{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 7 : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,434 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62










07


 

ด้วยพลังของแฟนคลับที่มักจะส่งของซัพพอร์ตมาให้ตามกองถ่าย สตูดิโอ หรือแม้กระทั่งตามอีเวนต์ทำให้พี่ๆ ทีมงานทุกคนที่ทำงานกับวันศุกร์กินอิ่มกันทั่วหน้า วันศุกร์ไม่ได้ดังแค่ในประเทศไทยเท่านั้น แต่ชื่อ Friday ของเจ้าตัวน่ะโด่งดังไปทั่วเอเชียโดยเฉพาะประเทศจีน


วันนี้ก็ด้วย ของกินที่สตูดิโอของพนาเยอะมากจนตาลาย วันศุกร์ยืนมองด้วยความดีใจปนอึ้ง วันนี้แฟนคลับของเขาส่งอาหารมาซัพพอร์ตทีมงานกับตัวเขาเองเยอะเป็นพิเศษ ก็เพราะว่า...


สุขสันต์วันเกิดนะคะน้องวันศุกร์ ขอให้โด่งดังทั่วโลกเลยนะคะ พี่จะอยู่เคียงข้างน้องเสมอค่ะ

ขอบคุณที่เกิดมานะคะ ขอให้วันศุกร์มีแต่ความสุขนะคะ


กำลังใจเต็มเลยดิน้อง สุขสันต์วันเกิดนะครับ


อือ วันนี้วันเกิดเขา


วันศุกร์กดปิดคลิปอวยพรจากแฟนคลับที่พี่โมออกไปถ่ายมาให้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว คนตัวขาวจั๊วะผิวพรรณดีเหมาะสมกับการเป็นพรีเซ็นเตอร์เครื่องสำอางหันมองตามเสียง


ขอบคุณครับพี่พนา


ยกมือไหว้คนแก่กว่าที่อวยพรวันเกิดสั้นๆ ให้พร้อมกับแจกยิ้มกว้าง วันศุกร์มาที่สตูดิโอของพนาตั้งแต่เช้า แต่งหน้าทำผมเพิ่งเสร็จเมื่อกี้นี้ พอออกจากห้องแต่งตัวก็มาเจอกับกองทัพของขวัญ ของกิน และอะไรอีกมากมายที่แฟนคลับเอามาให้


พี่ๆ ทีมงานก็ยิ้มแฉ่งกันเลยแหละ เพราะนอกจากจะมีของของวันศุกร์ แฟนคลับยังใจดีซื้อของกินให้ทีมงานในสตูดิโออีกด้วย


แต่ว่าถ่ายโฆษณาเช้าวันนี้วันศุกร์กลับไม่เห็นเงาของใครบางคนที่เคยหัวเสียเพราะเขามาเริ่มงานสาย คนตัวบางกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นแต่ทีมงานของพนาเท่านั้น


ก็ไม่ได้เห็นหน้าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมาตั้งอาทิตย์กว่าแล้ว มันเลยรู้สึกแปลกๆ ไปนิด


มองหาใครวันศุกร์


เปล่าครับพี่พนา


ฮั่นแน่...พี่รู้นะเว้ย


อะไรเหรอครับ


มองหาไอ้คุณชายมันใช่มั้ย วันนี้มันไม่มาหรอก


ผมไม่ได้มองหาเขานะครับ ไม่ได้อยากสนใจสักหน่อย


คนไม่ยอมรับเม้มปาก วันศุกร์กรอกตาไปมาเพราะถูกพี่พนายิ้มล้อเลียน ใครมันจะไปกล้ายอมรับกันล่ะว่ากำลังมองหาคุณชายขี้เก๊ก


พนายิ้มกรุ้มกริ่มกอดอกมองคนเด็กกว่าที่ยืนทำหน้าหงิก ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าไม่ได้อยากสนใจเพื่อนของเขา แต่ก็เอาเถอะ ระดับพนาแค่มองตาสองคนนี้ก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร


มันไปอยู่ปารีสได้สามสี่วันแล้ว น่าจะกลับวันนี้ไม่ก็มะรืนมั้ง


ไปทำงานเหรอครับ


เอ้า ไหนบอกไม่สนใจไงน้อง ปากแข็งนี่หว่าพูดไปก็กลั้นขำไป วันศุกร์เลิ่กลั่กไปหมดแล้ว แถมยังปากแข็งไม่ต่างจากหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอีกด้วย


พี่พนาอ่ะ...”


เฮ้ย ถ้าคิดถึงก็บอกมาก็ได้ เดี๋ยวพี่จะได้รายงานให้ว่าตอนนี้มันทำอะไรที่ไหนบ้าง


ไม่ขนาดนั้นครับพี่พนา ก็พี่บอกว่าเขาไปปารีสผมเลยถามต่อ เป็นมารยาทไงครับ


อยู่กับพี่ไม่ต้องมีมารยาทก็ได้เว้ย ฮ่าๆๆ


งั้นผมไม่คุยกับพี่แล้วนะ ถ้าจะล้อกันแบบนี้อ่ะ


แกล้งทำเป็นงอนแล้วต่อยเข้าไปหนักๆ บนแขนของพนา คนโตกว่าส่ายหน้าไปหัวเราะไป พนาเอ็นดูวันศุกร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เมื่อก่อนตอนที่สองคนนี้ยังไม่เลิกกันพนาก็แกล้งวันศุกร์บ่อยๆ จนถูกหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงบ่นใส่ แต่พนาแคร์ที่ไหน ก็น้องมันน่าแกล้งเอง


