(Baekdo) Bad Husband

ตอนที่ 20 : [exo fic BaekDo] Bad Husband :: 19 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    9 ก.ค. 58



Bad Husband



           

            แบคฮยอนนั่งหันหลังให้ร่างเล็กๆ ที่นอนสะอื้นไห้อยู่บนโซฟาตัวยาว มือหนายีผมตัวเองอย่างอารมณ์เสีย เขาว่าจะไม่ทำให้คนตัวเล็กต้องเจ็บตัวแล้วแต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้

           

“ฉันจะโอนเข้าบัญชีของพ่อนายก็แล้วกันนะ”

 

            คงไม่ต้องบอกหรอกว่าเขาหมายถึงอะไร แม้คยองซูจะรู้ตัวว่าถูกประชดกลับแต่น้ำเสียงนิ่งเรียบของแบคฮยอนยิ่งขับให้ดวงตากลมปล่อยน้ำสีใสไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

 

            “…….

 

            “ฉันจะกลับ” แบคฮยอนหยัดกายขึ้นเต็มส่วนสูงแล้วคว้าเอาเสื้อเชิ้ตสีดำที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ ตาคมแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของภรรยาครู่เดียวก่อนจะเบนไปทางอื่น

 

เสียงผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ ยิ่งทำให้หัวใจของใครบางคนบอบช้ำหนักกว่าเก่า คยองซูยกมือขึ้นกุมหน้าท้องเพราะรู้สึกเจ็บบริเวณนั้น ถึงแม้จะรู้ว่าในตัวเขามีเด็กอีกคนอยู่ด้วยแบคฮยอนก็ยังทำรุนแรงไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยสักนิด  

 

ร่างสูงโปร่งเดินไปหยิบกระเป๋าเงินและกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินจากไปโดยไม่ได้หันมาสนใจคยองซูอีกเลย วินาทีนั้นรู้สึกเหมือนหัวใจมันกระตุกขึ้นมาแปลกๆ ราวกับว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับคยองซู

 

บ้าน่า

 

แบคฮยอนถอนหายใจเฮือก สะบัดใบหน้าแรงๆ กับความคิดนั้นก่อนที่ขายาวจะก้าวผ่านธรณีประตูไปอย่างรวดเร็ว

 

ภายในบ้านเงียบกริบ แต่ในใจของคยองซูกำลังร่ำไห้อย่างหนักหน่วง เขาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่ง กะว่าจะไปปลุกลูกสาวที่นอนหลับอยู่บนบ้านให้ลงมาทานข้าวเย็น แต่แล้วของเหลวเหนียวๆ ที่ต้นขาก็ทำให้เขาชะงักไปเสียก่อน

 

มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสสิ่งนั้นอย่างหวาดกลัว ปลายนิ้วสวยสั่นระริกเมื่อรับรู้ถึงของเหลวข้นๆ ตรงหว่างขาตัวเอง คยองซูปัดเสื้อนอกตัวโคร่งที่แบคฮยอนยังอุตส่าห์ใจดีเอามาคลุมร่างเปลือยเปล่าของเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

!!!

 

ไม่นะ นี่มัน

 

 

 

แบคฮยอนกลับถึงโซลในสามชั่วโมงถัดมา เขาตรงไปที่บริษัททันทีเมื่อไปถึง สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือเงินจำนวนหนึ่งหมื่นล้านวอนที่ภรรยาต้องการ อยากประชดเขาดีนักแบคฮยอนก็จะสนองความต้องการของคยองซูให้เอง ถึงแม้ว่าจะเสียรายได้ของบริษัทไปเกือบครึ่งก็ตาม แน่นอนว่าเขาต้องเอาเงินเก็บของตัวเองออกไปด้วย หาไม่แล้วหุ้นส่วนที่ถือหุ้นของบยอนคอเปอเรชั่นคงถอนหุ้นกันเป็นระนาวหากรู้ว่ารายได้ของบริษัทลดฮวบลงภายในเวลาสั้นๆ แบบนี้

 

“บอสคะ มีรายงานจากท่านประธานค่ะ”

 

“อะไร?” เขาขมวดคิ้วถามเลขาฯสาวที่นั่งประจำหน้าห้อง

 

“เอ่อท่านประธานบอกว่าให้บอสเป็นตัวแทนไปพบคุณลูกค้าวันนี้ค่ะ”

 

“แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะ ผมจะรีบไป” นายองตะกุกตะกักไม่กล้าบอกความจริงว่าลูกค้าคนนั้นเข้าไปรอเจ้านายอยู่ภายในห้องแล้ว โดยปกติหากไม่ได้รับคำอนุญาตจากเขา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่มย่ามตามอำเภอใจแม้จะเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่แค่ไหนก็ตาม นายองพยายามห้ามไม่ให้ชายผู้นั้นเข้าไปแล้ว แต่เขาไม่ยอมฟังแถมยังเปิดประตูเดินเข้าไปเฉยเลย ดูจากสีหน้าท่าทางของแบคฮยอนในตอนนี้ไม่สู้ดีนักคล้ายคนกำลังโมโหเธอยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หญิงสาวจึงชี้นิ้วไปที่ประตูห้องทำงานของแบคฮยอนเป็นคำตอบแทน

 

แบคฮยอนไม่ได้ว่าอะไรต่อจากนั้นเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองพร้อมกับใบที่ฉายแววขุ่นเคืองใจเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นใครหรือลูกค้าจากบริษัทไหนก็ควรจะนั่งรอที่ห้องรับรองซึ่งบริษัทของเขามีอยู่ทุกสาขาเพื่อต้อนรับแขก ไม่ใช่บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาแบบนี้

