(Baekdo) Bad Husband

ตอนที่ 14 : [exo fic BaekDo] Bad Husband :: 14 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    30 มิ.ย. 58



Bad Husband
 





 

            แบคฮยอนกลับบ้านทันทีหลังเลิกงาน เขาแวะไปรับเยจินที่โรงเรียนแต่ไม่เจอลูก กระวนกระวายใจกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเยจินจึงรีบขับรถกลับมาหาภรรยาที่บ้าน แต่พอกลับมาถึงภายในบ้านกลับไร้วี่แววของคนที่ว่า

 

            “คยองซู

 

            “…..

 

            “คยองซู!

 

            “….

 

เขาตะโกนเรียกภรรยาทั้งเดินหาไปรอบบ้านแต่ก็ไม่พบ แบคฮยอนจึงกลับมานั่งที่โซฟากลางห้องนั่งเล่นด้วยความเหนื่อยล้า

 

มือหนาเสยผมที่ปรกใบหน้าขึ้น รู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับทั้งสองข้าง

 

หรือบางทีคยองซูอาจจะหอบเสื้อผ้าแล้วหนีเขาไปเหมือนครั้งก่อน

 

สันนิษฐานเอาแบบนั้นแต่พอนึกขึ้นได้ว่าหากภรรยาตั้งใจจะพาลูกหนีไปจากเขาจริงๆ ของให้ตู้เสื้อผ้าต้องหายไป แบคฮยอนวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นไปตรวจดูที่ห้องนอนกลับพบว่าของทุกอย่างของคยองซูยังอยู่ครบทุกชิ้น

 

แล้วหายไปไหนกัน?

 

ครั้นพอจะโทรหาเขาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของภรรยาที่นอนแอ้งแม้งอยู่กลางเตียงเสียก่อน แบบนี้ก็เท่ากับว่าขาดการติดต่อกันโดยสมบูรณ์

 

หวังว่าคยองซูคงไม่ได้แกล้งให้เขาปวดใจเล่นโดยการหายตัวไปแบบนี้หรอกนะ

 

แบคฮยอนทิ้งตัวลงบนเตียงนอน ฉับพลันกลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งเป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวของคยองซูก็ลอยมาแตะจมูก เขาพลิกตัวลงสูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอดอย่างโหยหา แม้จะไม่ได้กอดคนตัวเล็กแค่คืนเดียวแต่ใจเขากลับรู้สึกเหมือนห่างหายไปจากเรื่องอย่างว่านานนับปี

 

“คอยดูนะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะก็หึ” ทั้งที่ตอนนี้ภายในบ้านมีแค่ตัวเขาเอง แต่แบคฮยอนยังทำหื่นใส่หมอนใบใหญ่ที่คยองซูนอนหนุนราวกับว่ามันคือตัวภรรยาเสียเอง

 

เขาหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปเพราะถูกความเหนื่อยล้าเข้าโจมตี เหนื่อยทั้งเรื่องงานที่บริษัทเหนื่อยทั้งเรื่องแทยอน แต่ที่หนักใจมากที่สุดคงหนีไม่พ้นภรรยาตัวเล็กของเขา

 

คยองซู

 

 

 

 

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่นอนเอกเขนกอยู่กลางเตียงกว้างบนห้องนอนชั้นสอง จนได้ยินเสียงคนคุยกันเจื้อยแจ้วแบคฮยอนจึงลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตาพลางบิดขี้เกียจให้หายง่วง เขาจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินลงไปข้างล่างเพราะคิดว่าคยองซูน่าจะกลับมาแล้ว

 

ทว่า ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาปวดหัวรุนแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

 

คิมแทยอน? เธอมาทำอะไรที่นี่

 

“ว่าไงคะ?”

 

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

 

“มาให้คุณช่วยทำหน้าที่ พ่อให้ลูกของเราไงคะ” แทยอนลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไปไว้ที่มุมบ้าน ปัดมือสองสามทีแล้วยกขึ้นกอดอกตัวเอง

 

“คุณกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมบอกแล้วไงว่าผมจะรับผิดชอบ แต่คุณต้องไม่มาสร้างความวุ่นวายที่บ้านของผม”

 

“วุ่นวาย?”

 

….

 

“ฉันเนี่ยนะวุ่นวาย?” นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง เธอแสยะยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเอง ส่วนแบคฮยอนได้แต่ทึ้งศีรษะอย่างหงุดหงิด

 

“ผมขอร้องล่ะ คุณกลับไปเถอะ

 

“ไม่ฉันอยู่ที่คอนโดฯ คนเดียวคุณก็รู้”

 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่คุณต้องหอบเสื้อผ้ามาอยู่ที่บ้านผมล่ะ?” เขาชักจะโมโหผู้หญิงคนนี้ขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองหลงรักแทยอนได้ยังไง

 

“ฉันท้องลูกคุณอยู่นะ!