แล้วคนถูกแกล้งเวลางอนตุ๊บป่องก็ชอบไปฟ้องหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงด้วย ในสายตาพนามันเป็นภาพที่น่ารักจะตาย


จนตอนนี้เขายังสงสัยไม่หาย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงเลิกกัน ทั้งที่ในตอนนี้คุณชายทรงเพลิงกับวันศุกร์ก็ดูรักกันดี


มันเป็นความอยากรู้ที่พนาไม่อยากถาม


ไม่ใช่ว่าไม่เคยถาม พนาลองถามหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไปแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้คำตอบ พอนานวันเข้าเขาเลยเบื่อที่จะถามและปล่อยให้เวลามันล่วงเลยมาจนถึงวันที่สองคนนี้ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง


อย่าทำหน้างอดิน้อง พี่ไม่ง้อนะเว้ย...ไปๆ พร้อมถ่ายแล้วใช่มั้ยเนี่ย


พนาคว้าคอคนเด็กกว่ามาคล้องไว้หลวมๆ แล้วพากันเดินไปตรงฉากสีเขียวที่เซ็ตไว้สำหรับถ่ายงาน วันนี้วันศุกร์ต้องถ่ายกับสินค้าตัวใหม่หลายตัวเลยเคลียร์คิวว่างให้พนาทั้งวัน


เมื่อสองวันก่อนมีข่าวเกี่ยวกับเรื่องที่วันศุกร์ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ของแบรนด์เครื่องสำอางระดับโลกนี้ถูกปล่อยออกไป แน่นอนว่าหลังจากที่มีข่าวแบบนั้นวันศุกร์ก็มีงานโฆษณาเข้าอีกหลายตัวจนพี่โมรับโทรศัพท์แทบไม่ทัน


ที่ได้รับความสนใจมากขึ้นก็เพราะว่าแบรนด์เชอรีอัลดังมาก และในประเทศไทยเพิ่งจะเปลี่ยนพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ในรอบสิบปี จากรุ่นพี่นางเอกที่ดังค้างฟ้า มาเป็นวันศุกร์ที่ดังระเบิดในตอนนี้


จริงๆ ไม่เชิงถึงขั้นเปลี่ยนพรีเซ็นเตอร์ไปเลยหรอก เพียงแต่ว่าวันศุกร์ได้มาเป็นพรีเซ็นเตอร์ในสินค้าที่ผู้ชายใช้ได้ด้วยก็เท่านั้นเอง


ก็ต้องขอบคุณหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอย่างสุดซึ้งเลยแหละที่อนุมัติให้วันศุกร์มาเป็นพรีเซ็นเตอร์


เอ้อ ที่ถามเรื่องไอ้เพลิงอ่ะ


“...”


มันไปเที่ยวนะ


ครับ


อยากได้อะไรลองบอกมันดิ อ้อนนิดหน่อยก็แทบจะขนทั้งปารีสมาให้น้องแล้วมั้ง


พี่พนา!” มองค้อนกดเสียงต่ำเรียกชื่อคนสูงกว่า


อ่าฮะ ไม่แซวแล้วครับผม :)”


พี่พนาก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบแกล้งอยู่เรื่อย : [




*****



 

พักได้! เจ๋งมากวันศุกร์


เสียงของตากล้องที่เป็นเจ้าของสตูดิโอแห่งนี้ดังขึ้น พี่พนายิ้มกว้างให้วันศุกร์ที่สามารถถ่ายงานออกมารวดเดียวจบไปแล้วสามเซ็ต ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้คนที่มีความเป็นมืออาชีพสมกับที่ได้รับความชื่นชอบจากคนทั้งประเทศ


จบงานนี้ก็ไม่มีอะไรต่อแล้ว วันนี้พี่ให้แกว่าง จะได้ไปฉลองวันเกิด


หือ ขนาดนั้นเลยเหรอพี่โม


เอ้า ก็เผื่อปีนี้แกอยากจะไปกินข้าวกับใคร หรืออยากจะอยู่ฉลองกับพี่ที่ห้องล่ะ


ผมไม่ได้ฉลองวันเกิดมาหลายปีแล้วนะพี่โม อืม...ถ้างานเสร็จเร็วเดี๋ยวผมแวะไปทำบุญที่วัดดีกว่า


พี่ว่าคงเร็วอยู่หรอก รู้รึเปล่าว่าทีมงานแห่ชื่นชมแกกันทั้งกองว่าเก่ง ชมแฟนคลับแกด้วย ที่ใจดีเอาของมาให้อ่ะ


คนที่ถูกชมยิ้มแฉ่งจนตาหยี วันนี้ถือว่าเป็นวันเกิดในรอบสองปีที่วันศุกร์มีความสุขสุดๆ จนสามารถยิ้มออกมาได้อย่างสบายใจ


ระหว่างบทสนทนาก็เดินไปคุยไป พอวันศุกร์เจอใครก็ยกมือไหว้เขาหมดถึงได้เป็นที่รักของคนในกองถ่ายมากขนาดนี้


