นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[OS SEHUN X YOU] WEREWOLF BOY

โดย Byul Woojoo

เรื่องราวความรักของหมาป่ากับมนุษย์ครั้งนี้จะจบลงอย่างไร? เรามาติดตามกัน

ยอดวิวรวม

2,488

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


2,488

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


39
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ต.ค. 60 / 21:56 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
SF SEHUN X YOU WEREWOLF BOY
Do you know that wolf have heart? Do you know that wolf love people? If you know how great this love of wolf is, you will look at him in the opposite way that you ever thought he was scary.
And today we will take everyone to fine the painful story of this wolf

คุณรู้หรือเปล่าว่าหมาป่าก็มีหัวใจ? คุณรู้หรือเปล่าว่าหมาป่าก็รักคนเป็นเหมือนกัน? ถ้าคุณรู้ว่าความรักนี้ของหมาป่าตนนั้ยิ่งใหญ่เพียงใด คุณคงจะมองเขาในทางตรงข้ามกับที่คุณเคยคิดว่าเขาน่าเกลียดน่ากลัว
ละวันนี้เราจะพาทุกคนไปเจอกับเรื่องราวอันแสนเจ็บปวดของหมาป่าตนนี้





INSPIRATION : ด้รับแรงบันดาลใจเนื้อเรื่องมาจากเรื่องwerewolf boyที่จุงกิเล่นคะ แล้วก็สถานที่ได้แรงบันดาลใจจากเรื่อง The silencedที่ปาร์ค โบยองเล่นคะ

TALK
ยังไงก็ลองอ่านกันก่อนนะคะ>//< แล้วก็อย่าลืมติดตามเรื่อง wedding dead ด้วยน้าา เราตั้งใจแต่งมากเลย
B
E
R
L
I
N
Select AllCopy To Clipboard

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ต.ค. 60 / 21:56



.ศ 1988

ณ โรงเรียนกลางป่ากลางเขานอกชานเมืองแห่งหนึ่ง โรงเรียนประจำหญิงล้วนที่คงไม่มีใครอยากส่งลูกมาเรียนที่นี่ ด้วยความที่โรงเรียนแห่งนี้อยู่กลางป่าจึงทำให้เสี่ยงต่อการเจอสัตว์ป่ามากมายนับไม่ถ้วนที่ไม่รู้ว่าจะออกมาเมื่อไหร่ จึงทำให้นักเรียนโรงเรียนนี้มีแค่20คนเท่านั้น แต่วันนี้จะมีนักเรียนมาเพิ่มอีก1คน ตลอดการก้าวเดินของเธอเหมือนมีอะไรจับจ้องเธอตลอดเวลา แม้จะเข้ามาในโรงเรียนแล้วเธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกว่ามีคนจ้องมอง

เธอคงไม่ได้คิดไปเองหรอก...

ใช่ไหม?

ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของผอ.โรงเรียน

    “สวัสดีค่ะ ขอต้อนรับสู่โรงเรียนของเรานะค่ะเสียงของผอ.หญิงคนนี้ผู้ขึ้น

    “ดิฉันชื่อคิม แทยอนค่ะ เป็นผอ.ของโรงเรียนเธอพูด

    “ค่ะ ฉันชื่อนา มินวาเป็นแม่ของเธอค่ะผู้เป็นแม่หันไปหาลูกสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟาสีดำสนิท

    “ฉันต้องฝากเธอไว้กับคุณระหว่างการรักษานะค่ะ เธอป่วยต้องการอากาศบริสุทธิ์ผู้เป็นแม่พูดขึ้น

    “ค่ะ เราจะดูแลเธอให้ดีที่สุดค่ะผอ.พูดขึ้น การสนทนาในห้องจบลงแค่นั้น

    “แม่จะมารับลูกกลับนะจ๊ะ อยู่ที่นี่ลูกคงดีขึ้นผู้เป็นแม่เอ่ยก่อนจะกอดลูกสาวสุดที่รัก

   ค่ะนัม จูรันตอบผู้เป็นแม่

นัม จูรัน ชื่อของหญิงสาวเธอป่วยเป็นโรคทางเดินหายใจ เธอต้องการอากาศบริสุทธิ์ เธอจึงต้องย้ายมาอยู่โรงเรียนประจำเป็นโรงเรียนหญิงล้วนที่ไกลจากในเมืองมาก  เธอต้องอยู่ที่นี้จนกว่าจะจบการศึกษาปีนี้ การได้มาอยู่โรงเรียนนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอได้พบกับคำว่า รัก อย่างแท้จริงโดยที่เธอไม่รู้ตัว คำว่า รัก เป็นอะไรที่สวยงามเพียงแต่บางคนอาจไม่รู้ว่าคำสั้นๆคำนี้มันมีความหมายที่ไม่จำเป็นต้องมีประธานหรือกรรมเพียงแค่เปล่งมันออกมาต่อหน้าคนที่เรา รัก เพียงแค่นี้..คำว่า รัก ก็มีความหมายมากแล้วสำหรับเธอ

     “เอาล่ะ นักเรียนทุกคนวันนี้เรามีเพื่อนใหม่มาแนะนำให้รู้จักนะจ๊ะ” ผอ.พูดขึ้นในขณะที่กำลังเรียนวิชาแรก โรงเรียนนี้มีนักเรียนแค่ 20 คนเพราะไม่มีใครอยากให้ลูกมาเรียนที่นี่หรอก  มีก็แต่พ่อแม่ที่ไม่มีเวลาเลี้ยงลูกและพวกที่เป็นโรคแบบเธอ

    “แนะนำตัวกับเพื่อนสิจ๊ะผอ.บอกหญิงสาวที่อยู่ข้างๆตน

    “สวัสดี ฉันชื่อ นัม จูรันหญิงสาวพูดออกมาเสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยิน

    เอาล่ะทุกคนรู้จักเพื่อนใหม่แล้วนะจ๊ะ ดูแลเพื่อนใหม่ด้วยล่ะผอ.พูดและเดินออกไปจากห้อง

    “เอาล่ะงั้นเรามาเริ่มเรียนวิชาแรกกันเลยนะจ๊ะครูประจำวิชาพูดขึ้น

    “นี่ เธอชื่อจูรันหรอ ฉันชื่อคิม เยริน่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนที่นั่งข้างๆเธอพูดขึ้น

    ยินดีที่ได้รู้จักเยริเธอพูดออกมาเสียงเบา 

เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนเย็น ตลอดเวลาที่เรียนเยริคือเพื่อนของเธอแต่เธอไม่ค่อยอยากมีเพื่อนเสียเท่าไหร่  เยริเอาแต่พูดเรื่องโน้นเรื่องนี้ของโรงเรียนให้เธอฟังทั้งวัน                                                                                                

เวลา 19.30 น. ตอนนี้ถึงเวลานอนแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันนอนที่เตียงของตัวเอง เหลือเพียงแต่จูรันที่นอนไม่หลับ เธอรู้สึกกระวนกระวายมากตลอดวันที่ผ่านมา เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรจ้องมองเธอตลอดเวลา

เวลา 20.15 น. ถึงตอนนี้จูรันก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี เธอจึงค่อยๆลุกออกจากเตียงอย่างระมัดระวังกลัวว่าจะมีใครตื่นขึ้นมา เธอรู้ดีว่ามันผิดกฎแต่เธอต้องออกไปดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครจ้องมองเธอจริง

เธอเดินมาตรงป่าใกล้โรงเรียนที่ที่เป็นเขตต้องห้ามและข้อห้ามอีกอย่างนึงของโรงเรียน

เธอเดินเข้าไปลึกขึ้น

ลึกขึ้น!!

ลึกขึ้น!!!

ฟิ้ว~

เสียงต้นไม้พลิ้วไหวแปลกๆเธอจึงตั้งใจจะเดินออกไปแต่

    “กรี้ดดดดดดดดมีหมาป่าตัวนึงกระโจนออกมาจากต้นไม้ใหญ่หญิงสาวตกใจเป็นอย่างมาก เธอถอยหลังหนีมันอย่างช้าๆหมาป่าตัวนั้นก็เดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆและแปลงกายเป็นชายหนุ่มรูปงามน่าหลงใหลที่ใครๆเห็นเป็นต้องใจละลาย หน้าตาราวกับรูปปั้นที่มีคนสลักไว้อย่างสวยงามราวกับเทพเจ้าสลักเองก็ไม่ปาน

    “เธอไม่ต้องกลัวฉันหรอก ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก เชื่อฉันสิชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน

    “ไม่ ออกไปน่ะ ออกไปเธอพูดขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรงก่อนที่สติจะดับวูบไป เธอเห็นใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเลื่อนลาง

ภายใต้แสงจันทร์อันสวยงามและสว่างไสว อาจไม่มีใครรู้ว่าสวยงามเพียงใด ดวงดาวที่อยู่เคียงข้างจันทร์ช่างสวยงามจนไม่อยากให้คืนนี้ผ่านพ้นไป ใครจะรู้ว่าค่ำคืนนี้มันช่างน่าอัศจรรย์กว่าทุกคืนสำหรับชายหนุ่มคนนึง เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็นทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า รัก คืออะไร ตลอดวันเขาได้แต่แอบมองหญิงสาวอยู่ในป่าอย่างไม่ละสายตาไปไหนเลย จนลืมตัวไปว่าตัวเองเป็นหมาป่า

หญิงสาวลืมตาขี้นมาอย่างช้าๆก็พบเข้ากับชายหนุ่ม

    “นี่ นายเป็นหมาป่าหรอหญิงสาวถามขึ้น ชายหนุ่มดีใจแทบตายที่หญิงสาวยอมคุยกับตน แต่คำถามเมื่อกี้เค้าจะตอบเธอยังไงดีล่ะ

    “ก็..ก็ใช่ แต่เธอไม่ต้องกลัวฉันน่ะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก อย่ากลัวฉันน่ะชายหนุ่มพูดออกมาอย่างคนแก้ตัว

    “ฮ่าๆๆๆหญิงสาวหัวเราะออกมากับท่าทางแตกตื่นน่ารักๆของชายหนุ่ม เธอยอมรับว่ามันน่ารักมากจริงๆ

    “เธอขำทำไมหรอชายหนุ่มพูดออกมาอย่างสงสัย

    “ก็นายตลกหนิ พูดเองเออเองอยู่คนเดียวหญิงสาวพูด

    “แล้วอีกอย่างน่ะ...ถ้าฉันจะหนีนายฉันหนีไปตั้งนานแล้ว ไม่มานั่งหัวเราะนายอย่างนี้หรอก

    “แล้วทำไมเธอถึงไม่หนีฉันล่ะชายหนุ่มถามอย่างสงสัย

    “ก็นายบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไงฉันเชื่อนายน่ะหญิงสาวเอ่ยในแววตาที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อนแววตาแห่งความอ่อนโยน ไร้เดียงสาเธอช่างดูน่าปกป้องขึ้นอีกและอีกอย่างนี้เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่เธอหัวเราะและยิ้มออกมาอย่างมีความสุขจากใจจริงๆหลังจากเธอป่วย

    “ว่าแต่..นายชื่ออะไรหรอหญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จัก

    “ฉันชื่อ…”ชายหนุ่มไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรออกไปเพราะเค้าไม่มีชื่อให้ใครเรียกมาก่อน

    “ชื่อเซฮุนชายหนุ่มเอ่ยออกไปเพราะคิดอะไรไม่ออกแล้ว

    “ยินดีที่ได้รู้จักนะเซฮุน ฉันชื่อจูรันนะ นัม จูรันหญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวออกไป

    “ว้าว~ ดาวสวยจังเลยหญิงสาวเงิยหน้าไปมองบนท้องฟ้า ชายหนุ่มจึงมองตามเธอไป

    “นายอยู่ที่นี้คงเห็นดาวสวยๆแบบนี้ทุกวันสิน่ะ น่าอิจฉาจัง อยู่ในเมืองฉันเจอแต่มลพิษ กลางคืนก็ไม่เห็นดาวสักดวง เห็นแต่ดวงจันทร์ดวงเล็กๆแต่อยู่ที่นี้มันกลับดูกลมโตขึ้น มันน่าอัศจรรย์มากๆเลยหญิงสาวเอ่ยออกมาราวกับมันคือความฝัน

    “จริงๆแล้ว คืนนี้ดาวสวยกว่าทุกคืนอีกน่ะชายหนุ่มเอ่ยขึ้นสายตาก็จับจ้องมองที่หญิงสาว สายตาที่อ่อนโยนไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน ใครๆก็บอกว่าหมาป่าเป็นสัตว์ที่ดุร้าย แต่บัดนี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น หมาป่าตนนี้มีแววตาที่อยากปกป้องหญิงสาวอย่างแท้จริง เค้ารู้วิธีรักษาเธอ เค้าอยากให้เธอหาย คุณคงอยากรู้ว่าทำไมเค้าถึงรู้ ชายหนุ่มรู้ทุกเรื่องของหญิงสาวตั้งแต่เธอย่างกายเข้ามาในโรงเรียน เค้าจึงอยากให้เธอหายจากโรคที่เป็น

      “จริงหรอ แล้วทำไมคืนนี้ดาวถึงสวยกว่าทุกคืนล่ะหญิงสาวเอ่ยถามอย่างสงสัย

      “ก็เพราะคืนนี้มีเธอมานั่งดูดาวพวกนี้ไง มันดีใจน่ะที่เธอเห็นมัน ดวงจันทร์สวยๆที่มีดาวอยู่ข้างมันก็สวยแบบนี้แหละชายหนุ่มเอ่ยอย่างหลงใหล

      “อ่า~ฉันรู้สึกดีจังที่ได้มองดาวแบบนี้ เหมือนตัวจะลอยได้เลย รู้สึกดีกว่าที่เคยเป็น...รู้สึกเหมือนได้ยาบรรเทาจากอาการไข้เลยหญิงสาวบอกความรู้สึกที่เธอรู้สึกได้จากการมองดาวบนท้องฟ้าและนี้ก็คือวิธีการรักษาอาการป่วยของเธอการนั่งอาบแสงจันทร์ เป็นการรักษาของหมาป่าที่ชายหนุ่มนำมาลองรักษาให้กับเธอแต่อาจจะใช้เวลานานกว่าหมาป่าและค่ำคืนนี้ก็ผ่านไปอย่างสวยงามทั้งสองได้รู้จักกันและกันมากขึ้น มันทำให้จูรันรู้สึกว่าหมาป่าไม่ได้ดุร้ายอย่างที่เธอคิด

เธอมีความรู้สึกเหมือน...

รัก

เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ใกล้เค้ารู้สึกอบอุ่น

เรียกว่ารักหรือเปล่าน่ะ

เวลาล่วงเลยมาถึงตีตีห้าครึ่งเวลาที่เธอต้องตื่นและตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนตักของชายหนุ่ม

      “จูรันๆชายหนุ่มเรียกหญิงสาวที่อยู่ในห้วงนิทรา

      “จะเช้าแล้วนะ เธอรีบกลับโรงเรียนเถอะชายหนุ่มเอ่ย

      “อื้อ~ จะเช้าแล้วหรอหญิงสาวเอ่ยอย่างงัวเงีย

      “ใช่ เร็วรีบลุกขึ้นเร็ว เดี๋ยวเธอจะโดนผอ.ดุเอาน่ะชายหนุ่มเอ่ยอย่างเป็นห่วงหญิงสาว

      “ก็ได้หญิงสาวเอ่ยอย่างงัวเงีย ทั้งสองคนเดินออกมาจากป่าลึกในที่สุดก็ถึงโรงเรียนแล้ว

      “เซฮุน วันนี้พาฉันไปดูดาวอีกน่ะ ฉันจะมารอนายอยู่ที่นี้ โอเคน่ะหญิงสาวเอ่ยถามข้อเสนอกับชายหนุ่ม

      “ได้สิ เดี๋ยววันนี้ฉันจะพาเธอไปที่ที่นึงสวยมากเลยล่ะว่าแต่ไปทุกวันเลยดีไหมชายหนุ่มเอ่ยข้อเสนอบ้าง

      “เอาสิๆ ฉันอยากไปมากเลยล่ะ นายจะพาฉันไปทุกวันจริงๆนะหญิงสาวเอ่ยอย่างตื่นเต้น

      “จริงสิ ฉันอยากให้เธอเห็นทุกๆที่ที่ฉันได้เห็น แต่เธอต้องเชื่อก่อนนะว่าเธอแข็งแรงพอที่จะไปที่นั่นได้ชายหนุ่มเอ่ยและนี่ก็เป็นอีกอย่างที่จะทำให้เธอแข็งแรงโดยการเชื่อว่าตัวเองไม่ได้ป่วย

      “โอเค ฉันแข็งแรงสุดอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆเธอพูดอย่างสดใส ชายหนุ่มจึงยิ้มอ่อนๆอย่างเอ็นดู สายตาที่อ่อนโยน ผิดกับคำที่ใครๆว่า มันทำให้หญิงสาวคนนี้อยากเถียงพวกเขาใจจะขาด

      “เธอเข้าโรงเรียนไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น จะเช้าแล้วด้วยชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง

      “โอเค ฉันไปแล้วนะ บาย~”หญิงสาวเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

      “เดี๋ยว!จูรันชายหนุ่มร้องเรียกหญิงสาว

      “มีอะไรหญิงสาวเอ่ยอย่างสงสัย

      “อย่าบอกเรื่องของฉันกับใครเด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้เจอฉันอีกชายหนุ่มเอ่ยเตือน ประโยคหลังเขาพูดอ้อยอิงลง

      “โอเค ฉันจะไม่บอกใครหญิงสาวรับปาก และวิ่งเข้าโรงเรียนไป ชายหนุ่มมองเธอไปจนลับสายตาและเดินเข้าป่าไปเช่นกัน

ใครจะไปรู้ว่าการได้ดูแสงจันทร์ยามค่ำคืนแค่คืนเดียวจะทำให้หญิงสาวรู้สึกดีเช่นนี้ การได้มองแสงจันทร์มันช่างดีเสียจริงๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

      “เอาล่ะ วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องตำนานของหมาป่านะจ๊ะ นักเรียนเปิดหน้า 88เสียงคุณครูซูยองครูวิชาประวัติศาสตร์เอ่ยบอกนักเรียน

      “ว้าว~วันนี้เราจะได้เรียนเรื่องหมาป่าด้วยแหละจูรัน ตื่นเต้นจัง เธอล่ะตื่นเต้นไหมเยริเพื่อนของหญิงสาวที่นั่งข้างๆเอ่ยขี้นอย่างตื่นเต้น

      “ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกันหญิงสาวเอ่ยตอบออกไป

      “เอาล่ะ เรามาเริ่มเรื่องกันเลยนะจ๊ะ ครูขอถามอะไรหน่อยนะก่อนเรียน ในห้องนี้ใครกลัวหมาป่าบ้างเอ่ยคุณครูสาวเอ่ยถามนักเรียน นักเรียนทุกคนในห้องยกมือกันหมดเหลือเพียงแต่จูรันที่ไม่ยกเท่านั้น นักเรียนจึงหันมามองเธอกันทั้งห้อง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

      “เธอไม่กลัวหมาป่าหรอ จูรันเยริเอ่ยถามเพื่อนสาว

      “ก็ฉันไม่กลัวจริงๆหนิหญิงสาวเอ่ยบอกเพื่อนไป

ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอคงยกมือคนแรก แต่ตอนนี้มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิด

      “เอาล่ะ เราอย่าเซ้าซี้เพื่อนเลยนะจ๊ะ ทุกคนก็มีความกลัวที่แตกต่างกัน เพื่อนเขาอาจจะไม่ได้กลัวจริงๆก็ได้ เรามาเข้าบทเรียนกันเลยแล้วกันครูสาวพูดจบ ทุกคนก็หันมาเรียนต่อ

      “ชาวยุโรปในยุคกลางเชื่อว่ามนุษย์หมาป่าเป็นผีจำพวกเดียวกับแวมไพร์ มีชื่อเรียกว่า werewolf หรือ Lycanthrope อาหารของหมาป่าคือเนื้อและเลือดสดๆของมนุษย์ ออกหากินในตอนกลางคืน สามารถแปลกร่างเป็นหมาป่าและมนุษย์ได้ และเป็นสัตว์ที่มีนิสัยดุร้าย…”พอครูพูดถึงนิสัยอันดุร้ายหญิงสาวก็แย้งขึ้น

      “ครูคะหญิงสาวเอ่ย

      “มีอะไรหรอจ๊ะ จูรันครูถามอย่างสงสัยในตัวนักเรียนที่จะถาม

      “ครูคิดว่าหมาป่าดุร้ายจริงๆหรอคะหญิงสาวเอ่ยถามครูสาว

       “เอ่อ…”ครูสาวชะงักไปกับคำถามเล็กน้อย

       “จริงๆครูก็บอกไม่ได้หรอกว่ามันดุร้ายหรือเปล่า เพราะครูก็ไม่เคยเจอหมาป่าครูสาวตอบคำถามนักเรียน

       “งั้นครูก็ไม่ควรบอกนะคะ ว่าหมาป่าดุร้าย เพราะจริงๆมันอาจไม่ได้ดุร้ายอย่างที่ใครๆคิดก็ได้หญิงสาวพูดออกมาด้วยหน้าตาที่ดูไร้เดียงสาอย่างไม่เสแสร้ง

       “เอ่อเรามาเรียนต่อกันดีกว่าเอาเป็นว่าเมื่อกี้นี้ ครูขอบอกว่ามันแล้วแต่ความคิดนะจ๊ะครูสาวเอ่ย

แล้วสถานการณ์ก็กลับไปเป็นปกติ ทุกคนหันกลับไปเรียนกันต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนคาบนี้จบ

        “เอาล่ะ วันนี้เราพอไว้แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวเราค่อยมาเรียนกันต่อครูสาวพูดและเก็บของเดินออกไป คาบต่อไปเป็นวิชาเย็บปักถักร้อยแยกกับวิชาก..ทที่สอนงานบ้านอย่างเดียว

        “เอาล่ะคะ วันนี้เราจะมาฝึกเย็บปักเป็นรูปกันนะจ๊ะครูทิฟฟานี่ครูประจำวิชาพูดขึ้นหลังจากเดินเข้าห้องแล้ว

        “เอาล่ะ เอาผ้าขึ้นมาจ๊ะครูสาวสั่ง ทุกคนจึงเอาผ้าที่ได้รับการแจกจากหัวหน้าได้ไม่นานขึ้นมา                   

       “วันนี้ครูจะให้นักเรียนทุกคนเย็บรูปอะไรก็ได้มาส่งนะจ๊ะ จะส่งวันไหนก็ได้ แต่ต้องไม่เกิน 2 อาทิตย์นะ แล้วก็รูปที่เย็บต้องมีความหมายนะครูอธิบายให้เด็กๆฟัง

