[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 11 : CHAPTER 10 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 มี.ค. 59




CHAPTER 10

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

“ลู่หานระวัง!”


เสียงเตือนดังขึ้น พร้อมกับการกระแทกโหม่งกระจกของกวางเหม่อเข้าอย่างจัง!!


“งื้อ~...” ครางหงุงหงิงในลำคอ ขณะยกมือขึ้นมากุมหน้าผากเอาไว้ ขณะเร่งก้าวลงจากรถประจำทาง ก่อนที่จะเกิดความเสียหายกับร่างกายมากไปกว่านี้ หม่าม้า ลู่ต๋าเจ็บบบ!!


“ไหนขอดูหน่อย” คยองซูถอยกลับมาหา พลางปัดผมม้าของเขาออก และต้องขมวดคิ้วยุ่งเหยิงทันที “ถ้าเป็นอย่างอื่นนายตายไปแล้ว”


ง่ะ... อยากนิ่วหน้าใส่ ถ้าไม่ติดที่...พลาสเตอร์ลายคิตตี้สีชมพูหวาน ถูกแปะทับลงมาเบาๆ –เพราะรู้ว่าเขาชอบ คยองซูเลยซื้อมาติดกระเป๋าเอาไว้ เผื่อมรอะไรฉุกเฉิน เหมือนกับวันนี้ หรือตอนนี้


“ถามจริงๆ เป็นอะไร ทำไมสองสามวันมานี่ใจลอยจัง”


อา... ครางในใจ และได้แต่ยกมือขึ้นเกาข้างแก้ม


จะบอกยังไงดีล่ะ เพราะความจริงแล้ว ลู่หานก็ยังสับสน แล้วก็ไม่แน่ใจอยู่นิดๆ เหมือนกันนะ


หมะ...หมายความว่า พี่ยังมีโอกาสเหรอ


ขึ้นอยู่กับว่าพี่จะคว้ามันได้หรือเปล่า


มีความยากในระดับการพยายามกดบัตรคอนเสิร์ตอปป้า ในวินาทีที่อินเตอร์เนตกากและระบบล่ม


น้องอ่อย... หรือแค่กำลังจะอ่อย ควรเดาไปในทางในถึงจะสร้างสรรค์กว่ากัน ตอบไม่ได้ จะรู้ก็แค่...


 ปุ้ง!! หน้าร้อนจนได้ยินเสียงระเบิด


หวายยยยย เขินนนนนน... พูดแบบนี้ขอเสี่ยวลู่เป็นแฟนเลยเถอะ กัดริมฝีปากเตรียมฟิน แต่...เกือบแล้วล่ะ เกือบจะได้ฟินตัวแตกแล้วเชียว ถ้าไม่ติดที่...


“ปวดฉี่ก็ไปเขาห้องน้ำ มายืนบิดอะไรตรงนี้”


ต้องเป็นรากไม้ หรือเม็ดมะม่วงใช่ปะ โดคยองซูถึงจะอิน ถึงจะซาบซึ้ง


หรี่ตามองเพื่อนสนิท พร้อมย่นจมูกใส่นิดๆ ไม่น่ารักเลย ถอนหายใจและเดินนำไปยังที่นั่งประจำ ยังเหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่าก่อนจะเริ่มคลาสเรียน – หมายความเขายังมีเวลาคิดถึงน้องแว่นอีกเยอะแยะ ตั้งใจ คาดหวังไว้แบบนั้น แต่...


“อรุณสวัสดิ์ครับ หัวใจของพี่”


เฮือกกกกก!! ถึงกับผงะ เบิกตาโต เมื่อมองเห็นว่าใครกำลังนั่งรอเขาอยู่!!!


“อย่าไปยุ่งไอ้โรคจิตนี่เลย พี่คิดเถิงน้องลู่หานมากกว่าอีก”


ถ้าหันหลังกลับ วิ่งหนี ดีดตัวเองออกไปนอกโลกได้เขาทำไปแล้ว ไม่ได้เกลียดนะ แค่...


“อา...อรุณสวัสดิ์ครับ รุ่นพี่อี้ฟาน รุ่นพี่จื่อเทา” ฝืนยิ้มสุดอะไรสุด และแทบผงะ เมื่อจู่ๆ อู๋อี้ฟานก็พุ่งเข้ามาดึงมือไปแนบที่หน้า ซบแบบดื่มด่ำดูจริงจังมากเลยคุณ


“พี่ได้ข่าวว่าคนดีบาดเจ็บ เป็นยังไงบ้างครับ” ลู่หานพูดไม่ออก จะตอบว่าอะไรดี แล้ว...นี่มันชุดอะไรน่ะ?


จ้องมองร่างสูง จะหล่อและฟินกว่านี้ถ้าพี่เขา... ปั้นหน้าลำบาก ใส่เสื้อกาวน์มาทำไมอ่ะ จะเป็นคุณหมอเหรอ? แย่ไปกว่านั้นคือ... “ลู่ฮาน่าที่รัก พี่ขอสเตโทสโคปหน่อยครับ”


คงจะตอบได้... และสุดท้ายพี่แกก็ต้องเอื้อมไปเอามาจากคอตุ๊กตานั่นเอง – ถูกจับใส่วิกผมลอนทอง แถมด้วยชุดนางพยาบาล อื้อหือออออ พีคไปอี๊กกกกกก


อี้ฟานบรรจงแกะผ้าที่พันรอบมือของเขาออก มันดีขึ้นจนเกือบจะปกติทั้งหมดแล้ว และ...


