[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 13 : CHAPTER 12 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    7 เม.ย. 59




CHAPTER 12

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

“ยืนนิ่งๆ ก่อนครับ”


ได้ยินมาเป็นร้อยรอบ ถูกดุไปอีกหลายร้อยหน ...หรืออาจจะมากกว่านั้น ลู่หานไม่มั่นใจ ไม่ใส่ใจ และไม่อยากจะสนใจ ก็ตอนนี้น่ะ...


“อย่าเพิ่งหลับสิครับ ถอดรองเท้าก่อน”


เวลาง่วงเซฮุนทำอะไรอ่ะ ดู AV โนมโตๆ อ๋อ?


ขมวดคิ้วตั้งคำถาม ขณะซุกตัวเข้าหาผนังเย็นเฉียบ พยายามปรือตาขึ้นมองร่างสูง ที่นั่งจัดการความเรียบร้อยของตัวเองอยู่ข้างๆ ลู่หานรู้...เขาควรรีบเปลี่ยนเป็นสลิปเปอร์ จะได้เข้าไปภายในหาที่จับจองทิ้งตัว แต่...


สะลืมสะลือ เหมือนภาพสุดท้ายที่เห็น คือใบหน้าหล่อจัด พร้อมกับการขยับตัวเข้ามาหาใกล้ๆ


“ไม่เอา!” ลู่หานร้องออกมา พลางรีบหดขาเข้ามากอดไว้ – ตื่นแล้ว ตื่นเลย ตื่นก็ได้


ใครจะไปนึกล่ะว่าน้องจะใจดี เอื้อมมือมาช่วยเหลือเขาอย่างไม่นึกรังเกียจ ไม่นะ ไม่เอา ไม่ ไม่ ไม่...


ปัดมือที่ยื่นเข้ามาหาอย่างไม่ใยดี พร้อมโบกมือไล่น้องให้ไปพ้นๆ ลู่หานทำเองได้ ก้มหัวหนักๆ ลงไป เกือบหน้าทิ่มจูบพื้นตั้งหลายรอบ รองเท้านี่ก็ไม่ได้เป็นใจช่วยให้อะไรเร็วขึ้นเลย


เป็นภาระ...ต่อว่ามันพลางสะบัดขาแรงๆ จนสิ่งเกะกะน่ารำคาญกระเด็นกระดอนหลุดออกไปจากเท้า


พอ จบ เสร็จ จะไปนอนแล้ว... ขยี้ตาและอ้าปากหาวกว้างๆ ขณะลุกขึ้นเดินเข้าไปข้างใน ปล่อยให้อีกคนดูแลความเรียบร้อยและความปลอดภัยของของประตูบ้าน ส่วนเขาน่ะเหรอ ก้าวฉับๆ ตรงไปคุ้ยตู้เย็นอย่างไม่ลังเลเลยทันที


“อย่าดื่ม!” เสียงทุ้มร้องห้ามมาแต่ไกล จนคนหน้าหวานหันมามอง บึ้งตึงนิดหน่อยเหมือนเด็กน้อยโดนขัดใจ ...จากนั้นก็ยกขึ้นกลืนรวดเดียวแทบหมดกระป๋อง


ดีนะที่เซฮุนตรงเข้ามาแย่งมันออกไปจากมือได้ทัน ...ล่ะมั้ง...


“งื้อ...เอาโคล่าของเรามานะคนใจร้าย” ยื้อแย้ง ก่อนจะถูกตวัดมองด้วยดวงตาคมกริบ ที่เฉียบขาดจริงจัง


“ถ้าดื้อผมจะตี” เซฮุนยื่นคำขาด และหันไปรินน้ำเย็นใส่แก้วให้เขา ที่ได้แต่ยืนบ่นหงุงหงิงในลำคอแทน


ใครดื้อ? ลู่หานแค่หิวน้ำ อยากดื่มอะไรเย็นๆ หวานๆ ก็เท่านั้น ทำไมต้องดุด้วย


ขมวดคิ้วงอแงไม่พอใจ ก่อนจะถูกจูงพาไปยังห้องซึ่งอยู่ไม่ไกล และแค่ได้เห็นเตียง คนตัวเล็กก็รีบทิ้งทุกอย่าง พร้อมกระโจนใส่อย่างยินดี


ไม่ได้เมา แค่ง่วง เสี่ยวลู่ง่วงนอน จบนะ...


