คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #9 : KiHae:เขินKyuMin:I will protect you 100%
“หายดียัง?” คิบอมที่เพิ่งเดินเขาห้องมาหันไปถามคนที่นอนเลื้อยอยู่บนโต๊ะอาหาร
“ถ้าจะเป็นห่วงก็ถามดีๆกว่านี้ได้มะ??” ดงเฮเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไปยักคิ้วให้คิบอมออย่างกวนประสาท จากที่เพราะอารมณ์ไม่ดีเรื่องเวอร์จิ้น ทำไมฉันต้องมาเจอไอ้คนน่าโมโหนี้ด้วยเนี่ย???
“ก็ไม่ได้เป็นนี้” คิบอมเอ่ยเบาๆกับตนเอง ก็ตัวเขานะดันโดนคุณเพื่อนรักหน้ากระต่ายกำชับมาว่าให้กลับมาก็รีบถามเลย ไม่งั้นปลานีโม่เขาได้กลายเป็นปลาแช่น้ำปลาทอดแน่นอน
“พูดว่าไรนะ??” ดงเฮทำคิ้วขมวดเพราะงงกับคำพูดงุ้งงิ้งของคนตรงหน้า
“ฮึ” ใครมันจะบอกให้โง่ว่ะ= = คนหน้านิ่งคิดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า
“แล้วนี้ไม่คิดจะถามชั้นหน่อยรึไงว่าเมื่อคืนไปไหนมา??” ดงเฮยืนพิงกำแพง กอดอกเหลือบมองคิบอมถอดเน็คไทค์พร้อมขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย ถึงเขาจะเมาแต่เขาก็รู้ว่าเวลาที่เขากลับมาที่ห้อง มันคงจะดึกกว่าที่คนปรกติเขาจะกลับที่พักกัน
“เมื่อคืนไปไหนมา?” คิบอมพูดอย่างไม่สนใจพลางแกะกระดุมของตนเองต่อไป ส่วนไอ้คนตัวเล็กที่ยืนพิงกำแพงอยู่ก็ทำได้แค่กรอกตาไปมา
“นายนี่จริงๆเลยนะ” ดงเฮเอ่ยก่อนจะหันหลังกลับเข้าครัวไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรกิน
“นายจะย้ายห้องมะรืนนี้แล้วนะ” ดงเฮพูดก่อนจะส่งส้มสีแจ๊ดเข้าปากแล้วเขี้ยวงับๆ
“อือ” เสียงตอบรับที่ออกมาพร้อมกับคนร่างสูงที่อยู่ในชุดหล่อ (บรรลัย) เดินออกมานอกห้องนอน
“….……” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กๆส้มในปากถูกสั่งด้วยสมองให้หยุดเคี้ยวพร้อมกับสายตาที่โฟกัสไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่ใส่เสื้อลายสก็อตสีฟ้าขาวพับแขนขึ้นแบบสบายๆ และกางเกงยีนขาเดปป์สีขาวที่มีรอยขาดตามแฟชั่น แอบรับกับใบหน้าขาวหล่อๆได้อย่างดี
“มีอะไร?” คิบอมหันไปมองหน้าดงเฮพลางแกะกระดุมบนสองสามเม็ด
“อ่ะ…เปล่า จะไปข้างนอกรึไง?” ดงเฮสะบัดหน้าแรงๆก่อนจะหันไปถามคิบอมพร้อมกับเบิกตาโตเพื่อทำให้ตาสว่าง เมื่อกี้เขาเห็นผู้ชายคนนี้หล่อรึไงนะ!!
“อือ” คิบอมตอบพร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งตรงข้ามกับดงเฮ
‘ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งหล่อวุ้ย!’
“อื้อ!” ดงเฮร้องดังๆกับตนเองก่อนจะสะบัดหัวไปมาพร้อมกับสลัดความคิดบ้าๆออกจากหัว
“มีอะไร??” คิบอมเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้กับดงเฮทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีชมพูน้อยๆด้วยความเขิน แต่ใบหน้าหล่อก็ต้องหยุดเพราะขอบโต๊ะ
“เปล่าๆ แล้วไม่ไปข้างนอกรึไง??” ดงเฮเอ่ยอย่างไล่ๆ แล้วทำหน้าพยักเพยิดไปที่ประตูเพราะไม่อยากให้ใจตนเองแกว่งไปมากกว่านี้ ยิ่งอยู่นานจะยิ่งเสี่ยงอันตรายต่อ (หัวใจ) ตัวเอง
“กินข้าว” คิบอมตอบก่อนจะลุกไปตักซุปเห็ดมาเสริฟ์บนโต๊ะ แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างไม่สนใจอะไร แต่ไอ้คนที่นั่งตรงข้ามเนี่ยสิ แทบประสาทกิน
‘กินข้าวยังหล่ออะ!!!!’
