[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 10 : CHAPTER 9 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    20 มี.ค. 59




CHAPTER 9

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

ลู่หานไม่มั่นใจ...


หัวใจกับสมอง ตอนนี้อะไรกำลังทำงานหนักมากกว่ากัน


ความจริงหรือจินตนาการ...


ลังเล จนกระทั่ง... มือข้างหนึ่งเอื้อมมาปัดผมหน้าม้าของเขาขึ้น พร้อมปลายนิ้วที่แตะลงมาตรงรอยแดงกึ่งกลางหน้าผาก


“อ๊ะ...” ความเจ็บแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้คนหน้าหวานสะดุ้ง เผลอขยับหนีตามสัญชาตญาณ และคงไม่ตกใจไปมากกว่านี้ ถ้าอีกฝ่ายจะไม่รั้งตัวเขาไว้ เพื่อนาบฝ่ามือลงมานวดคลึงให้เบาๆ แทน “เซ...”


“ชู่ว์...” น้องกระซิบ


มันราบเรียบ แต่ก็มากพอที่จะทำให้ลู่หานไม่กล้าพูดอะไรต่อ ไม่กล้ากระดุกกระดิกด้วย ไม่ได้กลัวนะ แค่ตอนนี้หัวใจกำลังเต้นแรงมากจริงๆ เหมือนจะระเบิดตูมตามออกมา เขากลัวน้องได้ยิน


โอเซฮุนคือผู้ชายที่อันตรายต่อระบบหายใจจริงๆ


และถึงจะเป็นแบบนั้น ความอบอุ่นกับความอ่อนโยนที่รับรู้ กลับทำให้รู้สึกโล่งใจ และเผลอยิ้มหวานๆ ออกไปโดยไม่รู้ตัวเลย


“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงครับ”


ห๊ะ?!! สะดุ้งนิดๆ กับคำถามที่ไม่เผื่อเวลาให้ตั้งตัว


แบบไหนอ่ะ หน้าแบบนั้นอ่ะแบบไหน?


รีบยกมือขึ้นแตะแก้มของตัวเอง มันเห่อร้อนและ...เริ่มเมื่อยทันทีที่ถูกทัก กัดริมฝีปาก และพอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงแสดงชัด ว่ากำลังรอฟังคำตอบของเขาอยู่อย่างตั้งใจ


“อา...คงเพราะ...ดีใจที่ไม่ถูกเซฮุนเกลียดน่ะ” ตอบกลับใสซื่อ และสิ่งที่ได้คืนมากลับเป็นอาการขมวดคิ้วมุ่น ไม่รู้ว่าสงสัย ไม่พอใจ โกรธ หรือแย่กว่านั้นคือโมโหอะไรเขาอีกหรือเปล่า


“ทำไมผมถึงต้องเกลียดพี่” – เป็นคำถามที่ไม่รู้เลยว่าจะต้องตอบแบบไหนเลยอ่ะ แต่...


“ก็...พี่ทำซอสเลอะเสื้อเซฮุนนี่ คยองซูตีพี่บ่อยๆ เลยนะถ้าทำเสื้อสีขาวเปื้อน เพราะมันซักยากมาก”


เสียงหวานจริงจัง ลู่หานไม่ได้โกหกเลยนะคุณ ทุกครั้งที่เขาใส่เครื่องแบบนักศึกษา หรืออะไรก็ตามที่เป็นสีอ่อน วันนั้นทั้งวันจะเหมือนมีวิญญาณอาฆาตรอเอาชีวิตคอยตามติดเป็นเงาเลย – โดคยองซูผู้สอดส่องและใส่ใจ และถ้ามันมีรอยเปื้อนแม้แต่นิดเดียวล่ะก็... ลู่หานจะถูกฝ่ามือพิฆาตสำเร็จโทษทันที!

 

ฮึก...หม่าม้ายังไม่เคยรุนแรงกับเสี่ยวลู่เบอร์นี้เลย...


จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น ไม่กล้าคาดเดาอะไร เมื่อยังคงไร้การตอบกลับ และสุดท้ายน้องก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียดออกมาแทน


“พี่ก็เป็นซะแบบนี้”


แบบไหนอีกแล้วอ่ะ?... เอียงหน้าสงสัย แต่คิดอีก...ไม่ถามออกไปน่าจะดีกว่า


“ผมยอมรับนะว่ารำคาญพี่มากๆ”


ฉึก!! เหมือนมีบางอย่างพุ่งตรงเข้ามาปักกลางหน้าผาก มีความหน้าสั่นกับความหน้าชาผสมกันอย่างลงตัว และลู่หานได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ โดยปราศจากคำพูด