กลิ้งไปกลิ้งมาสามตลบ และหยุดที่การนอนแผ่หลาตรงกลางเตียง ดวงตาใสๆ เอาแต่จ้องมองเพดานสีขาวข้างบนเฉยๆ และไม่ได้สนใจเซฮุน ที่ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้อีกต่างหาก


เหมือนความทรงจำหายไปเป็นช่วงๆ เลยแฮะ บอกกับตัวเอง ที่จำได้ไกลสุดคือ... เซฮุนคุยอะไรก็ไม่รู้กับคยองซู แล้วเขาก็ถูกพามาที่นี่ –  บ้านของเซฮุน ห้องนอนของเซฮุน เป็นเวลาอื่นลู่หานคงดีใจกระโดดโลดเต้น เดินสำรวจทุกซอกทุกมุมให้จุใจไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาง่วง ตามันจะปิด ให้น้องใส่แต่กางเกงว่ายน้ำมาอวดกระบอกไฟฉายอันเท่าบ้าน เขาก็ยังอยากจะนอนท่าเดียวอยู่ดี


นัยน์ตากวางคู่สวยปรือลงทีละนิด ใกล้หลับไปเต็มที หากไม่ติดตรงเสียงประตูห้องที่ถูกเปิดออก ปลุกประสาทสัมผัสทั้งหมดให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง


โอเซฮุนกับกะละมังน้ำอุ่นใบโต... ลู่หานขยับตัวทำท่าจะลุก แต่น้องกลับย่อตัวลงมานั่งข้างเตียง พร้อมใช้ผ้าขนหนูเนื้อนิ่มซับลงมาตรงข้างแก้มและหน้าผากของเขาแผ่วเบา


“ปวดหัวไหมครับ” – หงึ...ส่ายหน้า


“มึนไหม อยากอาเจียนหรือเปล่า” – ก็ไม่อีก


ทำตาปริบๆ ยามมองตอบอีกฝ่าย เขาไม่รู้ตัวหรอก ว่าตอนนี้ตัวเองน่ะเหมือนเด็กน้อย ที่กำลังให้ความสนใจกับอะไรบางอย่างด้วยดวงตาใสแจ๋วบริสุทธิ์ – ทั้งหมดเป็นเซฮุน เป็นแค่โอเซฮุนที่เข้ามาครอบครองทุกพื้นที่ในดวงตา ความรู้สึกสึก... และมันอาจกำลังค่อยๆ ซึมซาบลงไปในหัวใจอย่างเชื่องช้าด้วย


สีหน้าของน้องมักเรียบนิ่งเสมอ ลู่หานอ่านคนไม่เก่ง เขาเดาความคิดของชายหนุ่มไม่เคยออกเลย แต่ว่า...ทุกครั้งที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองมา และไม่มีอาการขมวดคิ้ว กับเวลาที่ได้ยินเสียงทุ้มลึกอ่อนโยน เล็ดออกจากริมฝีปากได้รูปตรงหน้านั้น... ขอคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหม ว่าอย่างน้อยก็ยังไม่เบื่อที่จะต้องอยู่ด้วยกัน


เม้มริมฝีปาก... แต่วันนี้เซฮุนต้องเหนื่อยแน่ๆ ตลอดเวลาที่นั่งรถประจำทางมาด้วยกัน ชายหนุ่มต้องคอยดูแล คอยดุเขามาตลอด – หรือบางที...ลู่หานอาจจะดื้อดึงจริงๆ ก็ได้นะ


พรุ่งนี้ตื่นแล้วจะลุกขึ้นมาขอโทษนะ เซฮุนนา...