        “จูรัน เธอจะเย็บรูปอะไรหรอเยริถามจูรัน

        “อืมยังไม่รู้เลยหญิงสาวตอบออกไป

        “ฉันจะเย็บรูปหัวใจเยริเอ่ยขึ้น

        “หรอ ฉันจะคอยดูนะ ถ้าเธอทำคงสวยน่าดูหญิงสาวเอ่ยให้กำลังใจเพื่อนทางอ้อม

        “จริงหรอ ขอบคุณนะแล้วก็ได้ผลเธอดีใจ

หญิงสาวครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วก็คิดว่าเธอจะเย็บรูปหมาป่า เธอคิดว่าจะทำเป็นของขวัญให้เซฮุน เธอจึงตั้งใจลงมือทำอย่างดี

        “เธอคิดออกแล้วหรอว่าจะเย็บรูปอะไรเยริเอ่ยถามหลังจากเห็นเพื่อนสาวกำลังนั่งเย็บอย่างตั้งใจ

        “อือหญิงสาวตอบออกไปสั้นๆแต่ไม่ได้เงยหน้ามองเพื่อนสาว

        “เธอเย็บรูปอะไรหรอเยริถาม

        “หมาป่าหญิงสาวตอบออกไป

        “ว้าว!!!หมาป่าหรอ อยากเห็นจังเยริเอ่ยอย่างตื่นเต้น

หลังจากนั้นหญิงสาวก็ตั้งใจทำตลอดคาบจนเสร็จเป็นคนแรกทั้งๆที่ทำรูปที่ยากกว่าคนอื่น

        “ครูคะ หนูทำเสร็จแล้วคะหญิงสาวนำผลงานไปส่งครู ทำให้ทุกคนตะลึง เพราะยังไม่มีใครเสร็จแม้เลือกทำรูปง่ายๆแล้ว

        “เสร็จแล้วหรอจ๊ะ เก่งจังเลยจูรัน ไหนเธอเย็บรูปอะไรหรอครูสาวเอ่ยถาม ยอมรับว่าตะลึงเหมือนกับทุกคน

        “หนูเย็บรูปหมาป่าคะหญิงสาวตอบ ทำให้ทุกคนตะลึงเข้าไปใหญ่ เธอทำเสร็จเร็วกว่าคนที่ทำรูปง่ายๆซะอีก

        “ห้ะ!รูปหมาป่าเลยหรอ เสร็จเร็วจังเลยจ๊ะ นี่คงเป็นผลของความตั้งใจครูสาวก็ยังตะลึงไม่หายแต่เก็บไว้ หลังจากนั้นครูสาวก็ให้คะแนนและนำผ้ากลับไปคืนจูรันจนคาบนี้จบพอดีและทุกคนก็กำลังจะไปกินข้าวเที่ยงกัน

        “จูรัน!!รอฉันก่อนสิเยริพูดและวิ่งตามจูรันมา

        “นี่จูรัน เธอเย็บรูปหมาป่าสวยมากเลยอ่ะ ฉันชอบมากเลย ฉันนั่งเย็บรูปหัวใจตั้งนานแหนะเยริพูดในสิ่งที่เธอคิด ตอนนี้ทุกคนกำลังไปกินข้าวกันที่ห้องโถงซึ่งไม่ใหญ่มากเพราะมีนักเรียนไม่เยอะ จูรันรับอาหารและไปนั่งที่โต๊ะที่โรงเรียนจัดให้

        “นี่จูรัน เธอต้องกินผักเยอะๆนะ จะได้ช่วยบำรุงร่างกาย” เยริตักพัดผักในจาดให้กับจูรัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบเอาซะเลย

        “ฉันไม่ชอบผักนะ เธอกินเถอะจูรันจะตักคืนแต่เยริก็ไม่ยอม เธอตักผักไปใส่จาดจูรันเหมือนเดิม

        “ไม่ได้นะจูรัน เธอต้องกินผักบ้าง ไม่อย่างนั้นร่างกายเธอจะทำงานหนักนะ แล้วอาหารก็จะย่อยไม่หมดด้วย เดี๋ยวเธอจะปวดท้องเยริพูดออกมายาวมากๆ แต่ก็เป็นปกติเพราะเธอก็พูดมากอยู่แล้ว จูรันเลยต้องยอมเธอ

        “ก็ได้ๆ”                                                                                                   

วิชาต่อไปเป็นวิชาพละ ซึ่งเราต้องเรียนกลางแจ้งแต่ดีที่วันนี้อากาศไม่ร้องเกินไป ไม่อย่างนั้นเธอคงเป็นลมแน่ๆ

        “เอาละ วันนี้เราจะมาแข่งกระโดดไกลกันนะครูซีวอนครูประจำวิชาบอกก่อนจะจัดอุปกรณ์ให้พร้อม

        “ทำอย่างที่ครูสอนนะ กระโดดให้ได้ไกลที่สุด...ขอตัวแทนหนึ่งคนมาวัดระยะหน่อยพอครูพูดจบเยริก็ยกมือทันที

        “ขอบคุณมาก เยริเริ่มที่คนแรกนะ คัง ซึลกิครูซีวอนพูด ซึลกิและเลขที่ต่อจากเธอก็เดินออกมา เธอเป็นคนที่กระโดดได้ไกลที่สุดในโรงเรียนและเป็นที่ปลื้มปิติของครูหลายๆคน ตอนนี้เธอยืนประจำที่และตั้งท่าหลังจากนั้นก็ออกตัววิ่ง!!!

        ปึก!!!!

เสียงเท้ากระทบทรายที่เป็นสัญญาณว่านั้นคือจุดสิ้นสุดของเธอดังขึ้นและเป็นที่น่าพอใจ

        “2.25 เมตรเยริวัดและบอกตัวเลขที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึง

        “ทำดีมาก ซึลกิคนต่อไปครูซีวอนเรียกต่อไปเรื่อยๆ จนมาถึงจูรัน

        “คนสุดท้ายนัม จูรันครูซีวอนพูดและจูรันก็ยืนประจำที่เหมือนคนอื่นๆ แต่ท่าทางเก้ๆกังๆมันไม่เหมือนคนอื่นนะสิ

        “ทำให้ดีที่สุด ไม่ต้องเกร็งนะครูพูดและจูรันก็เริ่มตั้งท่า หลังจากนั้นก็วิ่ง!!!

        ปึก!!!                 

ไม่ใช่เสียงเท้าของเธอกระทบทรายแต่เป็นเสียงที่เธอล้มต่างหาก         

เยริตกใจมากจึงรีบมาดูจูรัน ครูซีวอนก็ตกใจจนต้องรีบวิ่งเข้ามาดู

        “รีบพาจูรันไปห้องพยาบาลดีกว่าคะครูครูซีวอนพยักหน้าและอุ้มจูรันที่ตอนนี้สลบไปแล้วขึ้นมาแนบอก

        “เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ทุกคนไปพักได้ครูซีวอนพูดจบก็รีบเดินไปห้องพยาบาลกับเยริ

พอถึงห้องพยาบาลก็จัดการทำแผลให้จูรันทันที หลังจากนั้นพยาบาลที่ดูแลก็หายามาให้เพื่อบรรเทาอาการเจ็บและฉีดยาฆ่าเชื้อ เยริอยู่ไม่สุขเลยตั้งแต่ครูซีวอนขอตัวออกไปเพื่อบอกเรื่องนี้กับผอ. เธอเอาแต่เดินไปเดินมาวนรอบเตียงเพราะเป็นห่วงจูรัน ตอนนี้จูรันก็เริ่มได้สติแล้ว พอเยริเห็นก็รีบไปประคองจูรันทันที

           “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า จูรันเยริถามจูรันทันที

           “เจ็บตรงหัวเข่าแล้วก็ปวดหัวจูรันบอกไปตามความรู้สึก

           “ก็แน่ละ เธอเล่นล้มหัวกับเข่ากระแทกแรงซะขนาดนั้นวันหลังถ้าเธอไม่ไหวก็บอกครูซีวอนก็ได้ ไม่ต้องฝืนหรอกเยริพูดออกมาด้วยความห่วงใย

           “อือ ขอบคุณนะที่เป็นห่วงจูรันรู้สึกซึ้งใจจริงๆ เธอไม่เคยคิดว่าเยริจะมีด้านนี้ด้วย

           “ฉันเป็นห่วงเธอนะ จูรันถ้าเธอเป็นอะไรไปแล้วฉันจะอยู่กับใคร” เยริพูดเหมือนจะร้องไห้

           “ก็เพื่อนๆไงจูรันพูดออกไปแต่ก็งงที่เธอบอกเหมือนว่าเธอไม่มีใคร

            “พวกเขาไม่สนใจฉันหรอก ฉันมันก็แค่เด็กโง่ๆคนนึง เรียนก็ไม่เก่งแบบใครๆ กีฬาก็ไม่เด่น ใครเขาอยากจะเป็นเพื่อนกับฉันกัน ฉันก็เป็นแค่เด็กกำพร้า มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่เป็นเพื่อนฉันเยริพูดออกมาและน้ำตาก็ไหลออกมา จูรันเข้าใจแล้วละว่าทำไมเยริถึงไม่เคยคุยกับใครเลยและเอาแต่ติดเธอตลอด2วันนี้

             “อย่าร้องไห้สิ เยริยังเธอก็ยังมีฉันเป็นเพื่อนนะ ถึงฉันจะเป็นเด็กขี้โรคแต่ฉันก็ดีใจนะที่เธอยอมเป็นเพื่อนฉันฉันก็เป็นเหมือนเธอ ไม่มีเพื่อนอยากคบหรอกเพราะฉันมันเด็กขี้โรค ถ้าไปไอใส่ใครเข้าเขาคงไม่พอใจนัก” จูรันพูดออกมาติดตลกและมันก็ทำให้เยริขำ

             “ฮ่าๆๆ ก็จริง...งั้นไปกินข้าวกันเถอะ ตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วเยริพูดและค่อยๆประคองจูรันขึ้นมา ทั้งสองเดินไปที่โรงอาหารด้วยกัน จูรันรู้สึกว่าเยริเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่เคยมีมา แม้จะรู้จักกันได้แค่2วันแต่การคุยกันเมื่อครู่ก็ทำให้เธอรู้ว่าเยริไม่ได้แย่ขนาดนั้น

พอทั้งสองทานข้าวเสร็จก็เตรียมตัวไปอาบน้ำและเข้านอนเหมือน2วันที่ผ่านมา ทั้งสองคุยกันคิกคักในห้องน้ำจนเพื่อนๆก็อดสงสัยไม่ได้แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เมื่อทุกคนเข้านอนกันแล้ว ก็ได้เวลานัดพบของจูรันและเซฮุน เธอค่อยๆเดินออกมาจากห้องนอนและลงไปชั้นล่างมุ่งหน้าไปที่ป่าต้องห้าม

ป่าต้องห้ามเป็นสถานที่ที่ห้ามนักเรียนทุกคนเข้าไปเด็ดขาด!!!โดยที่ไม่รู้ว่าทำไมโรงเรียนถึงห้ามแต่ก็มีกฎว่าห้ามนักเรียนเข้าไป และตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งซึ่งก็มีกฎว่าห้ามนักเรียนออกจากห้องนอนหลัง2ทุ่มแต่จูรันก็ยังทำ  เธอทำผิดกฎของโรงเรียนถึงสองข้อและเป็นข้อที่เคร่งครัดมากเสียด้วย ถ้าผอ.รู้คงไม่ดีแน่

เธอมายืนรอเซฮุนที่เดิมตรงที่เธอบอกและพอถึงเวลาเดิมเซฮุนก็เดินมาในร่างมนุษย์ทันที

              “มาตรงเวลาดีนะจูรันพูดกับเซฮุนเป็นประโยคแรกของวันนี้

              “ก็ปกติของหมาป่า ถ้าทำอะไรเหมือนเดิมก็ต้องเวลาเดิมด้วย...แล้วอีกอย่างหมาป่าอย่างฉันก็เชื่อฟังคำสั่งเจ้านายเซฮุนพูดกับจูรันอย่างจริงจัง