“รำคาญ แล้วก็รู้สึกไม่ดีด้วย ที่...คนแบบพี่มายุ่งกับผม” สีหน้าของเซฮุนดูลำบากใจที่จะต้องเอ่ยมันออกมา


อา...ลู่หานคิดว่าตัวเองเข้าใจน้อง ถ้ามองกันภายนอกแล้ว เขาดูเหมือนคนมั่วและทั่วถึงใช่ไหมล่ะ ไหนจะฉายาร้อยผัวที่การันตีความโชกโชนได้ดีนั่นอีก เขาไม่ถือหรอก ของแบบนี้ไว้พิสูจน์กันทีเดียวตอนขึ้นเตียงเลย


คนตัวเล็กยิ้มนิดๆ และมันไม่ได้ดูเศร้าสร้อย แต่กลับสว่างไสว สดใส ปลอดโปร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ทำให้เป็นเซฮุนมากกว่าที่มีท่าทางกระอักกระอ่วน


“ผมรู้ว่ามันบ้า และต่อให้รำคาญแค่ไหน มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ผมมีสิทธิ์ตวาดคนอื่นได้” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ผม...ไม่ได้เกลียดพี่ ขอโทษครับ...พี่ลู่หาน”


เสียงทุ้มลึกเอ่ยชัดเจน ใบหน้าหล่อจัดเต็มไปด้วยเค้าแววสำนึกผิด แต่เจ้าของชื่อกลับนิ่งค้าง หัวใจสั่นไหวรุนแรงจนเหมือนมันจะหยุดทำงานไปดื้อๆ


ลู่หานตอบไม่ถูกเลย ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอะไร ตกใจที่จู่ๆ เซฮุนก็เอ่ยชื่อของเขาออกมา ประหลาดใจ...ไปกับคำขอโทษที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน หรือจำเป็น แต่ที่แน่ๆ นั้น...คนหน้าหวานดีใจ ที่น้องดูโล่งขึ้น ไม่กดดันเท่าทีแรก หลังจากได้เอ่ยความในใจออกมาทั้งหมด


“จริงๆ แล้ว...มันไม่เป็นไรเลยเซฮุนนา” สั่นหัวช้าๆ พร้อมเอื้อมมือไปจับชายเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้


ได้แต่เม้มริมฝีปาก และก้มมองปลายเท้าตัวเองนิ่งนาน ก่อนจะค่อยๆ เงยกลับขึ้นไปมองสบดวงตาคมกริบคู่นั้น นัยน์ตากวางคู่สวยกำลังเปล่งประกาย ลู่หานไม่รู้หรอกว่ามันสวยงาม และชวนให้หลงใหลแค่ไหน “แค่รำคาญเอง ไม่ได้เกลียดซักหน่อยนะ คราวหน้าพี่จะระวังกว่านี้ จะไม่ทำให้เสื้อเซฮุนเปื้อนอีกนะ สัญญา”


แล้วก็ยิ้มที่หวานเสียยิ่งกว่าหวานให้ รู้สึกหายใจได้คล่องขึ้นกว่าตอนแรกเยอะเลย จ้องหน้าน้องทำตาปริบๆ และเพิ่งสังเกตเห็นว่า หัวคิ้วเข้มๆ นั้น กำลังย่นกลับเข้ามาหากันมากขึ้นอีกครั้ง


“มีอะไรหรือเปล่า” ลองถาม และเผลอตัวใช้ปลายนิ้วแตะไปที่รอยย่นตรงหน้า


“เปล่าครับ” ชายหนุ่มชะงักนิดๆ และเป็นโชคดีที่น้องไม่ปัดมือเขาทิ้ง ดวงตาคมกริบเบนออกไปมองอย่างอื่นครู่หนึ่ง คล้ายหลบเลี่ยงเรื่องลำบากใจในตอนนี้


อยากพูดมันออกมาหรือเปล่านะ เซฮุนนา


“บางที...ผมก็ไม่เข้าใจ” น้องบอกช้าๆ และใบหน้าหล่อจัดค่อยๆ หันกลับมา “เวลาพี่ทำหน้าแบบนี้”


ปลายนิ้วข้างนั้นเอื้อมมาปัดรอยแดงที่เริ่มนูนนิดๆ แผ่วเบา สายตาที่มองมาราวกับจะค้นหาบางอย่างที่อยู่ในใจของเขา “ทำไม...พี่ถึงดูมีความสุขได้ขนาดนี้”


เสียงทุ้มราบเรียบคล้ายกระซิบ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะเอ่ยกับเขา แวบหนึ่งที่ลู่หานเห็นภาพสะท้อนตัวเองกลายเป็นคนอื่นในความรู้สึกของชายหนุ่ม เสี้ยววินาทีที่แค่กะพริบตาก็หายไป แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น...