ยกมือขึ้นมาช้าๆ แตะลงไปข้างแก้มของคนตรงหน้า ลากปลายนิ้วแผ่วเบา ซึมซับทุกความรู้สึกสัมผัส ยามที่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ยามที่ไม่มีใครมารบกวน สบประสานสายตาเข้าด้วยกัน นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนเวลาในตอนนี้ทั้งหมดเป็นของคนทั้งสอง และ...มือข้างนั้นของลู่หานถูกอีกฝ่ายกุมเอาไว้


...อุ่นจัง บอกตัวเอง และดวงตาของเซฮุนในตอนนี้กำลังทำให้ลูกกวางใจเต้นเร็ว จนได้แต่กัดริมฝีปาก


ลู่หานไม่ได้เมานะ แค่ง่วงนอน แต่ว่าตอนนี้ตื่นแล้วนะ – ตื่นเต็มตาและพร้อมที่จะรับรู้ เพราะฉะนั้น...


คนตัวเล็กกลั้นหายใจ ทุกอย่างคือความท้าทายเล็กๆ ก่ำกึ่งกับความน่าทดลองหรือปล่อยผ่าน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นคู่นั้น รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีลุกพรวดขึ้นในทันที!


ไม่มีความเกรี้ยวกราดรุนแรง จะมีก็แต่...กว่าจะรู้ตัว เขาก็เผลอดึงร่างสูงให้ลงมานอนด้วยกัน และพลิกกลับมาทับอยู่ด้านบนแทน ภายในระยะเวลาเพียงแค่เศษเสี้ยววินาที


นัยน์ตากวางเบิกโต ระริกไหวรุนแรง ไม่ต่างจากหัวใจที่กำลังทำงานอย่างหนัก ดีเกินไป...จนเลือดที่สูบฉีดทำให้ร่างกายร้อนไปหมด โดยเฉพาะที่ใบหน้า และได้แต่กำมือแน่น ไม่กล้าขยับเขยื้อนๆ ไปไหน


ไม่ได้กลัวเซฮุนโกรธ ไม่ได้กลัวถูกดุ หรือกลัวว่าจะต้องถูกตีจริงๆ เพราะมันก็แค่...


ใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงอากาศกั้น จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลงมา มากกว่านั้นคือ...


ปลายจมูกที่แนบชิด กับริมฝีปาก...ที่หากขยับ มันคงได้สัมผัส และรับรู้ถึงความหอมหวานในครั้งแรกของกันและกันได้ทันที


(ต่อ)


“เล่นอะไรครับ”


คำถามนุ่มหูยิ่งทำให้ใจสั่น ดวงตาคมกริบที่มองมาตรงๆ ไม่เพียงแค่มีผลต่อหัวใจ แต่เหมือนปอดของลู่หานก็ทำงานผิดปกติไปด้วย คนตัวเล็กกัดริมฝีปาก กลั้นหายใจ ไม่เคยนึกเลยว่าเซฮุนจะมีผลต่อความรู้สึกมากขนาดนี้


“...เราไม่ได้เล่น” คำตอบนั้นเบาหวิว และสั่นเครือไม่มั่นคง สองมือที่วางทาบอยู่บนแผงอกแกร่งเผลอกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว “ทำไมถึงเมินเรา”


ถึงจะประหม่าแค่ไหน คนหน้าก็ยังคงเป็นกวางน้อยจอมดื้อดึงเสมอ “...เราทำอะไรผิด ทำไมถึงชอบใจร้ายกับเรา เซฮุนนา”


ตัดพ้อ และดวงตาคู่สวยสะท้อนถึงแววเจ็บปวดผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง


ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาทำเพียงจ้องมองลู่หานนิ่งๆ ...นิ่งมาก จนมองเส้นสายแห่งอารมณ์ไม่ออกเลย พักหนึ่งที่ทุกอย่างเงียบไป แต่แล้วการเคลื่อนไหวของเซฮุน ก็กลับทำให้หัวใจของเขาทำงานผิดจังหวะอีกครั้ง


ไม่มีคำพูด มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาสัมผัสข้างแก้มของเขาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเลื่อนเลยไปตรงรอยแดงใต้ผมม้า นวดคลึงให้เบาๆ พลางดึงพลาสเตอร์ลายการ์ตูนออก ไวเกินกว่าจะตั้งตัวทัน ชายหนุ่มโน้มท้ายของลู่หานลงต่ำ และ...


จุ๊บ...


งื้อ~ ร้องครางในใจ เมื่อริมฝีปากได้รูปกดน้ำหนักลงมาตรงหน้าผาก นิ่งนาน หนักแน่น จนไม่กล้าหายใจ


“หัวใจเต้นแรงเกินไปหรือเปล่าครับ” คำถามนั้นทำให้ลู่หานสะดุ้ง ทำตาโตพลางรีบเด้งตัวออกตามสัญชาตญาณ แต่...มือของน้องกลับรั้งเอวเขาไว้ แน่นกระชับไม่ยอมให้ขยับหนี “ไม่อยากได้คำตอบหรือยังไงถึงหนีผมแบบนี้”


“...ไม่อยากแล้ว” ก้มหน้างุด ลู่หานไม่กล้ามองตาอีกฝ่าย ที่ทำเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังเย้าแหย่เด็กน้อย โอเคเขายอมรับอย่างตรงไปตรงมา ...เขินอ่ะ


“จะไม่ให้โอกาสผมแก้ตัวเลยว่างั้น?” เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะ เซฮุนบีบแก้มของเขาเบาๆ พลางประคองหน้าให้หันกลับมาสบตา และแน่นอน...ว่านอกจากหัวใจจะทำงานหนักแล้ว ลู่หานก็พ่ายแพ้ไปตามระเบียบ “ผมไม่ได้เมินพี่ แต่คิดว่าทั้งพี่และผมเราควรมีเวลากับตัวเอง และคิดอะไรให้รอบคอบมากกว่านี้”


“รอบคอบอะไรเหรอ” เอ่ยถามใสซื่อ พลางเอียงคอทำตาแป๋วกลับไป สื่อชัดเลยว่าไม่เข้าใจความหมายโดยนัยที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ และน้องยังไม่ได้ตอบกลับมา นอกจากจ้องมองเขานิ่งๆ อีกพักใหญ่


“รู้จักกับปาร์คชานยอลได้ยังไงครับ” อีกครั้งทำลู่หานเหมือนจะงุนงงตามไม่ทัน


“คุยกันตอนงานวันเกิดจงอิน”


“สนิทไหมครับ” ถูกถาม และใบหน้าหวานส่ายไปมา “เคยจูบกัน หรือทำอะไรมากกว่านั้นไหม?”


ห๊ะ... ทำตาโต แล้วก็รีบสั่นหัวรุนแรง บ้าาาาา...เค้าเก็บซิงไว้ให้ตัวคนเดียวไม่รู้หรอ


ช้อนสายตาขึ้นมอง พลางห่อไหล่นิดๆ “ไม่เคยจริงๆ เซฮุนเชื่อเรานะ”


พูดออกไปแล้วก็ลืมตัวกลั้นหายใจตามนิสัย เหมือนลุ้นระทึกไปกับคำตอบ ที่ไม่เคยเดาทางได้เลยจริงๆ ...ว่าเซฮุนจะยอมรับ หรือว่าปฏิเสธ


“อย่าให้มันจูบอีก” – เอ๋?!


“ถ้ายังบอกว่าชอบผม ก็อย่าให้มันจูบอีก คนอื่นด้วย พี่เข้าใจชัดใช่ไหมครับ” เซฮุนเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมด้วยดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นที่จริงจัง และคนเมารีบพยักหน้ารับทันที “เข้าใจว่าอะไรครับ?”