“ล….แล้วจะออก..ไปไหนอ่ะ??” ดงเฮที่ดูมึนๆเหมือนเมาไมโลหันไปถามคิบอมหลังจากสะบัดหัวแรงๆเพื่อไล่ความคิดตัวเองอีกครั้ง
“เป็นอะไร ยังมีไข้อยู่รึไง?” คิบอมเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากคนตรงหน้าพร้อมกับใบหน้าหล่อที่เคลื้อนมาหาคนมึนๆเล็กน้อย แต่ก็ใกล้พอที่จะให้ดงเฮเห็นใบหนเหล่อๆได้ชัดเจน
“ไม่มีแล้ว!” มือหนาถูกปัดออกโดยฝีครีบ(?)ของคนตรงหน้า จนคิบอมต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยักไหล่อย่างไม่สนใจก่อนที่จะเอ่ย..
“ตามใจ”
คิมคิบอมไม่ใช่คนที่ชอบปั่นหัวใครเล่น แต่เพราะปลานีโม่เขาเลยต้องทำแบบนี้กับดงเฮ ที่ต้องแต่งตัวหล่อแล้วบอกว่าจะไปข้างนอกทั้งที่จริงไม่ได้ไปไหน ทั้งโพสท์อิทที่ตนเองไม่ได้เขียน ลายมือคิคุแบบนั้นก็มีแค่ซองมินเท่านั้นแหละที่ทำได้ เขาไม่ชอบที่จะมาปั่นหัวใครเล่น แต่กับลีดงเฮ เขากลับคิดว่ามั่นน่าสนุกที่จะได้เห็นคนอวดดีได้แสดงสีหน้าอย่างอื่นบ้างไม่ใช่แค่กอดอก มุมปากยกขึ้นสิบห้าองศาแล้วปรายตามอง ถ้าได้เห็นคนอวดดีแบบนี้โมโหคงจะสนุกน่าดู~
“มุมปากเลอะข้าว” คิบอมเอ่ยก่อนเดินไปที่ล้างจานข้างหลังดงเฮ
“ไม่เห็นมีเลย” ดงเฮที่เอาแขนเช็ดปากไปมาราวกับเด็กน้อยวัยห้าขวบที่กินไอติมเลอะปากแล้วพยายามที่จะเช็ดมัน จนคิบอมต้องเดินไปนั่งยองๆข้างดงเฮก่อนจะเอื้อมนิ้วโป้งไปสัมผัสที่มุมปากอิ่ม
“ม…ไม่เห็นต้องยื่นหน้ามาด้วยเลย - -//” ดงเฮเบือนหน้าหนีจมูกโด่งกับหน้าหล่อๆของคิบอมที่ยื่นเข้ามาจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น
คิบอมที่เห็นดงเฮเบือนหน้าหนี เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบของสองสามอย่างก่อนจะเดินออกไปที่ประตูโดยไม่ได้เอ่ยอะไร ทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งเอ๋ออยู่ที่โต๊ะอาหารทำได้แต่มึนงง อะไรกัน? มาทำให้ใจเขวแล้วก็หายไป
‘ไม่ได้ๆ ถึงหน้าจะเหมือนพี่ยูโฮแต่เขาไม่ใช่! จะชอบไม่ได้!’
.
.
.
.
.
.
.
.
“จะคุยอะไร ก็รีบๆว่ามา”
“ นี่! ช่วยทำเสียงให้มันดีกว่านี้ได้ไหมเนี่ย-*- แกจะรีบไปไหนนักหนา” อึนฮยอกส่งสายตาไม่พอใจให้ดงเฮ
“ไปหาเตี่ยแกมั้ง” ดงเฮสวนกลับด้วยความรวดเร็ว พลางเอามือขึ้นกอดอกแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยของคนอวดดี
“แกจะไปตายหรอเนี่ย เอาฝังหรือเผาบอกมา เดี๋ยวจัดให้ แล้วจะตามเตี่ยฉันไปเมื่อไหร่O_O?? เดี๋ยวๆๆ ขอหยิบสมุดกับปากกามาจดก่อน”
“เดี๋ยวแกก็ได้ไปหาอาเตี่ยแกก่อนอ่ะ=*= มีอะไรก็รีบๆพูด ไม่งั้นจะไปและนะ” ดงเฮทำหน้าบึ้งปากเบะ
“อย่าเพิ่งดิ รีบไปไหนล่ะ แกขี้เกียจอยู่ห้องตัวเองรึไง?….ที่ฉันมาหาแกก็จะถามเรื่องมินโฮเนี่ยแหละ แกได้ติดตามป่ะเนี้ย??” อึนฮยอกยื่นคอไปถามคนที่นั่งตรงข้าม แต่ก็ต้องถูกเพื่อนรักหน้าหวานผลักหัวจนหน้าแทบหงาย
“ฉันติดตามยิ่งกว่าละครหลังข่าวอีกเหอะ นี่มันเรื่องของฉันนะเรื่องจิ้นเรื่องสำคัญ ไม่งั้นจะบอกพวกเหยื่อน่ารักๆได้ไงว่าเรายังบริสุทธ์” ดงเฮกล่าวอย่างไม่สนใจกับคำที่ตนเอื้อนเอ่ยออกไป แต่คนที่นั่งตรงข้ามกลับต้องส่ายหน้าอย่างเอือมกับพฤติกรรมเจ้าชู้ ที่ไม่เข้ากับหน้าตาอันใสซื่อของเพื่อนตนเอง
“ถ้าแกสนใจก็เล่ามา….”