เดี๋ยวเข้าไปพักกินข้าวในห้องแต่งตัวแล้วกัน แกอยากกินอะไรเป็นพิเศษป่ะ


ไม่ครับพี่โม วันนี้ผมจะกินของจากที่แฟนคลับให้หมดเลย


อย่าลืม ไดเอต


วันนี้วันเดียวพี่โม


หน้าอ้วนขึ้นรู้ป่ะ คุณบดินทร์เขาผอมบางนะเว้ย


คนที่รับบทเป็นคุณบดินทร์ยิ้มแหยก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าห้องพักส่วนตัวที่พนาจัดไว้ให้ วันศุกร์อมยิ้มเมื่อเห็นอาหารวางเรียงเต็มโต๊ะและโซฟา มีของขวัญวางอยู่บนพื้นจนเกือบจะเต็มห้องอีกด้วย


พี่โมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตอนที่วันศุกร์กำลังวิ่งเข้าไปจับของขวัญ ถ่ายไปยิ้มไปเพราะเห็นว่าน้องชายดูดีใจมากๆ กับของขวัญวันเกิด


“เดี๋ยวพี่ส่งรูปให้ อย่าลืมอัพลงตอนสองทุ่มด้วย”


“โอเคครับพี่โม”


“นี่ กินข้าวแล้วก็นอนพัก อย่าเอาแต่เล่นโทรศัพท์นะวันศุกร์ ส่วนของขวัญแฟนคลับค่อยกลับไปแกะที่ห้อง”


วันศุกร์พยักหน้ารับทราบก่อนจะหยิบอาหารที่แฟนคลับส่งให้ขึ้นมากิน มองตามแผ่นหลังเล็กของลูกพี่ลูกน้องที่เดินออกไปจากห้องพักส่วนตัวของวันศุกร์ พอเห็นว่าในห้องนี้ไม่มีใครแล้วเจ้าตัวก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเซลฟี่กับของที่แฟนคลับส่งมาให้


คนตัวขาวนั่งบนเก้าอี้ที่วางอยู่ตรงข้ามโซฟา ปลายนิ้วเรียวสัมผัสบนหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะกดเข้าอินสตาแกรมและเลือกรูปที่ตัวเองเพิ่งถ่ายเมื่อกี้พร้อมกับพิมพ์แคปชั่นสั้นๆ สามภาษาขอบคุณแฟนคลับที่ส่งของมาให้และร่วมอวยพรวันเกิด


friday__

#ขอบคุณครับ #谢谢 #ThankU


กดโพสต์แล้วก็นั่งยิ้มกว้างกับรูปภาพและแคปชั่นอยู่คนเดียว วันศุกร์ยังอยู่ในหน้าไทม์ไลน์ส่องดูรูปคนอื่นที่อัพไปเรื่อยๆ แต่จู่ๆ ก็ชะงัก เจ้าของวันเกิดทำปากมุบมิบกรอกตาไปมาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ สุดท้ายแล้วปลายนิ้วโป้งก็พิมพ์ชื่อแอคเคาท์ของบางคนลงไป


plerng.1231


“ไม่เห็นอัพรูปอะไรเลย นานแล้วนี่นา”


แอคเคาท์ของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงขึ้นว่ายังติดตามแอคเคาท์ของวันศุกร์อยู่เหมือนเดิม แต่วันศุกร์เดาว่าเจ้าของคงไม่ได้เข้ามาเล่นเลยมากกว่า เพราะนอกจากรูปที่ลงล่าสุดเมื่อสองปีที่แล้ว จำนวนการกดติดตามก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยสักนิด ทั้งแอคเคาท์ของคุณชายทรงเพลิงกดติดตามแค่คนคนเดียวก็คือวันศุกร์


หรือเขาหนีไปเล่นแอคเคาท์อื่น วันศุกร์ก็ไม่รู้เหมือนกัน


“น้องวันศุกร์ พี่รบกวนเวลาพักแป๊บหนึ่งนะคะ”


เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกจากคนข้างนอกทำเอาวันศุกร์ที่กำลังดูรูปเก่าๆ ในอินสตาแกรมของคุณชายทรงเพลิงสะดุ้งเฮือก คนตัวขาวรีบกดล็อกหน้าจอก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องพักส่วนตัว พอเห็นว่าเป็นพี่ทีมงานก็ยิ้มตอบรับ


“คุณเมย์กับคุณชายเพลิงฝากของมาสุขสันต์วันเกิดน้องวันศุกร์ค่ะ คุณเมย์ฝากขอโทษด้วยนะคะที่เอาของขวัญมาให้เองไม่ได้”


“ขอบคุณนะครับ แค่นี้ผมก็ดีใจมากๆ แล้ว...ฝากขอบคุณคุณเมย์ด้วยนะครับ”


“จ้ะ สุขสันต์วันเกิดนะ พี่ไม่รบกวนแล้วแหละ พักผ่อนเยอะๆ นะจ๊ะ”


รับช่อดอกไม้มาไว้ในมือแล้วโค้งตัวขอบคุณพี่ทีมงานที่ดูเหมือนว่าจะเป็นแฟนคลับเขาด้วย วันศุกร์ปิดประตูลงก่อนจะเดินเอากระเช้ามาตั้งไว้บนโต๊ะที่ใช้วางเครื่องสำอาง หยิบโทรศัพท์เครื่องเดิมมาถ่ายรูปช่อดอกไม้ ในหัวคิดอะไรได้ขึ้นมาอย่างหนึ่งว่าต้องส่งรูปไปขอบคุณคนที่ส่งของขวัญมาให้สักหน่อย


เมื่อกี้ฝากพี่ทีมงานขอบคุณคุณเมย์ไปแล้ว ก็เหลือแต่...