 

หากคิดว่าการถูกทำลายความเป็นส่วนตัวทำให้เขาหงุดหงิดใจ ลูกค้าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำของแบคฮยอนคงเป็นมากกว่าคำว่ารำคาญหรือโมโหไปแล้ว

 

“แก

 

“ไง” จงอินควงปากการาคาแพงของแบคฮยอนบนโต๊ะไปมาอย่างอารมณ์ดีผิดกับเจ้าของห้องที่ทำหน้าเหมือนอยากจะวิ่งเข้ามาชกหน้าเขาแรงๆ

 

“แกมาทำอะไรที่ห้องฉัน”

 

“แหมๆๆ พึ่งรู้นะเนี่ยว่าคุณพูดจากับลูกค้าแบบนี้” หลังจากแหย่ให้แบคฮยอนโมโหได้สำเร็จ จงอินก็ย่างกรายเข้าไปหาคนปากไม่ดีที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

 

“ออกไปซะ” แบคฮยอนเค้นเสียงบอก

 

“เอาล่ะ ฉันไม่กวนแกแล้วก็ได้” สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้แบคฮยอนต้องหันไปมองหน้าคนพูดอย่างงงๆ

 

“เมื่อกี้แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

 

“ก็ แกไง แบบที่แกเรียกฉัน” จงอินตอบออกไปตามตรง

 

บรรยากาศภายในห้องกว้างเริ่มมาคุขึ้นเมื่อชายหนุ่มทั้งสองประชันสายตาใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร แบคฮยอนมองแขกผู้ไร้มารยาทอย่างแข็งกร้าวและดุดัน ทว่าจงอินกลับยิ้มอ่อนๆ ให้เขา แต่น่าแปลกใจที่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ยิ้มตามปาก  

 

“แกต้องการอะไร”

 

“ฉันเหรอ?”

 

…….

 

 แบคฮยอนบอกใจตัวเองให้อดทนกับความยียวนของจงอิน เขาเดินตามหลังชายผิวเข้มไปที่ระเบียงห้องแล้วรอฟังสิ่งที่อีกคนต้องการ หากมันไม่หนักหนาจนเกินไปเขาจะรีบหามาให้จงอินทันที เพราะตอนนี้แบคฮยอนปวดหัวกับเรื่องคยองซูจะแย่อยู่แล้ว ถ้าตัดปัญหาเรื่องจงอินออกไปในตอนนี้ได้จะเป็นการดีที่สุด

 

“ฉันน่ะอยากได้อะไรจากแกอยู่สองอย่างก็เท่านั้นแหละ”

 

“อะไร รีบๆ พูดมา”

 

ได้ยินแบคฮยอนรับปากอย่างนั้นริมฝีปากหนายิ่งกดลึกขึ้น จงอินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องที่ยืนทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ข้างหลัง ตาคมฉายแววชั่วร้ายอย่างเปิดเผยจนแบคฮยอนเริ่มไม่ไว้ใจ

 

“ฉันต้องการทั้งบริษัทและ เมียของแก”

 

พลั่ก!

 

ไม่ต้องพูดพร่ำอะไรให้เสียเวลา หมัดหนักๆ จากแบคฮยอนก็เสยเข้าที่ใบหน้าของจงอินอย่างแรงโดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว คนผิวเข้มเสียหลักจนล้มไปกองอยู่บนพื้น แบคฮยอนจึงได้โอกาสขึ้นไปนั่งคร่อมบนกลางลำตัวและปล่อยหมัดรัวๆ ใส่จงอิน

 

“กล้ามากนะที่พูดกับฉันแบบนี้”

 

“แล้วทำไมฉันจะไม่กล้า”

 

จังหวะที่แบคฮยอนเผลอ จงอินก็พลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นฝ่ายอยู่ข้างบนแทน มือหนากำแน่นๆ และชกเข้ากลางลำตัวของคนเบื้องล่างอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง แบคฮยอนนิ่วหน้าด้วยความจุก ขายาวคดคู้เข้าหาลำตัวอย่างทรมาน จงอินกำลังจะซ้ำที่รอยเดิมหากเขาไวกว่า แบคฮยอนยกขาขึ้นถีบชายผิวเข้มให้ออกห่างจากตัวเอง

 

ตุ้บ!

 

“บริษัทนี่ ถ้าแกอดอยากมากจนต้องมาร้องขอเหมือนขอทานฉันยกให้ฟรีๆ เลยก็ได้ แต่อย่าพาดพิงถึงเมียฉัน”

 

“หึ ฉันเนี่ยนะอดอยาก?” จงอินเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก

 

“แล้วแกมาทำอะไรที่บริษัทฉัน”

 

แบคฮยอนค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนเหยียดหลังตรงวางมาดเหมือนเดิม เชิดใบหน้าขึ้นสูงทั้งที่ยังรู้สึกเจ็บบริเวณช่องท้อง เขาจะไม่ยอมแสดงความเจ็บปวดหรืออ่อนแอต่อหน้าศัตรูแน่ หากทำอย่างนั้นจงอินจะยิ่งได้ใจ

 

“ฉันบอกสิ่งที่ต้องการไปแล้ว บริษัทของแกฉันไม่เอาหรอกแค่พูดให้มันน่าตื่นเต้นก็เท่านั้น”

 

“พูดบ้าอะไรของแก” ยิ่งฟังแบคฮยอนก็ยิ่งเดือดดาล เพราะคนตรงหน้าเอาแต่พูดวกไปวนมาไม่ตรงเข้าประเด็นสักที จงอินเห็นคิ้วหนาขมวดสงสัยเขาจึงเอ่ยต่อ

 

“แกไม่เคยเรียนมาเหรอ ว่าประโยคสำคัญๆ มันมักจะอยู่ตอนท้ายเสมอ”

 

…….