“ก็วันนั้นแทมินโทรมา ก็บอกว่าคืนนั้นมินโฮอ่ะไม่ได้ทำไรฉันบังเอิญว่าตอนที่กำลัง…เอ่อ..ซ..ไซร้ ฉันก็หลับไปพอดี…..ก็แค่นั้น-/////-” ดงเฮเอ่ยอย่างเขอะเขิน
“อ๋อ~ แสดงว่าคืนนั้นที่กลับดึก เพราะเกือบไปเสียตัวมา?” ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าออกมาจากใบหูคนตัวเล็กแล้ว หันมากระตุกยิ้มเล็กน้อยให้ดงเฮ ทำเอาใบหน้าคนตัวเล็กขึ้นสีแดงแปร๊ด
“กะ… กะ..กลับมาแล้วหรอ ทะ ทำไมเร็วจัง=///////=” อายก็อาย เพราะโดนคิบอมแกล้งต่อหน้าอึนฮยอก แถมยังอายเพราะเรื่องที่ตัวเองเกือบเสียตัว ดงเฮอายยยยย
“ลืมของ” คิบอมตอบพร้อมเดินไปหยิบของที่วางอยู่บนตู้เย็นแล้วหยิบแก้วน้ำข้างๆขึ้นมาดื่ม
“คนเนี้ยอ่ะเหรอ เด็กแก ไม่เห็นหมือนที่พูดถึงเลยนิ~” อึนฮยอกทำเสียงล้อเลียนพลางเอี้ยวตัวไปเท้าคางมองคิบอมที่กำลังกระดกน้ำลงคออยู่
“กลับห้องไปเลยนะแก ไปไป๊!” ดงเฮปัดมือเอ่ยไล่ พลางวิ่งไปดันหลังเพื่อนรักไปที่ประตูทันที
“ฉันยังคุยไม่จบเลยนะ อย่าเพิ่….”
ปัง!!
“มองอะไรเล่า-*-///” ดงเฮหันไปแยกเขี้ยวใส่คิบอมที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่ที่ข้างตู้เย็น
“มองคนเสียจิ้น”
“ยังไม่เสีย!!” ดงเฮรีบสวนในทันทีทำเอาคิบอมหลุดขำออกมากับท่าทางตลกๆของคนตรงหน้า
“ไม่เสียก็ไม่เสีย ฮะๆ” คิบอมพูดไปขำไป ก็ท่าทางกำหมัดพร้อมตวาดสวนมามันไม่เข้ากับหน้าตาหวานนั้นเลยสักนิด
“ฉันจะไปข้างนอกหน่อยเดี๋ยวมานะ” พูดเสร็จคิบอมก็ขว้าแจ็คเก็ตแล้วเดินออกไป ทิ้งให้คนตัวเล็กยืนหน้าแดงอยู่คนเดียว
“หมอนั้น…..หัวเราะ”
.
.
.
.
.
.
.
.
“สรุปคือจิ้นยังไม่เสีย??”
(อือ ยังเวอร์จิ้นอยู่ อยากเปิดบริสุทธ์ป่ะล่ะ)
“ฉันทำแกไม่ลง!!”
(เพราะฉันดูบอบบางใช่มะ??)