              “อืม หรอแล้ววันนี้จะพาฉันไปที่ไหนละจูรันถามออกไป เธอรอแทบไม่ไหวที่จะไปที่นั่นแล้ว

             เธอต้องหลับตาก่อนแล้วเดินตามที่ฉันบอก ห้ามลืมตาก่อนนะเซฮุนบอก  จูรันก็รับคำแต่เซฮุนก็ยังเอามือมาปิดตาจูรันอยู่ดี จูรันเดินไปเรื่อยๆตามที่เซฮุนบอก จนเซฮุนบอกให้หยุด พอลืมตามาเธอก็พบกับความน่าอัศจรรย์ เหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์แต่ถ้าใช่คงเป็นสวรรค์บนดินแน่ๆ รอบกายมองไปทางไหนก็เห็นแต่ดวงดาวเต็มฟ้าไปหมด ตรงที่เธอยืนเป็นต้นไม้ไม่ใหญ่มากและมีเก้าอี้อยู่หนึ่งตัว


             "ฉันตั้งใจเพื่อเธอเลยนะ" ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างภูมิใจในผลงานของตน

             “ขอบใจนะ มันสวยมากเลย” หญิงสาวพูดออกมาแต่ยังอึ้งๆอยู่

             “อึ้งละสิ ที่นี่เป็นที่ที่มีแต่ฉันกับเธอที่รู้ว่าจะเข้ามาได้ยังไง เพราะฉะนั้นมันก็เลยต้องสวยสมกับเป็นที่ลับๆหน่อยชายหนุ่มพูดจบก็ดึงจูรันมานั่งที่เก้าอี้โดยที่ตนนั่งอยู่ที่พื้นมือทั้งสองข้างก็โอบเอวหญิงสาวไว้

             “จูรันถึงแม้เราจะรู้จักแค่2วันแต่สำหรับฉัน2วันมันมีความหมายมากนะฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ฉันกับเธอจะต้องจากกันแต่ขอให้รู้ไว้ว่าฉันจะไม่มีวันลืมเธอฉันจะคิดถึงเธอทุกลมหายใจจนกว่าฉันจะตาย..” ชายหนุ่มยังไม่จบประโยคจูรันก็เอานิ้วมาปิดปากเป็นเชิงว่าอย่าพูดไว้เสียก่อน

              “นายไม่มีวันตายหรอกนายเป็นหมาป่านะหมาป่าหรือมนุษย์หมาป่า ไม่ว่านายจะเป็นอะไรในสองตัวนี้แต่นายไม่ตายหรอก จริงไหมถึงนายจะตายยังไงก็คงมีคนมาปลุกนายให้ฝืนจากความตายหรือไม่ก็ทำให้นายฝืนโดยมนต์ดำฉันเชื่อว่านายจะต้องอยู่กันฉันตลอดไปจูรันพูดความในใจออกมา ถึงแม้จะรู้จักกัน2วันแต่เธอก็รู้สึกดีกับเขาอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มจับมือจูรันออกและพูดบ้าง

              “ฉันรู้ว่าฉันตายยากแต่ถ้าฉันเสียเธอไป….ฉันก็เหมือนตายทั้งเป็นฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรเธอรู้หรือเปล่าชายหนุ่มถามคำถามที่หญิงสาวเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน เธอไม่รู้ว่ามันคือรัก หรือเปล่า

               “ฉันคิดว่ามันคือรัก แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจเพราะเราเพิ่งรู้จักกันเอง” หญิงสาวตอบไปตามความคิดและเธอก็กำลังไม่มั่นใจ

               “หรอแล้วรักคืออะไรชายหนุ่มถามออกไปอีก เป็นคำถามที่ตอบยากจริงๆ

               “ฉันคิดว่ามันคือการที่คนสองคนรู้สึกดีต่อกันและคิดว่าเขาสองคนต้องการกันและกันเพื่อมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตหญิงสาวตอบไปตามความคิดแต่จริงๆแล้ว รัก มีหลายความหมายให้อธิบาย

               “อืม หรอฉันรู้สึกแบบที่เธอบอกเลยงั้นแสดงว่าฉันรักเธอหรอชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา แต่สำหรับคนที่รู้ความหมายของคำว่ารักดีอย่างจูรันกลับต้องใจสั่น

               “คงงั้นมั้งหญิงสาวตัดบทและหันไปดาวต่อเพื่อไม่ให้อีกคนถามมากกว่านี้

              “ฉันมีของมาให้นายด้วยละหญิงสาวพูดเพราะเพิ่งนึกได้ว่ามีของมาให้ชายหนุ่ม

              “อะไรหรอ

              “ผ้าเช็ดหน้านะหญิงสาวพูดและหยิบผ้าที่เพิ่งเย็บให้ชายหนุ่ม

              “สวยจังขอบใจนะ” ชายหนุ่มพูดจบทั้งสองก็หันไปดูดาวต่อ


ตอนนี้ก็เป็นเวลาตีสี่ครึ่งแล้ว หญิงสาวต้องรีบกลับเพราะถ้ากลับช้าแบบเมื่อวานจะเสี่ยงถ้ามีคนเห็น ชายหนุ่มพาหญิงสาวดินมาเรื่อยๆจนใกล้จะถึงแล้วแต่บรรยายกาศเริ่มเปลี่ยนไป ใบไม้เริ่มพลิ้วไหวแรงขึ้น เสียงนกร้องเหมือนกำลังมีภัยดังขึ้น

                ฟิ้ว!!!!

                ฟิ้ว!!!!

เสียงเหมือนตัวอะไรกำลังเคลื่อนไหวรอบๆข้างของทั้งสอง เซฮุนเห็นท่าไม่ดีจึงให้จูรันหลบไปก่อนแต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อมีหมาป่าตัวใหญ่กระโจนออกมาจากพุ่มไม้และตัวต่อไปก็ตามมา มันมีทั้งหมด5ตัว!!!! มันล้อมรอบทั้งสองเอาไว้ดักไว้ทุกทิศทางก่อนจะแปลงร่างเป็นคนปกติเหมือนที่เซฮุนทำ   หมาป่าทั้ง5ตัวก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไร มันมีรูปร่างหน้าตาดีพอๆกับเซฮุนแต่ก็ดูน่ากลัวกว่าเซฮุน จูรันกลัวจนต้องเกาะแขนเซฮุนไว้แน่น

                “สวัสดีสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งสอง เราไม่ได้จะมาทำร้ายอะไรเจ้าสองคนหรอก เรามาจากต่างแดนแค่อยากมาขออยู่ด้วย….ข้าชื่อคริส มาจากทางฝั่งตะวันตกแถวๆเม็กซิโกหมาป่าที่รูปร่างดูปราดเปรียวแต่ตัวใหญ่ที่แปลงกายเป็นหนุ่มรูปหล่อหน้าออกลูกครึ่งพูดแนะนำตัวอย่างนิ่งๆ

                “สวัสดี ข้าชื่อไค มาจากญี่ปุ่นหมาป่าที่รูปร่างก็ไม่ต่างจากคริสแต่ตัวเล็กกว่าพูดแนะนำตัวบ้าง

                “แหม~ ทำไมพวกเจ้าถึงต้องเก๊กด้วยละคริสนายพูดประโยคเกินสองบรรทัดด้วยละ ดีใจด้วยนายชนะหมาป่าที่ตัวใหญ่พอๆกับคริสพูดขึ้น  ทำให้เซฮุนและจูรันถึงกับงงและคงจะออกอาการเกินไปทำให้เขารู้

                “ไม่ต้องงงหรอก เราแค่พนันกันว่าระหว่างคริสกับไค ใครจะพูดเยอะกว่ากัน ถ้าใครชนะก็จะได้ออกคำสั่งคนแพ้1วันสิ่งที่หมาป่าตนนี้พูดมาทำให้เซฮุนกับจูรันอยากจะขำออกมาแต่ถ้าทำคงเชื่อฟอร์มสองคนนั้นแน่นอน

                “แต่แบบนี้มันไม่แฟร์ ฉันก็พูดแนะนำตัวปกติแต่คริสพูดเยิ่นเย้อมันก็เลยชนะไคเถียงขึ้นมาจนเสียภาพพจน์เมื่อกี้ที่อุตสาห์เก๊กไว้

                “เอาเถอะ ยังไงนายก็แพ้แล้ว….สวัสดีนะ ฉันชื่อชานยอล มาจากแถวๆนี้แหละ อยู่ในเกาหลีเนี่ยแหละ พวกเธอไม่ต้องไปสนใจคริสกับไคหรอก สองคนนั้นนะเก๊กตัวพ่อ ทำอะไรก็เก๊กไปหมด บางทีก็หมั่นไส้เหมือนกันชานยอลพูดแนะนำตัวและจงใจพูดให้สองคนนั้นได้ยินทุกประโยค

                “เอาละๆ ฉันขอแนะนำตัวบ้างสวัสดี ฉันชื่อแบคฮยอนนะ มาจากยุโรปแถวๆโรมาเนียนะที่นั่นแวมไพร์เยอะมากเลย ฉันเลยต้องย้ายมาที่นี่หมาป่าที่ตัวเล็กสุดในกลุ่มพูดขึ้น เขามีใบหน้าที่น่ารักมากเลย

                “สวัสดี ฉันชื่อซิ่วหมิน มาจากจีนแต่เป็นคนเกาหลีหมาป่าที่ชื่อซิ่วหมินพูดขึ้นและยิ้มอย่างใจดี

                “เอาละ เราก็แนะนำตัวกันหมดแล้ว ทีนี้ก็ถึงคราวเธอสองคนแนะนำตัวบ้าง”  ชานยอลพูด

                “ฉันชื่อเซฮุนอยู่ในป่านี้มาหลายร้อยปีแล้ว เป็นหมาป่าที่นี่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรชายหนุ่มแนะนำตัวก่อน

                “ฉันชื่อนัม จูรัน เป็นนักเรียนอยู่โรงเรียนกลางป่านี้ เพิ่งมาอยู่ได้2วัน ฉันเป็นเพื่อนกับเซฮุนหญิงสาวก็แนะนำตัวบ้าง

                “อ๋อ ฉันเห็นโรงเรียนเธอแล้วละนายคงเป็นเจ้าถิ่นสินะ เซฮุนก็ขอฝากตัวด้วยแล้วกัน เรายังไม่คุ้นชินกับสถานที่เท่าไหร่แบคฮยอนพูดออกมา จากที่สังเกตทั้งชานยอลและแบคฮยอนจะไม่เคยหุบยิ้มเลย

                 “ต้องขอโทษที่ทำให้ตกใจตอนแรกนะ..ถ้าเราไม่ทำแบบนั้น เธอสองคนก็หนีเราซิ่วหมินพูดอย่างรู้สึกผิด

