหน้าจะระวังนะ ว่าแต่...พี่ตัวหนักไหมตอนพากลับมา”


พอไม่ถูกโกรธ ความร่าเริงพลังแรงก็กลับคืนมา พร้อมการเจื้อยแจ้วแข่งกับเสียงของในกระทะ นัยน์ตากวางคู่สวยมีประกายตื่นเต้น ยามมองตามมือใหญ่ ที่หยิบจับวัตถุดิบอย่างคล่องแคล้ว เหมือนเซฮุนกำลังจะทำข้าวผัดอะไรสักอย่างที่เรียบง่าย แต่สำหรับลู่หาน ขอแค่เป็นฝีมือน้อง เขาก็ดีใจหมดนั่นล่ะ


“แล้ว...เซฮุนเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พี่เหรอ” คำถามนั้นดึงความสนใจของอีกฝ่ายให้หันกลับมาทันที คนตัวเล็กทำตาปริบๆ ต่างจากอีกฝ่ายที่ยืนนิ่ง ดูเหมือนจะตื่นตะลึงอะไรหน่อยๆ ที่ลู่หานเองก็ไม่เข้าใจ


“พี่จำไม่ได้ใช่ไหม?” น้องถามย้ำ “เราคุยอะไรกันไปบ้างลืมไปหมดแล้วหรือเปล่า”


“อื้อ...จำอะไรไม่ได้เลย” ส่ายหน้าบ้องแบ้วยืนยันชัดเจน


“พี่เปลี่ยนเอง” น้องตอบกลับราบเรียบ “พี่เมา มาถึงก็จะนอน ผมเลยไล่ให้ไปอาบน้ำ”


“อา...อย่างนั้นเหรอ” พยักหน้ากลับไป แต่ยังหรอก เขายังไม่หมดคำถาม “พี่ไม่ได้ทำเตียงนอนเลอะเทอะใช่ไหม”


อีกซักทีกับอาการกระอักกระอ่วนของชายหนุ่ม จนลู่หานต้องเลิกคิ้วอย่างมีกังวล เขาทำเหรอ?


“...หมายถึง...อาเจียน หรือว่า...ข้าวของเสียหายนะ”


จ้องน้องเขม็ง และพออีกฝ่ายส่ายหน้า ก็ถึงกับถอนหายใจออกมายาวๆ โล่งงงงงง แต่...


กลิ่นอะไรอ่ะ... ทำขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างกัน เซฮุนที่ยังยืนนิ่ง กับข้าวผัดในกระทะที่...


“ไหม้แล้ว เซฮุนไหม้แล้ว!” ร้องเสียงดังพลางชี้มือ เมื่อมองเห็นควันสีดำลอยขึ้นมา


สะดุ้งตกใจ และกลายเป็นความชุนลมุนย่อมๆ ที่ลู่หานแอบดีใจอยู่ลึกๆ ว่าอย่างน้อยเขาได้ช่วยเหลืออะไรน้องบ้าง และในระยะใกล้...เขามองเห็นบางอย่างที่ตัวเองไม่มั่นใจนัก


ตาฝาดจากแสงแดดหรือเปล่านะ แก้มของโอเซฮุนเป็นสีแดงจางอย่างที่ไม่เคยเห็นด้วยล่ะ


“จริงๆ พี่กินจานนั้นก็ได้นะ” ลู่หานอมช้อน หลังจากที่พวกเขาย้ายตัวเองมานั่งที่โต๊ะอาหาร และน้องยืนยันจะรับผิดชอบมื้อเช้าส่วนที่ไหม้เองคนเดียวทั้งหมด ไม่มีคำตอบ นอกจากอาการมองกลับมานิ่งๆ คนตัวเล็กเลยเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาตักอาหารใส่ปากเงียบๆ – ข้าวห่อไข่ฝีมือของเชฟโอคนเก่ง ที่เขาบีบซอฟเป็นรูปกวางตามชื่อของตัวเอง


ไม่อยากอวดนะ แต่อร่อยมากเลยล่ะ ขอบอกกกกกก ฮี่~


เลียริมฝีปาก โอ๊ะ...เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ยังไม่ได้รูปเก็บไว้เลยอ่ะ ไม่ได้ๆ ยกมือถือขึ้นมา แต่...ไหนๆ ก็ไหนๆ ของอัพลงโซเชียลอวดหม่าม้าที่อยู่บ้านเกิดหน่อยละกัน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางพิมพ์ตัวอักษรยุกยิกอย่างตั้งใจ