“ฉันกลัวจะฆ่าแกตายก่อนจะมีอะไรกัน= =” คยูฮยอนเอ่ยก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวอยู่ที่เอวผืนเดียวพลางเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำไปข้างหลัง ทำเอาหญิงสาวร่างอึ๋มที่นอนรออยู่บนเตียงถึงกับคลี่ริมฝีปากสีแดงสดแล้วใช้มือตบลงบนเตียงเป็นเชิง เชิญชวน
(ไอ้คยูฮยอน! ฉันจะฆ่าแกก่อนนะสิ)
“เฮ้ย แค่นี้ก่อนนะ พอดีมีของอร่อยให้กิน” คยูฮยอนตอบก่อนจะคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สาวสวยผมบ๊อบสุดเปรี้ยว
(นี่แกจะเล่นผู้หญิงอีกแล้วใช่มะ ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ซองมินจะชอบแกฮะ)
“ไม่เป็นไรหรอกน่า คนเนี้ยเด็ดสุดๆ” คยูฮยอนตอบก่อนจะหันไปเหลือบมองหญิงสาวที่นอนยิ้มอย่างยั่วยวน
(ตามใจ) ปรายสายตอบก่อนจะกดวางสายไป
“จะสนุกกันได้รึยังค่ะ^^?” สาวสวยยิ้มหยาดเยิ้มก่อนจะอ้าแขนสองข้างราวกลับจะให้คนข้างกอด
“ถ้ากอดมันจะเด็กไปหน่อยไหม ผมว่าถอดเลยดีกว่านะ^^” คยูฮยอนยิ้มก่อนจะเดินตรงลงไปนั่งตรงหน้าหญิงสาว แล้วโน้มลงจูบประทับริมฝีปากอิ่มในทันที
“ฮิฮิ อย่าซนสิค้า~” เสียงหวาน หญิงสาวเอ่ยเสียงหวานตอนที่ชายหนุ่มที่อ่อนวัยกว่า ก้มลงไปคิสที่คอของตนเอง
ห้อง137
“ยังไม่นอนรึไง” คยูฮยอนหันไปมองซองมินที่กำลังกระดกน้ำอยู่ในห้องครัว เมื่อซองมินเดินเข้าไปหาคยูฮยอนจึงสังเกตเห็นลอยคิสที่คอ และกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งออกมาจากตัวคนร่างหนา
“ฉันต้องถามนายมากกว่าว่าไปไหนมา เดินเข้ามากลิ่นเหล้าฟุ้งเลยนะ” ซองมินมองคยูฮยอนด้วยหางตา เขาไม่ชอบคนที่กินเหล้ามันน่ารำคาญ ที่จะต้องมาอยู่กับคนที่ไม่มีสติ
“แต่ฉันก็ยังไม่ได้เมาสักหน่อย” คยูฮยอนเดินตามซองมินเข้าไปในห้องนอน
“ฉันไม่ชอบกลิ่นเหล้า ฉันจะไปนอนกับคิบอม” ซองมินเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างอารมณ์เสีย อาจเพราะเขาไม่ชอบกลิ่นเหล้า หรือไม่ชอบคิสมาร์ก….
“หยุดเลย! ดงเฮอยู่ที่ห้อง จะไปนอนที่ไหนฮะ!?” คยูฮยอนที่ได้ยินชื่อคิบอมก็รู้สึกกระวนกระวาย เขาไม่ชอบที่คนตัวเล็กอยู่กับคิบอม เห็นแล้วมันรู้สึกอิจฉา
“ก็ฉันนอนเตียงเดียวกับคิบอมได้ มันก็เหมือนที่นายนอนเตียงเดียวกับผู้หญิงได้นั้นแหละ” ซองมินหันมาประชดก่อนจะก้มลงใส่รองเท้า
“ฉันไม่ให้ไป!!!” คยูฮยอนเดินไปขวางซองมิน
“นายเป็นเจ้าชีวิตฉันรึไง??”
“ฉันอยากเป็นเจ้าของนายมากกว่า” ยังไม่ทันทีซองมินจะเอ่ยสวน คยูฮยอนก็ผลักซองมินให้ล้มลง แล้วรีบจูบประกบปากคนตัวเล็กทันที สองมือเล็กทุบไปที่หน้าอกแกร่ง แต่ไม่นานมือเล็กก็โดนรวบโดยเจ้าของร่างที่ทับอยู่ แต่คนตัวเล็กก็ไม่รู้ไปเอาแรงมากจากไหน ทีบเข้าที่ท้องของคยูฮยอน จนเขากระเด็นแล้วซองมินก็วิ่งออกจากห้องไป
++++++++++++++++KIHAE&KYUMIN[Battle]++++++++++++++
“คิดว่าชั้นเป็นคนง่ายนักรึไง!?” ร่างเล็กที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนอันมืดมิดของมินซอน ดีที่ตอนกลางคืนไม่มีคนมาเดินเล่นเหมือนเขา คนตัวเล็กจึงสบถได้อย่างอิสระ
“แล้วทำไมเราต้องมาแคร์ด้วยเนี่ย! โอ๊ย!” จากที่เดินอยู่ดีๆ คนตัวเล็กที่กำลังอารมณ์เสียก็ดันเดินไปเตะหิน จนต้องก้มลงไปดูเท้าอันบอบบางของตนเอง แต่มันก็มีบางอย่างทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความกลัว
“ว่าไงสาวน้อย มาทำอะไร่ที่นี้คนเดียวจ๊ะ??” เสียงชวนขยาดดังมาจากผู้ชายร่างหนาหน้าตาฝรั่งหื่นที่อยู่ตรงหน้าของซองมิน