                “ไม่เป็นไรหรอกหญิงสาวพูดไป

               “แล้วว่าแต่พวกนาย5คนมารวมตัวกันได้ไง..มาจากคนละที่เลยหนิชายหนุ่มถามสิ่งที่สงสัย

               “อ๋อ เราเดินทางมาเรื่อยๆจนมาเจอกันในป่านี้แหละ แล้วเราก็เลยอยู่ด้วยกันมาตลอด ตอนที่เราเจอคริสครั้งแรกก็ตกใจเหมือนกันเพราะเขาผอมแล้วก็โทรมมาก หลังจากนั้นพอเราช่วยคริส คริสก็ทำให้เรารอดตาย เราก็เลยให้คริสเป็นหัวหน้าฝูง ส่วนไคก็เป็นอย่างตอนนี้แหละ ขี้เก๊ก! แถมยังทำท่าหยิ่งๆอีก น่าหมั่นไส้! ส่วนแบคฮยอนก็โทรมเหมือนกับคริสนั้นแหละ ก็เกือบตายมาแล้วเพราะเดินทางมาไกลแล้วอีกอย่างก็อ่อนแอด้วย ส่วนซิ่วหมินก็ไม่ได้โทรมเท่าไหร่ก็แข็งแรงดีอาจจะมีบาดเจ็บบ้างตอนผ่านเกาหลีเหนือมาแต่ก็รอดตายมาได้ ส่วนฉันก็ไม่มีอะไรมาก ฉันก็อยู่ที่นี่มานาน แล้วก็คอยช่วยเหลือทุกคน เรามีหน้าที่้เป็นของตัวเอง คริสกับไคทำหน้าที่หาอาหาร แบคฮยอนกับซิ่วหมินหาที่พัก ส่วนฉันทำหน้าที่เป็นฝ่ายพยาบาลชานยอลเล่าอย่างละเอียด เขาไม่เหนื่อยบ้างหรือไง อยากหาน้ำให้เขากินสักอึก

               “อ๋อ หรอ/อ๋อ หรอเซฮุนกับจูรันพูดพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

               “ฉันพูดตั้งเยอะ เธอสองคนพูดแค่เนี่ยนะชานยอลพูดอย่างหัวเสีย

               “ฉันว่านายพูดมากเองนั้นแหละ ชานยอลซิ่วหมินพูดได้ถูกใจทุกคนมาก

               “อ่าว ทำไมฮยองพูดเงี่ยอะชานยอลงอแง

              “มันก็จริงอย่างที่ฮยองว่านั้นแหละ ชานยอลคริสพูดเสริม

              “นี่ทุกคนหาว่าชานพูดมากหรอไค ต้องจัดการให้ฮยองนะชานยอลหันไปพึ่งไคทันที

                “เรื่องอะไรจะช่วยละ ใครนะที่ว่าฉันขี้เก๊กจนน่าหมั่นไส้พอไคพูดชานยอลถึงกับเถียงไม่ออกทันที ภาพของทั้ง5 ทำให้เซฮุนกับจูรันหัวเราะออกมา

                “ก็อย่างนี้แหละ 4คนนี้ก็เถียงกันแต่เรื่องนี้แบคฮยอนพูดขึ้น

                “นายช่วยเรียงลำดับอายุ4คนนี้กับนายให้หน่อยสิเซฮุนพูดขึ้นด้วยความสงสัย

                “ซิ่วหมิน คริส ฉัน ชานยอล แล้วก็ไคแบคฮยอนเรียงลำดับง่ายๆให้เซฮุนฟัง

                “แล้วไคอายุเท่าไหร่เซฮุนยังถามต่อ

                “300ปีมั้งแบคฮยอนพูดแบบไม่ค่อยแน่ใจ

                “งั้นฉันก็คงเป็นเพื่อนไค เพราะฉันก็300เหมือนกันเซฮุนพูดพึมพำ

                “คงงั้น

ทั้ง7คนคุยกันเกี่ยวกับเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยจนเวลาล่วงเลยมาถึงตีห้าครึ่ง  จูรันควรกลับได้แล้ว ทั้ง6เดินมาส่งจูรันที่เดิม

               “เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาหาอีกนะ เซฮุนจูรันพูดก่อนจะเดินไปอย่างเงียบที่สุด

               “นายรักจูรันหรอ เซฮุนคริสพูดขึ้นอย่างเรียบนิ่ง

               “นายรู้ได้อย่างไงเซฮุนถามอย่างสงสัย

               “เราดูจากสายตาที่นายมองก็รู้แล้วเรารู้นะว่าความรักมันห้ามกันไม่ได้ แต่นายก็ต้องระวัง ถ้าวันนึงนายรักเธอมากกว่านี้ นายจะลำบากวันนี้นายไม่รู้จักคำว่ารัก แต่ถ้าวันนึงนายรู้ความหมายของมันดีเมื่อไหร่ นายจะเจ็บปวดนะไคพูดออกมาเพื่อให้คำแนะนำกับเซฮุน

               “โอ๊ะ นายพูดตั้ง3บรรทัดครึ่งแหนะ ไค...นายแพ้แล้วละ คริส” ชานยอลยังติดพูดเล่น

               “มันใช่เวลาไหม ชานยอลคริสดุจนชานยอลต้องเงียบ

               “ระวังหัวใจตัวเองด้วยนะ เซฮุนถ้าวันนึงมันกลับมาเต้นอีกครั้ง นายเองจะลำบากคริสพูดก่อนจะเดินนำทุกคนเข้าป่าไป เซฮุนก็ได้แต่มองจูรันที่เดินไปเรื่อยๆและครุ่นคิดสิ่งที่ไคและคริสพูด

จูรันเดินเข้ามาเรื่อยๆและทำเป็นว่านอนหลับอยู่สักพักก็ถึงเวลาตื่น เธอก็ตื่นตามปกติ เธอไปอาบน้ำกับเยริเหมือนทุกวัน วิชาแรกของวันนี้เป็นวิชาประวัติศาสตร์ ครูซูยองก็เข้ามาสอนตามปกติ

              “เอาละ วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องหมาป่าที่ค้างไว้นะจ้ะครูซูยองพูดและทุกคนก็เปิดหน้าที่ค้างไว้

              "ใครบอกครูได้บ้างว่าหมาป่าไม่ถูกกับตัวอะไรครูซูยองพูดจบ หญิงสาวก็ยกมือทันที ทุกสายตาจับจ้องที่เธอ

              “แวมไพร์คะ หมาป่าไม่ถูกกับแวมไพร์

              “เก่งมากจ้ะ หมาป่าไม่ถูกกับแวมไพร์ เพราะฉะนั้นวันนี้เราจะเรียนเรื่องเกี่ยวกับแวมไพร์กันครูซูยองพูดและทุกคนก็เปิดหน้าที่ครูบอก

             “ใครรู้บ้างว่าแวมไพร์มีถิ่นกำเนิดที่ไหนหญิงสาวยกมือทันทีอีกรอบ และก็เหมือนเดิมทุกสายตาจ้องที่เธอ

             “ที่โรมาเนียคะ คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นแวมไพร์คนแรกคือปีเตอร์ โพลโคโจวิทซ์ แต่ตามคำภีร์ไบเบิลบอกว่าลิลิธคือต้นกำเนิดของแวมไพร์หรือปีศาจต่างๆในปัจจุบัน เธอถูกเรียกว่าราชินีแห่งรัติกาลทุกคนอึ้งกับสิ่งที่หญิงสาวพูดออกมา เธอรู้ดีกว่าครูอย่างซูยองเสียอีก

             “เธอเป็นเพื่อนกับแวมไพร์หรือไง ถึงได้รู้เยอะขนาดนี้คริสตัล เด็กหัวโจกของห้องพูดขึ้น

             “เปล่า ฉันแค่รู้มาจากเพื่อนหญิงสาวปฏิเสธออกไป แต่เธอก็รู้มาจากเพื่อนจริงๆ หมายถึงแบคฮยอนนะ

             “เอาละ มาเรียนกันต่อดีกว่า สิ่งที่จูรันพูดเป็นประโยชน์มากเลยจ้ะครูซูยองก็สอนต่อไป หลังจากนั้นพอหมดคาบก็เรียนคาบต่อไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปทานอาหารเที่ยง เรียนต่ออีก3วิชาแล้วก็เตรียมตัวไปทานอาหารเย็น อาบน้ำและเข้านอน เป็นเหมือนทุกวันที่จูรันจะไปรอเซฮุนแต่ครั้งนี้แค่มีเพื่อนเพิ่มมา5คน ทั้ง6คนก็ดูสนิทสนมกันมากแล้ว ทุกๆอย่างเป็นอย่างนี้ทุกวันและทุกๆวันที่มีวิชาประวัติศาสตร์ จูรันก็ต้องเถียงกับครูซูยองตลอด จูรันจะนำเรื่องที่โรงเรียนไปพูดให้ทั้ง6คนฟังและเขาก็ต้องหัวเราะออกมาทุกที ทุกอย่างเป็นอย่างนี้จนเวลาล่วงเลยมาถึง6เดือนแล้ว

จูรันจะออกไปหาเซฮุนเหมือนเดิมแต่เธอไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนตามเธอมา  ก็คือคริสตัล เธอแอบดูจูรันได้เดือนนึงแล้วและสังเกตว่าจูรันต้องออกมาข้างนอกและกลับเข้ามาตอนเช้าทุกวัน เธอเดินตามจูรันที่หายเข้าไปในป่ากับหมาป่าตัวใหญ่6ตัว เธอตกใจมากแต่ก็ดูต่อไปและเธอก็หาวิธีกำจัดจูรันได้แล้วละ แต่ที่เธอไม่เห็นพวกเขาเป็นมนุษย์เพราะเธอเป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่เจ้านายของพวกเขา คริสตัลรอเวลาที่จูรันจะออกมาและตามผอ.ออกมาดูด้วย

คริสตัลไปเรียกผอ.และครูทุกคนมาดูสิ่งที่จูรันทำและมันก็ได้ผล พวกเธอเห็นจูรันคุยกับหมาป่าตัวใหญ่6ตัว พอถึงตอนเช้าผอ.จึงเรียกพบเธอ

               ก๊อกๆๆ

               “เข้ามาได้แทยอนบอกกับลูกศิษย์ของตน

               “นั่งสิเธอบอกให้หญิงสาวนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเธอที่โซฟา เธอรินชาให้กับจูรันเพื่อผ่อนคลาย แต่หญิงสาวสั่นราวกับเจ้าเข้า

               “จูรัน เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมา

               “…”

               “เธอทำผิดกฎโรงเรียน3ข้อและที่แย่กว่านั้นคือเธอเลี้ยงหมาป่าสิ่งที่ผอ.พูดทำให้จูรันชะงัก

               “เปล่านะคะเธอปฏิเสธ

              “เธอรู้ไหม ทำไมฉันถึงมาตั้งโรงเรียนกลางป่ากลางเขาแบบนี้” แทยอนยื่นมือไปจับมือของจูรันไว้

              “เพราะฉันอยากอยู่ใกล้คนที่ฉันรักไงเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ฉันก็เป็นแบบเธอ พ่อแม่ของฉันมีบ้านพักตากอากาศอยู่บนเขาทำให้ฉันได้มาเที่ยวบ่อยๆ จนฉันได้เจอกับชานยอล ฉันกับเขาก็แอบมาเจอกันบ่อยๆ แล้ววันนึงพ่อแม่ฉันจับได้ พวกเขาปิดกั้นฉันจากโลกใบนี้ จนพวกเขาเสียชีวิต ฉันก็เลยมาตั้งโรงเรียนอยู่ที่นี่เพื่อที่จะได้เจอชานยอลอีกครั้ง แล้ววันนี้ฉันเจอเขาแล้ว” แทยอนพูดออกมาทั้งน้ำตา นี่คงเป็นสิ่งที่เธอปกปิดมาตลอดและกลัวนักเรียนของเธอจะเป็นแบบเธอ

               “เอาละ ฉันจะไม่เอาเรื่องเธอหรอก เธอกลับไปเรียนต่อเถอะแต่เธอก็ระวังตัวหน่อยนะ ทุกคนจับตาเธออยู่แทยอนพูดก่อนจูรันจะเดินออกมาและไปเรียนวิชาพละต่อ ทำให้ทุกคนสงสัยว่าเธอยังไม่ถูกส่งกลับบ้านอีกหรอ

               “โอเค มาครบแล้ว วันนี้เราก็จะมาแข่งกระโดดไกลเหมือนเดิมนะคนแรกคัง ซึลกิครูซีวอนพูดและซึลกิก็ออกมา เธอตั้งท่าเตรียมและวิ่ง!!!