“ไม่มีใครอยากให้คนที่ตัวเองชอบเกลียดหรอกนะ เซฮุนนา”


ตอบกลับเสียงใส เหมือนทุกอย่างรอบตัวเป็นเรื่องสบายๆ ที่ไม่มีอะไรน่ากังวล และมันทำให้คนฟังต้องเงียบไปพักใหญ่ โดยที่ลู่หานไม่รู้เลยว่า ในใจของน้องตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่


“พี่เคยบอกว่าชอบผมใช่ไหม”


“อา...อื้อ ชอบสิ” – ถึงจะยอมรับง่ายๆ แต่ลู่หานก็เขินเป็นนะ มาถามกันตรงๆ แบบนี้ คนบว้าาาา...


เซฮุนไม่ได้ตอบรับทันที แต่กลับจ้องเข้ามาในดวงตาของเขาแทน


“ที่บอกว่าชอบน่ะ...ชอบที่หมายถึงชอบจริงๆ เหรอ”


เอ๋?!...เหมือนคำถามนั้นจะทำให้คนฟังชะงักไปนิดหนึ่ง


ลู่หานนิ่งอึ้ง ในขณะเดียวกับที่น้องเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนจึงมีแต่เพียงความว่างเปล่า และความเงียบที่ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย เซฮุนกำลังรอคำตอบจากเขา ...เหมือนกำลังรอ แต่สำหรับคนตัวเล็ก ทุกอย่างในหัวตอนนี้กลับเป็นเพียงสีขาว ที่ไม่ต่างอะไรกับหิมะแรกในเกาหลีเลยสักนิด


“...ยากจังนะ จะถูกเกลียดหรือเปล่า ถ้าพี่ตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน” เอ่ยออกมาแผ่วเบา และเขารู้สึกจริงตามนั้น ลู่หานประสานสายตากลับไป ความจริงใจคงเป็นสิ่งเดียวที่คู่สนทนามองเห็นในเวลานี้ ดึงสองมือกลับมาไพล่หลัง ห่อไหล่นิดๆ ทั้งที่หน้าตายังยิ้มแย้ม


“ไม่ได้จะกวนประสาทหรอกนะ แต่ชอบก็คือชอบไม่ใช่เหรอ จะมากขึ้นหรือว่าลดลง มันก็แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้นเอง” ขยับเข้าไปใกล้ และน้องไม่มีท่าทีต่อต้าน หรือว่าถอยหนีเหมือนในครั้งก่อนๆ


ไม่ว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวไหม ทั้งหมดนั้นก็ทำให้คนหน้าหวานยิ้มได้สวยขึ้น หัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะยกมือขึ้นไปสัมผัสข้างแก้มของชายหนุ่ม ระมัดระวัง และอยากจะทะนุถนอมความรู้สึกในช่วงเวลานี้เอาไว้


“แต่ว่า...มีแล้วใช่ไหม คนที่ชอบและหมายถึงที่ชอบจริงๆ ของนายน่ะ เซฮุนนา...”


(ต่อ)


ถามออกไป และรอฟังคำตอบ หัวใจมันกำลังเต้นระรัวกับความลองดีท้าทาย ที่มีความเสี่ยงทางความรู้สึกสูงลิ่ว


เซฮุนไม่ได้ให้คำตอบทันที พวกเขาแค่จ้องมองกันอยู่แบบนั้น และปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ อยู่พักใหญ่ ลู่หานรู้ว่านี่มันบ้า ลุ้นระทึกอย่างใจจดจ่อ และ...


“ครับ” – สั้น กระชับได้ใจความ สำคัญคือชัดเจนที่สุด


เอิ๊บบบบบบบบบ...


หม่าม้าต๋าาาาาา เสี่ยวลู่เสียจัยยยยยย แงงงงงง้!


แต่... “อา... งั้นเหรอ พยายามเข้านะ”


สิ้นคิด ปัญญาอ่อน รนหาที่ชัดๆ เลยกวางโง่!!!


ตำหนิตัวเอง แต่ริมฝีปากสีสวยนั้นยังคงมีรอยยิ้มหวานน่ารัก พูดอะไรต่อไม่ออกเลย ได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น จนกระทั่งน้องแตะนิ้วลงบนหลังมือของเขา พลางจับมันมาดูใกล้ๆ


“ไปโดนอะไรมาถึงต้องพันผ้าแบบนี้” ดวงตาสีเข้มเบนขึ้นมาจ้อง กึ่งคาดคั้นขอความจริง


“อา...คงซุ่มซ่าม...กระแทกอะไรไปเรื่อยล่ะ” บอกไม่ได้หรอก ว่าเกิดจากงานวันเกิดจงอินคืนนั้น