“ช….ชั้นไม่ใช่ผู้หญิง นายเป็นใคร?” ซองมินยืดตัวขึ้นเพื่อโชว์ว่าตนเป็นผู้ชายพลางเหลือบมองผู้ชายหัวทองหน้าตาหื่นแต่หล่อลาก
“ไม่ใช่ผู้หญิงไม่เป็นไร ยังไงปลายทางมันก็เหมือนกัน~” ชายร่างหนาเดินเข้ามาหาซองมินพร้อมกับคำพูดที่กำกวม
“ไม่ต้องมาเลียนแบบพี่สุดเขตุของชั้น!! นายเป็นใคร!?” มือขาวยกขึ้นมาปิดคอเสื้อลึกของตนก่อนจะส่งตาขวางไปให้คนตรงหน้า
“ชั้นชื่ออะไรไม่สำคัญ ก็แค่เรากำลังจะเป็นคนคนเดียวกัน” ไอ้หัวทองนิรนามเดินตรงไปขว้ามือคนตัวเล็กแต่ก็ถูกเจ้ามือยื้อเอาไว้
“ใครจะไปเอากับแก ไปเอากับฟาเตอร์แกไป๊! ” ซองมินสบัดมือแล้วพยายามที่จะเดินหนีแต่ก็ถูกดึงข้อมือไว้
“ปากดีแบบนี้ น่าจับมาจูบสักที” ไอ้หัวทองยิ้มกว้างราวกับคนโรคจิต แล้วพยายามที่จะดึงซองมินให้เดินตามไปกับเขา
“หน้าตาก็ดีแต่กลับทำตัวถ่อย คนแบบแกมันไอ้พวกด้อยการพัฒนา อย่ามายุ่งกับชั้น!” ซองมินมองชายหัวทองด้วยสายตาเหยียดหยาม แต่แววตานั้นมันก็ต้องอ่อนลงเมื่อคนร่างเล็กถูกชกไปที่ท้อง ทำเอาซองมินทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความาจุก
“ปากดีๆ แบบเนี้ย ขอจูบทีเถอะ” ชายหนุ่มหัวทองยิ้มมุมปากก่อนฉุดคนตัวเล็กขึ้นมาแล้วประกรบปากลงไป
หยดน้ำใสๆเริ่มไหลอาบแก้มคนตัวเล็ก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าหยุดกระทำสิ่งที่แสนจะขยาดได้ ยิ่งลิ้นร้อนพยายามที่จะลุกล้ำเข้ามาในโพลงปากมันก็ทำให้คนตัวเล็กยิ่งร้องไห้มากขึ้นแถมยังมีมือที่ล้วงเข้ามาจากใต้สุดนอนนี้มันช่างน่าขยาดเสียจนเขาแถบจะอ้วกออกมาตรงนั้น จะดิ้นหนีก็ไม่มีแรงในใจคิดได้เพียงขอให้สักคนเข้ามาช่วยเขาไว้ใน............
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++30%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
……………….และเหมือนคำขอของเขาจะเป็นจริง
“ทำอะไรกันน่ะ!!!!” ร่างบางชะโงกหน้ามองคนสองคนที่อยู่ในท่าทางแปลกๆ
“อย่ามายุ่งหน่า” คนหัวทองหยุดการกระทำอันน่ารังเกียจแล้วหันไปปัดกับร่างเล็กที่อยู่ใต้แสงไฟ ส่วนคนร่างเล็กที่กำลังไม่มีแรงแม้แต่ที่จะเอื้อนเอ่ยก็คิดเพียงแค่ให้ใครคนนั้นได้รับรู้ว่าเขาไม่เต็มใจ
“ซองมินรึเปล่า?” ผู้มาใหม่ค่อยๆเดินเข้าไปหาคนร่างเล็กที่ยืนสั่น
“ด…ดงเฮ” เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากคนตัวเล็กแต่มันก็ทำให้ดงเฮได้ยินมันได้
“ซองมิน!!” ดงเฮรีบพรุ่งไปหาร่างเล็กในทันที และเมื่อเขาเห็นสภาพของคนตรงหน้าเขาอีกครั้งมันก็อดเสทือนใจไม่ได้แม้จะไม่ได้สนิทกันแต่สภาพที่เสื้อกระดุมไปสองสามเม็ดใบหน้าที่มีแต่คราบน้ำตาและร่างที่สั่นเทามันก็ดูน่าสงสารมากสำหรับคนร่างบอบางอย่างซองมิน
“นายทำอะไรเขา!!” ดงเฮหันไปมองคนหัวทองตาขวาง
“แล้วนายจะทำอะไรชั้น??หึ~” ไอ้ตัวประกอบนิรนามยิ้มยั่วอย่างไม่รู้ชะตากรรมตนเอง
“หึ~ แสดงว่านายไม่รู้จักชั้นสินะ นักเรียนอย่างนายแปปเดียวก็เด้งออกมาแล้วดีไม่ดีอาจไม่แค่เด้งออกเลยล่ะ^^~” ดงเฮส่งยิ้มกลับไปให้คนหัวทองพลางพยุงซองมินขึ้น
“จะไปไหน!!?” คนร่างสูงเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของดงเฮแต่ก็ถูกคนตัวเล็กจับแขนเอาไว้ แขนที่ถูกจับกุมถูกบิดตามแรงหมุนตัวของคนร่างเล็ก
“โอ๊ยยยยย!” เสียงร้องดังมาจากคนหัวทองที่นั่งลงกุมแขนตัวเองด้วยใบหน้าเจ็บปวด
“ฉันนะมวยไทยสายน้ำเงินนะเฟ้ย! อ้อ!อย่ามายุ่งกับซองมินอีกเข้าใจ๊??” เสียงแว้ดตวาดก่อนจะช่วยพยุงคนสถาพย่ำแย่เดิน
.