 

สำคัญ ตอนท้าย

 

ฉันต้องการทั้งบริษัทและ เมียของแก

 

แบคฮยอนกำลังจะวิ่งเขาไปซัดจงอินอีกครั้ง แต่เสียงเคาะที่หน้าประตูห้องกลับดังขึ้นยุติสงครามเสียก่อน เขาวางความโมโหในใจลงก่อนจะหันไปบอก

 

“เข้ามาได้”

 

นายองก้าวขาเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเธอได้ยินเสียงเอะอะโวยวานตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว คิดอยู่ว่าจะเรียกเจ้านายดีไหม แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้รับแฟ้มงานจากแบคฮยอนเธอจึงตัดสินใจรวมรวมความกล้าเสี่ยงเข้ามา

 

“เอ่อคือบอสยังไม่ได้ให้ดิฉันจัดเตรียมตารางงานพรุ่งนี้ให้น่ะคะ”

 

“อ่อ แฟ้มงานนั่น” หญิงสาวยิ้มแห้งๆ เมื่อแบคฮยอนทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ แต่แล้วเจ้านายของเธอก็เบิกตากว้างราวกับตกใจอะไรบางอย่าง

 

แบคฮยอนวิ่งผ่านเลขาฯ สาวออกไปทางประตูอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงนายองไล่ตามหลังมา เขาเอาแต่ก้าวขาไปข้างหน้าเรื่อยๆ หากจำไม่ผิดตอนที่กลับจากบ้านคยองซูเขาหยิบแต่กระเป๋าเงินกับกุญแจออกมา ส่วนแฟ้มงานที่วางอยู่บนโต๊ะอีกตัวยังคงอยู่ที่เดิม

 

จงอินย่นคิ้วอย่างงุนงงกับท่าทางรีบร้อนใจของแบคฮยอน มือหนายีผมตัวเองก่อนเอ่ยออกมาเบาๆ

 

“อะไรของมันวะ”

 

 

 

ทั้งที่ท้องฟ้าก็มืดไปหมดแล้ว แต่แบคฮยอนก็ยังสามารถบึ่งรถกลับไปที่บ้านหลังเล็กของภรรยาได้ในเวลาไม่นาน เขาเดินโผงผางเข้าไปเพราะคิดว่าพอหยิบแฟ้มงานได้แล้วจะรีบออกมาทันที ไม่อยากทนอยู่มองใบหน้าของใครอีกคนให้ตัวเองเจ็บปวด  ทว่าภายในบ้านที่มืดไร้แสงสว่างหูกลับได้ยินเสียงแว่วๆ ของลูกสาว

 

เยจิน

 

แบคฮยอนเดินไปเปิดสวิตช์ไฟเพราะอยากรู้สถานการณ์ แม้จะต้องเผชิญหน้ากับคยองซูอีกครั้งก็ตาม และเมื่อแสงไฟสว่างขึ้นภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

 

“คยองซู!

 

“พ่อแบค!

 

เด็กหญิงที่นั่งเฝ้าร่างไร้สติของแม่มาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำตะโกนเรียกแบคฮยอน เยจินวิ่งเข้าไปหาเขา แบคฮยอนจึงย่อตัวลงอุ้มลูกแล้วเดินเข้าไปหาภรรยาด้วยความกระวนกระวายใจ

 

“พ่อแม่เป็นอะไรก็ไม่รู้ ฮึก

 

“เยจิน ใส่รองเท้าและไปขึ้นรถเลยลูก”

 

แบคฮยอนวางตัวเยจินลงแล้วสั่งการเสร็จสรรพ มือหนาสั่นเทากับสิ่งที่เห็น ภาพที่คยองซูนอนหน้าซีดหมดสติอยู่บนพื้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกอะไรหนักๆ หล่นใส่หัวอย่างแรงจนสมองอื้ออึงไปหมด

 

เขาค่อยๆ ช้อนร่างนั้นขึ้นและรีบพาไปที่รถ แต่ความรู้สึกเย็นๆ บนแขนแกร่งทำให้แบคฮยอนต้องก้มลงสำรวจตัวภรรยาอีกครั้ง

 

ไม่จริง

 

เลือดสีแดงฉานไหลซึมเปื้อนเสื้อตัวโคร่งที่คยองซูสวมใส่ เขาเป็นคนคลุมให้คนตัวเล็กเองกับมือหลังจากทำเรื่องไม่ดีลงไปก่อนหน้านี้ จำได้ลางๆ ว่าตอนนั้นยังไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติ แบคฮยอนจ้องมองใบหน้าไร้สีของคยองซูอย่างรู้สึกผิดมากกว่าครั้งไหนๆ

 

อย่าเป็นอะไรไปนะคยองซู

 

ฉันขอโทษ




-ต่อ-

 

 

สามวันหลังจากนั้นคยองซูลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงในโรงพยาบาล เขากระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสภาพให้เข้ากับแสงก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความรู้สึกหนักๆ บนหน้าขาทำให้คิ้วเรียวสวยย่นเข้าหากันอย่างสงสัย

 