Friday: (send a photo)

Friday: คุณชาย

Friday: ขอบคุณสำหรับช่อดอกไม้นะครับ

Friday: มีการ์ดอวยพรลายมือคุณชายด้วยนี่นา

Plerng: ผมเขียนการ์ดให้พรีเซ็นเตอร์ทุกคน

Plerng: ไม่ได้เขียนให้คุณคนเดียว

Plerng: ข้อความในการ์ดผมถามคนอื่นเอา


วันศุกร์ปิดปากตกใจเพราะทันทีที่ส่งข้อความไปก็ขึ้นอ่านทันทีและไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ได้รับข้อความจากคุณชายทรงเพลิงอย่างรวดเร็วซะด้วย


แต่ถึงจะตกใจก็ยังมีเรื่องให้วันศุกร์หลุดขำอยู่เหมือนกัน ก็คุณชายทรงเพลิงเหมือนคนร้อนตัวยังไงไม่รู้ เขาแค่จะขอบคุณที่เขียนการ์ดและส่งช่อดอกไม้มาให้ไม่เห็นต้องอธิบายอะไรเยอะแยะขนาดนั้นเลย


Friday: อ่า

Friday: ลายมือสวยดีนะครับ

Friday: ตอนเด็กๆ เคยแข่งคัดลายมือใช่มั้ยเนี่ย

Plerng: วันนี้คุณมีงานที่สตูพนาใช่มั้ย

Plerng: ทำไมไม่ไปทำงาน

Friday: โหคุณชาย พักบ้างอะไรบ้างสิครับ

Friday: ถ่ายมาตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นจนจะเที่ยงอยู่แล้วเนี่ย

Friday: เหนื่อยจะแย่ :(

Plerng: แค่นั้นยังน้อยไป

Friday: โห ใจร้าย

Friday: แต่เชื่อใจได้เลยครับ ถึงจะบ่นว่าเหนื่อยแต่งานต้องออกมาดีแน่นอน

Friday: ขอบคุณคุณชายนะครับที่ไว้ใจเลือกผม

Friday: เที่ยวปารีสสนุกมั้ยครับ


Read


วันศุกร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะจู่ๆ อีกฝ่ายก็ไม่ตอบอะไรกลับมา ถึงจะไม่ได้อยู่ต่อหน้าคุณชายทรงเพลิงแต่ก็กลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่เมื่อกี้ยังแอบกวนคุณชายเขาอยู่เลย ในหัวของวันศุกร์คิดไปเองหมดว่าที่อีกฝ่ายอ่านแต่ไม่ตอบคงเป็นเพราะว่าไม่พอใจที่ไปละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวแน่ๆ


Friday: ผมไปกินข้าวก่อนนะครับ

Friday: เที่ยวให้สนุกนะครับคุณชาย

Plerng: ไม่ได้มาเที่ยว


“อ่าว”


วันศุกร์กัดปากเบาๆ เมื่อเห็นข้อความจากคนที่อยู่ปารีส นึกจะตอบก็ตอบ นึกจะไม่ตอบก็ทำซะใจหายใจคว่ำ


Plerng: ผมมาทำงาน

Friday: อ่อออ ทราบแล้วครับ

Friday: ทำงานไกลจังนะคุณชาย

Friday: ปารีสอากาศหนาวมั้ยอ่าครับ

Friday: ไทยนี่ร้อนแบบแทบทนไม่ได้ :(

Plerng: (send a photo)

Plerng: (send a photo)


วันศุกร์เพ่งรูปที่คุณชายทรงเพลิงส่งมา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ารูปที่ส่งมาให้รูปแรกเป็นชายหาดกับทะเลสีฟ้า ส่วนรูปที่สองเป็นรูปที่วันศุกร์จำได้ดีเลย เพราะนั่นคือรูปอาคาร Palais Des Festival ที่ใช้จัดเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมืองคานส์


วันศุกร์ไม่เคยไป แต่เขาก็ใฝ่ฝัน มันเป็นอะไรที่คนอย่างเขาอยากจะลองไปสักครั้ง ไม่ต้องถึงขั้นเดินพรมแดงก็ได้ แค่ได้ไปเที่ยว ได้ไปเดินเฉียดก็ดีใจมากๆ แล้ว


Friday: คุณชายอยู่เมืองคานส์เหรอครับ

Plerng: คุณว่างใช่มั้ย

Friday: ว่างครับ ผมพักอยู่


Read


อีกครั้งที่ขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ก็ไม่ได้รับข้อความอะไรกลับมา วันศุกร์ทำหน้าเซ็งๆ กำลังจะโยนโทรศัพท์ทิ้งบนโซฟาแล้วหันมาก้มหน้าตั้งใจกินข้าวแล้ว แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ปล่อยโทรศัพท์ออกจากมือก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อคนที่อยู่เมืองคานส์โทรผ่านแอพพลิเคชั่นเข้ามาจนโทรศัพท์ร้องดังลั่น


วันศุกร์กลั้นหายใจ มองหน้าจอมือถือของตัวเอง ในหัวกำลังคิดอยู่ว่าจะกดรับหรือปล่อยให้มันหลุด missed call ไปเอง


แต่มันก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทไปหน่อย วันศุกร์เลยกลั้นหายใจครั้งสุดท้ายแล้วกดรับสายอย่างรวดเร็ว


“กดผิดเหรอครับ”


(เปล่า ไม่ถนัดพิมพ์ยาวๆ)


“อ่อ ครับ”


(ผมอยู่คานส์])


“...”