“ห้ามให้คนอื่นจูบนอกจากเซฮุน” นัยน์ตากวางใสแจ๋วสะท้อนภาพของชายหนุ่มชัดเจน แก้มของลู่หานแดงเรื่อ แต่เขาอยากรีบตอบ กลัวน้องจะโกรธ หรือเปลี่ยนใจไล่เขาอีก – คราวนี้ลู่หานอาจจะต้องดื่มโคล่าหมดทั้งโลกก็ได้นะ


มองเห็นริมฝีปากได้รูปขยับเป็นรอยยิ้มนิดๆ ใบหน้าหล่อจัดเหมือนมีเค้าแววพอใจ แต่ลู่หานก็ยังลังเล เขาอาจจะง่วงจนตาฝาดไปหรือเปล่านะ ปรือตาลงนิดๆ ยิ่งได้ใกล้ชิด เซฮุนก็ยิ่งดึงดูดให้เข้าหามากเหลือเกิน


“จูบได้ไหม” หลุดคำพูดออกมาแผ่วเบา มันน่าไม่อายลู่หานรู้ แต่เขาอยากรู้มากว่านั้น


ริมฝีปากของเซฮุนจะเป็นยังไง จูบของเซฮุนจะหวานไหม และตัวเขาเองจะใจเต้นแรงแค่ไหน ...หรือจะหยุดหายใจไปเลยเพราะจูบแรกที่ไม่เคยได้ลองมาก่อน


“...เรา...จูบเซฮุนได้ไหม” ลองถามซ้ำ อย่าถามนะว่าตอนนี้หัวใจกับปอดของลู่หานสบายดีไหม “ก็เซฮุนไม่ให้เราจูบกับใคร แบบนี้...เราจูบกับเซฮุนได้หรือเปล่า”


ประโยคที่พูดออกมาช่างใสซื่อ บริสุทธิ์ และปราศจากอะไรเคลือบแฝง เซฮุนหัวเราะในลำคอ พร้อมขยับตัวเล็กน้อย แต่ลู่หานกลับพยายามทำใจกล้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ


แนบชิด สัมผัส หลอมรวมลมหายใจ และ...


กลิ่นของน้องหอมมากเลย ลู่หานหลับตา ขณะแตะริมฝีปากสีสวยของตัวเองลงไป


จูบแรก...จูบแรกของลู่หานเป็นของเซฮุนโดยสมบูรณ์แบบ


ถ้าถามว่าหวานไหม เขาเองก็บอกไม่ถูกเท่าไหร่ ตามประสาคนไม่เคยมีภาคปฏิบัติของจริงมาก่อน มันค่อนข้างทุลักทุเล เงอะงะไปบ้าง แต่...ใครจะยอมให้เสียชื่อผู้เชี่ยวชาญกันล่ะ


ค่อยเพิ่มน้ำหนักและการรุกล้ำ ทุกอย่างเป็นไปตามทฤษฎี ในขณะที่มือสองข้างค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาตามไหล่กว้าง แผงอกแน่น และ...จัดการปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของชายหนุ่ม ด้วยความใจกล้าที่มากขึ้นไปอีก


เลื่อนริมฝีปากไปตรงข้างแก้ม สันกราม เรื่อยลงมาตรงลำคอ ผ่านมาตามแผงอก ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามแบบฉบับผู้ชายรักสุขภาพ ลู่หานกดจูบลงตรงหัวใจ และเซฮุนไม่ได้ขัดขืน ทว่ากลับสอดมือเค้าไปใต้เสื้อของเขา เพื่อเค้นคลึงตรงช่วงเอวเบาๆ


“สตาร์ทเครื่องให้ผมด้วยนะ” คำพูดนั้นทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้ง เงยหน้ากลับขึ้นมา พร้อมขมวดคิ้วนิ่วหน้า