“อัตราการเต้นของชีพจรคงที่ ฟังดูดี บันทึกไว้นะลู่ฮาน่า”


ทำไมเอาเครื่องฟังหัวใจไปแปะไว้ที่หลังมือ!! สติ!!!


เป็นห่วงนะจริงๆ แล้วอ่ะ ไม่คิดว่าพี่เขาจะบริหารธุรกิจหมื่นล้านของครอบครัวได้รอดเลยฮะ


“โอเคครับ ทุกอย่างปกติ” – มีแต่พี่ล่ะที่ไม่ค่อยปกติ


“พี่เบาใจแล้ว ตอนได้ยินว่าเสี่ยวลู่บาดเจ็บ หัวใจพี่อี้ฟานแทบหยุดเต้น รวดร้าวไปหมด พี่ต้องใจสลายแน่ๆ ถ้า...”



“เพ้อเจ้อ!!” แล้วก็ตามมาด้วยการเหวี่ยงเป้ฟาดเข้ามาเต็มแรง อู๋อี้ฟานคนหล่อถึงกับหน้าคะมำลงไปจูบพื้น


และ...มือของลู่หานถูกคว้าหมับไปโดยฮวางจื่อเทาพอดี


“ไร้สาละ ปัญญาอ่อน” – พี่ก็ไม่ค่อยต่างกันนะฮะ

ทำตาปริบๆ ขณะมองเจ้าของสำเนียงแปร่งประหลาด บรรจงติดกระดาษ...รูปหน้าของเขาลงไปตรงหัวหมีแพนด้าดังเดิม เพิ่งเห็นว่าลงทุนดึงออกก่อนใช้โบก แล้วกลับมารีดให้เรียบอย่างดีไม่ให้ยับ ในขณะที่...อีกคนได้แต่ประคองตุ๊กตาในอ้อมแขนอย่างรักใคร่ คร่ำครวญเมื่อมันเปื้อนฝุ่น พร้อมพยายามประคองให้ลุกขึ้น


สองคนนี้อาจเป็นกรณีศึกษา ของกลุ่มตัวอย่างที่ได้รับผลกระทบจากภาวะโลกร้อนก็เป็นได้


ขอไว้อาลัย และความสนใจทั้งหมด จะถูกแย่งไปโดยฮวางจื่อเทา ที่จู่ๆ ก็ล้วงอะไรไม่รู้ออกมาจากในเป้


“ลูกประคบ อาม้าบอกพี่มาว่าดี”


นั่นน่ะลู่หานรู้จัก แต่ที่ไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี ก็เห็นจะเป็นชุด...อาแปะหรอ?


ฮวางจื่อเทาในชุดจีน ใส่หมวก พร้อมติดหนวดสองเส้นยาวๆ ...แล้วนั่นเอาลูกเกาลัดมาคล้องคอทำไมมมม!!


“ยาสมัยนี้ไม่ดีหรอก ยาแผนจีนดั้งเดิมของบ้านเราดีกว่าเชื่อพี่ ต้องขอบคุณหมวยเลยนะ ที่อุตส่าห์ช่วยพิเทาถือยามะให้น้องลู่หานน่ะ”


ตกลงเป็นซินแส?... และเพิ่งเห็นว่าอาหมวยลู่พันด้าของพี่แกใส่ชุดกี่เพ้าด้วย โอยยยยยยยย เสี่ยวลู่อยากจัลล้อง


“ครับ...ขอบคุ...”


“งมงาย ล้าหลัง!!” อู๋อี้ฟานที่ฟื้นตัวแล้ว เหวี่ยงเครื่องมือแพทย์ในมือคืนบ้าง “วิทยาศาสตร์ที่พิสูจน์ได้ ย่อมดีกว่าแน่นอน ไอ้คนไม่พัฒนา”


“ของสังเคราะห์แบบนั้นมันจะไปดีจริงได้ยังไง เตี่ยบอกว่าคนเราอยู่กับธรรมชาติ ฟ้าดินกำหนดโชคชะตา พวกลืมที่มาของตัวเองแบบนี้ ถึงได้บ้าบอ โหลงใหลตุ๊กตายางแบบนี้ไง”


...แล้ว...ก็ทำสงครามน้ำลายกันอีกตามเคย


มีความวุ่นวาย รู้สึกปวดหัว และ...


“จัดผมหน้าม้าให้ดีลู่หาน” โดคยองซูที่ทนเงียบไปนานก้าวเข้ามายืนข้างๆ และคนหน้าหวานเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าเห็นพลาสเตอร์กลางหน้าผากแบบนี้ มีหวังเรื่องยาวแน่ๆ


ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บางทีลู่หานก็เบื่อกับเรื่องแบบนี้เหมือนกันนะ ยู่ปากพลางหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ


“นั่นเซฮุนนี่!” อุทานออกมาเบาๆ เมื่อตรงทางเดินของถนนฝั่งตรงข้าม น้องแว่นของเขากำลังเดินผ่านไปช้าๆ วันนี้ใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบหล่อที่สุดเลย