วันศุกร์นั่งตัวเกร็งคนเดียวในห้อง ก็เสียงทุ้มๆ ของอีกคนมันทำให้คนฟังอย่างเขารู้สึกจั๊กจี้จนต้องเผลอจิกเท้า วันศุกร์กัดริมฝีปากเบาๆ อีกครั้ง อยากรู้ว่าที่คุณชายทรงเพลิงโทรมามีธุระอะไร แต่จะรอให้อีกฝ่ายเปิดปากพูดก่อนคงอีกนาน สู้ถามไปตรงๆ เลยดีกว่า


“คุณชายมีอะไรหรือเปล่าครับ”


(คุณรู้จักเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดที่นี่ใช่มั้ย)


“รู้จักสิครับ พี่พลอยพิมพ์ไปเดินพรมแดงในฐานะพรีเซ็นเตอร์ของแบรนด์ทุกปีเลยนี่นา...ปีหน้าไปอีกใช่มั้ยครับ”


(ใช่)


พลอยพิมพ์ที่วันศุกร์พูดถึงก็คือพรีเซ็นเตอร์ตลอดกาลของแบรนด์เชอรีอัล ดาวค้างฟ้าของประเทศไทยที่ได้ไปเดินพรมแดงในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมืองคานส์ทุกปี นั่นก็เป็นเพราะเชอรีอัลเป็นผู้สนับสนุนหลักของงานนี้ด้วย และทุกครั้งที่พลอยพิมพ์เฉิดฉายในงาน สื่อต่างชาติก็ให้ความสนใจเป็นอย่างมากเลยทีเดียว


(ปีหน้าคุณต้องมาด้วย)


“อะไรนะครับ ล้อผมเล่นหรือเปล่า”


(เห็นผมเป็นคนชอบพูดเล่นเหรอ)


“โหคุณชาย มาพูดแบบนี้ผมก็ตกใจสิครับ”


(เตรียมตัวไว้ คุณเดินคู่กับพลอยพิมพ์)


“ง่ะ ผมร้องไห้ได้มั้ยเนี่ย”


(เป็นอะไร)


“ก็...ผมอยากไปเมืองคานส์มาตั้งนานแล้วนี่นา”


(ผมให้โอกาสแล้วก็ตั้งใจด้วย)


“แน่นอนครับ คุณชายจะไม่ผิดหวังเลย”


วันศุกร์น้ำตารื้นไปแล้ว คนตัวบางรีบใช้นิ้วนางกดหัวตาเอาไว้ ถ้าปล่อยโฮร้องไห้ตอนนี้คุณชายต้องหัวเราะเยาะให้ความเด็กน้อยของเขาแน่ๆ นี่เรียกได้ว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่พิเศษสุดยอดไปเลยมั้ง ความฝันของวันศุกร์มันกำลังจะเป็นจริงอีกเรื่องแล้ว


(คุณพักกี่ชั่วโมง)


“พี่พนาให้ผมพักชั่วโมงครึ่งครับ”


(กินข้าวหรือยัง)


“ยังเลยครับ แต่ก่อนจะรับสายคุณชายผมกินกล้วยหอมไปแล้วนะ อร่อยมาก”


(งั้นก็กินข้าว ผมจะวางแล้)


“เฮ้ย! เดี๋ยวดิครับคุณชาย โทรมาบอกแค่นี้เหรอ”


(คุณจะให้ผมบอกอะไรอีกล่ะ)


“เอ้า นี่มันก็ไม่ได้ยาวอะไรสักเท่าไหร่ พิมพ์บอกก็ได้นี่ครับ”


(...)


“เอ้อคุณชาย วันนั้นผมลืมของไว้ที่ห้องคุณด้วยนะ”


(วันไหน)


“วันนั้นอ่ะครับ”


(วันไหนครับ)


“วันที่เรากินผัดไทด้วยกันอ่ะคุณชาย”


(จำไม่ได้)


“วันที่ผมไปนอนที่ห้องคุณชายไง!


แล้วก็ต้องทุบอกตัวเองแรงๆ เพราะไม่ได้อยากจะพูดออกมาเลยสักนิด ตอนนี้วันศุกร์หน้าแดงและร้อนผ่าวไปหมด จู่ๆ คุณชายก็เกิดความจำเสื่อมจำไม่ได้ขึ้นมาซะงั้น


(ลืมอะไรไว้)


“น้ำหอมอ่ะครับ แต่ช่างมันเถอะ จะหมดอยู่แล้ว ถ้าคุณชายเห็นก็หยิบทิ้งได้เลยนะครับ”


(ครับ)


“ว่าแต่...ฝากซื้อขวดใหม่ได้มั้ยอ่าคุณชาย ชาแนลกลิ่นเดิม”


(คุณคิดว่าผมจำได้เหรอ)


“ก็ไม่รู้สิครับ ในห้องแต่งตัวของคุณชายผมก็เห็นว่ามีวางอยู่ขวดนึงน้า...”