               ปึก!!!

               “3.95 เมตรเป็นตัวเลขที่น่าทึ่งอีกแล้ว  ครูซีวอนเรียกไปเรื่อยๆจนมาถึงคนสุดท้ายก็คือจูรัน

               “อย่าวิ่งท่าจับกบอีกละ ยัยจูรันคริสตัลพูดออกมาทำให้ทุกคนขำกันตัวงอจนครูซีวอนต้องดุจึงเงียบ

               “ไม่ไหวก็ไม่เป็นไรนะ จูรันครูซีวอนพูดเพราะห่วงลูกศิษย์

               “ไม่เป็นไรคะครู หนูพร้อมแล้วหลังจากครูก็ให้สัญญาณแลเธอก็ออกตัววิ่ง!!!

               ปึก!!!

คราวเป็นเท้าของเธอกระทบทรายอย่างแท้จริง เยริที่หลับตาปี๊กลัวจูรันล้มก็โดนครูซีวอนสะกิดให้ได้เห็นและเธอก็ทำหน้าที่ต่อ

               “4.50 เมตรนอกจากจะเป็นตัวเลขที่ทำให้ทุกคนตะลึงแล้ว ยังต้องตะลึงที่คนทำได้คือจูรัน ซึลกิก็หน้าถอดสีไปเลย

              “ทำได้ดีมากเลย จูรันครูซีวอนถึงกับยกนิ้วโป้งให้

              “วันนี้พอแค่นี้นะทุกคน แยกย้ายกันได้แล้วครูซีวอนพูดหลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักเพื่อรอทานอาหารเย็น

              “เธอทำได้ไงอะ จูรันเธอกระโดดไกลกว่าซึลกิอีกเยริพูดมาตลอดทาง หญิงสาวก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร

              ผอ.คะ ทำไมนัม จูรันถึงยังอยู่ในโรงเรียนของเราคะเสียงครูซูยองพูดโวยวายในห้องผอ.ซึ่งเป็นทางผ่านที่ทั้งสองต้องไปห้องอาหาร

             “นั่นนะสิคะ เด็กคนนี้เลี้ยงหมาป่านะคะ แล้วถ้าวันนึงเกิดเธอสั่งหมาป่ามาฆ่าเราและเด็กคนอื่นๆจะทำยังไงคะเสียงครูทิฟฟานี่พูดเสริม  

             ได้ยินหรือยังว่าครูเขารังเกียจเธอแค่ไหนเสียงคริสตัลดังขึ้นทำให้ครูที่อยู่ในรีบเปิดประตูออกมาดู

             “เธออย่ามาใส่ร้ายจูรันนะเยริพูดปกป้องเพื่อนของตน

             “มีอะไรกันแทยอนเปิดประตูออกมาถาม

             “ผอ.ต้องเอายัยจูรันออกจากโรงเรียนนี้ภายในวันนี้นะคะคริสตัลพูด

             “ใช่คะ ไม่อย่างนั้นเราก็จะจัดการเรื่องนี้โดยการฆ่าหมาป่าพวกนั้นทิ้ง!” ครูซูยองพูดขึ้น

             “ไม่ได้นะ!!!” จูรันเผลอพูดเสียงดังออกไปแล้วก็วิ่งหนีออกไปทันที

ครูทั้งสองกับผอ.และคริสตัลกับเยริก็รีบวิ่งตามไป ครูคนอื่นก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไรได้แต่ดูแลเด็กๆอีก18คนต่อไป จูรันวิ่งเข้าไปในป่าโดยที่ไม่รู้เลยว่าในอนาคตเธอจะต้องสูญเสียอะไรบ้าง ซูยองวิ่งมาพร้อมกับปืนที่มีลูกกระสุนเงินเหมือนที่เธอเคยอ่าน จูรันวิ่งมาจนเจอกับทั้ง6คน

              “รีบหนีเร็ว!!!” ทั้ง6เห็นท่าทางแตกตื่นของจูรันก็รู้เลยว่าเรื่องไม่ดีแน่ๆ

              “มีอะไรหรือเปล่า จูรันคริสถามขึ้น

              “ครูกำลังมาฆ่าพวกนาย!!!”สิ่งที่หญิงสาวพูดทำให้ชายหนุ่มทั้ง6ถึงกับตาโต

              “เซฮุนพาจูรันหนีไป เดี๋ยวพวกเราจะต้อนพวกเขาไว้เองคริสสั่งและทุกคนก็ทำตามอย่างเคร่งครัด

              “จะหนีไปไหนละครูซูยองที่ไม่รู้มาตอนไหนพูดขึ้น

              “วันนี้พวกแกไม่รอดแน่ทุกคนแปลงร่างเป็นหมาป่าและวิ่งหนีไปคนละทางจนซูยองเลือกไม่ถูก เซฮุนก็วิ่งไปไกลแล้ว คริสตัลที่วิ่งตามมาไปทางไค ส่วนแทยอนไปทางชานยอล เยริไปทางแบคฮยอน ทิฟฟานี่ไปทางซิ่วหมิน ส่วนซูยองไปทางคริสที่กำลังมุ่งหน้าไปหาเซฮุน

คริสตัลวิ่งไปเรื่อยๆจนไม่เห็นไคแล้วจึงหยุดและหอบ เธอคิดผิดที่เข้ามายุ่งเรื่องนี้ตั้งแต่แรก

                 “หายไปไหนแล้วเนี่ย ไอ้หมาบ้าแน่จริงก็ออกมาสิ!!!”

                 ฟิ้ว!!

                 ไคกระโจนออกมาจากพุ่มไม้และฉีกเนื้อของคริสตัลเป็นชิ้นๆ จนเหลือแต่กระดูก

                  “กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดเสียงกรี้ดร้องที่ได้ยินทุกครั้งจากเหยื่อมันกลายเป็นเสียงสวรรค์สำหรับไคซะแล้ว พออิ่มเขาก็ออกวิ่งไปทางเซฮุนทันที

ทางด้านทิฟฟานี่เธอก็วิ่งตามซิ่วหมินมาเรื่อยๆจนไม่เห็นแล้วจึงหยุดพัก   ซิ่วหมินค่อยๆเดินออกมาจากพุ่มไม้

                  “ออกไปนะ!!!”ทิฟฟานี่ร้องสุดใจ

                  “ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก เธอแค่สัญญาว่าจะไม่มายุ่งกับเรื่องนี้และออกจากป่านี้ไปกับฉันซิ่วหมินเสนอข้อต่อรอง

                   “ก็ได้ ฉันสัญญาหลังจากนั้นซิ่วหมินก็พาทิฟฟานี่ไปส่งที่โรงเรียนและวิ่งไปทางเซฮุน

ทางเยริเธอก็วิ่งตามเหมือนคนอื่นๆต่างกันแค่แบคฮยอนมายืนพิงต้นไม้รอเธอไว้ก่อน

                   “เหนื่อยแล้วหรอแบคฮยอนถามเธอ

                   “ก็ใช่นะสิ เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเยริพูดกับแบคฮยอน

                   “ขอโทษทีแล้วกันนะ น้องรักแบคฮยอนพูดแบบนี้ก็คงไม่ต้องสงสัยแล้วละ เยริเป็นหมาป่า เธอได้รับหน้าที่ให้สอดแนมในโรงเรียนเกี่ยวกับแทยอน คนรักเก่าของชานยอลเพื่อนรัก

                   “ขนาดนี้ไม่ต้องขอโทษแล้วหลังจากนั้นเยริก็วิ่งไปทางเซฮุนเช่นกัน แบคฮยอนจึงต้องรีบตามไป

ทางแทยอนเธอวิ่งตามมาเรื่อยๆจนเหนื่อยและหยุดพัก ชานยอลเดินออกมาจากพุ่มไม้ช้าๆ

                   “แทยอน เธอจริงๆใช่ไหมชานยอลพูดขึ้น เหมือนน้ำตาที่ไม่มีใครเคยเห็นกำลังจะหลั่งออกมาแล้ว

                   “ชานยอล นั่นนายหรอแทยอนพูดอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง

                   “ฉันคิดถึงเธอนะ

                   “ฉันก็คิดถึงนายนะทั้งสองวิ่งเข้ากอดกัน เพราะไม่ได้เจอกันมานานกว่ายี่สิบปี ความคิดถึงที่มีให้กันทุกวันมันก็มากขึ้นๆ

                   “เธอต้องออกไปจากที่นี่ก่อนแล้วอย่ากลับมาอีกชานยอลพูดอย่างร้อนรน

                   “แล้วฉันจะได้เจอนายอีกไหมเธอถามแต่ไม่อยากได้ยินคำตอบ

                   “เราอาจไม่ได้จะ..”ชานยอลยังไม่ทันพูดจบแทยอนก็ประกบจูบเขาเสียก่อน จูบอยู่นานสองนานจึงผละออกอย่างอ้อยอิง

                   “ฉันรู้ๆ ฉันสัญญาว่าจะไม่มาที่นี่อีกพาฉันออกไปจากที่นี่หน่อยสิแทยอนพูดและเดินนำหน้าไป

                   “เดี๋ยว ฉันพูดว่าแค่อาจจะ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ได้เจอกันอีกและเจอกันไม่ได้ชานยอลจับข้อมือห้ามแทยอนไว้ก่อน

                   “โอเค ที่นี่ก็ออกไปจากที่นี่กันชานยอลพูดและพาแทยอนออกไปจากที่นี่ จากนั้นเขาก็วิ่งไปทางเซฮุน

ทางซูยองเธอวิ่งมาเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดจนไม่เจอเซฮุนแล้ว คริสในร่างมนุษย์ก็วิ่งออกมาจากพุ่มไม้

                   “หาอะไรอยู่ละ

                   “หึ ออกมาสักทีนะวันนี้แหละ ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมดซูยองพูดออกมาและเล็งปืนไปที่หัวคริส

                   “ทำไมแกถึงต้องฆ่าพวกฉันละคริสถามสิ่งที่สงสัย

                  “ก็เพราะเมื่อสามสิบปีก่อน พวกแกฆ่าพ่อแม่ของฉันพวกแกฆ่าพวกท่านตายหมดจนฉันไม่เหลือใครซูยองพูดไปก็ร้องไห้

                  “อ๋อ หรอเสียใจด้วยแล้วกัน

                  “หุบปากสักที!” ซูยองเล็งและกำลังจะยิงแต่ไคก็กระโจนเข้ามาทำให้กระสุนเฉียดไป

                  ปัง!!!