งื้ออออ...อยากไปหา อยากได้ อยากได้ อยากด้ายยยยย~


ทำตาละห้อย เมื่อร่างสูงที่ครอบครองทุกพื้นที่ในดวงตากวางกำลังจะจากไปจริงๆ


“รุ่นพี่ครับ” เป็นคยองซูที่เอ่ยออกมาอีกครั้ง หยุดยั้งเรื่องบ้าบอทุกอย่างตรงหน้าลง


ลู่หานกะพริบตา ยามเห็นร่างเล็กก้าวออกไปทางคนทั้งสอง นิ่งเงียบ สุขุม จริงจัง โดยปราศจากอาการลังเลใดๆ อี้ฟานและจื่อเทากำลังมองกลับมา ทั้งสามประสานสายตา อึดใจหนึ่งที่ระหว่างพวกเขามีแค่เพียงความเงียบ


หยุดนิ่ง เฝ้ารอ และ...


“นั่นยูเอฟโอ!


“ไหน!!” รุ่นพี่สองคนร้องออกมาแทบจะพร้อมกัน พลางหันมองตามปลายนิ้ว และยื้อแย่งตำแหน่งที่จะถ่ายรูปเก็บไว้อย่างไม่มีใครยอมใคร


“ถอยไปพวกอันธพาล ฉันจะเป็นคนถ่ายรูปความทรงจำนี้ให้เสี่ยวลู่เอง”


“กลับไปกอดตุ๊กตายางซะไอ้คนโรคจิต น้องลู่หานจะต้องโชมฝีมือถ่ายรูปของฉัน”


อะไรกันนักกันหนา หรี่ตามอง และเพิ่งสังเกตเห็นสัญญาณมือจากเพื่อน


แอบโบกไล่เขา พลางชี้ไปทางเซฮุน... ลู่หานยิ้มร่าเข้าใจ พร้อมพยักหน้าเร็วๆ – ขอบคุณนะคยองซู


แล้วก็ผละออกมาอย่างเงียบเชียบๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปหาว่าที่เนื้อคู่ ที่เพิ่งห่างออกไปไม่ไกล


“โย่ว...เซฮุนนา~” โผล่ออกมาทักทายจากทางด้านหลัง “กำลังจะไปไหนเหรอ ห้องสมุดเหมือนเดิมหรือเปล่า”


ยิ้มให้หวานๆ และคู่สนทนาทำเพียงแค่ดึงเอียร์อินออกจากหู พร้อมจ้องมองมานิ่งๆ เท่านั้น – ดวงตาคมกริบที่เรียบนิ่ง ว่างเปล่าจนเดาไม่ออกแบบนี้ ทำเอาลู่หานเริ่มเสียความมั่นใจ จนกลายเป็นประหม่านิดๆ ไปเหมือนกัน เขาทำให้น้องรำคาญอีกหรือเปล่านะ... ห่อไหล่นิดๆ และแทบสะดุ้งโหยง เมื่อคนสูงกว่ายกมือขึ้นมาเปิดผมม้าของเขาขึ้นดู


“ไม่ระวังตัวอีกแล้วนะครับ” ไม่มีการตวาด ตรงกันข้ามเสียงทุ้มนั้นอ่อนโยน ไม่ห้วนกระด้างเหมือนอย่างที่กลัว


“อา...” ได้แต่ครางรับ และไม่อาจละสายตาไปจากทุกอย่างที่เป็นโอเซฮุนได้เลย “พี่...ซุ่มซ่ามนิดหน่อยน่ะ”


“เพราะพี่เอาแต่ใจลอยน่ะสิ” – หือ...ลู่หานน่ะเหรอ


“ไม่มีใครบอกเหรอครับ ว่าพี่เป็นพวกชอบเหม่อลอยจนเจ็บตัวทุกที”


เซฮุนขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อเห็นเขาทำตาปริบๆ เป็นเด็กน้อย


“...คยองซูก็ตีพี่บ่อยๆ นะ” ตอบรับซื่อๆ และอีกฝ่ายถอนหายใจออกมาช้าๆ


พวกเขาเดินข้างกันไปเรื่อยๆ และคนหน้าหวานไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไร เขาแค่ไม่อยากรบกวนน้อง กลัวการชวนคุยจะทำให้เซฮุนรำคาญ ไม่อยากถูกไล่หรือทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสีย เพราะแบบนั้นลู่หานเลยเลือกที่จะเดินตามไปเงียบๆ แต่...ก็อดฮัมเพลงไปด้วยเบาๆ ไม่ได้หรอก


“วันนี้ไม่มีเรียนหรอครับ” เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เซฮุนเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนา


“มีตอนสิบโมงน่ะ เหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่า เลยว่าจะไปห้องสมุด ขอไปด้วยน้า  สัญญาว่าจะไม่ทำให้รำคาญ นะๆ”


ชูสามนิ้วปฏิญาณตนแข็งขัน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา และคงถอดใจ ถ้าไม่เผลอเห็นมุมปากได้รูปนั้นยกขึ้นเป็นเป็นรอยยิ้มนิดๆ


ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ มีแสงสีทองจางๆ ลอดลงมาตามช่องว่างของใบไม้หลายร้อยใบ ลู่หานหรี่ตามมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูดีเสมอนิ่ง บางที...จินตนาการในใจของเขาอาจจะทำให้ตาฝาดไปเองก็ได้ เม้มริมฝีปาก แต่ไม่ว่ายังไง แค่เซฮุนไม่ปฏิเสธ เขาก็พร้อมที่จะคิดเข้าข้างตัวเองทั้งหมดอยู่ดี


เสี่ยวลู่สตรองอยู่แล้วหม่าม้า ฮึ้บ!!