โอเซฮุนคือบุคคลต้องห้ามลำดับที่สองรองจากคยองซู คิดว่า...คงไม่ไปไล่ฆ่าคนพวกนั้นเหมือนเพื่อนของเขา แต่อาจจะไล่ด่าว่าลู่หานมั่วซั่ว ชอบแจกจ่าย ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว เขาแค่ฮอต และใครๆ ก็อยากได้แค่นั้นเอง


น้องแว่นน่ะยังเด็ก หนูไม่รู้หรอกว่าแฟนตัวเองลิมิเต็ดอิดิชั่นขนาดไหน ที่รุกเนี่ย เสี่ยวลู่ไม่อยากให้น้องพลาดก็เท่านั้น


คิดแบบนั้นจริงๆ นะ แต่นี่ก็ยังตะเตือนใตในคำตอบนั้นอยู่หนา ดิ่งมาก พูดเลออออ


กัดริมฝีปาก ยามมองเห็นอีกฝ่ายลงมือจัดแจงพันผ้าใหม่ให้เขาด้วยตัวเอง


“ทำให้มันดีๆ สิครับ”


โอเค...ลู่หานยอมรับ มันชุ่ยและดู...ลวกๆ ไปหน่อยกับผลงานก่อนหน้า ที่น้องทำให้น่ะดูดีกว่าเดิมเยอะเลย


เผลอสบตากันและกัน และ...


“มีอะไรอยากถามผมอีกหรือเปล่า หน้าพี่มันบอกแบบนั้นนะ”


ลู่หานกะพริบตา แสงตรงนี้หลอกตาจนเห็นเหมือนน้องยิ้มมุมปากแป๊บนึงเลยเหรอ เมื่อกี้อ่ะ...


“อา...” เผยอริมฝีปาก ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใจจริงแล้วเขาอยากจะพูดอะไร เหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ว่างเปล่าไปหมด แม้แต่ตอนที่เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น คนหน้าหวานสะดุ้ง รีบดึงมือกลับมาเพื่อกดรับทันที


“ฮัล...”


ไม่ต้องหาแล้วนะหนังสือ ทุกคนเลือกชุดให้นายได้แล้ว รีบกลับมาประชุมต่อไว ให้เวลาสิบนาที


...แล้วก็สายก็ถูกตัด พร้อมๆ กับชื่อบนหน้าจอที่ค่อยๆ หายไปตามความสว่าง...

 


ติดอยู่ในใจเป็นหมื่นล้านคำ


บอกให้เธอฟังไม่ได้ซักคำ~

 


เพลงมา...


โดคยองซูววววว


ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ


ให้โอกาสนี่ได้ฮัลโหลหน่อยได้ปะล่ะ อยากทำหลายอย่างกับเพื่อนตัวเล็กมาเลยตอนนี้ แต่...ดีที่สุดคือทำตามที่ได้ยินนั่นล่ะ ถอนหายใจ ก่อนจะหันกลับหาเซฮุนทางด้านหลัง


“ต้องไปแล้วล่ะ มีประชุมเตรียมงาน Open House ต่ออีกเยอะเเยะเลย”


“ตั้งใจนะครับ”


เป็นคำร่ำลาสั้นๆ ไม่ยืดเยื้อ และลู่หานหยุดมองตามไปแผ่นหลังนั้นอยู่ครู่เดียว ก็ตัดใจจากมา แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่ยังปกติ ไม่ได้สติแตก หรือมีอะไรต่างไปจากเดิม หรือจะเพราะ...มันเป็นความชอบที่เกิดขึ้นจากการตั้งเงื่อนไขมาตั้งแต่แรก พอถูกปฏิเสธจริงจังกลับมา เลยไม่เสียใจอย่างที่คิด


มองหาเหตุผลไปเรื่อยเปื่อยระหว่างการเดินกลับคณะ แต่ที่แน่ๆ คงต้องหาว่าที่แฟนคนใหม่ให้ทันก่อนงานเริ่มแล้วล่ะนะ ต้องเอาที่ปากหนักๆ จะไม่เปิดเผยความลับของเขากับคนอื่น ไม่ขี้โม้ ขี้อวด และซื่อสัตย์แบบ...โอเซฮุน


ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสมองย้อนกลับไปคิดถึงเด็กเนิร์ดของตัวเองอีกครั้ง มันคงเป้นความผูกพันกันแบบพี่น้อง ตามนั้นๆ  ตัดบทและรีบกลับไปหาคนอื่นๆ แต่ทว่า...