.
.
.
.
.
.
.
“นี้มันสี่ทุ่มแล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก???” คยูฮยอนนิ่วหน้าแจต่ก็ต้องคิดใหม่เพราะตนลืมไปว่าคนตัวเล็กไปนอนกับแฟน
“ถ้าโทรไปถาม ดงเฮมันต้องถามแน่เลยว่า โทรมาทำไมแล้วจะตอบว่าไรดีว่ะ= =;” คยูฮยอนเอ่ยกับตนเองอีกครั้งมือก็กดล็อคกดเปิดโทรศัพท์อย่างลืมตัว
“แล้วจะกลัวทำไมว่ะ?? คนตัวเล็กแบบนั้นคงไม่เป็นไรหรอก มินซอนก็แค่มีคนเถื่อนๆตอนกลางคืน!” ยิ่งพูดมันยิ่งมันเข้าท่า และมันยิ่งทำให้คนหน้าหล่อเริ่มกังวลมากขึ้น แต่ราวกลับเพื่อนที่รักได้ยินเขา โทรศัพท์touch skinในมือของร่างสูงสั่นและมันเป็นสัญญาณว่ามีคนโทรมา
(คยูฮยอน เด็กแก….คือ...มาที่ห้องฉันดีกว่าเดี๋ยวเล่าให้ฟัง) ทันทีที่ได้ยินคำพูดว่าเด็กของเขามันก็ทำให้คนร่างสูงแทบพุ่งไปที่ประตูในทันที
ปัง!
“ดงเฮ!” คยูฮยอนก้าวเร็วเข้ามาในห้องแล้วพยายามที่จะมองหาเพื่อนของตนและอีกหนึ่งคน…
“อ๊ะ!...มาแล้วหรอ^^;” ดงเฮยิ้มฝืดให้กับคยูฮยอนซึ่งมันก็เป็นสัญญาณที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่สำหรับคยูฮยอน เพราะเมื่อเพื่อนรักมันยิ้มให้เขาแบบนี้มันจะต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน
“ซองมินเป็นอะไร??” คยูฮยอนจ้องหน้าดงเฮพลางเหงื่อตกน้อยๆ
“คือ….มานี้ดีกว่า” ดงเฮกระตุกแขนเพื่อนรักให้มาทางห้องครัวก่อนจะเหลือบมองไปที่ห้องนอนเพื่อสำรวจว่าซองมินจะไม่ได้ยินสิ่งที่เขาจะพูด
“คือฉันไปเห็นซองมินโดนพวกกุ๊ย..เอ่อ…ลวนลาม” ดงเฮเอ่ยเสียงเบา
แค่ประโยคเดียวก็ทำชายหนุ่มนามโจวคยูฮยอนโมโหเลือดขึ้นหน้า ใครหน้าไหนกล้ามาลวนลามซองมิน ถ้าไม่ใช่ตัวเขา เขาไม่อนุญาต!!!! คิดได้แค่นั้น คยูฮยอนก็รีบเดินไปหาซองมินที่ห้องนอนซึ่งคนตัวเล็กก็นั่งอยู่กับคิบอม เห็นมันยิ่งน่าโมโห ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าจะโมโหทำไม
“ลีซองมิน!” คยูฮยอนตระโกน ทำเอาคนทั้งสองที่นั่งคุยกันกระหนุงหระหนิง (คยูฮยอนคิดอย่างงั้น)สะดุ้ง
“อะ..อะไร?” ซองมินย่นคิ้ว แล้วไอ้บ้านี้มาได้ยังไง??