 

“อย่าขึ้นเสียงกับผม” แบคฮยอนกดเสียงเป็นเชิงบอกให้เธอเงียบ ทั้งสองจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ก่อนที่สงครามจะเริ่มต้นขึ้น เสียงเปิดประตูรั้วพลันดังขึ้นเสียก่อน

 

“ขอบคุณมากนะครับ คุณจงอิน”

 

คยองซูจูงมือเล็กๆ ของเยจินเข้ามาในบ้านโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ภายในนั้นด้วย เขาออกไปรับลูกที่โรงเรียนบังเอิญเจอจงอินที่มารับจองกิลอยู่พอดี ทั้งสองคนจึงไปหาอะไรทานกันก่อนจะกลับเข้าบ้าน คยองซูยอมรับว่าความโกรธในใจเริ่มจางหายไปแล้วแต่พอเห็นว่าสามีกำลังยืนอยู่กับ ใครความรู้สึกนั้นก็กลับคืนมาทันที

 

“คยองซู”

 

คนตัวเล็กไม่สนใจว่าสามีทำหน้าไม่พอใจแค่ไหนที่เห็นเขามากับจงอิน แบคฮยอนเดินเข้าไปประชิดตัวสองแม่ลูกอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ จึงทิ้งให้แทยอนส่งเสียงฮึดฮัดอยู่คนเดียว

 

“กลับก่อนพ่อได้ยังไง หื้ม?” จมูกโด่งกดลงเบาๆ ที่พวงแก้มนุ่มของลูก เยจินที่ถูกพ่ออุ้มจนตัวลอยสูงขึ้นโอบคอแบคฮยอนไว้แน่น

 

“แม่คยองมารับหนูคะ”

 

“ทีหลังบอกแม่ด้วยนะว่าให้รอพ่อมารับพร้อมกัน อย่าไปกับผู้ชายคนอื่น” เหมือนจะพูดกับลูกแต่ประโยคหลังเขาเบนสายตาไปทางคยองซูที่ยืนไม่ห่างจากตัวเองนัก

 

“คุณจงอินไม่ใช่คนอื่น”

 

“อ้อเหรอ

 

“เขาเป็นเพื่อนของผม”

 

“อีกหน่อยก็จะเป็นผัวใช่ไหม”

 

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

 

“พ่อแบค” เยจินจับใบหน้าคมคายอย่างแผ่วเบา มือเล็กอีกข้างขยุ้มสาบเสื้อของแบคฮยอนจบยับไปหมด เด็กน้อยตกใจทุกครั้งที่พ่อแม่มีปากเสียงกัน แต่นี่คงเป็นครั้งแรกที่เยจินเห็นว่าคนเป็นแม่ไม่ยอมอ่อนข้อให้พ่อเหมือนเมื่อก่อน

 

ทางด้านตัวปัญหาของเรื่องที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าบ้าน

 

จงอินแอบยิ้มอย่างสะใจเมื่อได้ยินคยองซูพูดแบบนั้น แม้จะทำไปเพราะประชดสามีขี้หวงอย่างแบคฮยอนก็ตาม

 

“ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

 

“เออดี!/อย่าพึ่งครับ!” สองสามีภรรยาพูดพร้อมกันแต่ไปคนละทาง แบคฮยอนส่งสายตาดุดันให้ภรรยาแต่คยองซูทำเป็นไม่ใส่ใจ

 

จงอินที่กำลังหันกายขึ้นรถแสยะยิ้มที่มุมปากเมื่อคยองซูเอ่ยรั้งเขาไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแห้งๆ เมื่อหันไปสบตากับคนที่ว่า

 

“มีอะไรเหรอครับคุณคยองซู”

 

“อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนซิครับ”

 

“นี่! ไปชวนมันทำไม” แบคฮยอนค้านเสียงแข็งแต่กลับถูกฝ่ามือเรียวฟาดใส่ท่อนแขนอย่างแรง

 

“ผมอยู่ทานได้เหรอครับ”

 

“ได้สิครับ ขนาดผู้หญิงของคุณแบคฮยอนยังอยู่ได้เลย” คยองซูปรายหางตาไปทางแทยอนที่ยืนอยู่ในบ้านก่อนจะไล่สายตากลับมาหาสามีที่มีท่าทางกระอักกระอ่วนใจ