“ตั้งใจให้มากกว่านี้หน่อยสิลู่หาน” – เสียงของโดคยองซูเป็นอย่างเดียวตลอดหลายชั่วโมงมานี้


เขาเหม่อลอย ทำพลาด และไม่มีสมาธิจดจ่อกับอะไรเลย


สะดุดปลั๊กไฟ เดินชนกองเอกสารที่เรียงไว้เรียบร้อยจนกระจัดกระจาย และทุกคนต้องมาเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง ร้ายแรงกว่านั้นคือ...เกือบทำคัทเอ้าท์งานที่สียังไม่แห้งดี พังครืนลงมาแบบหน้ามึนๆ


ประเมินความเสียหายทุกอย่างเเล้ว เพื่อนๆ กลับลงความเห็นให้ไล่เขากลับไปพักผ่อนโดยเร็ว


เฮ้อ...ถอนหายใจยาวเหยียด ขณะเดินลากเท้าไปยืนรอรถประจำทาง


ทั้งๆ ที่ไม่รู้สึกเจ็บหรือเศร้า แต่ทำไมทุกอย่างกลับดูพังยับเยินได้ขนาดนี้นะ


ลู่หานยังปกตินะทุกคน...


ขมวดคิ้วยามตั้งคำถามกับตัวเอง ไม่มีคำตอบ มากกว่านั้นคือความนิ่งเฉยในระดับสุญญากาศ – ราบเรียบ ไม่หวั่นไหวกับสิ่งใดเลย


ยังมีชีวิตอยู่ไหมนะ พอลองแตะที่อกข้างซ้าย ก็ยังเต้นเป็นจังหวะโง่ๆ อยู่นะ รับรู้และก้าวต่อไปช้าๆ ทว่า...


ตึกตัก... ทูกึน ทูกึ๊น...


หัวใจทำงานหนักขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าป้ายรอรถตรงหน้ามีใครยืนอยู่ รู้สึกขึ้นมาเลยนะพอเป็นโอเซฮุนน่ะ


ต่อว่านิดๆ แต่มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ – ตื่นเต้น ตกใจ และ...มีความดีใจปะปนอยู่เต็มไปหมด


ขยับเข้าไปยืนข้างๆ แต่พยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ เพราะน้องใส่เอียร์อิน และกำลังก้มหน้าอ่านหนังสือ เลยไม่ได้รับรู้ถึงการมาของเขา มองซ้ายมองขวา พอไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยก้มลงเล่นกับมือตัวเองไปเงียบๆ


สองทุ่มกว่าแล้วนะ... มองที่หน้าปัดนาฬิกา ปกติกลับดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ เซฮุนนา...


เหลือบตาไปมองอีกฝ่าย แม้จะเป็นเพียงใบหน้าด้านข้าง แต่น้องแว่นของเขาก็ยังคงดูดีเสมอ


กลับคนเดียวตลอดเลยเหรอ เหงาหรือเปล่า ทางกลับบ้านไม่เปลี่ยวหรืออันตรายใช่ไหม แล้วคุณพ่อกับคุณแม่...


“มีอะไรอยากถามก็พูดมาได้ครับ ถ้าตอบได้ผมจะตอบ”


หวาาาา!! – ชะงัก หยุด จบเลยดื้อๆ...


หัวสมองของลู่หานถูกทำลายอีกครั้ง ยิ่งเออเรอร์ถล่มทลาย เมื่อร่างสูงหันกลับมาจ้องเขาตรงๆ


เดี๋ยวสิ...ไม่ได้กำลังฟังเพลงกับอ่านหนังสืออยู่เหรอ


“ว่ายังไงครับ?” น้องเลิกคิ้ว แต่ลู่หานกลับอึกอัก


จะให้ถามอะไรล่ะ ให้เรียงตามตัวอักษร หรือเวลาที่คิดออกดี?


“คือ...” แค่จะพูดก็ลำบากแล้วล่ะนะ “คือ...พี่แค่สงสัยน่ะ เซฮุนกลับดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ อันตรายหรือเปล่า”


ไม่มั่นใจเลยตอนถาม ยิ่งดิ่งเหวเมื่อน้องทำแค่จ้องมองเขานิ่งๆ ในขณะที่ลู่หานเอง ก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไง


“เป็นห่วงเหรอครับ”


“ห๊ะ?” ทำตาปริบๆ และพอตั้งสติได้ มันก็เหมือนแก้มทั้งสองข้างจะระเบิดออกมา จนกัดริมฝีปากข่มอาการใจสั่น โหย...เขินอ่ะ เขินแรงมาก ใครสอนให้ถามตรงๆ แบบนี้ โอเซฮุน ตีตายเลย แต่...