“...เซฮุนนา...”


เสียงเรียกขานแผ่วเบา ดูเศร้าสร้อยที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง พอหันกลับไปดู นัยน์ตากวางคู่สวยก็เผลอไหววูบไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว


“...พี่แบคฮยอน” เสียงพึมพำของเซฮุนดังขึ้นอยู่ข้างหูของเขา


ลู่หานกลั้นหายใจ เขาไม่กล้าเงยขึ้นมองหน้าน้อง ไม่ได้กลัวว่าจะมองเห็นอะไรที่ชายหนุ่มแสดงออก แต่เขาแค่กลัว...ว่าตัวเองจะหลุดการควบคุม แสดงอะไรให้อีกฝ่ายลำบากใจต่างหาก


“...กำลังยุ่งอยู่หรือเปล่า เรา...ขอเวลาเดี๋ยวเดียวได้ไหม” – แบคฮยอนในวันนี้ก็ยังน่ารัก และดูเจ็บปวดเหมือนอย่างในวันก่อนๆ เช่นเคย เหมือนดวงตาคู่นั้นจะบวมช้ำ และ...เปื้อนคราบน้ำตาอย่างน่าสงสาร


ลู่หานไม่ได้ถามออก เขากัดริมฝีปาก และไม่ได้ยินเสียงใดๆ ของเซฮุนนอกตอบกลับนอกจาก...


“พี่ไปห้องสมุดก่อนได้เลยครับ” แผ่วเบา แต่กลับทำให้รู้สึกวูบโหวงในช่องท้องนิดๆ


คนหน้าหวานมองตามแผ่นหลังตรงหน้าไป ทว่า ก่อนที่จะรู้ตัว มือเล็กๆ กลับยื่นออกไปดึงรั้งชายเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้แล้ว


“อา...” ตกใจทำอะไรไม่ถูกทันทีพอถูกหันกลับมามอง ลู่หานห่อไหล่ยามถูกจ้อง ได้แต่หัวเราะแห้งๆ และเตรียมตัวจะปล่อยมือ หากรับรู้ไม่ได้ถึงคำถาม ที่แสดงชัดอยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้น – ต้องพูดยังไงถึงจะไม่ถูกดุล่ะ อ้ำอึ้ง และคงถูกตวาดจริงๆ หากยังชักช้า “...แค่อยากให้เดินไปด้วยกันน่ะ ไปพร้อมกันได้ได้ไหม เซฮุนนา”


ช้อนสายตาขึ้นมอง แต่พอเห็นน้องปิดปากแน่นสนิท ก็เตรียมตัวตัดบททันที “...แต่ความจริงแล้วพี่ก็มีธุระอื่นต้องไปทำก่อนนะ เอาตามที่แต่ละคนสะดวกละกันเนอะ งั้นเซ...”


“รออยู่แถวนี้นะครับ”


ห๊ะ... เหมือนจะได้ยินไม่ชัด เหมือนจะหูแว่วไปเอง แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยู่รอให้ถามอีกครั้งแล้ว ร่างสูงตรงเข้าไปหาแบคฮยอน และพาเดินไปด้วยกันในที่เป็นส่วนตัว

ปล่อยให้ลู่หานได้แต่ทำตาปริบๆ ตกลงว่า...น้องให้เขารอได้ใช่ไหม?


ถามตัวเองซ้ำๆ และเมื่อไม่ได้คำตอบ คนตัวเล็กก็เริ่มมองหาที่นั่งเล่นฆ่าเวลา – หลังคณะบริหารก็ดีนะ ใกล้ๆ แถมยังมีต้นไม้เยอะด้วย ลู่หานชอบไปแอบงีบแถวนั้น เพราะมีลมเย็นๆ แล้วก็ไม่ร้อน เดินเตาะแตะเรื่อยเปื่อยไปจับจองเก้าอี้ตัวหนึ่ง และเพียงแค่ย่อตัวลงไป เสียงจากทางด้านหลังก็ดังขึ้นทันที


“หยุด...เจ้าหัวขโมย!!” สะดุ้งแรง พร้อมหันควับกลับไปทันที เพื่อจะพบกับดวงตาเจ้าเล่ห์ และรอยยิ้มซุกซน ซึ่งพร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นการระเบิดหัวเราะทุกเมื่อ


“คิง?” พึมพำและ...ถูกบีบจมูกแรงๆ ทันที “งื้ออออ เจ็บ~


“สม...บอกให้เรียกชื่อ ไม่เคยจำเลยนะเด็กนี่” ปาร์คชานยอลที่เดินเข้ามาย่อตัวลงนั่งข้างๆ พร้อมกับบุหรี่มวนยาวที่มุมปาก ไม่มีความสนใจใดๆ ทั้งนั้น


“ก็ผมตกใจนี่ รุ่นพี่มาเงียบๆ ทำไมล่ะครับ”


“เวลาไปไหนมาไหนชอบทำเสียงดังเหรอเราน่ะ โฮ่...ไม่ธรรมดานะ”


คนตัวสูงกอดอก พลางเลิกคิ้วขึ้นยามตั้งคำถาม – กวนประสาทชะมัด


“งั้นเชิญพี่อยู่อย่างสงบไปเถอะครับ ผมไปนั่งที่อื่นก็ได้” ขยับลูกขึ้นยืน แต่...