กลุ่มผมสีเข้มฟูฟ่องราวกับไม่ได้หวีมาหลายวันปรากฏสู่สายตา มองไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆ คยองซูถึงได้รู้ว่าเป็นใคร

 

แบคฮยอน

 

ใจมันชื้นขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นแบคฮยอนเป็นคนแรก คล้ายกับดีใจที่อย่างน้อยคนใจร้ายก็ยังมาอยู่เฝ้า คยองซูเกือบจะพลั้งปากเรียกสามี ฉับพลันกลับคิดได้ว่าก่อนที่ตัวเองจะมาอยู่ตรงนี้ได้มันเป็นเพราะเขา

 

แบคฮยอนรับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยเขาจึงเงยหน้าขึ้นจากตัวภรรยาที่หลับหมดสติไปสามวันเต็มๆ อยากพูดด้วยใจจะขาด เขาเป็นห่วงคนตัวเล็กถึงขนาดทิ้งการประชุมที่บริษัทแล้วมาอยู่เฝ้าไข้ไม่ห่างไปไหน แบคฮยอนกะว่าถ้าคยองซูฟื้นเมื่อไหร่เขาจะกล่าวขอโทษจากใจจริงและจะปรับปรุงตัวเป็นคนใหม่ด้วย

 

ทว่าพอเหลือบไปเห็นใบหน้าไร้ความรู้สึกของภรรยา ใจของเขาก็หล่นวูบลงทันที แต่ถึงกระนั้นก็ยังถามออกไปด้วยความห่วงใย

 

“ฟื้นแล้วเหรอ”

 

…….” คยองซูไม่ตอบซ้ำยังเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเย็นชา

 

เกิดความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ จนน่าอึดอัด ทั้งที่เตรียมใจเอาไว้อยู่แล้วว่าต้องถูกภรรยาเมินใส่ แต่แบคฮยอนกลับรับความจริงไม่ได้เลยสักนิด

 

“ฉันจะไปตามหมอนะ”

 

“ไม่ต้อง”

 

“ไม่ได้ นายฟื้นแล้วต้องตรวจร่างกายให้แน่ใจอีกที เชื่อฉันนะ” มือหนาเอื้อมไปจับฝ่ามือนุ่มของคนบนเตียงอย่างออดอ้อน

 

“จะตามหมอมาทำไม

 

…….

 

“ยังต้องมีอะไรให้ห่วงอีกฮึก” พูดไปน้ำตาก็ไหลไปพลาง คยองซูสะบัดมือออกจากการจับกุมแล้ววางบนหน้าท้องอย่างแผ่วเบา

 

ลูกคงไม่อยู่กับเขาอีกแล้วสินะ

 

“มีสิ ร่างกายนายอ่อนแอขนาดนี้จะไม่ให้ฉันเป็นห่วงได้ยังไง”

 

“ไม่ต้อง! คุณไม่ต้องเป็นห่วงว่าผมจะเป็นหรือตายอะไรทั้งนั้น ฮือไปให้พ้น!

 

เพล้ง!

 

แจกัญที่ตั้งประดับบนตู้เก็บของข้างเตียงถูกขว้างใส่ร่างสูงอย่างแรกจนมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แบคฮยอนตั้งใจไม่หลบ เหนือคิ้วเข้มจึงมีเลือดสีแดงไหลออกมาเป็นสาย

 

“คะคุณ”

 

“ฉันจะออกไปตามหมอมาตรวจร่างกายของนายกับลูก เพราะฉะนั้นนอนรออยู่ตรงนี้อย่าพึ่งลุกเดินไปไหน”

 

ลูก

 

คยองซูมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างอึ้งๆ เมื่อครู่เขาคิดว่าแท้งลูกไปแล้วจึงเอาแต่ประชดแบคฮยอน แถมยังลงไม้ลงมือปาแจกัญใส่สามีจนหัวร้างข้างแตกอีก

 

มือเรียวสั่นระริกคล้ายคนทำความผิดร้ายแรงมา คยองซูก้มลงมองกลางลำตัวของตัวเองอีกครั้ง น้ำตาที่เหือดแห้งไปก็รื้นออกมาด้วยความดีใจ

 

นี่เขายังไม่ได้เสียเด็กในท้องไปใช่ไหม

 

 

“อาการทรงตัวแล้วครับคุณพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงว่าน้องกับคุณแม่จะได้รับอันตราย” แบคฮยอนพยักหน้าขึ้นๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะเดินไปส่งคุณหมอที่ประตู เสร็จแล้วเขาก็เดินกลับมานั่งจุมปุกอยู่ข้างเตียงกับภรรยาเหมือนเดิม

 

“หิวน้ำไหม?” คยองซูไม่ตอบแต่ผงกหัวเบาๆ

 

เห็นดังนั้นใบหน้าหล่อเหลาจึงเผยรอยยิ้มขึ้นมา เขาเดินไปเทน้ำใส่แก้วมาให้คนป่วย แต่ไม่ยอมส่งแก้วในมือให้คยองซู

 

“อ้าปากสิ เดี๋ยวฉันป้อน”

 

“ไม่เป็นไร ผมดื่มเอง”

 

“อย่าดื้อได้ไหม หื้ม?” คยองซูถดคอหนีสามีที่แกล้งยื่นใบหน้าเข้ามาหาตัวเอง

 

“อย่ามาทำแบบนี้กับผมนะ!