“ไม่เล่นโทรศัพท์บนโต๊ะอาหารนะครับ” ถูกดุ แต่ลู่หานก็ยังคงเป็นลู่หานอยู่ดี


“ตัวสุดท้ายแล้วๆ” หมายถึงอักษรจีนที่ตั้งใจถ่ายทอดเป็นประโยคสั้นๆ จะว่าไป...ตอนนี้ก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นมื้อเช้าของครอบครัวที่เพิ่งแต่งงานใหม่เลยอ่ะ


มองอาหารสีเข้มในจานของเซฮุน น้ำซุป และแก้วน้ำที่บังเอิญลายคล้ายกัน


โง้ยยยยยย...จัส แมริท มากกกก เสี่ยวลู่เขินนนนนน


บิดไปบิดมาอยู่คนเดียว รู้ตัวอีกที เซฮุนก็กลับมาพร้อมถ้วยเครื่องดื่มอุ่นๆ บางอย่าง


“นมน้ำผึ้งอุ่นแก้แฮ้งค์ครับ” ยื่นมาให้ และเขาค่อยๆ แตะริมฝีปากลงบนขอบแก้วเพื่อชิมรสชาติ


อร่อย... ดวงตากวางเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที ถ้าแต่งงานกันแล้ว ต้องทำให้เสี่ยวลู่ดื่มทุกวันเลยนะ


ยกถ้วยดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะถูกแย่งมันไปจากมือเพื่อเก็บล้าง จนต้องเขารีบวิ่งตามไป “พี่ทำให้นะ”


เอ่ยบอกพลางแย่งฟองน้ำมาถือไว้ แม้ว่าหน้าตาเจ้าของบ้านจะไม่เต็มใจนักก็ตาม


“ถึงจะทำกับข้าวไม่ได้ แต่พี่ล้างจานได้นะ เซฮุนไปทำการบ้านเถอะ” – ที่หอพักน่ะหน้าที่เขาเลยนะ


“ผมทำเอง พี่เป็นแขก”


“ถ้ามารบกวนเซฮุนทั้งคืน แล้วไม่ช่วยอะไรแบบนี้ พี่ต้องโดนสาปแน่ๆ” ถึงจะยอมตามใจน้อง แต่บทที่ลู่หานจะดื้อขึ้นมาใครก็รั้งไม่อยู่ และคนหน้าหวานคงไม่รู้ ว่าชายหนุ่มน่ะกระจ่างชัดไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน


เซฮุนไม่โต้เถียง ยอมปล่อยให้เขาได้จัดการตามที่ตั้งใจ และอันที่จริงลู่หานอยากทำให้มากกว่านี้ แต่...บ้านของชายหนุ่มเรียบร้อยเกินไป เป็นระเบียบซะจนไม่จำเป็นต้องมีแม่บ้าน หรือว่าคนทำความสะอาด ความตั้งใจอยากโชว์สกิลของภรรยาที่ดีในอนาคตเลยต้องพับเก็บไป เหลือแต่แขกผู้เยี่ยมชมบ้านของเนื้อคู่ในอนาคตเงียบๆ


มีรูปเซฮุนกับคุณพ่อคุณแม่ ทั้งคู่สวยและหล่อจนไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกชายคนเดียวจะน่ากินขนาดนี้ แต่จะว่าไป น้องตอนเด็กๆ กับตอนนี้ก็ไม่ค่อยเหมือนกันเนอะ ดูร่าเริงกว่าที่เป็น และทำให้ลู่หานใจเต้นตึกตัก เมื่อได้เห็นว่าเวลาเซฮุนยิ้มจนตาเป็นสระอิน่าเอ็นดูขนาดไหน


เหมือนอาแปะเลยอ่ะ... แต่น่ารักนะ หัวเราะเบาๆ กับตัวเอง อันที่จริงน้องก็บอกให้เขาดูโทรทัศน์ได้นะ ระหว่างรอชุดที่ใส่มาแห้ง แต่ลู่หานก็กลัวจะเสียงดังรบกวน เลยเปลี่ยนใจไปด้อมๆ มองๆ ในครัว และเลือกที่จะคุ้ยตู้เย็นแทน