                  “อย่าคิดจะทำอะไรพี่ชายฉัน!” ไคพูดและขยำซูยองเป็นชิ้นๆ

หลังจากนั้นทุกคนก็ออกมาดูผลงานของน้องเล็กว่าสวยแค่ไหนและเป็นที่น่าพอใจสำหรับพี่ๆ

                 “เซฮุนพาจูรันออกมาได้แล้วคริสพูดแล้วเซฮุนก็เดินออกมาจากพุ่มไม้

                 “เอาละ ไปกันเถอะหลังจากนั้นทั้ง7ก็เดินออกมาจากป่าและก็มาเจอกับด่านสุดท้ายที่ยากจริงๆนั้นก็คือแม่ของจูรัน

                 “จูรัน!!!” ผู้เป็นแม่รีบวิ่งเข้ามากอดลูกทันที บอดี้การ์ดทั้ง6ตอนนี้กำลังจ่อปืนไปที่หมาป่า6ตัว

                 “อย่านะ!!! อย่าทำอะไรพวกเขา!!!” จูรันรีบตะโกนออกมาเพื่อไม่ให้ใครมาทำร้ายเพื่อนของเธอ

                 “ไม่ได้นะลูก ลูกจะคบไอ้หมาป่าพวกนี้ไม่ได้มันกินเลือดกินเนื้อมนุษย์นะมินวาบอกลูกของตน

                 “อ่าว ป้าหมาป่ากินมังฯก็มีนะไคพูดแทรกขึ้นมา ทั้งๆที่รู้ว่ากำลังจะตายอยู่แล้ว

                “หยุดพูดเลยนะ หรือจะให้ฉันยิงแกก่อนมินวาขู่ไคที่ตอนนี้พร้อมจะขยำเธอเต็มที

                 “นี่ป้า กลับไปหาผัวไป ป่านนี้เขาคงรออยู่แล้วก็ถามเขาด้วยนะว่ากินมังฯหรือเปล่าไคพูดเหมือนคนเหนือกว่า

                  “อะไรของแกมินวาพูดอย่างลุกลี้ลุกรนเหมือนคนปิดบัง

                  “หึ กลิ่นแรงขนาดนี้ คิดว่าผมไม่รู้หรอว่าผัวป้าก็เป็นหมาป่า...หมาป่ากินมังฯซะด้วยเหม็นกลิ่นผักขมๆชะมัดสิ่งที่ไคพูดทำให้ทุกคนก็อึ้งเหมือนกัน

                  “จริงหรอคะ แม่พ่อเป็นหมาป่าหรอจูรันถามผู้เป็นแม่

                  “อย่าไปเชื่อไอ้หมาบ้าพวกนี้นะลูก

                  “บางทีเธอก็ควรเชื่อคนอื่นบ้างนะ จูรันคนที่เราไว้ใจอาจไม่ใช่คนที่จะไม่เคยโกหกเราคริสพูด

                  “แม่พูดความจริงเถอะคะ” มินวามีทำท่าคิดสักพักก็ตัดสินใจพูดออกไป

                 “ใช่ พ่อของหนูเป็นหมาป่า พอใจหรือยัง!!!...ที่นี่เธอก็เลิกยุ่งกับไอ้พวกนี้ได้แล้ว ไปกลับบ้าน!!!”

                 “เดี๋ยว!!! ปล่อยหนูนะจูรันพยายามสบัดมือมินวาออกแล้วก็สำเร็จ เธอรีบวิ่งมาหาเซฮุนทันที

                 “รอฉันนะ เซฮุนฉันจะกลับมาได้โปรด รอฉันหลังจากนั้นเธอก็โดนบอดี้การ์ดจับไป

                 “ฉันรักนายนะ!!!…รอฉันก่อน!!!…ฉันจะกลับมา!!!…ฉันสัญญา เซฮุน!!!” หลังจากนั้นเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย เสียงสุดท้ายที่ได้ยินแม้จะเบามาก...

               ฉันรู้แล้วว่ารักคืออะไร ฉันจะรอเธอกลับมา จูรันฉันจะรอวันที่เธอรักฉันมากเท่าที่ฉันรักเธอ

28 ปีผ่านไป

. 2016

ใจกลางกรุงโซลที่ดูน่าวุ่นวายนี้ มีตึกที่สูงตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ใจกลางเมือง ตึกที่ใครๆรู้จักดีคือ N Company บริษัทของตระกูลนัมที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพล ประธานบริษัทคนปัจจุบันคือนัม จูรัน

ตั้งแต่วันนั้นวันที่เธอจากเซฮุนมา เธอก็ไม่ได้กลับไปอีกเลยและได้ข่าวว่าแทยอนสั่งปิดโรงเรียนแล้วโดยพื้นที่ตรงนั้นก็กลายเป็นแค่บ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางป่าและมีข่าวลือมาตลอด28ปีว่าทุกวันพระจันทร์เต็มดวงจะได้ยินเสียงหมาป่าหอนอย่างโหยหวนเหมือนเจ็บปวด เธอคิดว่าเสียงนั้นต้องเป็นเสียงชายหนุ่มแน่นอนและวันนี้เธอก็จะได้เดินทางไปที่นั่นอีกครั้งในรอบ28ปีนี้เพื่อไปหาคนที่รอเธออยู่

                 คนที่รอเธอมาตลอด 28 ปี

รถของเธอมุ่งหน้าสู่ป่าลึกเมื่อ28ปีที่แล้ว ขับมาเรื่อยๆอย่างคุ้นชินเพราะเธอไม่เคยลืมเลยจนมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่แทนที่โรงเรียนของแทยอน บ้านหลังนี้ไม่ดูโทรมเลยถึงแม้จะไม่มีใครเห็นเจ้าของบ้านหลังนี้เลยก็ตาม มีข่าวลือมากมายว่าบ้านหลังนี้เป็นของหมาป่าแล้วมันก็อาจจะเป็นเรื่องจริง

เธอเดินเข้ามาในบ้านก็เจอโถงใหญ่ที่มีบันไดสองข้างขนาบอยู่ บ้านดูสวยหรูต่างจากด้านนอกที่เหมือนบ้านธรรมดาๆ แล้วเธอก็เจอกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนบันไดชั้น2

จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสายโดยไม่รู้ตัว บุคคลที่เจอเมื่อ28ปีที่แล้วบัดนี้กลับไม่ต่างกันเลย ต่างจากเธอที่เริ่มมีริ้วรอยบนใบหน้าตามวัย เธอทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น คนข้างบนก็ไม่ต่างจากเธอ เขาร้องไห้ออกมาแต่ก็ได้แต่ยืนนิ่งเพราะทำตัวไม่ถูก

ตลอด28ปีที่ผ่านมาชายหนุ่มเฝ้ารอเจ้านายของเขาจากที่นี่ หลังจากที่แทยอนได้มอบพื้นที่ตรงนี้ให้เป็นบ้านของพวกเขา6คน พวกเขาอยู่กันแบบเรียบง่ายแต่เมื่อพระจันทร์เต็มดวงก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาเฝ้ารอเธออย่างมีความหวังว่าสักวันเธอจะกลับมาตามสัญญาที่เธอเคยให้ไว้

                แล้ววันนี้เธอก็มาตามสัญญา….

               “จูรัน..”ชายหนุ่มเรียกเธออย่างแผ่วเบาแต่หญิงสาวได้ยิ่งมันอย่างชัดเจน

                “เซฮุน...”หญิงสาวก็ไม่ต่างกัน

                “ฉันคิดถึงเธอนะชายหนุ่มพูดออกมาขณะเดียวกันก็ค่อยๆเดินลงมา

                “ฉันก็คิดถึงนายหญิงสาวพูดและค่อยๆเดินเข้ามาจนทั้งสองมาเจอกันข้างล่างและโผล่เข้ากอดกันอยู่นานสองนานแต่ก็ยังไม่มีใครพูดอะไร จนชายหนุ่มต้องเป็นคนเริ่มประโยค

                 “ฉันรอเธอมาตลอด28ปีเลยนะฉันรอวันที่เธอกลับมาเหมือนที่เธอสัญญามันนานมากเลยรู้ไหม วันนึงฉันแทบจะตายอยู่หลายครั้งมันเจ็บปวดจริงๆ เหมือนที่คริสกับไคเคยบอก ฉันรักเธอมากเกินไปฉันไม่เข้าใจคำว่ารัก จนวันนึงที่ฉันรักเธอมาก มันทำให้ฉันเจ็บเจียนตายเหมือนมีใครมาบีบหัวใจดวงนี้ของฉันที่กำลังเต้นให้ต้องเจ็บฉันรักเธอมากแล้วจริงๆ ฉันเข้าใจแล้วว่ารักคืออะไร ความรักไม่ได้มีแค่คนรักแต่ยังมีเพื่อนฝูงและพ่อแม่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันต้องคอยทำความเข้าใจกับคำว่ารัก จนฉันได้ค้นพบคำว่ารักที่แท้จริงคนเราบางทีก็เข้าใจยากเนอะแต่สำหรับฉันฉันรักเธอ ฉันสามารถพูดคำนี้ได้โดยที่ไม่เบื่อเลยฉันรักเธอนะชายหนุ่มพูดออกมาก็น้ำตาไหลออกมา หญิงสาวจึงใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลออกให้โดยที่เธอก็น้ำตาไหลออกมาไม่แพ้กัน

                   “ฉันรู้ ฉันเข้าใจฉันก็รู้สึกแบบเดียวกับนาย ตลอดเวลาฉันเฝ้ารอและหวังว่าสักวันนายจะเข้าใจคำว่ารักอย่างแท้จริงแล้ววันนี้นายก็ทำมันสำเร็จฉันดีใจนะที่นายรักฉันขนาดนี้ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งมาเช็ดน้ำตาของหญิงสาวแบบที่เธอทำกับเขา

                   “เรารักกันได้ไหมชายหนุ่มถามออกไปอย่างคาดหวัง

                   “เรารักกันได้ชายหนุ่มเริ่มยิ้มอย่างมีความหวัง

                   “แต่…” พอได้ยินคำนี้ชายหนุ่มก็เริ่มหน้าถอดสี

                   “เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงหญิงสาวพูดเองเธอก็เจ็บเอง

                   “ได้สิถ้าเธอตัดสินใจที่จะอยู่กับเขาตลอดไปและไม่เอาเผ่าพันธุ์มาเป็นกำแพงไม่ใช่เสียงของชายหนุ่มแต่เป็นเสียงของคนที่เฝ้ามองเขาสองคนมาตั้งแต่หญิงสาวย่างกรายเข้ามาในบ้านแต่หนึ่งในนั้นมีแทยอนด้วย ซึ่งจากที่สังเกตเธอมีเด็กผู้ชายอยู่ข้างกายซึ่งหน้าเหมือนชานยอลมากและท้องของเธอก็นูนขึ้นมาด้วย

                   “ใช่ ไคพูดถูก...ดูอย่างฉันกับแทยอนสิ ลูกสองละนะชานยอลพูดเสริมอย่างเห็นด้วย

                   “เธอไม่ต้องกลัวหรอกนะ จูรันชีวิตของเธอไม่แย่หรอกพวกเรามีธุรกิจเป็นของตัวเองแล้ว และอีกอย่างเราก็ไม่กินเนื้อแล้วด้วยระหว่างที่เธอไม่อยู่เราก็หาอะไรทำกันเพราะถ้าเกิดอยู่เฉยๆต้องอดตายแน่ เราเลยเปิดบริษัทเกี่ยวกับอาหารสำเร็จรูป ตอนนี้กิจการก็กำลังไปได้สวยเลยแบคฮยอนพูดเสริม

                    “ใช่ จูรันเรามีอนาคตแล้วนะ เรากำลังเป็นเหมือนมนุษย์ทั่วไปแล้วเธอมาอยู่กับเรานะชายหนุ่มพูดอย่างคาดหวังในคำตอบ หญิงสาวครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็ตอบออกไป

                   “อืม โอเคฉันจะมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กับนายหญิงสาวพูดทำให้ชายหนุ่มดีใจจนอุ้มเธอขึ้นมา

                   “เย้ๆๆๆๆ ฮยอง ผมมีเมียแล้วชายหนุ่มคงดีใจเกินจนไม่ทันระวังคำพูด

                   “ไอ้เซฮุน!!! อย่าพูดคำหยาบ!!! แล้วอย่างนี้จะเป็นมนุษย์ที่เจริญได้ยังไง!!!” ทุกคนพูดออกมาโดยมิได้นัดหมายแต่เหมือนนัดมา