 

คดีเก่ายังไม่ชำระยังจะมาทำตัวหื่นกามกับเขาอีก คยองซูตวัดตามองแบคฮยอนอย่างโกรธเคือง น้ำเสียงก็บ่งบอกถึงความเอาจริง ทว่าในสายตาคนมองกลับคิดว่ามันช่างน่าเอ็นดู

 

“มาจนถึงป่านนี้แล้วยังจะมาห้ามกันอีก”

 

“อะไร”

 

“ลูกสองแล้วนะ” เขาบอกยิ้มๆ แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ

 

ภรรยาตัวเล็กเบ้ปากแก้เขิน แถมยังยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองอย่างคนเอาแต่ใจ คยองซูกำลังคิดคำด่าแบคฮยอน แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังไม่เห็นเยจินเลยตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เขาจึงหันไปทางสามี

 

“เยจินล่ะ? ลูกอยู่ไหน?”

 

“เยจินอยู่กับคุณยายที่บ้านครับผม”

 

แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ กับท่าทีโล่งอกของภรรยา ตอนที่หันมาถามเขา ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง พอเขาบอกว่าลูกปลอดภัย คยองซูก็ถอนหายใจเฮือก ไหนจะเผลอยิ้มกว้างออกมาอีก

 

“ขำอะไร”

 

“ขำเมีย”

 

“นี่!

 

มือที่กำลังจับรีโมทแอร์พร้อมโยนออกไปชะงักลงชั่วขณะเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นแผลตรงหัวคิ้วของแบคฮยอน คยองซูวางของในมือลงแล้วเกลี่ยนิ้วไปบนแผลสดอย่างเบาแรง

 

แบคฮยอนผงะไปเล็กน้อยกับการกระทำนั้น แต่ก็ยอมให้คนก่อเรื่องมองร่องรอยบนใบหน้าเขา

 

“ทำไมไม่ไปทำแผล” จะคิดเข้าข้างตัวเองได้รึเปล่าว่าน้ำเสียงหวานๆ ของภรรยามันเจือไปด้วยความรู้สึกผิด แบคฮยอนหัวเราะร่าในใจอย่างมีความสุข หากภายนอกแสร้งตีหน้าเศร้าให้คยองซูหนักใจมากกว่าเดิม

 

“ใครเป็นคนทำคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบสิ จริงไหม?”

 

“คุณพูดเรื่องอะไร”

 

“นายทำฉันหัวแตกก็ต้องเป็นคนทำแผลให้ฉันเองสิถึงจะถูก”

 

คยองซูขนลุกไปทั่วร่าง หัวใจวาบกับสายตาร้อนแรงของคนเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งพลิกตัวหนีแบคฮยอนไปอีกทางแต่ก็ไม่พ้นคนมือไวที่รวบร่างเขาไปเสียก่อน

 

“ลงไปเลยนะ! คุณขึ้นมานอนบนเตียงผู้ป่วยได้ยังไง”

 

“คนป่วยก็เมียฉันนี่แหละ ทำไมจะนอนด้วยกันไม่ได้”

 

ความหมายของคยองซูคือทางโรงพยาบาลไม่อนุญาตให้ญาติขึ้นมานอนร่วมกันบนเตียงผู้ป่วย แต่สามีกลับตีความหมายไปอีกอย่าง แบคฮยอนกดจมูกลงบนท้ายทอยที่โผล่พ้นคอเสื้อขึ้นมาจนภรรยาต้องถดคอหนี

 

“หยุดเลยนะ! คุณหมอพึ่งบอกไปเมื่อกี้ ทำไมคุณถึงได้ลืมง่ายแบบนี้หะ”

 

“อะไร หมอพูดตั้งเยอะ ใครจะไปจำได้?” แบคฮยอนแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องจนคยองซูนึกหมั่นไส้ เขาหันไปทางสามีที่สวมกอดจากทางด้านหลังแล้วเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

 

“ห้ามมีเพศสัมพันธ์ระหว่างผมพักฟื้นตัว”

 

“ถึงนายไม่บอกฉันก็ไม่ทำหรอก ฉันเป็นห่วงลูก”

 

…….

 

น้ำเสียงอ่อนทุ้มของแบคฮยอนสะกดให้คยองซูนิ่งไปในทันที เพียงคำเรียบง่ายที่ไม่ได้พิเศษอะไรกลับทำให้หัวใจของใครบางคนสั่นระรัว แบคฮยอนจะรู้บ้างไหม ว่าสิ่งที่คยองซูต้องการไม่ใช่เงินหนึ่งหมื่นล้านวอนอย่างที่บอกไปหรอก แต่นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดเวลา

 

ความจริงใจที่แสดงผ่านน้ำเสียงและสายตา

 

คำพูดที่บอกว่าเป็นห่วงเด็กในท้องจะได้รับอันตรายมันน่าฟังกว่าบทเพลงเพราะๆ ที่ไหนในโลกเสียอีก คยองซูยิ้มออกมาทั้งน้ำตาแล้วเป็นฝ่ายโผเข้ากอดสามีเอง แม้จะตกใจที่คนอารมณ์แปรปรวนขึ้นๆลงๆ เป็นฝ่ายรุกเข้าหาเขาก่อน แต่แบคฮยอนก็ไล้มือไปตามแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบโยน

 

 “เป็นอะไรไป หื้ม? งอแงอีกแล้ว”

 

คยองซูส่ายหน้ากับอกแกร่งเหมือนเด็กๆ แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่นึกอายสามี สะอื้นไห้ได้ไม่นานก็รู้สึกฝืดคอจนต้องกลืนน้ำลายหนืดๆ อย่างลำบาก เขาพึ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้กินน้ำที่แบคฮยอนเอามาให้ คยองซูดันตัวขึ้นมองคนตัวสูงแล้วเอ่ยบอกเสียงแหบ