 

“ถ้าอย่างงั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ”

 

“เชิญเข้ามาข้างในก่อนเถอะครับ”

 

คยองซูเดินนำจงอินเข้าไปในบ้านก่อนจะแย่งเอาเยจินมาอุ้มไว้เอง ในขณะที่เหลือเพียงสองคน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของจงอินก็หายไป เขาจ้องแบคฮยอนด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งความหมายได้

 

“หึ

 

 

 

 

อาหารเย็นมื้อนี้มีแขกเพิ่มมาสองคน คยองซูจึงต้องเพิ่มปริมาณกับข้าวขึ้น ถึงแม้จะเต็มใจให้แทยอนกินด้วยแต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังมีเด็กในท้องของเธออยู่อีกคน เขาก็ใจอ่อนและลบความคิดนั้นทิ้งไปทันที เคยท้องเคยเป็นแม่คนมาก่อนเขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าหากแม่ไม่ได้รับอาหารที่เพียงพอ ลูกน้อยในท้องก็ต้องทรมานทนหิวตามไปด้วย

 

เมื่อจัดโต๊ะเสร็จแล้วทุกคนจึงเริ่มทาน คยองซูจงใจคีบอาหารใส่จานจงอินจนได้รับสายตาขุ่นเคืองจากแบคฮยอน แต่เขาก็ไม่สนใจคนขี้หวง ซ้ำยังส่งยิ้มหวานๆ ให้คนผิวเข้มอยู่เป็นระยะๆ

 

นับว่าอาหารมื้อนี้ผ่านไปอย่างทุลักทุเล เพราะสองสามีภรรยาเอาแต่เล่นแง่แสนงอนกันกว่าจะกินอิ่มก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่ม คยองซูไปส่งจงอินที่หน้าบ้านก่อนจะกลับมาแล้วพาเยจินขึ้นไปอาบน้ำนอน

 

พอกล่อมลูกน้อยเสร็จคยองซูก็เดินลงมาข้างล่าง เห็นแบคฮยอนนั่งอยู่กับแทยอนบนโซฟาตัวยาวอย่างสนิทเนื้อ ดวงตากลมรื้นน้ำตาขึ้นมาระลอกหนึ่งก่อนมันจะหายไปเพราะถูกปัดออก

 

“ฉันจะไปส่งแทยอนที่บ้าน รอฉันอยู่นี่นะ” แบคฮยอนปัดมือเรียวที่เกี่ยวแขนเขาออก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วรายงานภรรยา

 

“ฉันไม่ได้บอกคุณว่าจะกลับนะ” เมื่อถูกไล่ทางอ้อมแทยอนก็ลุกขึ้นพรวด

 

“ผมไม่ได้บอกว่าจะให้คุณอยู่”

 

“แต่ฉันจะอยู่”

 

“คุณแทยอนนอนค้างที่นี่แหละครับ มันดึกแล้ว” สุดท้ายคยองซูก็ยุติความวุ่นวายลง เขาโบกมืออย่างปัดๆ แล้วเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องนอน แม้ใจจะอยากไล่เธอไปให้พ้นสามีแต่ปากมันอยากประชดแบคฮยอนจึงเอ่ยออกไปอย่างนั้น

 

“เมียคุณนี่ใจดีนะ

 

“กลับไปซะ” แทยอนยักไหล่

 

“เมียคุณอนุญาตให้ฉันอยู่”

 

“คยองซูแค่ต้องการประชดผม คุณดูไม่ออกรึไง” แบคฮยอนรู้ดีว่าภรรยาตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้

 

“รู้ แต่มันเป็นคนพูดเอง เพราะฉะนั้นยังไงฉันก็จะนอนที่นี่”

 

คยองซูเดินลงมาอีกครั้งเพื่อหยิบหมอนใบเล็กบนโซฟา ในมือหอบเสื้อผ้าหนึ่งชุดเอาไว้แน่น นั่นยิ่งสร้างความแปลกใจให้แบคฮยอน

 

“อ่อผมลืมบอกไป” แทยอนเลิกคิ้วเมื่อคยองซูพูดกับเธอ

 

“อะไร?”