ไม่ได้จะหม่ำเองหนา ว่าจะทำของว่างไว้ให้ กวาดสายตามองไปรอบๆ และ...มีโยเกิร์ตกับนมเปรี้ยวด้วย มีเมนูหนึ่งที่ลู่หานเคยทำให้คยองซูตอนอ่านหนังสือสอบบ่อยๆ เซฮุนก็น่าจะชอบนะ


ถือวิสาสะหยิบวัตถุดิบออกมา ไม่มีอะไรยุ่งยาก แค่ผสมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน ตามด้วยน้ำผึ้ง กับบีบมะนาวเล็กน้อย เอาไปแช่ช่องแข็ง แล้วตัดเป็นก้อนเล็กๆ อมแทนน้ำแข็งก็สดชื่นอยู่นะ แต่...รอหน่อยแล้วกันนะ


เหลือบมองนาฬิกา เพิ่งรู้จริงๆ ว่าจะบ่ายสองโมงแล้ว ปกติลู่หานไม่ใช่คนตื่นสาย แต่แบบนี้เขาคงจะรบกวนน้องมากเกินไปแล้วล่ะ ล้างมือแล้วลองเดินไปดูที่ราวตากผ้าหลังบ้าน ชุดนักศึกษาที่เซฮุนอุตส่าห์ซักให้แห้งแล้ว และกำลังหอมแดดพอดีเลย ได้เวลากลับหอพักแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคยองซูจะเป็นห่วง – ลู่หานไม่กล้าบอกด้วยล่ะตัวเองดื้อไปดื่มโคล่า


จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วก็กลับเข้าไปเอากระเป๋าเป้ของตัวเองเงียบๆ แต่...


“จะกลับแล้วเหรอครับ” ตั้งใจจะไม่ทำเสียงดังรบกวนเจ้าของห้อง ที่กำลังนั่งหน้าเครียดกับกองรายงานแล้วนะ


“อื้อ...รบกวนมานานแล้ว กลับเลยดีกว่า”


น้องพยักหน้ารับรู้และไม่ต่อความ แต่กลับปิดหน้าจอแล็ปท็อปตรงหน้า พร้อมลุกขึ้นยืนหันมาทางเขา


“จะไปไหนเหรอ”


“ไปส่งพี่ไงครับ” – ห๊ะ? ทำตาโตอย่างไม่เชื่อหู โคล่าทำเขาประสานหลอนไปแล้วจริงๆ


“พี่จะกลับยังไง รถประจำทาง หรือจะให้ผมนั่งแท็กซี่ไปส่งครับ”


ฟังแล้วก็ยืนนิ่ง แข็งทื่อไปเลยเหมือนถูกสาป ตกลงเขาหรือเซฮุนกันแน่ที่เมา ทำตาปริบๆ พลางลองดึงยืดแก้มตัวเองแรงๆ ดู – เจ็บอ่ะ... แสดงว่าเขาไม่ได้ฝันไป แต่มันก็ยังไม่น่าเชื่ออยู่ดี


“ตกลงว่ายังไม่กลับ?”


“...กลับ...กลับสิ” อึกอัก ไปต่อไม่เป็นเลย – หรือว่าน้องก็เป็นโรคแพ้โคล่าเหมือนกัน


ได้แต่ตั้งคำถาม และเดินเตาะแตะตามร่างสูงไปจนถึงหน้าบ้าน รองเท้าของเขาถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ก้มสวมมัน ในขณะที่เซฮุนไขกุญแจ แต่ะ...


“สวัสดีเซฮุนนา”  เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลังทันที เมื่อประตูถูกเปิดออก ใบหน้าหวานหันกลับไป ก็พบกับ พยอนแบคฮยอน และดวงตาเจ็บปวดคู่นั้น


“...พี่แบคฮยอ...”


“ฉันทนไม่ไหวแล้วเซฮุน” เจ้าของชื่อไม่ยอมรอฟังจนจบ ก็พุ่งตัวเข้ามากอดชายหนุ่มเอาไว้แน่น – วันนี้เด็กคนนี้ก็ร้องไห้อย่างน่าสงสารอีกแล้ว “ไหนบอกว่ามันไม่มีอะไรยังไง กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้ ทำไมชานยอลถึง...”