“อื้อ” ผงกหัวยอมรับช้าๆ “ก็เป็นห่วงล่ะ ถึงจะชอบไม่ได้แล้ว แต่ในฐานะคนรู้จัก ก็เป็นห่วงนะ”


เงยขึ้นสบตาพร้อมยิ้มให้ แต่หน้าน้องที่เห็น กลับเป็นความสับสนที่ถึงขั้นต้องขมวดคิ้วดูยุ่งเหยิง


“หมายความว่ายังไงที่ชอบไม่ได้แล้ว”


“ก็เซฮุนบอกว่ามีคนที่ชอบแล้วนี่” ทวนความทรงจำให้ พลางขยับเข้าไปตบบ่าคนตัวสูงกว่าเบาๆ “เมื่อกลางวันยังไม่ได้พูด แต่พยายามเข้านะ ถึงจะเสียดายที่เซฮุนพลาดของดีไป แต่ในฐานะพี่จะคอยเอาใจช่วยเต็มที่ อย่ายอมแพ้ล่ะ”


อื้อหือออออ พูดได้ดี เสี่ยวลู่บอกแล้ว เลาแมนๆ


ภาคภูมิใจไปกับตัวเอง และไม่ได้สนใจสายตาของชายหนุ่มที่กำลังมองกลับมาเลยจริงๆ


“ตอบผมมาข้อหนึ่งได้ไหมครับ” ถูกถาม และใบหน้าหวานพยักรับ “ถ้าพี่ตัดใจได้ง่ายนี้ ทำไมก่อนหน้านั้นถึงต้องพยายามอย่างเอาเป็นเอาตาย มากมายขนาดนั้น”


ตรงไปตรงมา หนักแน่นและจริงใจ – ลู่หานมองเห็นความรู้สึกเหล่านั้นทั้งหมด


“อา...นั่นน่ะ ถ้าไม่ทำแบบนั้น พี่คงเป็นคนเห็นแก่ตัวที่แย่ที่สุด”


รอยยิ้มนั้นน่ารัก ดูสะอาด บริสุทธิ์ และไร้สิ่งเจือปนเคลือบแฝง


“เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน การที่ถูกพุ่งเข้าไปบอกชอบตรงๆ คงจะตกใจใช่ไหมล่ะ ยิ่งคนมีฉายาประหลาดๆ แบบนี้ด้วยแล้ว จริงๆ ก็อยากขอโทษอยู่เหมือนกัน ขอโทษ...ที่ก่อนหน้าทำให้วุ่นวายนะ เซฮุนนา”


“นั่นยังไม่ใช่คำตอบที่ผมอยากได้ยิน พี่รู้ดี” ตอบกลับทันควัน และลู่หานเข้าใจความหมายของชายหนุ่ม


เขายืดแขนบิดขี้เกียจ มองตรงไปข้างหน้าด้วยท่าทางผ่อนคลาย และนัยน์ตากวางคู่สวยกำลังเปล่งประกายระยิบระยับงดงาม “ถ้าถูกทำไม่ดีใส่ จะตัดใจทิ้งคำพูดของตัวเองไปเมื่อไหร่ก็ได้จริงไหม แต่ว่า...ถ้าทำแบบนั้น แล้วความรู้สึกของคนที่ถูกบอกว่าชอบล่ะจะเป็นยังไง แค่กลัวเจ็บปวด แค่เพราะทุกอย่างอาจจะไม่เป็นไปตามที่คิด ก็เลยเลือกที่จะหนี นั่นน่ะ...เป็นความใจร้ายที่ไม่ยุติธรรมเลยนะ”


หันกลับมาสบตา พร้อมด้วยรอยยิ้มหวานๆ น่ารัก “ไม่รู้ว่านี่คือคำตอบที่เซฮุนต้องการไหม แต่ที่บอกว่าชอบ ก็คือชอบจริงๆ นะ ส่วนจะมากหรือน้อย พี่ตอบไม่ได้หรอก แค่รู้ว่าอยากลองพยายามให้มากขึ้น พยายามไปพร้อมๆ กัน จนกว่าเราทั้งคู่จะแน่ใจ เพื่อไม่เป็นการล้อเล่นกับความรู้สึกของเซฮุน และ...เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมาเสียใจทีหลัง”


ไหวไหล่ พลางหัวเราะเสียงใส “ก็บอกแล้วยังไง ว่าแค่ถูกรำคาญ ไม่ได้ถูกเกลียดซะหน่อย ไม่ยอมแพ้หรอก แต่...ยกเว้นแค่ว่าเซฮุนมีคนที่ชอบแล้วน่ะนะ”


คำตอบของลู่หานจบลงเพียงเท่านี้ เป็นจังหวะเดียวกับที่รถประจำทางแล่นมาจอดเทียบป้าย ไม่ใช่สายที่เขาต้องการจะขึ้น และ...ชายหนุ่มเองก็ไม่ยอมขยับไปไหน พวกเขานิ่งเงียบ พร้อมจ้องมองกันและกันอยู่แบบนั้น จนมันจากไป