 

“คุณนอนที่ห้องกับคุณแบคฮยอนก็ได้นะครับ พวกคุณน่าจะคุ้นเคยกันดี” พูดจบแค่นั้นเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้สามีได้แต่ยืนอ้ำอึ้งและเจ็บใจกับถ้อยคำประชดประชัน

 

แต่คงไม่มีใครได้ทันสังเกตเมื่อหันหลังให้คนทั้งคู่คยองซูก็หลั่งน้ำตาออกมาทันที

 

อยากจะเข้มแข็งอยากจะเอาคืนให้แบคฮยอนรู้สึกเจ็บปวดบ้าง แต่ทุกครั้งที่พยายามทำแบบนั้นก็ไม่พ้นที่ต้องเจ็บเองทุกที

 

 

 

 

 

เช้าวันหยุดที่ควรสงบสุขแต่แบคฮยอนกลับต้องมานั่งกุมขมับอยู่หน้าห้องนอนเยจิน เขาไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะคอยแต่เรียกให้ภรรยาเปิดประตูให้ เมื่อคืนเขาทิ้งให้แทยอนหวีดหวาดอยู่คนเดียวรีบวิ่งตามเงาร่างเล็กๆ ขึ้นมาแต่ก็ไม่ทัน จึงนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องมาจนถึงเช้า แน่นอนว่าเขาไม่ได้เข้าไปนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงคนนั้น แต่เธอยังดึงดันบ้าจี้ทำตามคำอนุญาตของคยองซูโดยการเข้าไปนอนทับรอยของภรรยาเขาอย่างหน้าไม่อาย

 

“คยองซู

 

…..

 

เจ้าของชื่อสะอื้นฮัก ยกมือขึ้นปิดเสียงเอาไว้อย่างทรมาน เขาได้ยินเสียงเรียกของแบคฮยอน แต่ต้องทำใจแข็งไม่เปิดประตูให้อีกคนเข้ามา

 

“คยองซู”

 

“พ่อแบค

 

“ชู่ว!” เยจินงัวเงียบตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงพ่อตะโกนเรียกชื่อแม่อยู่หน้าประตู เด็กน้อยขานรับแทน คยองซูจึงรีบชิดนิ้วที่ริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบ ซึ่งลูกสาวก็ทำตามอย่างว่าง่ายแม้จะยังสงสัยอยู่เต็มเปี่ยมก็ตาม

 

เยจินลงจากเตียงก่อนจะค่อยๆ ย่องไปหาคยองซูที่บานประตู

 

“แม่คยอง”

 

“เยจินเราไปอยู่กับคุณตาคุณยายที่ต่างจังหวัดดีไหม” เด็กน้อยเอียงคอกระพริบตาสองสามทีกับคำถามของแม่

 

“แล้วพ่อแบคล่ะคะ”

           

“ช่างพ่อเค้าเถอะ เราไปกันแค่สองคนก็พอ” 

 

            “แต่หนูอยากอยู่กับพ่อ” คยองซูชะงักมือที่สางเส้นผมให้ลูก เยจินมองหน้าคนเป็นแม่ก่อนจะเอ่ยให้จบประโยค

 

            “และแม่คยอง อยากอยู่ด้วยทั้งสองคนเลยนะคะ”

 

            ไม่อาจเชื่อว่าคำพูดซื่อๆ ของเด็กตัวเล็กๆ จะทำให้น้ำตาเขาทะลักออกมาเป็นสาย คยองซูดึงตัวลูกสาวเข้ามากอด ซุกใบหน้ากับท้องกลมๆ ของเยจินที่ยืนตามความสูง

 

            เชื่อแล้วว่าโซ่คล้องใจมีอยู่จริง

 

            เยจินคงเป็นดั่งโซ่ตรวนที่คล้องหัวใจของเขากับแบคฮยอนไว้ด้วยกัน แม้อยากจะหนีไปให้ไกลกลับไม่อาจพรากจากกันได้ เพราะถูกกักขังด้วยความรักอันบริสุทธิ์ของ ลูก

 

 

 

            สุดท้ายแบคฮยอนก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย แทยอนยังคงนอนแผ่หลาอย่างสบายใจเฉิบทั้งที่เธอได้สร้างปัญหาอันใหญ่หลวงให้กับครอบครัวของเขา แบคฮยอนส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจและหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไป

 

            ทันใดนั้นคนที่คิดว่านอนหลับก็ลืมตาขึ้น แทยอนลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง เธอก้าวขาลงวางนำหนักเท้าเบาๆ ไม่ให้แบคฮยอนที่อยู่ในห้องน้ำได้ยิน

 

            นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะจัดการสองแม่ลูกน่ารำคาญออกไปจากชีวิตของแบคฮยอน เธอวางแผนเอาไว้ก่อนจะแกล้งหอบเสื้อผ้ามาหาแบคฮยอนที่บ้าน เพื่อที่จะขับไล่คยองซูกับเยจิน  แทยอนเป็นถึงลูกสาวของประธานบริษัทใหญ่ของเกาหลีจะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าว่าเป็นเมียเก็บเมียน้อยหรือแค่เมียแต่งของใครแน่ ท้องก่อนแต่งหากไม่บอกไปก็ไม่มีใครรู้