น้ำหอมชาแนลกลิ่นเดิมที่วันศุกร์เคยเลือกให้คุณชายตั้งแต่ตอนที่ยังคบกันนั่นแหละที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยังใช้อยู่ตลอดจนถึงตอนนี้ ที่มั่นใจเพราะทุกครั้งที่เจอกันวันศุกร์จะได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นนั้นจากกายของคุณชายเขาตลอด และมั่นใจมากไปกว่านั้นก็ตอนที่ไปเจอขวดน้ำหอมกลิ่นนี้ในห้องแต่งตัวของอีกฝ่าย


(ได้ เดี๋ยวผมซื้อให้ เอากี่ขวด)


“สามขวดครับ สเปรย์น้ำหอมแบบพกพาด้วย...คุณชาย ผมอยากได้โลชั่นหลังโกนหนวดด้วยอ่ะครับ”


(งั้นลิสต์มาแล้วส่งให้ผม)


“คุณชายครับ”


(อะไรอีกครับ)


“ช็อกโกแลตด้วยได้มั้ยอ่ะ”


ฝรั่งเศสน่ะเมืองของแบรนด์เนมทั้งนั้น อีกทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องของกินอย่างไวน์ ช็อกโกแลตและขนมมาการองด้วย วันศุกร์นั่งเลียริมฝีปากกลืนน้ำลายดังเอื้อกตอนที่พูดถึงช็อกโกแลต เอาจริงๆ มันก็หาซื้อได้ในไทย แต่เพียงแค่ราคามันอาจจะสูงไปนิดหน่อยและหาซื้อยากเท่านั้นเอง


คุณชายทรงเพลิงอยู่ฝรั่งเศสทั้งทีก็ลองฝากดูหน่อยแล้วกัน


(ได้ข่าวว่าคุณไดเอตอยู่)


“แล้วใครที่บังคับให้ผมกินผัดไทตอนดึกนะครับ อย่างนั้นไม่ต้องไดเอตแล้วก็ได้มั้ง”


ถ้าไม่หูฝาดไปเอง...เมื่อกี้เหมือนวันศุกร์ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากปลายสายด้วย ไม่แน่ใจว่าใช่เสียงของคุณชายหรือเปล่า แต่เสียงทุ้มปนเข้มขึงอย่างนั้น...ก็มีอยู่คนเดียว


“คุณชาย ของทั้งหมดผ่อนจ่ายได้มั้ยอ่ะครับ มันน่าจะเกินเงินเดือนผมแล้ว”


(ที่ฝากซื้อยังไม่ถึงหมื่น เงินเดือนคุณเท่าไหร่)


“ใครเขาให้พูดเรื่องเงินเดือนกันครับ คุณชายอ่ะเงินเดือนเท่าไหร่”


(คุณย้อนผมอยู่นะ)


“ไม่ได้ย้อนนะครับ ก็คุณชายดันถามอะไรแบบนี้อ่ะ”


(คุณหาเงินได้เยอะ พูดอย่างกับได้เงินเดือนแค่แปดเก้าพัน)


“เฮ้ย! รู้ได้ไงครับ”


(ผมเดา)


“...”


(คุณได้เงินเดือนแค่นั้นเหรอ)


“ใช่ครับ ผมใช้เงินเก่งมั้ยคุณ เดือนนึงใช้แค่นี้เอง ฮ่าๆ”


หัวเราะกลบเกลื่อนไปอย่างนั้นเพราะบรรยากาศมันครึ้มแปลกๆ เรื่องใช้เงินน้อยของวันศุกร์ไม่น่าจะใช่เรื่องแปลกใหม่ของคุณชายทรงเพลิง เพราะตอนที่คบกันเขาก็ใช้เงินน้อยมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เพียงแต่ว่า...มันไม่ได้น้อยเท่าตอนนี้


(วันศุกร์)


“คุณชายจะกลับเมื่อไหร่เหรอครับ ผมจะได้เตรียมเงินไว้จ่ายค่าของ”


คนที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหันกลั้นหายใจอีกครั้งตอนที่ได้ยินเสียงถอนหายใจจากคุณชายทรงเพลิง มันเป็นเสียงหายใจที่ดังพอๆ กับเสียงทุ้มเวลาเปล่งคุยกันเลยด้วยซ้ำ วันศุกร์เดาเอาเล่นๆ ว่าตอนนี้คุณชายเขาคงไม่พอใจที่รู้ว่าวันศุกร์ใช้เงินได้น้อยกว่าเดิม


ซึ่งไอ้อาการแบบนั้นน่ะ มันเคยเกิดขึ้นแล้วตอนที่ยังคบกันอยู่


แต่เหมือนหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะลืมไป


ตอนนี้ระหว่างเราไม่มีความสัมพันธ์อะไรแบบนั้นแล้ว


ไม่มีเหตุอะไรที่คุณชายต้องถอนหายใจใส่วันศุกร์เลยสักนิด


(ผมกำลังไปสนามบิน)


“กลับเร็วจังเลยครับ”


(ผมมาอยู่ที่นี่เกือบห้าวันแล้ว)


“แล้วพรุ่งนี้คุณชายจะมาที่สตูฯ มั้ยครับ ถ้ามาผมจะได้เอาเงินมาด้วย”


(อาจจะเข้าไป)


“อ่า งั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ”


(ครับ)


“...”