“เดี๋ยวเถอะเด็กแก่แดด” ลู่หานดุ เขินก็เขิน ยังต้องมาเผชิญกับสายตาทะเล้นซุกซนนั่นอีก – เพิ่งรู้วันนี้เองว่าโอเซฮุนของเขา ไม่ใช่น้องแว่นเด็กเนิร์ดธรรมดา ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยแบบนั้น ชายหนุ่มแอบซ่อนอะไรไว้ตั้งมากมายเลยล่ะ


“ผมอายุจะยี่สิบแล้วนะ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย “ของแบบนี้มันเรื่องปกติ อย่าบอกนะครับ...ว่าพี่ไม่เคย”


ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย แต่ประกายเจ้าเล่ห์ที่แฝงฝังกลับเด่นชัด ลู่หานลนนิดๆ และเลือกทุบอีกฝ่ายคืนไปเบาๆ เพื่อปิดความรู้สึกที่แท้จริง – เดี๋ยวจะแสดงให้ดูว่าเสี่ยวลู่เป็นคนจริงขนาดไหน


ไล้ฝ่ามือทั้งสองข้างไปตามลอนหน้าท้อง แกล้งใช้เล็บข่วนเบาๆ แต่มันกลับปลุกเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี และมาหยุดอยู่ตรงตะขอกางเกง ที่เขาต้องผ่านมันไปให้ได้


ตีมือตัวเองได้ไหม สั่นจังเลย กัดริมฝีปากข่มความรู้สึก หลับตาแน่นปี๋ พร้อมกลั้นหายใจดึงทุกอย่างลงมา!


หู้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!


นัยน์ตากวางคู่สวยเบิกกว้างแทบถล่น พร้อมใจเต้นแรงหวั่นไหวไปกับ...


กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จ้องนิ่งๆ เนิ่นนานอย่างไม่รู้ว่าต้องทักทายกับมันยังไงดี แม้แต่ตอนกำลังยื่นมืออกไปข้างหน้าสัมผัสมันช้าๆ


เลามาดีนะนาย... แตะปลายนิ้วลงไป ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความอุ่นร้อน แต่...


ไม่รอบอ่ะ... มือเดียวถ้าจะไม่เวิร์ค


อีกทีๆ... คราวลองใช้สองมือ และมันเป็นอะไรที่...ดีขึ้นมานิดนึง


สูดหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะเริ่มขยับข้อมือขึ้นลงช้าๆ กดน้ำหนักลงสลับผ่อนคลายเป็นจังหวะ ทำตามที่เคยอ่านมาในหนังสือ และได้แต่หยุดสายตาเอาไว้ที่มือของตัวเอง ลู่หานไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเซฮุน เขาเขินอายเกินกว่าจะทำแบบนั้น – ถ้าตรงนี้มีโคล่า ลู่หานจะกินมันเข้าไปทั้งกระป๋องเลยจริงๆ นะ


ใจสั่นทุกครั้งที่เห็นหน้าท้องของชายหนุ่มหดเกร็ง – มันแสดงถึงความพอใจ ที่ลู่หานต้องทำมากขึ้นๆ เรื่อยๆ แต่ต้องผงะ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกระซิบแนบข้างใบหู และมีลมหายใจอุ่นๆ คลอเคลียอยู่ข้างแก้ม


“ใช้ปากด้วยสิครับ”


“หวา!!


“พี่ลู่หาน!” เซฮุนเรียกเขา แต่คว้าตัวไว้ไม่ทำ เพราะร่างบางตกใจจนเผลอผงะถอยหลัง เสียหลักหงายหลังตกเตียงไปเรียบร้อยแล้ว


“ไม่เป็นไร” โบกมือพร้อมลุกขึ้นนั่ง มันไม่เจ็บหรอกคุณ เพราะความจริงลู่หานยังมึนงงอยู่เลยด้วยซ้ำ “เราโอเค”


เอ่ยย้ำ พลางปีนกลับขึ้นมาบนเตียง พร้อมกับเอาแต่จับจ้องที่...