 

“ผมหิวน้ำ”

 

“น้ำ? อ๋อ” แบคฮยอนที่เป็นคนเทน้ำมาเองก็ลืมเช่นกัน เพราะมัวแต่แหย่ภรรยาให้เขินได้เขาจึงลืมไปถนัด มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำทรงเตี้ยมาแล้วจัดการกรอกใส่ปากตัวเองจนหมด คยองซูกำลังจะอ่าปากต่อว่าคนขี้โกง ทว่ากลับถูกปิดผนึกเอาไว้เสียก่อน

 

“อื้อ~

 

ของเหลวอุ่นๆ ไหลเข้ามาในโพรงปาก คยองซูกลืนไม่ทันเพราะถูกลิ้นของใครบางคนก่อกวน น้ำจึงไหลลงไปตามลำคอขาวจนเปียกชุ่ม แบคฮยอนประกบจูบซ้ำอีกครั้งก่อนจะไล้ริมฝีปากซับน้ำที่ต้นคอของภรรยาออกจนหมด

 

“พอแล้ว

 

“ไม่พอหรอก”

 

“เลือดออกอีกแล้วนะ ไปทำแผลเถอะ” ก้อนเลือดที่แห้งกรังปริแตกจนไหลตามรูปหน้า แม้ที่พูดออกไปเพราะอยากให้แบคฮยอนหยุดจูบไปทั่วลำคอของตัวเอง แต่คยองซูก็รู้สึกเป็นห่วงจริงๆ

 

“แค่นี้ไม่เจ็บเท่าที่นายกับลูกเจ็บหรอก ไม่ต้องห่วง”

 

……..

 

“ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เจ็บอยู่เรื่อย”

 

“คุณพูดคำว่าขอโทษพร่ำเพรื่อง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง” คยองซูจิ้มที่หน้าอกของแบคฮยอนแรงๆ สองสามทีคล้ายกับหยอกล้อมากกว่าต่อว่า

 

“อืมต่อไปฉันจะไม่พูดแล้ว ทำให้เห็นเลยดีกว่านายจะได้เชื่อใจ”

 

“ก่อนทำก็ช่วยคิดด้วยนะครับ”

 

มือที่กอดภรรยาหลุดออกมาเล็กน้อยกับคำพูดนั้น แบคฮยอนพอจะรู้ว่าคนตัวเล็กหมายถึงวันที่เขาทำรุนแรงจนวันนี้ต้องมานอนกอดกันบนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล เขาพยักหน้าเบาๆ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อจากนั้น

 

คยองซูที่คิดว่าจะโกรธคนใจร้ายก็ต้องใจอ่อนยวบ ไม่ใช่เพียงเพราะคำขอโทษที่หลุดออกมาพล่อยๆ ของแบคฮยอน เขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดของสามีอีกต่อไป แต่การกระทำคือสิ่งตัดสิน ต่อจากนี้ไปจนถึงเวลาที่เจ้าตัวเล็กคลอดออกมา หากแบคฮยอนยังไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ก็ยากที่จะรั้งตัวเขากับลูกไว้ได้

 

 

 

 

บ้านหลังเล็กกลับมาครึกครื้นอีกครั้งเมื่อครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน คยองซูออกจากโรงพยาบาลในอีกสองวันให้หลังโดยมีแบคฮยอนคอยอยู่ดูแลไม่ห่าง พ่อกับแม่เขาตกใจเป็นอย่างมากตอนทราบเรื่อง แต่คนพูดเก่งก็หาเหตุผลร้อยพันมาอธิบายจนทั้งสองท่านวางใจ แบคฮยอนพยุงร่างเล็กๆ เดินเข้าไปข้างในบ้าน เสร็จแล้วก็หาข้าวหาน้ำให้ภรรยาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

 

“กินข้าวเยอะๆ นะ ลูกจะได้โตไวๆ”

 

“ไม่เห็นจะเกี่ยว”

 

“เกี่ยวสิ มานี่มา” เขาฉุดเอวบางให้ลงมานั่งบนตักของตัวเองก่อนจะตักข้าวต้มไปจ่อที่ริมฝีปากอวบอิ่ม  

 

 “ผมกินเองได้”

 

“ฉันอยากป้อนลูก”

 

ทั้งสองเถียงกันอยู่อย่างนี้ตั้งแต่ตอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว แบคฮยอนเป็นคนจัดการเรื่องธุระส่วนตัวของคยองซูจนหมด ทั้งป้อนข้าวป้อนยารวมไปถึงพาคนตัวเล็กไปอาบน้ำด้วย แม้ตอนแรกจะเอาแต่ปฏิเสธความห่วงใยของสามี สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ต่อลูกตื้อเดิมๆ ของคนที่ว่าอยู่ดี

 

“ชอบเอาลูกมาอ้างอยู่เรื่อย”

 

“ก็รู้นี่ อ้าปากเร็วเข้า ลูกหิวแย่แล้ว” แบคฮยอนเป่าช้อนที่พูนไปด้วยข้าวให้หายร้อนก่อนจะค่อยๆ ง้างปากภรรยาให้เปิดออก คยองซูถลึงตาใส่แต่ก็ยอมรับอาหารเข้าไปเพราะรู้สึกหิวจริงๆ

 

“พ่อแบค!