“ไม่ขี้งอนหน่า วันนี้มีเรียนไหม” ชายหนุ่มคว้าข้อมือของเขาไว้ พร้อมเงยหน้าขึ้นมา


ทีแรกก็จะไม่ตอบหรอก แต่พอถูกเขย่ามือไปมา ก็เลยยอมแพ้เพื่อตัดบท “...มีครับ แต่ยังอีกชั่วโมงกว่า”


“อา...” พยักหน้าพลางยิ้มมุมปาก “งั้นก็...อยู่เป็นเพื่อนฉัน ที่อุตส่าห์โดดประชุมออกมาได้อีกนานสินะ เสี่ยวลูลู่”


ลู่หานเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงๆ – เป็นดวงตาสวยและอันตรายสมคำร่ำลือจริงๆ


ยอมรับว่าใจเต้น...เต้นแรงด้วย มันเต้นตึกตักในจังหวะที่ถูกจ้องนิ่งๆ เหมือนมีบางอย่างล้ำลึกดึงดูดให้เข้าไปหา พร้อมๆ กับการเรียกขานแบบนั้น แต่...มันก็ไม่เหมือนเวลาอยู่ต่อหน้าเซฮุน


“...ผมจะตะโกนบอกพวกคณะกรรมการนักศึกษา”


“หืม...ถึงจะดูดบุหรี่อยู่ แต่ก็จูบปิดปากได้นะ”


เฮือกกกกก!! สะดุ้งโหยง รีบเอามือตะครุบปากแทบไม่ทัน และ...ตามมาด้วยการระเบิดหัวเราะที่ดังลั่น


ขอให้สำลักควัน ขอให้สำลักน้ำลาย ขอให้เสียสติไปเลย ขมวดคิ้วสาปแช่งคนบ้าตรงหน้าอยู่ในใจ


“ตลกชะมัดเลย เด็กน้อย” ท้าวคางเชื่องช้า พร้อมหันกลับมาจ้องหน้าเขาตรงๆ


โอยยยยย...อันตรายอ่ะ ผู้ชายคนนี้อันตรายทั้งที่ยังกลางวันแสกๆ พูดเลย!!


“...จะ...จ้องทำไมครับ” เริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่มองมา – ไม่มีทาง มองด้วยตาหวานเยิ้มมากกว่านี้ ลู่หานก็ไม่ใจอ้อน เขามีน้องแว่นแล้ว ชานยอลก็มีควีนแล้วด้วย เพราะฉะนั้น ห้ามมม!!


“แค่อยากรู้” รับฟัง และต้องเลิกคิ้วนิดๆ “อยากรู้ว่าหน้าหวานๆ แบบนี้ ไปรอบรู้ทฤษฎีเรื่องอย่างว่ามาจากไหน”


ห๊ะ... เหมือนได้ยินเสียงระเบิดปุ้งดังขึ้นในหัว และยิ่งตัวแข็งเมื่อร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ พร้อมโน้มใบหน้าลงมา


“หูแดงหมดแล้วเด็กน้อย” แล้วก็เป่าลมอุ่นลงมา


แงงงงงงงงงงง้ พี่เขาแกล้งเสี่ยวลู่อ่ะหม่าม้าาาา!!


ถอยพรวดไปจนสุดเก้าอี้ และอีกฝ่ายหัวเราะออกมาสุดพลังเหมือนกัน


“วันหลังนายมาที่นี่บ่อยๆ นะ แกล้งนายนี่มันสนุกจริงๆ”


ไม่!! เสี่ยวลู่ไม่ใช่ของเล่นของใครนะ!!! ทำหน้าบึ้ง ตีสีหน้าจริงจัง แต่...


“ถือซะว่าช่วยคนที่กำลังมีเรื่องเครียดก็แล้วกันนะ” ชานยอลหยุดหอบหายใจ พลางเอื้อมมือมาหยิกแก้มเขา


งื้อ...ย้วยหมดแล้วววว


“อย่างรุ่นพี่ดูไม่น่าจะมีเรื่องรบกวนใจได้เลย”


“เยอะแยะจะตายไป” ตอบกลับนิ่งๆ พลางล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยไปข้างหน้า ไม่บ่งบอกว่ากำลังโฟกัสไปที่ใด ลู่หานแอบเหลือมองนิดๆ และเขาคงปล่อยผ่านไป หาก...จะไม่ได้ยินเสียงถอนหายใจแผ่วเบา ที่ฟังแล้วเหมือนหนักอึ้ง และเหนื่อยล้ามากจริงๆ


ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนที่ยิ้มจะมีความสุขเสมอไปเนอะ... “...อยากพูดอะไรออกมาไหมครับ” ฃ


ลองหยั่งเชิง แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะขึ้นจมูกกลับมาแทน “ไม่ใช่ปัญหาเรื่องบนเตียงหรอกน่า”


เป็นคนอื่นคงไม่พอใจ ไม่ก็โกรธไปกับคำพูดเชิงสบประมาทแบบนั้น แต่ลู่หานนิ่งเฉย และหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างผ่อนคลาย “เรื่องอื่นผมก็ฟังได้ ขอแค่คนพูดอยากเล่าเท่านั้น”


ยิ้มนิดๆ ยามหันกลับไปมองร่างสูงเต็มตา พวกเขาประสานสายตาเข้าด้วยกัน พักใหญ่ที่ต่างเงียบไป จนในที่สุด ริมฝีปากได้รูปของชายหนุ่มก็ขยับเอ่ยช้าๆ


“มั่นใจในทฤษฎีของตัวเองว่างั้น?”