กระบอกไฟฉาย กระบอง...หรืออะไรดีอ่ะ

ไม่กล้ากะพริบตา มองมันอยู่แบบนั้นราวกับกำลังจะสื่อสารกันด้วยภาษาบางอย่าง – ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย จริงๆ ลู่หานก็ไม่มีอะไรจะพูดกับมันนะ แล้วก็เหมือนอีกฝ่ายนอกจากชี้หน้าเขาแล้ว ก็ไม่เห็นจะทักทายอะไรกลับมาเลย


เม้มริมฝีปาก ทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้ ทว่า มือใหญ่กลับเอื้อมมาแตะที่ข้างแก้มของเขา ร่างบางสะดุ้ง และถูกรั้งเอวเข้าไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตัวของอีกฝ่าย


“เด็กน้อย” เซฮุนเกลี่ยผมให้เขา พลางหัวเราะนิดๆ


“เราเป็นพี่นะ” เถียงกลับ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร เขาอ่อนไปทั้งใจตลอดล่ะ เวลาอยู่ต่อหน้าดวงตาสีเข้มคู่นี้


“ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วล่ะ” เสียงทุ้มนุ่มหูเอ่ยกระซิบ ยามจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา เหมือนกำลังรื้อค้น มองหาบางอย่างที่ลู่หานก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้เพียงอย่างเดียว ตอนนี้เขาหายใจลำบากเหลือเกิน “พี่คยองซูห้ามพี่ดื่มโคล่าเพราะกลัวจะเมา หรือว่า...”


เซฮุนยิ้มมุมปาก พลางค่อยๆ ถอดแว่นตาออกช้าๆ วินาทีนั้นเหมือนทึกอย่างหยุดนิ่ง เป็นภาพที่น่าหลงใหลจนไม่กล้าละสายตา ลู่หานถูกเสน่ห์ของเซฮุนเล่นงานเข้าแล้วล่ะ เกร็งร่างกายนิดๆ ยามถูกประคองใบหน้าเอาไว้ ก่อนที่จะ...


ชายหนุ่มหันกลับไปหยิบบางอย่างตรงหัวเตียง – กระป๋องโคล่าก่อนหน้า เขายกมันขึ้นดื่ม และโอบกระชับลู่หานเข้ามาประกบริมฝีปาก





__________________________________________
 

CUT* (◍•ᴗ•◍)


__________________________________________




TBC*





มาต่อแล้วค่ะ
หวังว่าจะชอบกันน้า
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ 55555555555555555555

แวะเติมกำลังใจ และพูดคุยกันที่คอมเมนต์กับแท็กนะคะ

เลิฟยูว.