(อย่าลืมกินข้าวด้วย)


วันศุกร์อมยิ้มกับประโยคสั้นๆ ของคุณชายทรงเพลิง ถึงน้ำเสียงของอีกฝ่ายจะไม่ได้อ่อนนุ่ม แต่ก็ทุ้มน่าฟังจนคนที่ได้ยินอย่างวันศุกร์แอบเคลิ้ม แล้วไหนจะประโยคธรรมดาๆ นั่นอีก มันอาจจะไม่ได้พิเศษเลิศเลอสำหรับคนอื่น แต่มันก็ดีที่สุดสำหรับวันศุกร์


“คุณชายก็เหมือนกัน”


(...)


“เดินทางปลอดภัยนะครับ”


และวันศุกร์ไม่มีทางรู้หรอกว่าคำอวยพรสั้นๆ ของตัวเองที่บอกออกไปก็ทำให้ใครบางคนที่อยู่เมืองคานส์อมยิ้มด้วยเหมือนกัน




*****



 

วันศุกร์กึ่งหลับกึ่งตื่นในรถหลายครั้งจนกระทั่งถึงคอนโดของตัวเอง ทั้งเขาและพี่โมแทบจะลากร่างออกจากรถไปไม่ได้เพราะเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด ก็การจราจรในกรุงเทพฯ เมื่อค่ำที่ผ่านมาเรียกได้ว่าเป็นอัมพาตไปเลยเถอะ


วันศุกร์ออกจากห้างสรรพสินค้าในกลางกรุงเทพฯ ตอนสามทุ่มกว่า แล้วก็ติดแหง็กกลางสายฝนบนถนนอยู่อย่างนั้นราวสองชั่งโมงกว่า นี่ก็เพิ่งถึงคอนโดตอนเที่ยงคืนนิดๆ


“รถติดก็ยอมเลยว่ะ แลกกับการที่พ่อดาราดังยอมไปดูหนังด้วย”


“ผมยังไงก็ได้อยู่แล้วถ้าพี่โมเลี้ยง”


“แหม เห็นแก่ของฟรีนี่หว่า”


“ของขวัญวันเกิดน้องไงพี่โม”


สองพี่น้องเดินกอดคอกันขึ้นลิฟต์ วันนี้พอทำงานที่สตูดิโอของพนาเสร็จพี่โมก็ชวนวันศุกร์ไปผ่อนคลายที่ห้างด้วยกัน และเผอิญว่ามีหนังฟอร์มยักษ์ระดับโลกเข้าโรงพอดี เขากับพี่โมก็เลยตัดสินใจดูหนังด้วยกันในรอบหลายปี


ตอนแรกวันศุกร์ก็เป็นห่วงกลัวว่าต้นน้ำหลานชายของตัวเองจะงอแงคิดถึงแม่ แต่ตอนที่พี่โมโทรเช็กกับพี่เลี้ยงเด็กก็เบาใจไปได้เลย รายนั้นหลับปุ๋ยไปแล้ว


“ไปพักผ่อนได้แล้วไป ของขวัญแฟนคลับแกค่อยขนขึ้นห้องพรุ่งนี้ก็ได้”


“ครับพี่โม”


พอถึงห้องก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตส่วนตัวในห้องนอนของตัวเอง วันศุกร์ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเข้ามาอาบน้ำก่อนแล้วค่อยออกไปขนของที่แฟนคลับให้จากหลังรถมาเก็บไว้ในห้อง แต่ตอนนี้เขาขอพักก่อน เพราะเหนื่อยกับการนั่งรถนานๆ เอามากๆ เลย


คนตัวบางนอนตากแอร์เย็นๆ ในห้องพร้อมกับฟังเสียงฝนตกไปด้วย ถึงแม้ว่าห้องของเขาจะไม่ได้อยู่ชั้นบนสุดหรือแพงสุด แต่เพราะฝนที่กระหน่ำตกลงมาก็ทำให้คนที่อยู่ชั้นกลางๆ ได้ยินเสียงชัดเจน


ครืด ครืด


กำลังนอนเพลินๆ แต่ก็ต้องสะดุ้งลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นแรง วันศุกร์ที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือลุกขึ้นคว้าเอาโทรศัพท์มาถือไว้ ก่อนจะถอนหายใจแล้วกดรับสายโดยไม่ดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาดึกดื่นป่านนี้


“สวัสดีครับ”


(นอนหรือยัง)


“หือ...เฮ้ย!


พอตั้งสติได้แล้วดึงโทรศัพท์มาดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาวันศุกร์ก็ร้องเสียงหลง เบอร์ที่เขายังไม่ได้เมมชื่อไว้แต่ตอนนี้จำหมายเลขได้ขึ้นใจ...หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง


“ยังไม่นอนครับ ผมเพิ่งกลับจากโรงหนังเมื่อกี้เอง”


(อยู่ที่คอนโดใช่มั้ย)


“อ่า ครับ คุณชายมีอะไรหรือเปล่าครับ”


(ลงมาข้างล่างหน่อย)


“...”


(ผมเอาของที่คุณฝากซื้อมาให้)


“อ้าว...”


(ผมเพิ่งถึงไทยเลยแวะเอามาให้)


“...”