“ที่สุดเลย... รุ่นพี่อยากลองดูไหมล่ะ”


ปาร์คชานยอลหัวเราะในลำคอ “งั้นลองบอกความหมายของน้ำตามาให้ฟังหน่อยได้ไหม”


ถูกถาม แต่ไม่มีคำตอบใดๆ เล็ดลอดออกมาริมฝีปากสีสวย ลูกกวางตรงหน้านิ่งไป สอง สาม สี่ และเกินกว่าห้านาทีที่ลู่หานไม่ขยับ ไม่พูดจา ได้แต่มองใบหน้าดูดีนั้นกลับไป


“กะแล้วว่านายเองก็ต้องไม่รู้ งั้นลืมมันไปก็แล้วกันนะ”


“เปล่า...ไม่ได้ไม่รู้นะ แค่แปลกใจมากกว่า ที่รุ่นพี่ไม่รู้” ลู่หานกะพริบตา ทว่าคู่สนทนากลับขมวดคิ้วมุ่น


“ถ้าไม่ใช่อาการระคายเคือง หรือโรคตาแดง น้ำตาพวกนั้นก็มาจาก ความรัก ไม่ใช่เหรอครับ”


ตอบออกไป และครู่หนึ่งคนฟังก็กลับทำเสียงเหอะเบาๆ ออกมา “โลกสวยเกินไปแล้วเด็กน้อย ไม่เคยโกรธจนร้องไห้ ดีใจจนร้องไห้หรือยังไง”


ชานยอลจ้องตาเขา แต่คราวนี้ลู่หานไม่ได้หวั่นไหว กลับนิ่งและมองคนตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง


“ถ้าไม่รักทำไมถึงโกรธ ถ้าไม่รักแล้วจะดีใจเหรอ รุ่นพี่เคยคิดแบบนี้หรือเปล่า” เสียงหวานใสเย็น และอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน “ที่เกลียดก็เพราะเคยรักมาก ที่เสียใจ ผิดหวัง ก็ยิ่งเพราะรักมาก เลยตั้งความหวังเอาไว้มาก ถ้าความหมายของน้ำตาไม่ได้หมายถึงความรักจริงๆ รุ่นพี่มีคำอธิบายอื่นไหมครับ”


ไม่ได้โต้เถียง มองไม่เห็นเจตนากวนประสาท หรืออยากเอาเอาชนะคะคาน ดวงตาของลู่หานเวลานี้ใส่แจ๋ว ไร้เดียงสา และไม่ได้มองโลกอย่างที่มันควรจะเป็นแค่นั้น


เจ้าลูกกวางกำลังมองโลก...ในแง่มุมที่มันเป็นไปได้เสมอต่างหาก


พักใหญ่เลยทีเดียวที่เขาไม่ได้พูดอะไร และอีกฝ่ายก็ยังไม่มีอาการโต้แย้งใดๆ ให้เห็น มีเพียงสายลมบางเบา ที่ทำให้รู้สึกเย็นสบาย และคนหน้าหวานวังว่ามันจะทำให้รุ่นพี่สติไม่ดีของเขาสดชื่นขึ้นบ้าง


ชานยอลไม่ต่อความ เพียงแค่ยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือมายีผมของเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด


“เหมือนได้น้องสาวมาเลยว่ะ”


“ผมเป็นผู้ชายนะ แล้วก็แมนมากด้วย” ตีสีหน้าจริงจัง และยิ่งบึ้งตึงเมื่อถูกหัวเราะใส่ – ใจคอจะหัวเราะจนท้องขึ้นซิกส์แพคเลยปะล่า พ่อคุณ...


“จะลองเอาคำตอบของนายไปคิดดูนะ ขอบใจ” ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลง เหมือนลู่หานสัมผัสได้ถึงความใจดีที่หลบซ่อนอยู่ภายในของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ก่อนที่ผมม้าของเขาจะถูกเขาเปิดออก “นี่ไปซื่อบื้ออะไรจนเจ็บตัวมาอีก”


โหหหหห...แค่ซุ่มซ่ามก็พอไหมล่ะ


“ชนกระจก ผมเหม่อไปหน่อย” ตอบกลับ และอีกฝ่ายใช้ปลายนิ้วโป้งปัดผ่านมันแผ่วเบา ก่อนที่จะ...


ใบหน้าหล่อก้มลงต่ำ นัยน์ตากวางเบิกโต พร้อมกับริมฝีปากอุ่นๆ ที่แนบลงมา


จุ๊บ...


“เพี้ยง...หายเจ็บนะ โอเค?”