คนน่ารักชะงักไปทันที หลังจากเพิ่งเห็นที่ตรงนี้มีคนแปลกหน้ายื่นอยู่ด้วย


“...คุณ...ลู่หาน” เอ่ยทักแผ่วเบาพลางปาดน้ำตา “ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะมารบกวนเวลาของพวกคุณ”


“ไม่เป็นไรครับ ผมกำลังจะกลับพอดี” รีบโบกมือเมื่อเห็นท่าทางรู้สึกผิดแบบนั้น อีกอย่าง เขาไม่อยากให้เซฮุนลำบากใจด้วย ยิ้มหวานให้คนมาใหม่ พลางหันไปทางเจ้าของบ้านที่ยืนอยู่ข้างกัน


“เดี๋ยวพี่กลับเอง นายอยู่เป็นเพื่อนคุณแบคฮยอนเถอะนะ เซฮุนนา” เอ่ยบอก และเหมือนชั่วอึดใจหนึ่งที่ต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเซฮุน ความรู้สึกที่อ่านไม่ออกของเซฮุน ทำให้ลู่หานไม่กล้าขยับ ไม่กล้าทำอะไร


หรือแม้แต่...คาดหวังกับมัน


“...พี่...แน่ใจใช่ไหมครับว่ากลับคนเดียวได้”


อา... ถ้อยประโยคเหล่านั้น กลับทำให้การหายใจติดขัดกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง มองน้อง จับจ้องทุกอย่างที่เป็นอีกฝ่าย และ...เขาก็ยังคงเป็นลู่หานที่มีแต่รอยยิ้มให้น้องเหมือนเดิม


“อื้อ...สบายมาก ดูแลคุณแบคฮยอนเถอะ” ตอบรับเต็มเสียง พลางตบบ่าคู่สนทนาเบาๆ


เขาไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ไม่ได้ฝืดฝืน หรือต้องฉีกยิ้มหลอกลวงให้ทั้งที่หัวใจเจ็บปวด ตรงกันข้าม...ลู่หานรู้สึกแบบนั้นจริงๆ – เป็นความโล่งใจจากคำตอบตรงไปตรงมา คุณเข้าใจแน่นอน ไม่มีใครอยากได้ยินคำโกหกจากคนสำคัญหรอก  มองตามร่างเล็กที่ถูกให้เข้าไปนั่งรอ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจ้องมองชายหนุ่ม ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม


“เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะ เซฮุนนา” โบกมือให้ และก้าวกลับออกมา แต่ว่ายังไม่ทันพ้นรั้วบ้าน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นเตือนว่ามีข้อความเข้า

 


– ถึงหอพักแล้วส่งข้อความมาบอกผมด้วยนะครับ –


 

เอ๋... ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง มันมาจากคนที่ยังคงยืนมองเขาอยู่ตรงหน้าประตู


“ทำขนมไว้ให้ในตู้เย็นน่ะ ห้ามกินคนเดียวจนลืมแบ่งให้คุณแบคฮยอนนะเซฮุนนา”


หันกลับไปยิ้มให้ ลู่หานไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้นหรอก น้องเป็นห่วงเกินไปแล้ว


ปิดประตูรั้วคืนกลับให้อย่างเงียบเชียบ แล้วก็เดินจากมาตามทางซึ่งทอดยาวตรงไปถึงถนนใหญ่ มีรถประจำทางหลายคันที่จะพาลู่หานกลับไปถึงหอพักได้ ฮัมเพลงเบาๆ แต่ก้าวต่อไปอีกนิดเดียวก็กลับหยุดยืนนิ่ง พลางยกเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาพิมพ์อะไรยุกยิก

 


– เข้าบ้านได้แล้ว คุณแบคฮยอนรออยู่นะ –

 


– รีบๆ ขึ้นรถแล้วบอกผมก็พอ –

 


อ่านมันแล้วก็ได้แต่อมยิ้มนิดๆ ลู่หานไม่ได้พิมพ์อะไรกลับไปอีก เขาเก็บมันลงกระเป๋า และเริ่มออกเดินอีกครั้ง ห่างไปทุกทีๆ แต่รอบๆ บ้านของเซฮุนน่ะเงียบสงบมาก นอกจากเสียงฝีเท้าของตัวเอง คนหน้าหวานก็ไม่ได้ยินอะไรอีก