“บอกชอบผมขนาดนี้ แฟนพี่ไม่ว่าเอาหรือไง”


เหมือนเจอหมัดขวาตรงซัดเข้าที่ปลายคาง ลู่หานแอบมึนงงนิดๆ แต่พอดึงสติได้ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ


“ไม่ต้องเชื่อก็ได้นะ แต่นี่...ไม่เคยมีแฟนน่ะ” ชี้ที่ตัวเอง พลางเลื่อนนิ้วมาแตะตรงริมฝีปาก


“ความลับนะ อย่าบอกใครล่ะ”


ไม่มีคำตอบใดๆ อีกเช่นเคย เซฮุนเอาแต่มองเขาเงียบๆ ครู่เดียว รถประจำทางสายของลู่หานก็แล่นเข้ามาจอด


“ให้รอรถเป็นเพื่อนไหม”


“กลับไปเถอะครับดึกแล้ว”


“อา...งั้นดูแลตัวเองนะ” โบกมือให้น้อง พลางก้าวขึ้นรถไป


“ผมมีคนที่ชอบนะ” เสียงทุ้มดังขึ้นตามหลังมา “เคยชอบ และมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้แค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อน และพี่น้องเท่านั้น”


“เอ๋?” หันกลับมา แต่ไม่ทันประตูที่ปิดลงไปแล้ว


ยืนสติหลุดอยู่ครู่เดียว ก็รีบวิ่งไปยังที่นั่งริมหน้าต่าง พร้อมเปิดกระจกชะโงกหน้าออกไปทันที ในจังหวะที่ล้อรถเริ่มหมุน “หมะ...หมายความว่า พี่ยังมีโอกาสเหรอ”


ร้องถาม และยิ่งใจเต้น เมื่อน้องยิ้มนิดๆ ให้เขาเป็นครั้งแรก


“ขึ้นอยู่กับว่าพี่จะคว้ามันได้หรือเปล่า” นั่นเป็นประโยคสุดท้าย ที่ลู่หานได้ยินจากชายหนุ่มในค่ำคืนนี้


รถโดยสารพาเข้าห่างออกไปไกล พร้อมๆ กับหัวสมองที่กำลังสับสนวุ่นวาย และหากคนหน้าหวานจะพอคิดออกสักนิดล่ะก็ คงจะกลั้นยิ้มแม้แต่ตอนนอนหลับเอาไว้ไม่อยู่แน่ๆ


หน้ามหาวิทยาลัยของพวกเขา มีเพียงรถประจำทางสองสายเท่านั้นที่แล่นผ่าน แต่เซฮุนไม่ได้ขึ้นสายนี้ เช่นเดียวกับทางไปบ้านของจงอิน


และ...ชายหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม กำลังมองป้ายตารางเวลาการเดินรถ


อีกครึ่งชั่วโมงคันต่อไปถึงจะมา


เซฮุนหยิบเอียร์อินขึ้นมาใส่ พร้อมกางหนังสือเล่มเดิมออกอ่าน แวบหนึ่งที่เหลือบไปมองรถประจำทางที่กำลังห่างออกไป


มีรอยยิ้มนิดๆ อีกครั้งบนริมฝีปากได้รูป



และเซฮุนไม่เสียใจเลย ที่ตัดสินใจปฏิเสธคันก่อนหน้าไป

 

 