 

แต่แต่งงานกับแบคฮยอนคงมีคนสงสัยว่าเธอจะแต่งกับเขาในฐานะอะไร เพราะงานแต่งของคยองซูเมื่อสี่ปีก่อนก็ใช่ว่าจะเล็กซะที่ไหน พ่อแม่ของแบคฮยอนจัดใหญ่โตสมเกียรติตระกูลบยอนเสียงยิ่งกว่าอะไร

 

ขอแค่คยองซูหย่าขาดกับแบคฮยอนเธอก็พร้อมจะแทนที่ทันที

 

“แม่คยองหนูกลัว” เยจินที่เห็นแทยอนกำลังเดินมาทางตนร้องบอกคนเป็นแม่อย่างหวั่นๆ เด็กน้อยยังจำตอนที่ถูกเธอตะคอกใส่ได้

 

“ไม่ต้องกลัวหรอกลูก แม่ก็อยู่ด้วยนะ”

 

“หายไปทั้งคืน ร้องไห้พอรึยัง?” คยองซูเงยหน้าขึ้นสบตาคนถาม

 

……

 

“เมื่อคืนแบคฮยอนนอนกอดฉันทั้งคืนเพราะเขากลัวว่าลูกจะหนาว” เธอแสร้งทำท่าประกอบ ย้ำคำว่าลูกให้คยองซูได้ยินชัดๆ หวังว่าคนตัวเล็กจะเจ็บใจและร้องไห้ออกมา

 

แต่แทยอนคงคิดผิดไปถนัด เพราะนอกจากคยองซูจะไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายออกมาอย่างที่หวังเอาไว้ เขายังเผยร้อยยิ้มปริศนาที่มุมปากพร้อมกับต่อล้อต่อเถียงเธอ

 

“เหรอครับ? แต่ถึงผมจะไม่ได้ท้องคุณแบคฮยอนก็นอนกอดผมทุกคืนนะ”

 

“นี่แก!

 

“กอดแน่นจนผมหายใจไม่ออกเลย ต้องคอยแกะมือเขาออกอยู่เรื่อย” แทยอนชี้หน้าคยองซูอย่างเคียดแค้น ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา ทั้งที่เมื่อก่อนก็สวมบทเจ้าน้ำตาอยู่เนือยๆ มาตอนนี้คยองซูกลับแข็งข้อมากขึ้น

 

“ฉันทำกับเขามามากกว่าแกอีก”

 

“มากแค่ไหนคุณก็เป็นได้แค่นี้แหละ”

 

“อะไร?” คิ้วเรียวขมวดรอฟังว่าคยองซูจะพูดอะไรต่อ

 

คยองซูยิ้มเยาะแบบที่แทยอนเคยทำกับเขาเมื่อก่อน ขยับปากพูดช้าๆ

 

“เมียน้อย”

 

“แก!!!

 

 เพี๊ยะ!

 

คยองซูไม่ทันได้ตั้งตัวจึงถูกฝ่ายนั้นสะบัดฝ่ามือใส่อย่างแรงจนหันหน้าไปอีกทาง เขาดันให้เยจินถอยไปห่างๆ เพื่อไม่ให้ลูกโดนลูกหลงตามไปด้วย มือเรียวเช็ดคราบเลือดที่มุมปากออกจนหมดก่อนจะเงื้อมือขึ้นตบเธอคืนอย่างไม่ออมแรงเช่นกัน

 

เพี๊ยะ!

 

“โอ๊ย!

 

แทยอนทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นเพราะเสียหลักเนื่องจากแรงจากฝ่ามือของคยองซูหนักกว่าตัวเองหลายเท่า ความรู้สึกเจ็บที่ช่องท้องแล่นผ่านจนตัวเริ่มชา กลิ่นเลือดคาวคละคลุ้งไหลอาบต้นขาเรียวพ้นขอบกางเกงขาสั้น

 

“คุณแทยอน!

 

คยองซูย่อกายลงสำรวจร่างกายเธออย่างลุกรน ใจเขาเริ่มไม่ดีเมื่อเห็นว่าเลือดที่ไหลออกมามันเริ่มเปรอะไปทั่วตัวแล้ว มือเรียวสั่นสะริกพยายามพยุงร่างนั้นให้ลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก หากแต่มองจากข้างหลังกลับดูเหมือนคยองซูพยายามผลักแทยอนให้ล้มลงไปกับพื้นเสียมากกว่า

 

 “ทำอะไรน่ะ!