“มานี้เลย!” คยูฮยอนชี้นิ้วสั่ง ทำให้เส้นประสาทต่อต้าน(ซึ่งไม่รู้ว่าจริงๆมีไหม) ของซองมินเริ่มทำงานทันที ใครจะไปชอบให้นมาชี้นิ้วสั่ง ยิ่งลีซองมินที่ชอบบงการคนอื่นด้วย ไม่มีทางสะล่ะ
“ไม่ไป นายจะทำไม” ซองมินเชิดคาง คยูฮยอนเห็นดังนั้นจึงเดินตรงดี่มาอุ้มตัวเล็กเดินออกจากห้องไปโดยไม่ต้องบอกลาเจ้าของห้อง
“อะไรของนายเนี้ย ปล่อยฉันลงนะ!” ซองมินทุบไปที่อกกว้าง คนตัวเล็กดิ้นไปมาในอ้อมแขนของคยูฮยอน และก็ไม่มีท่าทีว่าเขาจะปล่อยกระต่ายตัวเล็กไปง่ายๆ
ปัง!
เสียงปิดประตูห้องนอนของห้อง137 ดังสนั่นจนมีเสียงเสนียดบางคนส่งมาด่า คยูฮยอนจัดการโยนร่างบอบช้ำของคนตุวเล้กลงบนเตียง ด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งไม่แพ้กับคนที่โดนโยน หลังจากที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ซองมินก็รีบช้อนตาไปค้อนกับคนตงหน้าทันที แต่ก่อนที่ปากบางจะเริ่มเปิดศึกด่า อีกฝ่ายก็เริ่มก่อน
“นายไปทำอิท่าไหนไอ้นั้นมันถึงลวนลามนาย? ยั่วมันรึไง?” คยูฮยอนเอ่ยถามน้ำเสียงเหยียดหยาม
จากเรื่องที่ดูเหมือนเรื่องจะเล็ก โจวคยูฮยอนก็สามารถทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ที่จริงเขาสมควรจะโกรธไอ้บ้านั้นที่มาลวนลามเด็กของเขา แต่ไม่ใช่ พอเดินเข้าห้องนอนของห้องดงเฮไป แล้วเห็นสองคนนั้นคุยกันกระหนุงกระหนิงซองมินที่ยิ้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทั้งที่เพิ่งโดนลวนลามมา มันทำให้อารมณ์ของเขาประทุขึ้น
“เกินไปแล้วนะ โจวคยูคยอน! ฉันไม่ได้ส่ำส่อน แล้วฉันก็เพิ่งโดนลวนลามมา นายปลอบคนแบบนี้งั้นหรอ!” ซองมินจ้องคยุฮยอนด้วยสายตาลุกโฉน ที่มีแต่ความโมโห
“เหอะ ใช่สิ ใครจะไปดีเท่าคิบอมล่ะ” คยูฮยอนเอ่ยลอยๆ
“ใช่สิ้ ใครจะไปเลวอย่างนายละ ทะเลาะกับเด็กตัวเอง แถมเด็กตัวเองโดนลวนลามยังไม่มาปกป้องกลายเป็นผู้ดูแลอีกคนมาปกป้องฉัน แถวผู้ดูแลของฉันเองยังมาว่าฉันส่ำส่อนอีก หึ!” ซอมินเอ่ยทิ้งท้ายแล้วเดินออกจากห้องนอนไป
คยูฮยอนยินนิ่ง ประโยคที่ซองมินพูดทิ้งท้ายมันเหมือนกับหมัดที่ชกลงมากลางหน้าของเขา มันเป็นความผิดของเขาที่ทะเลาะกับซองมิน มันเป็นความผิดของเขาที่ไม่ไปช่วยตอนที่ซองมินต้องการเขา เขามัน….แย่ แต่ก่อนที่จะคิดยาวไปกว่านั้น เขาต้องรีบไปหาซองมินก่อนที่เขาจะไปเจออันตรายอะไรอีก
คยูฮยอนพุ่งตัวออกจากประตูห้องคนตน หลังจากที่ไม่เห็นวี่แววคนตัวเล็กใน นั้น วิ่งออกมาสักพักก็ไปเจอคนตัวเล็กยืนตาแดงอยู่หน้าลิฟต์(น่ากลัวว่ะ มีตาแดงด้วย/ไรเตอร์)(เข้ากำลังอยู่ฉากอารมณ์ แกมาจากไหนเนี่ยอิไรเตอร์/รีดเดอร์)
“นายต้องการอะไร” ซองมินเงยหน้ามองคยูฮยอนที่ยืนหอบอยู่ที่บันได
“นายว่าฉันแค่นั้นมันไม่พอใช่ไหม! ฮึก….เอาเลยสิว่าฉันต่อเลย ไอ้โสเภณี ฮึก…ไอ้คนมั่ว ไอ้ส่ำส่อน!”ซองมินเอ่ยทั้งน้ำตา คยูฮยอนได้ยินแค่นั้นก็เดินไปหาร่างเล็กที่กำลังหลับตารอฟังคำด่า แต่แทนที่จะเป็นคำด่า คยูฮยอนใช้แขนโอบกอดร่างเล็กที่กำลังร้องไห้ ใช้มือรูบหัวซองมินอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรนะ ฉันไม่ได้จะมาด่านาย ฉันมาขอโทษ^ ^” คยูฮยอนเอ่ยเสียงอ่อนโยนก่อนจะกดหัวคนตัวเล็กให้มาซบไหล่ตนอย่างอ่อนโยน
“ขอโทษที่ทะเลาะกับนาย ขอโทษที่ไม่ได้ปกป้องนาย….” คยูฮยอนเว้นช่วงแล้วผละตัวออกมาเล็กน้อย ใช้ดวงตาของเขามองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่มีแต่น้ำตาคลอของซองมิน
“แต่นายรู้อะไรไหม?.....”
“ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องนายเอง ฉันสัญญา^___^” คยูฮยอนยื่นนิ้วก้อยให้ซองมิน ซึ่งซองมินที่ยังอึ้งๆอยู่เล็กน้อย ก็หันไปมองหน้าคยูฮยอนด้วยความงง งงวย
“เอานิ้วก้อยของนายมาสิ ตอนเด็กๆเวลาฉันทำแบบนี้กับใคร ฉันไม่เคยผิดสัญญาเลยนะ^ ^”
“แต่นายโตแล้วนะ” ซองมินที่น้ำตาเพิ่งแห้งหายก็เริ่มที่จะต่อปากต่อคำตามนิสัยของตน
“แต่ก็ยังเป็นฉัน จริงไหม? เพราะฉะนั้นเอานิ้วก้อยมา ฉันเริ่มเมื่อยแล้วนะ” คยูฮยอนแอบบ่น แต่จริงๆเขาไม่เมื่อยเลยสักนิด แค่คนตรงหน้าหายโกรธ หยุดร้องไห้ อะไรๆเขาก็ทำได้
“แต่นิ้วก้อยเนี่ยนะ เด็กไปไหม?” ซองมินขมวดคิ้วแต่ ก็ถูกคยูฮยอนจับนิ้วก้อยมาเกี่ยวกันจนได้
“ลีซองมินต่อไปนี้ ฉันจะปกป้องนายเอง^ ^”
‘ลีซองมิน ต่อไปนี้เราเป็นคู่แท้กัน ’
ภาพเด็กชายสองคนยืนเกี่ยวก้อยกันใต้ต้นไม้ใหญ่แว่บเข้ามาในหัวของซองมินทันที แต่ภาพนั้นก็ไปเมื่อได้ยินคำพูดกวนๆที่หลุดออกมาจากปากคนข้างหน้า
“แต่ฉันไม่เคยว่านายส่ำส่อนเลยนะ นายคิดไปเองรึเปล่า5555” คยูฮยอนหัวเราะด้วยความสะใจที่ได้แกล้งซองมิน(กี้แกจะโรคจิตปายหนาย แค่นี้คนเขาก็นึกว่าแกบ้ามากพอแล้วนะ- -“/ไรเตอร์)
“ไม่ต้องมายุ่งเลยนะ - -+ ไอ้คนบ้า” (น่านนนน โดนเลยคนบ้าแบร่ๆ:P/ไรเตอร์) (อย่าไปสนอิเด็กจิตนี้เลยฮะ สนคยูมินเจริญกว่า/คยูฮยอน)
“ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นๆ ไม่เอาอย่าอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยวป๋าเลี้ยงหนม หะๆ” คยูฮยอนเอ่ยล้อเลียน
“ชิ ฉันไม่ใช่เด็กนะ” ซองมินขมวดคิ้ว แล้วทำหน้ามุ้ย
“เด็กดื้อเรื่องมาก เลี้ยงหนมก็ไม่เอา เดี๋ยวป๋าพาไปให้ไอ้บ้านั้นมันลวนลามเลยนิ!” คยูฮยอนแกล้งทำหน้าดุ และซองมินพอนึกถึงไอ้บ้าหัวทองมันก็ทำเขาน้ำตาเอ่อคลอ..อีกรอบ เห็นแค่นั้นคยูฮยอนก็เลยต้องรีบต่อประโยคให้จบในทันที
“แต่ว่านะ ถึงแม้มันจะไปลวนลามนายในฝัน ฉันก็จะตามไปปกป้องนายเอง ฉันสัญญาแล้วนิ^ ^” คยูฮยอนหันไปยิ้มให้ซองมินก่อนจะใช่มือโอบไหล่คนตัวเล้แล้วเดินไปพร้อมกัน
“รู้แล้วน่า-////////-”
+++++++++++++++KYUMIN[ I will protect you]+++++++++++++
ความคิดเห็น