ไม่ได้ยิน...แม้แต่เสียงปิดประตูบ้าน ที่ควรจะดังขึ้นตั้งนานแล้ว


แบบนี้เดินให้เร็วขึ้นอีกนิดดีกว่าเนอะ บอกกับตัวเองพลางยิ้มหวานให้ท้องฟ้า และยกมือขึ้นแตะที่อกด้านซ้าย

 


ถ้ายังไม่เหนื่อยเกินไป ช่วยเต้นไปกับเขาอีกนิดนะหัวใจ






TBC*





กลับมาแล้ว...
ขอโทษที่หายไปหลายวันน้า
ขอบคุณมากๆ นะคะ สำหรับทุกคอมเมนต์และการสกรีมแท็กเมื่อตอนที่แล้ว
น่ารักที่สุดเลย รี้ดคือความภาคภูมิใจของเราเสมอเลยค่ะ

แวะมาคุยกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กนะคะ

รักมากๆ เลยน้า.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2932 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 18:05
    แสดงว่าตอนนี้เริ่มเหนื่ิิอยแล้ว แต่ยังรับไหวอยู่??
    #2,932
    0
  2. #2910 TheCottonx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:57
    โอ้ยแบคนี่ยังไงห้ะ ชักจะเกินไปแล้วนะ
    #2,910
    0
  3. #2873 natchananjulklum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 19:14
    ถ้าเป็นลู่นี่จะปลิวไปอย่างไว
    ลำไยเเบคเแนไรอีกห๊าา
    เซฮุน-ก็งี้ตลอด
    #2,873
    0
  4. #2858 GXB-7127 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:59
    แบคเปนไรมากมั้ยลูกมาคุยกะแม่นี่มา ไม่ต้องรบกวนเซฮุนนะลูกนะ บ่อยไปละ เดะขโมยชานยอลซะเลยนิ หยั่กดั่ยพี่เข้าจังค่ะไรททททท์
    #2,858
    0
  5. #2841 เนเน่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 02:11
    เหมือนมีความสุขไม่สุดไงไม่รู้อ่ะมันหม่นๆว่าแต่แบคนี่ไม่มีเพื่อนอ่อ
    #2,841
    0
  6. #2827 LowitLowit (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 01:10
    ลู่น่าจะนอยด์ๆบ้างแหละ แต่พยายามทำตัวร่าเริงตลอดเวลา สงสารพี่ลู่
    #2,827
    0
  7. #2797 Nagono (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 19:53
    คนที่ฮุนเคยชอบต้องเป็นแบคแน่ ลู่นี่เหมือนจะเข้มแข็งแต่ก็อ่อนแอมากเลยนะ
    #2,797
    0
  8. #2777 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:34
    กำลังไปด้วยดีแท้ๆเยย
    #2,777
    0
  9. #2754 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 21:51
    ทำไมเวลาเซฮุนกับลู่หานกำลังไปได้ด้วยดีแท้ๆแต่กลับมีแบคฮยอนมาเป็นก้างเสมอ?? เสียใจมาจากพี่ชานล่ะสิแล้วพอไม่มีที่พึ่งก็กลับมาหาเซฮุน สงสารลู่อ่ะตอนนี้ ความรู้สึกของลู่คงจะน้อยใจและแอบเจ็บนะแต่ก็พยายามทำตัวเองให้ร่าเริงอ่ะคิดเสมอว่ามันไม่มีอะไรแต่จริงๆแล้วมันมี ถ้าหัวใจมันแบกรับไม่ไหวก็พอนะลู่ เหนื่อยก็พัก ^^
    #2,754
    0
  10. #2732 Tongdchr (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:32
    เปลี่ยนใจละ พี่ชานง้อน้องเถอะค่ะ แบคก็หายโกรธพี่เค้าน้า พี่เค้าไม่ได้ตั้งใจจจ ไปอยู่ด้วยกันน้า ปล่อยอีกคู่เค้าอยู่ด้วยกันน้า
    #2,732
    0
  11. #2704 Rabbit_Fujoshi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:39
    แอบหน่วงอ่ะ ดีใจนะที่เซห่วง แต่ก็แบบ
    #2,704
    0
  12. #2691 นมสด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:00
    ฮุนก็เป็นซะเเบบนี้
    #2,691
    0
  13. #2641 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 13:54
    เรื่องเมื่อคืนนี่for nothing เลยนะเนี่ยยย ลู่จำไม่ได้เลยยยย สงสารรรร ลู่นี่ดีเกินไป เน๊าะ ร่าเริ่งตลอดเวลา สงสารแบคนะ อิพี่ชานต้องเ-้ยมากแน่ๆ ถึงทำแบตเป็นแบบนี้ แต่ทำไมต้องเป็นเซฮุนที่เป็นคนปลอบ ไม่เข้าใจ
    #2,641
    0
  14. #2608 Pinkuplatong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 19:21
    เฮ้อมม ทำไมลู่จำมะได้ เสียดายแทนนะคะ ฮุนก็คงไม่พูดหรอก สมน้ำหน้าที่ดันหลับแล้วตื่นมายังจำมะได้อีก