 

“เยจิน”

 

เด็กหญิงวิ่งเข้าหาสองร่างที่นั่งเกยทับกันบนเก้าอี้ในครัว คุณยายบอกว่าพ่อพาแม่กลับมาแล้ว เยจินจึงรีบลงมาหาทันที

 

“ว่าไงลูก”

 

“หนูคิดถึงพ่อที่สุดเลยค่ะ”

 

“พ่อก็คิดถึงเยจินที่สุดเลย ไหนดูสิ ตัวโตขึ้นรึเปล่าเนี่ย” แบคฮยอนวางช้อนลงแล้วเอื้อมมือไปยีหัวลูกสาวที่ยืนบิดตัวไปมาอย่างหมั่นเคี้ยว เด็กคนนี้ชักน่ารักขึ้นมาทุกวัน

 

“หนูก็คิดถึงแม่คยองนะคะ”

 

“คิดถึงแม่แล้วทำไมวิ่งเข้าไปหาพ่อก่อน” คยองซูแกล้งเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ

 

“ก็หนู

 

“เห็นไหม แม่เค้างอนใหญ่เลย” แบคฮยอนแสร้งเอ็ดเบาๆ พอให้ลูกสาวหน้าหงอย แต่คนที่ถูกกล่าวหากลับฟาดเข้าที่ท่อนแขนเขาอย่างแรง

 

“คุณนั่นแหละ! เงียบไปเลย”

 

“อะไร ฉันช่วยนายแกล้งเด็กคนนี้อยู่นะ ดูสิ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาจริงๆ ด้วย”

 

เยจินไม่ได้ยินว่าพ่อกับแม่กระซิบอะไรกัน ปากเล็กคว่ำลงก่อนจะเกิดเสียงร้องไห้ดังออกมา

 

คยองซูลุกขึ้นจากหน้าขาของสามีแล้วย่อตัวลงโอบร่างกลมเล็กของลูก เด็กน้อยสะอื้นจนตัวโยนเพราะคิดว่าแม่โกรธตัวเองจริงๆ

 

“ไม่ร้องนะคนเก่ง แม่ล้อเล่น”

 

“ฮือแม่ไม่โกรธหนูนะ” คนเป็นแม่ส่ายหน้าและระบายยิ้มออกมา

 

แบคฮยอนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเด็กสองคนนี้จะมีอิทธิพลต่อตัวเขามากมายขนาดนี้ เด็กคนที่หนึ่งคือคนตัวเล็กๆ ที่เขาตระคองกอดเอาไว้ทุกคืนที่นอนด้วยกัน ทะเลาะมีปากเสียงกันแทบทุกวัน แต่สุดท้ายก็ยังกลับมานอนกอดกันอยู่ดี ส่วนเด็กคนที่สองคือเด็กหญิงตัวน้อยๆ หน้าตาถอดแบบมาจากคนแรก ตาโตๆ ปากแดงๆ เป็นเอกลักษณ์ ชอบวิ่งมาหาเขาทุกครั้งที่เจอกัน

 

เมื่อก่อนเขาอาจจะพูดได้เต็มปากเลยว่าไม่ต้องการสองคนนี้จริงๆ ด้วยเหตุผลหลายประการที่ต่อต้านภรรยากับลูกน้อยทำให้เขาหน้ามืดตามัวคิดอคติมาตลอดสี่ปี ทว่าในตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว หากแบคฮยอนขาดตัวเล็กน่ารักสองคนนี้ไป

 

 

 
 

เขาคงขาดใจตายแน่

 

 

 

 

 

 

ตามนั้นเลยนะพี่แบค ดีใจด้วยที่ได้อยู่กับครอบครัว ^^; ตอนอยู่โรงพยาบาลนานนิดนึงเนอะ สามีภรรยาเค้าปรับความเข้าใจกัน (อิพี่ก็หื่นได้ทุกสถานการณ์555) อย่าถามว่าทำไมคยองถึงหายโกรธแบคง่ายๆ นะคะ คำตอบคือ (ตอนหน้ามันจบแล้วง่ะ จะงอนกันไปถึงไหน 555 ล้อเล่น) น้องยังไม่ได้รับปากว่าจะให้อภัย แต่จะขอตัดสินจากการกระทำของอิพี่มันเองกับตา อืมๆๆๆ ประมาณ 6-7 เดือน (พอดีคลอดลูก) นานพอแล้วสำหรับให้พี่แบคปรับปรุงตัว <<<สู้ๆ นะพี่ ไรท์จะช่วย -__-