 

“คุณแบคฮยอน

 

แบคฮยอนปรี่เข้าไปหาสองร่างที่ยืนอย่างทุลักทุเล แทยอนใบหน้าซีดเผือดไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนด้วยตัวเอง คยองซูจึงพยุงเธอเอาไว้ แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

 

“เกิดอะไรขึ้น?”

 

“ผมผมไม่ได้ตั้งใจ” ศีรษะกลมสะบัดไปมา น้ำตาคลอเบ้าอย่างคนน่าสงสาร

           

“ถอยไป” คยองซูโดนผลักออกอย่างแรงจนร่างเซไปชนขอบบันได แบคฮยอนเดินเขาไปช้อนร่างไร้สติของหญิงสาวขึ้นแนบอกก่อนจะพาไปหาหมอ

           

ไม่นะเขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เธอทำร้ายเขาก่อน เขาแค่ป้องกันตัว

           

คยองซูทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอย่างเสียใจ หากแทยอนแท้งเขาก็ควรสบายใจแม้จะฟังดูโหดร้ายแต่ใจเขาปฏิเสธไม่ได้ที่จะพูดแบบนั้น ทว่าแววตาเมื่อครู่ของสามีช่างทำร้ายกันเหลือเกิน แบคฮยอนมองเหมือนเขาเป็นคนผิด สายตาดุดันแบบนั้นราวกับว่าเป็นห่วงเด็กในท้องของเธอเหลือคณา ถ้าหากแทยอนเป็นอะไรไปแบคฮยอนยังจะทำดีกับเขาอยู่ไหม

 

หรือจะกลับไปเป็นคนเดิมที่คอยแต่ทำร้ายกัน

 

คยองซูไม่อาจรู้เลย

 

 

 

 

ผ่านไปนับชั่วโมงคยองซูยังนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิม เยจินเดินเข้ามาปลอบเขาอยู่เป็นระยะๆ แต่ก็ไม่ได้ผล เด็กน้อยจึงนั่งลงข้างๆ และกอดคยองซูเอาไว้ แบคฮยอนที่พาแทยอนไปหาหมอบึ่งรถกลับบ้านด้วยความเร็วเพราะอยากทราบสาเหตุของเรื่องราวทั้งหมด

 

เสียใจด้วยนะครับ ภรรยาคุณเสียเลือดมาก อีกทั้งเด็กในครรภ์มีร่างกายไม่สมบูรณ์เพราะได้รับแอลกอฮอล์เป็นจำนวนมาก หากเกิดมามีโอกาสเป็นออทิสติกสูง

 

หมอที่โรงพยาบาลบอกอย่างนั้น อันที่จริงเขาก็พอจะรู้อยู่ว่าแทยอนไม่ค่อยสนใจลูกในท้องเท่าไหร่นัก เธอยังคงเที่ยวกลางคืนแม้จะรู้ตัวว่าท้อง แต่ที่เขาอยากได้ยินคือคำอธิบายจากภรรยาที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงหัวบันไดนี่มากกว่า ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

“พ่อแบค” คยองซูค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเยจิน

 

“พูดมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

 

“ผม” แบคฮยอนไม่ใจเย็น เขาคว้าเอาร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนเทียมกัน มองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของภรรยา อารมณ์ร้ายพาลลุกโชน

 

“พูด!

 

“เรามีเรื่องกันนิดหน่อยฮึก”

 

“แล้วยังไง? มีเรื่องอะไรกันถึงขนาดที่ทำให้แทยอนแท้งหะ!

 

ยิ่งได้ยินเสียงตะคอกแข็งกร้าวจากแบคฮยอน คยองซูยิ่งสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม ทำไมแบคฮยอนต้องพูดเหมือนเสียใจที่เธอสูญเสียลูกไปขนาดนั้น

 

“ผมตบเธอ

 

เพี๊ยะ!