ห๊ะ... หาาาาาาา!! ลู่หานตะโกนในใจดังลั่น ปะ...ปาร์คชานยอลคนนี้ จุ๊บเหม่งเสี่ยวลู่งั้นหรอ


ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง รู้สึกเห่อร้อนไปหมดทั้งใบหน้า พยายามจะตั้งสติ เรียบเรียงคำพูด แต่ว่า...


“...ชานยอล” เสียงนั้นดังขึ้นจากทางด้านหลัง


จะไม่ตกใจหรอก ถ้าตรงนั้นมีเพียงแค่แบคฮยอน และไม่มี...โอเซฮุน


ลู่หานกลืนน้ำลาย ในขณะที่คิงขยับตัวลุกขึ้นยืน ยิ้มให้คนทั้งสอง ก่อนที่สายตาคู่นั้น จะเลื่อนมาหยุดลงที่น้องแว่นของเขา – ใบหน้าหล่อจัดนิ่งเสียยิ่งกว่านิ่ง ทว่า ดวงตาคมกริบเบื้องหลังกรอบแว่นเหมือนมีประกายบางอย่างที่บิดเร่าเรืองรอง...เหมือนน้องกำลังโกรธ และไม่พอใจอะไรอยู่


...ไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ แต่คิงรู้จักกับจงอินนี่นา


คนหน้าหวานได้แต่มองการจ้องมองท้าทายนี้ไปมา เหมือนพร้อมจะฆ่ากันมากมาก ประเมินสถานการณ์รอบตัว ก่อนจะถูกชานยอลที่อยู่ใกล้ โอบไหล่รั้งเข้าไปจนชิด พร้อมก้มลงมากระซิบข้างหู “เจ้าชายมารับแล้วใช่ไหม”


เจ้าชาย? เลิกคิ้ว ก่อนจะถูกดันหลังให้เดินออกไปข้างหน้า  งุนงงวสับสนและในเสี้ยววินาที น้องแว่นก็หมุนตัวกลับ เดินจากไปโดยไม่รอเขาเลย


“...ผมไปก่อนนะครับ” ผงกหัวให้รอย่างมีมารยาท และรีบวิ่งตามเซฮุนไป


แต่ว่า...เรียกเท่าไหร่คนตัวสูงก็ไม่ยอมหันกลับมา ตลอดทางที่เดินไปมีแต่ความเงียบที่อึมครึม มึนตึง และน้องไม่ยอมมองหน้าเขาเลย ลู่หานสงสัยแต่ยังไม่กล้าเอ่ยถาม บางอย่างรอบๆ ตัวเซฮุนทำให้เขาคิดถึงวันนั้น


...วันที่ทำให้น้องอารมณ์เสีย ดูกดดันและอึดอัดแปลกๆ จนต้อวเสียงดังใส่เขา


เม้มริมฝีปาก และจังหวะต่อมาคือประตูห้องสมุดที่ถูกเปิดออก อุณภูมิเย็นสบายกับกลิ่นกระดาษ เป็นอะไรที่เริ่มคุ้นเคย ทว่า พอร่างเล็กกำลังจะก้าวขึ้นไปบนชั้นสอง ชายหนุ่มก็หยุดลง และหันกลับมาช้าๆ


“ช่วงบ่ายผมมีสอบ ขออ่านหนังสือคนเดียวนะครับ”


แค่นี้เท่านั้นสำหรับการสนทนา แต่มันกลับส่งผลยิ่งใหญ่ในใจของคนฟังเสมอมา – ไม่ได้ตวาม ไม่ได้เกรี้ยวกราดขึ้งโกรธ แต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้หายใจลำบากกว่าการถูกตะโกนใส่หน้าตรงๆ


“อา...งั้นพยายามเข้า...”


ไม่มีการรั้งรอหรืออยู่ฟังจนจบ เซฮุนหันหลัง พร้อมเดินจากไปโดยไม่ยอมหันกลับมามองอะไรอีกเลย


ได้มองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างออกไปทุกขณะ... เหมือนเวลาระหว่างกันหยุดลงเพียงเท่านี้ เหมือนเวทมนต์ของนางฟ้าแม่ทูนหัวหมดลงไปตั้งแต่ตอนเที่ยงคืน และ...เหมือนเขาหลุดออกจากความฝัน กลับมาสู่โลกแห่งความจริง ที่เซฮุนไม่ได้ใจดี อ่อนโยน และจะยินดียิ้มให้เขา


ลู่หานสูดลมหายใจเข้าลึกยาว หัวใจของเขายังคงเต้นปกติ มันไม่ได้เจ็บปวด แต่...วนเวียนอยู่กับคำถามที่ค้างคา


ถ้าพรวิเศษยังพอหลงเหลือ ลู่หานอยากลองถามน้อง

 


เขาทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมเซฮุนถึงได้กลับมาเย็นชาใส่กันตามเดิม?