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2909 TheCottonx (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:50
    โอ้ยยเสี่ยวลู่ลูกจะทิ้งเซไว้แบบนี้ไม่ได้นะ55555555
    #2,909
    0
  2. #2893 Parkjimin19 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:18
    ว๊ายยยยนกกกก จิ๊บบบบ
    #2,893
    0
  3. #2872 natchananjulklum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 17:40
    อ่าวเห่ยยยย อ่าววววววว
    มางี้เลยอ๋ออออออ
    จิ๊บเลยจ้าาาาจิ๊บๆ -/////-
    #2,872
    0
  4. #2853 Namtao07 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:55
    หว๊ายยยยยยนกอ่ะ จิ๊บบบบบบบยบบบบ เสร็จแล้วทิ้งเลยอ่ะ ถถถถ พี่ลู่หานทำแบบนี้ น้องเซฮุนก้อเมื่อยมือเลยดิ 5555
    #2,853
    0
  5. #2796 Nagono (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 19:40
    เซคนนกก555
    #2,796
    0
  6. #2753 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 20:37
    ........ว๊ายยยยย นกอ่ะเซฮุนทำไงดีหว่าาาา น่าสงสารเนอะ พี่ลู่นะพี่ลู่ 555555555555555
    #2,753
    0
  7. #2731 Tongdchr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:14
    ไงล่ะฮุน นกไปค่ะ 55555555 ตลกพี่ลู่ ทิ้งไว้กลางทางมาก พี่ปั้ปต้องหลั่งน้ำตา 555555
    #2,731
    0
  8. #2690 นมสด (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:59
    อร้ายยย หืัมมมมม
    #2,690
    0
  9. #2673 riddle_girl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 20:17
    มันมาถึงจุดนี่ได้ยังไงจุดที่มีคำว่าคัท
    #2,673
    0
  10. #2640 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 13:38
    กำ สงสารอิฮุนนกซะงั้น 555555 อิพี่ลู่ พอได้ปล่อยก็หลับซะงั้น อิฮุนนี่ก็ไม่เบานะ เสือชัดๆ ช่ำชองงงงงงงง
    #2,640
    0
  11. #2607 Pinkuplatong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 19:08
    ลู่ทำไมหลับ ฮื้อ น้องเซ รุนแรงกับใจมาก
    #2,607
    0
  12. #1905 kawoat4124 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 03:43
    หลับบบ55555555
    #1,905
    0
  13. #1809 chittayapornfang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 16:38
    ฉากคัทหาได้ที่ไหนนนนน
    #1,809
    0
  14. #1750 Thitap3 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:16
    หาฉากคัทไม่เจอง่าใครรู้บอกทีค่าาา
    #1,750
    0
  15. #1678 veszhezaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 02:52
    เซฮุน ไม่ใส ว่ะ
    #1,678
    0
  16. #1483 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:09
    เหมือนได้ยินเสียงนกร้อง5555555555
    #1,483
    0
  17. #1391 janejane-za (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:23
    ฉาก cut ยุไหนอ่าาา อยากอ่านนนน ><
    #ใครรุช่วยตอบที
    #1,391
    0
  18. #1273 QueenB. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 02:28
    เห็นแบบนี้เซฮุนแซ่บมากอ่ะะ
    #1,273
    0
  19. #1182 momaijung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 12:36
    น่าสงสารน้องแว่นจังลูลู่หลับซะก่อน นกเลย5555
    #1,182
    0
  20. #1094 BBelliZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 09:32
    โอยยยยย
    มันเขินนนนนนนน
    เซฮุนนอดเลยย พี่ลู่ชิงหลับก่อนน 555555
    #1,094
    0
  21. #1043 primaholic (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 14:41
    รักกันรักกันรักกัน เฮ้5555555555
    #1,043
    0
  22. #1042 Luhanislove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:49
    โอ้ยชอบบบบ แค่นิ้วก้ฟินละ คือ นางหลับเฉย 555555 ชอบอะ แบบ เซฮุนเหมือนจะไม่ชอบลู่แต่แรก เปนเราเราก้ไม่ชอบ แต่หลังๆมาเรื่มแบบค่อยๆเปิดเผยความรุสึก
    #1,042
    0
  23. #1035 5207hh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 08:35
    เซฮุนร้อนแรงสุดๆ แอร้ยยยยยยย
    #1,035
    0
  24. #1033 Akanishi Yimei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 09:31
    55555555 ความจิงแล้วเชฮุนไม่เนิร์ดนะคร้า นี่แค่นิ้ว ยังไม่ใช่
    กระบอกไฟฉาย แค่นี้ก่เขินนนน แล้ว นี่นึกว่าลู่จะเปน
    ของเซฮุนแล้วนะเนี่ย 
    #1,033
    0
  25. #1028 choopp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 02:13
    สงสารพี่ฮุนได้มั้ยทำไมพลัดกันนก โอ้ยยยเขาเกือบได้กันละค่ะสังคมอีกนิดเดียวถ้าำี่ลู่ไม่ชิ้งหลับอ่ะเอาจริงงื้อว่าแล้วว่มพี่ฮุนไม่ใสแน่ๆ 5555555
    #1,028
    0