 

แบคฮยอนไม่ลังเลที่จะสะบัดฝ่ามือใส่คนตัวเล็ก คยองซูล้มลงไปกองอยู่กับพื้นไม่ต่างจากแทยอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รู้สึกแสบที่ปากไม่ต้องสัมผัสเขาก็รู้ว่าเลือดออก มือเล็กกอบกุมใบหน้าตัวเองด้วยความเจ็บ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับคนใจร้าย

 

“นี่ยังน้อยไปสำหรับคนที่ฆ่าลูกของฉัน”

 

พูดจบเขาก็กระแทกเท้าเดินจากไปทิ้งให้คนตัวเล็กนอนแนบใบหน้าลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก มันจะไม่เจ็บมากไปกว่านี้หากแบคฮยอนจะไม่เอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้และส่งสายตาเคียดแค้นมาทางคยองซู

 

“แม่คยองฮึก” เยจินที่นั่งดูเหตุการณ์เงียบๆ คลานเข้ามาหาคยองซู เด็กน้อยก็ปล่อยโฮออกมาเช่นกัน ความรุนแรงที่เกิดขึ้นคราวนี้นับว่าร้ายแรงที่สุดเท่าที่เยจินเคยเห็นมา พ่อกับแม่ทะเลาะกันเสียงดังจบลงด้วยการลงไม้ลงมือจนคุณแม่ตัวเล็กของเขาต้องล้มลงไปนอนกับพื้น

 

ที่แบคฮยอนพูดแบบนั้นเพราะโกรธเขาหรือต้องการลูกของแทยอนกันแน่

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจมากกว่าเดิม คยองซูปล่อยให้น้ำตาหยดลงกับพื้นจนเปียกไปทั่วบริเวณ เขาไม่อาจลุกขึ้นนั่งแล้วดึงลูกเข้ามากอดได้ เพราะเรี่ยวแรงมันเหือดหายไปหมดแล้ว

           

“ฮือ

           

บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่แบคฮยอนจะได้เห็นหน้าเขากับเยจินก็ได้

           

 

 

ใครจะรู้

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยแต่ความหน่วงไม่หน่อย 5555 พรุ่งนี้ไรท์ไม่อยู่ ไปรายงานตัวนักศึกษา เลยรีบมาลงให้อ่านกันก่อน กลัวเข้ามาส่องกัน <<<<สำคัญตัวเองแปบ ><

เป็นคยองนี่น่าสงสารมากเนอะ อิพี่ก็นะ ตบเมียเฉย เดี๋ยวแกเจอรีดเดอร์ฉันรุมกระทืบนังบยอน! *อินจัด* ใครอยากให้พี่แบคเจ็บปวดขอให้เม้นๆ ใครอยากให้คยองเอาคืนขอให้โหวตๆ ใครอยากอ่านต่อเร็วๆ ขอให้สกรีมๆ <<<~มาเป็นเพลง

#BDผัวเลว  เม้นกับโหวตด้วยนะ :')
 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,671 ความคิดเห็น