เม้นโหวตแท็กนะจ๊ะ ตอนหน้าตอนจบแล้ว >….<

#BDผัวเลว 


SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

1,671 ความคิดเห็น

  1. #1610 NamCocktail12 (@Laksika_GOT7mb) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 03:17
    คิดว่าแท้ง กำลังสงสารมันเลย555555
    #1610
    0
  2. #1509 hztttao`♡ (@phatsaporn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 01:07
    โล่งอกที่ไม่แท้ง คืออะไรๆก็ดีขึ้นแล้วนะ แต่มันยังติดที่เรื่องแทกับจงอินนี่แหละ แทไม่ค่อยหรอก จงอินนี่ดิ ร้ายนักนะ!
    #1509
    0
  3. #1451 ☆Siri@Smile!! (@0982626143) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 04:45
    แบคจ้าครั้งเอาให้ดีจริงๆน่ะจ่ะ-_-
    #1451
    0
  4. #1430 ディオー (@do-do-do-do) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 03:06
    อี๋อิพี่แบค
    #1430
    0
  5. #1407 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 04:46
    จะดีจริงๆ แล้วใช่มะ ถถถถถถถถ
    #1407
    0
  6. #1357 MANGZOG (@tanvalai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 02:00
    จะแฮปปี้แอนดิ้งใช่มั้ย
    #1357
    0
  7. #1325 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 14:53
    เย้ น้องยังอยุ่คุณพ่อคุณแม่ก็ดีกันนิดหน่อยแล้วเอาใจช่วย อย่าให้มีเรื่องแย่ๆขึ้นอีกเลย จงอินอย่าทำเลยมันบาป
    #1325
    0
  8. #1280 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 14:51
    เลิกแกล้งเด็กได้แล้วแบคยอน- -
    #1280
    0
  9. #1266 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 20:25
    หวานแล้วๆ ><
    #1266
    0
  10. #1196 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 03:51
    เพราะความหื่นของพ่อแบค เกือบทำคยองแท้งลูกอีกแล้ว ดีนะไม่เป็นไร
    #1196
    0
  11. #1168 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 20:10
    จงอินแกอย่าเพิ่งมาทำให้เรื่องแย่ได้ไหมมมเค้าดีกันแล้วนะนานๆทีเลยนะอย่าก่อเรื่องนะคะะ
    #1168
    0
  12. #1162 Napatsamon Sukkhajohn (@namnapatsamon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 16:58
    ดีใจที่คยองไม่ท้องลูก 50%หลังครอบครัวอบอุ่นมากเลย พี่แบคดูแลคยองแบบนี้ไปนานๆนะ จะจบแล้วใจหายจัง
    #1162
    0
  13. #1161 ORainny (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 13:54
    ตอนแรกๆ นึกว่าไรต์เตรียมก่อกบฏและ อ่านจบตอนค่อยชื้นใจหน่อย



    แต่คนที่จะก่อกบฏให้ครอบครัวคนอื่นร้าวฉานต่อไปอย่างจงอิน เตรียมใจโดนสาปแช่งซะ 555555



    ตอนหน้าไม่ต้องดรามาร์ได้ไหมไรต์ สงสารแบคกับคยองบ้างนะ &#12640; &#12640;



    ขอบคุณนะฮับที่มาต่อไวๆแบบนี้ เลิฟๆนะคับ จุ๊ฟ

    #1161
    0
  14. #1160 Yok Pinrada (@yok01yeol27) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 13:10
    แบคน่ารักจังเบยยยยว
    #1160
    0
  15. #1159 lovely_day2 (@s5520114055) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 12:57
    มาอัพต่อเร็วๆนะคร้าไรต์
    #1159
    0
  16. #1158 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 09:31
    คยองใจดี้ดี แต่ดีแระ ทะเลาะกันไปก้หน่วงป่าวๆ(คนอ่านนี่แหละ5555) ต่อไปนี้เรามาสวีทไปด้วยกันเต้อะ แต่ยังมีจงอินนี่หว่า-.-แง้งงงงงงง
    #1158
    0
  17. #1157 wiZ_93 (@lizzi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 03:13
    ตอนแรกนึกว่าคยองจะแท้งลูกซะแล้ว T^T หลังจากนี้ก็ถึงเวลาพิสูจน์ตัวเองกับเมียนะพี่แบคนะ หวังว่าจะไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีก เคลียร์เรื่องผู้หญิงคนนั้นด้วย แล้วจงอินจะไม่ก่อเรื่องอะไรอีกใช่ป้ะ -_-
    #1157
    0
  18. #1156 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 00:34
    ดีใจที่คยองไม่แท้ง ดูแลคยองกะลูกดีๆนะแบค สู้ๆ5555 #อย่าทำให้คยองเสียใจเข้าใจไหม?
    #1156
    0
  19. #1155 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 00:24
    น่ารักจัง ต่อไปแบคก็ทำตัวดีๆนะ รักกับคยองซูนานๆเลย
    #1155
    0
  20. #1154 MFchoz Rainilyseason (@mfonuay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 23:49
    งื้อ. ครอบครัวกลับมาอบอุ่นแล้ว ดีใจัง พี่แบคต้องพิสูจน์ให้เห็นน้าอย่าทำร้ายคยองอีกล่ะ ฮือจะจบแล้วหรอ ม้ายยยยยยยยยยยย #นอนหลับฝันดีได้อ่านฟิคดีก่อนนอนแต่แอบเสียใจเพราะฟิคใกล้จบ ขอบคุณไรท์นะคร้า สู้ๆน้าคร้า ขอบคุณที่ต่งฟิคดีๆแบบนี้มาห้อ่าน
    #1154
    0
  21. #1153 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 23:40
    อย่างอนกันนานนะ แต่เอคยองแกล้งงอนอิแบคนานๆก็ดีนะ จะได้ปรับปรุงตัวสักที คยองเสียใจมาตั้งมากละ ขออย่าให้มีอีมารตัวไหนมานะ .ไม่เอาแล้ว
    #1153
    0
  22. #1152 Anguriazz95 (@Anguriazz95) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 23:23
    แฮปปี้เเล้ว อย่ามีมารมาผจญอีกเลยน่ะ
    #1152
    0
  23. #1151 선인 (@candy_sweet3) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 22:46
    น่ารักอ่าา ดูสิรวมหัวกันแกล้งลูก
    #1151
    0
  24. #1150 moslolo (@anpk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 22:46
    คยองซูอย่าลืมแก้เผ็ดแบคนะเอาให้หงอยไปเลย^0^
    #1150
    0
  25. #1149 forfar_16524 (@yothakan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 22:22
    เค้าดีกันแล้วววว แต่ตอนหน้าจะจบแล้ว รู้สึกใจหายจุง
    #1149
    0