TBC*



มาต่อแล้วค่ะ
หวานๆ อุ่นๆ เนอะ ^^

แวะมาเติมกำลังใจ หรือพูดคุยกันได้
ที่คอมเมนต์และแท็กเหมือนเดิมนะคะ


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2960 L_RCN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 15:24
    เซฮุนลู๊กกกก
    #2,960
    0
  2. #2941 secret secret (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 18:57
    เรื่องนี้มันดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กะมีอะไร คนที่ยิ้มได้ตลอดเวลา เวลาร้องไห้เขาว่าน่าสงสารนะ
    #2,941
    0
  3. #2929 julyr5 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:21
    รู้สึกดีจังเลยย
    #2,929
    0
  4. #2924 tiramiisu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 01:39
    น่ารักมากน่ารักแบบมากๆมากๆๆๆๆ
    #2,924
    0
  5. #2906 TheCottonx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:21
    เสี่ยวลู่เขาลูกกกกก
    #2,906
    1
    • #2906-1 TheCottonx(จากตอนที่ 10)
      20 มิถุนายน 2561 / 23:21
      เสี่ยวลู่สู้เขาลูกกก
      #2906-1
  6. #2890 Parkjimin19 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:49
    ว๊ายยยยย
    #2,890
    0
  7. #2869 natchananjulklum (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 16:37
    ชอบในเวลาที่โดนพูดร้ายๆใส่ ลู่ก็ยังยิ้มเสมอ
    ฮื่ออออ สงสารอะะะะ เซเห็นใจพี่เขามั้งงง
    #2,869
    0
  8. #2855 PoisonPig Eve (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 22:14
    ลู่น่ารักมาก มองบวกมาก ซื่อสัตย์มากๆๆๆๆ ชอบตัวละครนี้ <3
    #2,855
    0
  9. #2838 เนเน่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:32
    มาเว้ยๆได้ว่ะพี่ลู่สู้เขาาาาาาาา
    #2,838
    0
  10. #2819 Yehet ~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:49
    เซฮุนเริ่มเปิดใจให้ลู่แล้วแน่เลย ลู่สู้ ๆ นะ
    #2,819
    0
  11. #2793 Nagono (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 08:33
    ลู่สู้ๆ เซฮุนเริ่มเปิดใจแล้วว
    #2,793
    0
  12. #2750 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:26
    แสดงว่าคนที่เซฮุนเคยชอบคือแบคฮยอนใช่ปะ? ต้องใช่แน่ๆอ่ะ แต่ไม่ว่าจะยังไงเซฮุนก็ลองเปิดใจให้พี่ลู่ตามจีบเถอะนะตอนแรกๆเราก็คิดแค่ว่าที่ลู่หานมาตามจีบเซฮุนเป็นเพราะว่าอยากได้แฟนไปควงออกงาน open house เฉยๆแต่ไปๆมาๆเราคิดว่าลู่น่าจะเริ่มชอบน้องจริงๆแล้วอ่ะไม่งั้นคงไม่ตามตื๊อขนาดนี้หรอก
    #2,750
    0
  13. #2687 นมสด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:50
    เซฮุนอจ่าให้ความหวังยัยหนูสิ
    #2,687
    0
  14. #2637 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 12:33
    อ่านแล้ว รู้สึกวูบวาบในอกเลยอ่ะ น้องให้ความหวังพี่ลู่ใช่มะ พี่ลู่น่ารักง่าาาส ใสมากกกกก แล้วคนที่อิฮุนชอบนี่ใครนะ ที่บอกว่าเคยชอบ แบคหรอ???
    #2,637
    0
  15. #2604 Pinkuplatong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 18:31
    เป็นฟิคตลก ที่ชั้นร้องให้แทบทุกตอนเลย

    อิฮุนใจร้ายย ทำพี่ลู่เสียใจ แล้วมาตบหัวลูบหลัง
    #2,604
    0
  16. #1899 kawoat4124 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 02:57
    ละมึนนมากแกเขินนน
    #1,899
    0
  17. #1671 coco i cookie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:04
    เต็มที่ได้เลยย *-*!
    #1,671
    0
  18. #1480 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 19:51
    อ่อ ขึ้นสายเดียวกัน อะไรอ่ะ เซฮุนนาาาาา
    #1,480
    0
  19. #1176 momaijung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 10:16
    จริงๆก็รู้สึกดีกับพี่เค้าสินะ ลูลู่สู้ๆน้า^^
    #1,176
    0
  20. #1025 choopp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:28
    เฮ้ยตอนนี้น่ารักมากจริงๆ คือพี่ลู่น่ารักมากอ่ะไม่รู้สิมันเม้นออกมาเป็นรวามรธ้สีกไม่ได้เลยฮื่อ
    #1,025
    0
  21. #927 fairy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 20:41
    ฮุนหานสู้ๆน่ารักอะเขินมากมายยิ้มปากจะฉีกเหทือนคนบ้านในห้องคนเดียว
    #927
    0
  22. #920 NA_NamAob (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 12:53
    ง่อววววว เริ่มชอบพี่เขาแล้วใช่มั้ยล่าาาา พี่ลู่สู้ตายยย
    #920
    0
  23. #849 yingexofan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 21:13
    ฮั่นแน่ เซฮุนเริ่มมีใจให้แล้ว ก็ลู่หานน่ารักขนาดนี้ใครไม่หลงบ้าง สู้ต่อไปค่ะ คว้าขาที่สามของพี่ฮุนมาให้ได้ค่ะ เราเป็นกำลังใจให้
    #849
    0
  24. #782 -mumo- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 18:38
    ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น สู้ต่อไปพี่ลู่!!
    #782
    0
  25. #773 Audaidaj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 04:38
    5555ชอบอ่ะนางจริงใจดีอ่ะ ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองดี นั่นไงแอบชอบเพื่อนตัวเองจิงๆด้วยนะเซฮุน
    ความพยายามทั้งหมดทั้งมวลเกิดผลหลาวววว
    #773
    0