                   “ไม่ต้องงงหรอก เราก็ด่ามันแบบนี้ทุกวันนั้นแหละ เพราะมันชอบพูดภาษาชาวบ้านมันหยาบคายเกินไปคริสพูดขึ้นหลังจากไม่ได้พูดอะไรเลย

                   “ใช่ เรารับไม่ได้หรอกจะเป็นมนุษย์เจริญๆได้ยังไง ถ้าคำพูดถ่อยแบบนั้นไคก็พูดถูกแต่มนุษย์เราก็ยังคงพูดคำแบบนี้กันอยู่

พวกเราอยู่ที่นี่กันจนหญิงสาวท้องได้2เดือนแล้ว ชายหนุ่มก็ค่อยดูแลหญิงสาวดีมาตลอด จนถึงเวลาใกล้กำหนดคลอด วันที่หญิงสาวกำลังจะคลอดลูกคนแรกของเขาสองคน ชายหนุ่มอยู่ไม่สุขเลยเอาแต่เดินไปเดินมาอย่างไม่มีสติหน้าห้องคลอด

                      “กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดเสียงกรีดร้องของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มอดห่วงไม่ได้

                      “ฉันคิดถึงเสียงแบบนี้จัง หลังจากที่เราไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานาน ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงแบบนี้เลยไคพูดเมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องของเหยื่ออันโอชะในอดีต

                      “หยุดพูดหน่าวันนี้คือวันสำคัญเราอย่านึกถึงเรื่องนี้คริสกำราบไคแต่เขาก็นึกถึงเสียงแบบนี้เหมือนกัน

                      “ก็ฉันกินผักทุกวันเลยอะ! เหม็นก็เหม็น! ขมก็ขม! ฉันจะบ้าตาย!!!” ไคเผลอพูดเสียงดังไม่หยุด

                       “โอ๊ย!!! ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ! อะไรนักหนา! กินฉันทุกวันยังไม่อิ่มอีกหรอ!” คริสเผลอพูดความลับออกมาซะแล้ว

                       “อะไรนะ ใครกินใครนะอ๋อ นี่ไปกินกันเองหรอกหรอ แล้วที่เห็นทะเลาะกันทุกวันนี้คือเถียงกันหรอว่าใครจะรุก ใครจะรับ...แล้วที่ได้ยินเสียงครางทั้งคืนเนี่ย เสียงนายหรอ ไค ฮ่าๆๆๆชานยอลพูดออกมาก็ขำที่สองคนนี้ทำฟอร์มทะเลาะกันทุกวันแต่ที่แท้แอบไปกินกันเอง

                       “อุแว้ๆๆๆๆเสียงเด็กร้องทำให้ความสนใจตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่คริสกับไคแล้วแต่อยู่ในห้องคลอดแทนสักพักหมอก็เดินออกมาหาบอกข่าวดีกับคุณพ่อมือใหม่อย่างเซฮุนมที่ตอนนี้จิตหลุดไปไกลแล้วมั้ง

                      “ยินดีด้วยนะครับ คุณได้ลูกชายหมอพูดก่อนจะเดินนำชายหนุ่มเข้าไปในห้องคลอดที่มีภรรยากับลูกของเขารออยู่

                      “เซฮุน มาดูลูกสิ น่ารักมากเลยหญิงสาวเรียกชายหนุ่มไปดูลูกชายคนแรกของเขาสองคน

                      “อือ น่ารักเหมือนผมเลย ฮยอง!”

                      “ไอ้เซฮุนชายหนุ่มเผลอพูดเสียงดังเพราะความตื่นเต้น ซิ่วหมินก็เลยดุซะหน่อย ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่นี่ครบ คือซิ่วหมิน คริส ไค ชานยอล แทยอน แบคฮยอน เยริ และลูกอีกสองคนของชานยอลกับแทยอน

                      “แล้วนายจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรอะแบคฮยอนถามขึ้นเพราะตื่นเต้น

                     “ยังไม่รู้เลย

                     “อ่าวทุกคนพูดออกมาอย่างไม่ได้นัดหมายอีกแล้ว

                     “ชื่อจงอินไหมเยริเสนอ

                     “จงอินที่แปลว่าคนมีเมตตานะหรออือ เพราะดีนะ ฉันชอบไคพูดหลังจากเงียบไปนานเพราะโดนจับได้เรื่องแอบกิ๊กกับพี่ใหญ่

                     “เอาสิๆ ชื่อจงอินแล้วกันดีไหมชายหนุ่มถามหญิงสาว

                     “ดีสิ..ชื่อดูเป็นสุภาพบุรุษดีหญิงสาวก็เห็นด้วย

หลังจากนั้นเราก็เลี้ยงจงอินเหมือนเด็กธรรมดา จงอินไม่ได้เป็นหมาป่าแบบเซฮุนแต่เขาแค่มีพลังเกินมนุษย์ไปหน่อยแต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร จงอินได้ไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆ และมีเพื่อนมากมาย เขาเป็นเด็กฉลาดที่มีความคิดเกินเด็กไปสักหน่อย เขารู้ดีว่าพ่อของเขาเป็นหมาป่าแต่เขาก็ปิดความลับนี้ไว้ พอจงอินอายุได้12ปี จูรันก็เสีย ทุกคนร้องไห้อย่างโศกเศร้าและสูญเสียโดยเฉพาะเซฮุนที่กินไม่ได้นอนไม่หลับ

                      ก๊อกๆๆ

                      “พ่อครับ ผมขอเข้าไปนะจงอินไม่รอคำตอบจากผู้เป็นพ่อก็เปิดประตูเข้ามาเลย เขาเห็นเซฮุนนั่งอยู่ที่ระเบียงกำลังมองออกไปข้างนอกที่มีแต่ป่าไม้กับดวงดาวยยามคำคืน

                      “พ่อครับ ลุงชานยอลเรียกพ่อไปกินข้าวจงอินค่อยๆเดินเข้ามาหาผู้เป็นพ่อ

                      “พ่อครับ พ่อต้องกินข้าวบ้างนะเดี๋ยวแม่จะไม่สบายใจจงอินขึ้นมานั่งบนตักของเซฮุนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวม

                      “จะมีความหมายอะไร ในเมื่อแม่เขาตายไปแล้วชายหนุ่มคิดแล้วก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้

                      “ไม่หรอกครับ แม่เฝ้าดูเราอยู่บนฟ้านั่นไงพ่อจำวันแรกที่พ่อเจอแม่ได้ไหมแม่บอกผมว่าแม่หลงรักผู้ชายคนนึงตั้งแต่แรกเห็น เขาเป็นคนดีมากเลยนะ เขาพาแม่ไปดูดาวกับดวงจันทร์ที่แม่ไม่เคยเห็นพาไปที่ที่มีแต่แม่กับเขาที่รู้ เหมือนดินแดนแห่งความฝันเขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่แม่อยากฝากชีวิตและเขา..ก็คือพ่อไงจงอินพูดในสิ่งที่ชายหนุ่มไม่เคยรู้เลยตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยบอกให้เขารู้เลย

                         ว่าเธอ...

                          รักเขาตั้งแต่แรกพบ

                         “แม่ไม่ไปไหนหรอกครับแม่กำลังเฝ้าดูพวกเราอยู่ในที่แสนไกลต่างหากที่ที่เราไม่สามารถไปได้ที่ที่พ่อไม่สามารถมองดูแม่ได้สิ่งที่จงอินพูดทำให้ชายหนุ่มน้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว

                         “ไม่แฟร์เลย ทำไมแม่มองดูเราได้อยู่ฝ่ายเดียวละชายหนุ่มพูดออกมาก็กลั่นเสียงสะอืนไม่อยู่

                         “ไม่ครับแม่อยู่ในนี้ต่างหากจงอินจิ้มไปที่อกข้างซ้ายของผู้เป็นพ่อ

                         “แม่อยู่ในใจเราเสมอแม่จะไม่หายไปเราจะจดจำแม่ตลอดไปครับและเราสามารถนึกถึงแม่ตลอดเวลาได้ แค่เราไปหาแม่ไม่ได้จงอินพูดเองก็น้ำตาไหลเอง เขาก็คิดถึงแม่ไม่ต่างกัน

                         “เอาละครับ งั้นเราไปทานข้าวดีกว่า ป่านนี้ลุงๆป้าๆกับพี่ๆคงรอกันแย่แล้วจงอินพูดและลุกออกจากตักพ่อก่อนจะเดินนำชายหนุ่มไป พอเปิดประตูมาก็พบกับ

                         ปึก!!!

                         “โอ๊ย!!!” ลุงๆป้าๆกับพี่ๆ ที่ควรอยู่ในห้องอาหารตอนนี้กำลังนอนกองอยู่หน้าห้องของพ่อเขา

                        “แอบฟังแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ มันไม่ใช่มารยาทที่ดีของมนุษย์เราจงอินก็เอ็ดสักหน่อย

                       “แหม~ นิดหน่อยเองหน่า~” ไคพูดแก้ตัว

                       “ไปทานข้าวดีกว่าครับ น้องงินหิวแล้วจงอินพูดและเดินออกไป

                       “เป็นไงละ โดนลูกสอนเนี่ย ดีขึ้นไหมคริสถามเซฮุนที่เดินเหมือนวิญญาณหลุดไปแล้ว

                       “…” แต่เซฮุนก็ไม่ตอบและเดินต่อไป

                       “โอเค ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรคริสเดินนำไป

หลังจากทานข้าวเสร็จทุกคนก็แยกย้ายไปในส่วนของตัวเอง อาบน้ำและเข้านอน ยกเว้นเซฮุนที่ยังนั่งอยู่ตรงระเบียงเหมือนเดิมและมองไปบนฟากฟ้าที่มีดาวน้อยใหญ่ส่องประกายระยิบระยับยามค่ำคืน

                       ก๊อกๆๆ

                       “ผมเข้าไปนะครับจงอินขออนุญาตเสร็จก็เดินเข้ามาและเดินมานั่งตักผู้เป็นพ่อเหมือนเดิม

                       “พ่อครับ วันนี้ผมนอนด้วยนะจงอินขอออกไปแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ จงอินพูดถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยจนง่วงและฟุบหลับคาอกเซฮุนไป

                       “จูรัน ผมสัญญาว่าผมจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุดและจะไม่ทำให้คุณเป็นห่วงผมสัญญาว่าผมจะรักคุณคนเดียวตลอดไปจนกว่าลมหายใจผมจะหมดสิ้นผมสัญญาเซฮุนพูดและโอบกอดลูกชายในอ้อมอกให้แน่นขึ้นแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปและในมือของเขาก็กุ้มผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไว้แนบกายเพื่อเป็นตัวแทนของคนรัก...

                        ที่เขาจะไม่มีวันลืมเธอ...

                         และรักเธอตลอดไป...

 

ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้เกิดมาคู่กันอีก

ขอให้จงอินมาเป็นลูกของเราอีก

ขอให้พระเจ้าไม่กลั่นแกล้งผมเมื่อคราวนี้

ขอให้ผมอยู่เป็นสุขสักครั้ง

และขอให้ผมหลุดพ้นจากคำสาปที่แสนเจ็บปวดนี้



 



 


B
E
R
L
I
N
Select AllCopy To Clipboard

ผลงานอื่นๆ ของ Byul Woojoo

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Nanari
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:11
    สนุกมากๆๆๆเลยค่ะ ตอนจบนี่เศร้าเเละอินมาค่ะ สู้น้าา

    อยากให้มีภาคต่อจัง
    #1
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • 6 มิถุนายน 2560 / 19:27
      ขอบคุณมากคะที่ชอบ พอดีเราเขียนฟิคเรื่องนี้ไว้นานแล้ว ไม่มีเวลามาเปิด ขอบคุณมากคะ>//<
      #1-2