    ฮือออ ลู่เป็นคนดีเกินไป เห็นแก่ตัวมั่งดิ
    #2,608
    0
  15. #1906 kawoat4124 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 03:54
    อีแบคนี่อ่อนปวกเปียกอะไรนักหนาลำ
    #1,906
    0
  16. #1757 FlocaLOR (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 16:28
    =_= หงุดหงิดแบคฮยอน.....สนับสนุนให้เฮียชานยอลมาเคลมลู่ไปค่ะ! ป้าจิไม่ทน!!
    #1,757
    0
  17. #1679 veszhezaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 03:21
    ทำไมสงสารลูก ฮุนคงไม่คบเพราะแบคช้ะ ไม่เกี่ยวเนอะรักลู่ใช่มั้ยตอบเส่ะ ฮุน ตอบ อย่าทำร้ายใจยัยนู๋นะ
    #1,679
    0
  18. #1486 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 22:46
    เสี่ยวลู่อ่าาาาาาา แบคฮยอนนาาาาา
    #1,486
    0
  19. #1206 Audaidaj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 01:00
    หวงเค้าก้อบอกเซ่เซฮุนนา^^
    ว่าแต่ชานยอลยทำไมทำตัวมีปัญหาจังแบคฮยอนร้องไห้มาหาน้องตลอดเลยอ่ะ
    #1,206
    0
  20. #1186 momaijung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:15
    ถ้าจะยืนรอขนาดนั้นเดินไปส่งเลยสิ เลาไม่ว่าหรอกจริงๆนะ><
    #1,186
    0
  21. #1183 Yupin Injhai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 12:43
    ไรท์มาต่อน้า ค้างมาก
    #1,183
    0
  22. #1138 worldissuck (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 18:39
    เผลอเข้ามาอ่าน แล้วแบบ.. หลงรัก ชอบลู่ตอนนี้จัง ชอบประโยคสุดท้ายมากด้วย55555 รออ่านน้า มาต่อเร็วๆนะ
    #1,138
    0
  23. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 16:31
    พี่ลู่คะเจ้บไหมเนี่ยครั้งเเรก ตอนนี้มุ้งมิ้งมากกก ใครก้ได้เอาโคล่าให้พี่ลู่อีกทีเถอะะะะ
    #1,137
    0
  24. #1136 ลูกหมี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 00:11
    ฮื่อ เขินแทนน้องฮุน กรี๊ดด สกิลความสงสัยทำให้น้องเขินน ชอบจังง เอาอีกๆ ยัยลู่เอาอีกก 55555555

    เกือบดีแล้วจริงๆ แต่ยัยลู่ไม่เศร้าเราจะไม่เศร้าตามยัยลู่ แต่ข้องใจมาก คือแบคร้องไห้ตลอดแล้วทำไมทุกครั้งต้องมาหาน้องฮุน แล้วพิชานนี่แย่มากเลยใช่มั้ยยังไง ก็อาจจะใช่เพราะตอนอยู่กับยัยลู่ชอบเกาะแกะ แต่ก้นิสัยดูโอเคมั้ย โอ้ยย แต่ชอบมากที่น้องฮุนยืนส่งเอาจริงๆเดินตามเลยมั้ยพ่อคุณ ฮื่อ
    #1,136
    0
  25. #1135 Pui_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 22:30
    ถ้าเป็นห่วงเค้าขนาดนั้นก็ไปส่งเลยสิ!!!
    #1,135
    0