  1. #1647 hunhunie (@mookhdwk1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:40
    เยจินฝอยให้พ่อฟังสิว่าใครมันเริ่มก่อน
    #1647
    0
  2. #1605 NamCocktail12 (@Laksika_GOT7mb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 02:22
    ตบกับเรามั้ยคะ
    #1605
    0
  3. #1504 hztttao`♡ (@phatsaporn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 21:10
    โอ้ยแบคค ตบคยองทำไมม๊ ทำไมไม่ฟังเขาพูดก่อน เอะอะก็ใช้อารมณ์ตัดสิน รู้ว่าเสียใจที่เสียลูกไป แต่ก็ควรมีสติหน่อย ไปค่ะลูกหนีไปเถอะ หนีไปกับเยจินเลย
    #1504
    0
  4. #1468 Bookni (@Bookni) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:50
    สงสัยคยองซูได้ไปจริงๆๆแน่
    #1468
    0
  5. #1446 ☆Siri@Smile!! (@0982626143) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 04:16
    หลายๆคนที่อ่านตอนนี้ แน่นอนเห็นใจคยอง 
    แต่ทำไมเราถึงคิดว่าที่คยองทำแบบนั้นมันผิด ผิดที่คยองมีความคิดว่าถ้าเด็กตายไปก็น่าจะดีถึงคยองจะบอกไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ
    แล้วยังคิดว่าทำไมแบคต้องโกรธตนขนาดนั้น เป็นความคิดที่เข้าข้างตัวเองมากๆ เอ้าก็นั้นมันลูกเขานิ
    จุดๆเข้าใจแบคน่ะ ถึงตัวแทยอนจะไม่ดียังไงแต่เด็กที่อยู่ในท้องเขาไม่รู้เรื่องด้วยแล้วอยู่ๆต้องมาเสียลูกไปเฉย แล้วนี่คนที่สองแล้วด้วย
    ไรท์แต่งดีมาก นี่ถึงกับอินตาม
    #1446
    0
  6. #1425 ディオー (@do-do-do-do) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 02:32
    หู้ยยยยยยยยยยยยย ไม่นะ
    #1425
    0
  7. #1402 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 03:57
    เฮ้อ กูเหนื่อยใจกับแบคเหลือเกิลลล คยองกลับบ้านเรากันเถอะ พอๆๆ
    #1402
    0
  8. #1371 Niinew GuzGuz (@ninew6266) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 21:31
    อิแบค!!!อิคนใจร้าย!!!
    #1371
    0
  9. #1352 MANGZOG (@tanvalai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 01:15
    นี่ก็ฟังความข้างเดียวตลอด
    ทำไมพระเอกต้องหูเบาทุกรายเลยวะ
    #1352
    0
  10. #1320 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 14:16
    ตอนแรกก็สู้แล้วนะ แต่พอแบคทำขนาดนี้ก็คงไปจริงๆแน่ เอาจริงโทษแทยอนอย่างเดียวไม่ได้หรอก ก็แบคไม่ใช่หรอที่ยังไปนอนกับคนอื่นทั้งที่ลกเมียอยู่บ้าน
    #1320
    0
  11. #1278 xxireane (@earnbaek) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 20:33
    โว้ยยยยยยยยยไอ้พ่อแบคคคคคไอ้เลววววววววว ตกลงนี่มะอึงรักใครวะ ไอ้หอ่ส้ัีหีัิีาดีดสีััีนีดรีเวนีนีเนร่นคั่จรัตค่ต้่้ัจรีขร สงสารเยจินสุดแล้วเห็นพ่อกะแม่กะเลาะกันตลอดเลย โถ่เด็กน้อยของเจ้
    #1278
    0
  12. #1217 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 06:57
    แบคจะเอาไงแน่ถามจริง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย 😠😠😠😠
    #1217
    0
  13. #1117 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 00:32
    แบคมึงตบเมีย ฮืออออออออออ คยองหนีกลับไปหาพ่อแม่เลย สงสาร
    #1117
    0
  14. #912 Phantira Swatdee (@phantira224) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 10:17
    ร้องไห้แล้ว สงสารคยองซู...
    #912
    0
  15. #866 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 22:24
    แบคแม่งบอกให้พูดแต่ก้อไม่ฟังเหตุผลไง ไอ้ที่สัญญาว่าจะไม่ทำให้เค้าเสียใจก้อไม่เคยเห็นจะทำได้เลย
    #866
    0
  16. #788 หมา.หมี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 15:22
    แบค แม่งงงงงงงงงงงงง !!
    #788
    0
  17. #781 onkey_*Sangtae (@hyukie8778minie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 12:18
    ไม่ไหวแล้วอ่ะ คือกำมือแน่นมาก ตอนแรกไม่อยากคยองซูไป แต่ตอนนี้อยากให้ไปมาก สงสารน้องเยจินมากๆ เด็กไม่ควรรับรู้อะไรแบบนี้บ่อยๆเลย คยองด้วย เจ็บปวดเหลือเกินค่ะ ( T _T)
    #781
    0
  18. #754 LoveloveKssM (@shindysmile) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 21:59
    แบคฮยอนยังไงก็ยังเป็นแบคฮยอนวันยังค่ำ ฮือออ คยองไปเลย อย่าเป็นคนที่โดนทำร้ายใจอีกเลย ฮืออออ
    #754
    0
  19. #719 kim9907 (@kim9907) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 16:23
    อย่่ากให้คยองหนีไปแบบนานๆแล้วให้อีพี่แบคมันตามหา แล้วโดนคยองตบคืน .สะใจ
    #719
    0
  20. #718 Pororomoji BD (@kanommoji_12494) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 15:29
    อยากให้คยองหนีไปหาครอบครัว ไม่ต้องไปหาจงอินเพราะจงอินไม่ได้หวังดีจริงๆอ่ะ
    #718
    0
  21. #717 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 14:13
    เป็นแบบนี้แล้วก็ควรหย่าได้แล้วนะปล่อยคยองไปซะแล้วไปแต่งกับชะนีนางนั้นเถอะ
    #717
    0
  22. #716 aliisehunie (@akanezix) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 14:05
    อยากอ่านต่อแบ้วววว คยองหนีไปเลยนะ เอาเยจินหนีจากมันเลย อีแบคมันใจร้าย!! เอาให้มันทรมาน ขาดใจตายเลย
    #716
    0
  23. #715 without (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 13:09
    ไรท์ค่ะ เค้าจะรอมาต่อนะ
    #715
    0
  24. วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 06:41
    ไปหาจงอินเลย ไหนอิแบคยอกว่าไม่ได้รักไง โด่ว
    #714
    0
  25. #712 amnamm (@nampoorida) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 22:04
    สงสารคยองงแรงง:'(
    #712
    0