TBC*





มาแล้วค่ะ
ชานลู่ ชานลู่ ชานลู่ น่ารักเนอะ
555555555555555555555555555

แวะเติมกำลังใจกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กนะคะ
รักน้าาา


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2961 L_RCN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 15:35
    ชานลู่แอบน่ารักนะ ขอเปลี่ยนคู่ได้ไหมคะ 5555555
    #2,961
    0
  2. #2955 MORINGA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:05
    สงสารน้องอ่าา
    #2,955
    0
  3. #2937 eannysrr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:53

    อ่ะ ชานลู่ไปเลยจ้าาาา

    #2,937
    0
  4. #2930 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:23
    ที่แบคฮยอนร้องไหเพราะชานยอลใช่ไหมอ่ะ สงสารㅠㅡㅠ
    #2,930
    0
  5. #2907 TheCottonx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:31
    โอ้ยยยพี่ชานนนน ดีต่อใจมสก
    #2,907
    0
  6. #2891 Parkjimin19 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:06
    ทำไมชัยโยนชอบสกินชิป
    #2,891
    0
  7. #2870 natchananjulklum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 17:06
    เนี่ย!!! เเบบเนี่ยที่ต้องการ
    หมั่นไส้เซเหมือนกันเเหละ
    ชานลู่ได้ไหมมมมม ฮอลล เขินเเทน
    #2,870
    0
  8. #2857 GXB-7127 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:36
    พี่ชันย๊อลลลลล ขอยาดเปลี่ยนเรือนะคะ พี่แบบมีอิทธิต่อใจน้องมากชิงๆ กรี้ดดดดด
    #2,857
    0
  9. #2852 Namtao07 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:09
    ทำไมพี่ชานถึงละมุนเยียงนี้ งืออออ น่ารัก >○<
    #2,852
    0
  10. #2839 เนเน่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:46
    ชานลู่ทำไมกร๊าวใจจุง เปลี่ยนเรือได้มั้ย 555555555
    #2,839
    0
  11. #2825 LowitLowit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 00:55
    ชานลู่ โอ้ยย ละมุนน พี่ชานดูเป็นคนอบอุ่นแล้วก็ดูเพลย์บอยไรงี้5555
    #2,825
    0
  12. #2820 Yehet ~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 12:27
    ชานแบคมีเรื่องผิดใจกันอยู่แน่เลย แต่ชานก็เหมือนจะชอบลู่ พอแบคมีเรื่องเครียดก็ไปหาเซฮุน 4 คนนี้ยังไงกันนะ
    #2,820
    0
  13. #2794 Nagono (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:23
    ชานกับแบคนี่อะไรยังไง แล้วเซฮุนหึงพี่เขาเหรออ?
    #2,794
    0
  14. #2775 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:47
    น่าสงสัยยย
    #2,775
    0
  15. #2751 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:58
    นี่เริ่มสงสัยละว่าควีนที่ว่านี่คือแบคใช่ปะ คู่ชานแบคมันต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแน่ๆ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชานจะต้องจุ๊บเหม่งลู่หานด้วย -__- แต่ชอบอ่ะชานลู่ >< เซฮุนเห็นและเข้าใจผิดจนได้ แต่นายอย่าลืมนะเซฮุนว่านายก็เป็นคนที่เลี่ยงไปคุยกับแบคฮยอนก่อนอ่ะเหมือนลู่จะน้อยใจด้วยมั้งแต่เพราะนางเป็นคนมองโลกในแง่ดีเลยไม่ค่อยคิดอะไรมาก
    #2,751
    0
  16. #2729 Tongdchr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:55
    พี่ลู่ไม่ผิดหรอกค่ะ อิพี่ชาน-อ่ะผิด อิผี อิยีราฟโยดาาา ขอให้แบคงอนเหมือนที่ฮุนงอนลู่
    #2,729
    0
  17. #2703 Rabbit_Fujoshi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:18
    อึ๋ย สนุกขึ้นทุกตอน
    #2,703
    0
  18. #2688 นมสด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:55
    ฮุนชอบลู่เเล้วอะ รู้ตัวเองได้เเล้วเจ้าคนโง่ พาโบ
    #2,688
    0
  19. #2664 Aomsin S (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 18:51
    ชานลู่อ่ะ โง้ยยย น้องแว่นยังจำเป็นมั้ย
    #2,664
    0
  20. #2638 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 12:56
    ที่อิฮุนเป็นแบบนี้ เพราะมันหึงชานลู่งะ อิพี่ชานก็จะละมุนไปไหนล่ะนั่น มีจุ๊บแหม่ง เขิลลลเว่ยยยยยยย
    #2,638
    0
  21. #2627 villain (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 02:34
    เซฮุนนี่ก็เกินไปอ่ะะ ดูเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง นี่ลู่หานก็พยายามสุดๆแล้วมั้ย ทีตัวเองไปกับแบคแล้วปล่อยลู่ไว้คนเดียว2รอบละนะะ แล้วก็ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากเลยว่าแบคเป็นใครยังไง บลาๆ มีแต่ลู่ที่แสดงตัวตนออกมาหมด เห้ออ อินอ่ะะแงงงง
    #2,627
    0
  22. #2605 Pinkuplatong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 18:44
    กรี๊ด ชานลู่หนักมากก ฮือ มีจุ้บเหม่งด้วย ทำไมทำงีิ้ล่ะชาน มีแบคอยุแล้วแท้ๆ ฮุนก็เข้าใจผิดหมด โอ๊ยยย
    #2,605
    0
  23. #2335 min-politic (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 14:43
    สงสารแบคได้ไหม
    #2,335
    0
  24. #1901 kawoat4124 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 03:14
    ทำไมฟินชานลู่
    #1,901
    0
  25. #1481 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 19:58
    อ่า เข้าใจปัญหาชานยอลกับแบคฮยอนแล้วล่ะค่ะ
    #1,481
    0