(เร็วๆ)


ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลยสักอย่างวันศุกร์ก็ต้องรีบเด้งตัวจากเตียงนอนเปิดประตูแล้ววิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


“ผมกำลังลงไปนะครับ ตอนนี้คุณชายอยู่ตรงไหน”


(หน้าคอนโดคุณ จอดเลยมาหน่อย)


“ทำไมไม่เข้ามาจอดรถในคอนโดล่ะครับ”


(คุณไม่สะดวกลงมาใช่มั้ย ผมจะได้เอาขึ้นไปให้)


“สะดวกสิคุณชาย งั้นรอแป๊บนะครับ...จะรีบลงไปตอนนี้เลย”


ส่ายหน้าให้กับคนที่ตอบไม่ตรงคำถามก่อนจะรีบวิ่งขึ้นลิฟต์แล้วใช้เวลาสั้นๆ อยู่ในนั้น ทันทีที่ถึงชั้นล่างเจ้าตัวก็รีบวิ่งออกจากลิฟต์ทันที เพราะฝนข้างนอกตกหนักจนเห็นน้ำเอ่อนองตรงถนนใหญ่หน้าคอนโดวันศุกร์เลยเบรกเท้าแล้วฉีกยิ้มเดินไปขอยืมร่มจากพี่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เดินเข้ามาในล็อบบี้พอดี


“คุณชาย ผมอยู่ข้างล่างแล้วนะ”


(รถผมจอดอยู่ข้างนอก)


“ครับ กำลังเดินออกไปแล้ว”


คนตัวเล็กเม้มปากแน่นตอนที่เดินออกจากอาคารคอนโดแล้วย่ำพื้นที่มีน้ำฝนกระเด็นใส่เท้า วันศุกร์กังวลว่าร่มจะปลิวเพราะลมแรงมากเลยค่อยๆ เดินอย่างใจเย็นจนกระทั่งถึงบริเวณหน้าคอนโด


“ผมเห็นรถคุณชายแล้วครับ”


(ครับ)


วันศุกร์เดินต่อไปจนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูฝั่งคนนั่ง รถของคุณชายจอดเทียบริมฟุตบาธที่ถูกน้ำจากท่อระบายน้ำท่วมล้อรถไปแล้วเกือบครึ่ง คนตัวขาวก้มหน้ามองคนในรถผ่านกระจกที่ติดฟิล์มดำสนิท ก็ไม่ได้ว่าจะมองเห็นคุณชายทรงเพลิงหรอก แค่จะยื่นหน้าให้คนในนั้นเห็นก็เท่านั้นเองว่าเขาน่ะมาถึงแล้วนะ


“คุณชายจะลงมามั้ยครับ”


(ผมไม่มีร่ม)


“อ่า”


(คุณขึ้นรถมาก่อน)


สั่งเสร็จก็ตามด้วยเสียงปลดล็อกประตู วันศุกร์พูดอะไรไม่ออกเลย ไม่ได้อยากเข้าไปนั่งด้วยแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ สถานการณ์ในตอนนี้บังคับเขาทุกอย่าง


บังคับให้ตัดสายทิ้งแล้วยื่นมือไปเปิดประตูรถเร็วๆ


บังคับให้หุบร่มแล้วรีบแทรกตัวเข้าไปในรถหรูคันนี้


บังคับเขาปิดประตู แล้วนั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ คุณชายทรงเพลิง


เฮ้อ


วันศุกร์หันไปยิ้มแหยๆ ให้คนที่เพิ่งกลับจากฝรั่งเศส คุณชายทรงเพลิงมองหน้าเขาแค่แวบเดียวก็เอี้ยวตัวไปเบาะหลังก่อนจะหยิบถุงกระดาษประมาณสี่ห้าถุงยื่นให้


“ของคุณ”


“ผมไม่ได้ฝากซื้อเยอะขนาดนี้นี่ครับ”


วันศุกร์จำได้ว่าที่ฝากซื้อหลักๆ ก็น้ำหอมกับโลชั่นหลังโกนหนวดของชาแนล กับช็อกโกแลตแค่นั้นเอง แต่ไม่รู้ว่าทำถึงได้ถุงใส่ของมาเยอะแยะขนาดนี้ แถมในถุงยังมีของอย่างอื่นอยู่อีกด้วย


“มีของฝากด้วย”


“คุณชายซื้อให้ผมเหรอครับ”


“ใช่”


ตอบแบบนั้นแล้วคนฟังก็นิ่งไปสักพัก วันศุกร์ถอนหายใจช้าๆ ก้มมองของที่ตัวเองฝากซื้อในถุงกระดาษแล้วหยิบมาใส่รวมกันไว้ในถุงเดียว ก่อนจะยื่นถุงที่ตัวเองไม่ได้ฝากซื้อคืนหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่กำลังนั่งเอียงตัวมาทางด้านซ้าย


“อะไร”


“คืนครับ ขอบคุณนะครับที่มีน้ำใจ แค่ฝากซื้อของผมก็เกรงใจคุณชายจะแย่แล้ว” ตอนที่พูดวันศุกร์ก็ส่งยิ้มบางๆ ไปด้วย เขาไม่กล้ารับของฝากที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงให้ไม่ว่าจะเนื่องในโอกาสอะไรก็ตาม มันดูไม่เหมาะสมสำหรับสถานการณ์แบบนี้...หมายถึงในรถที่มีกันแค่สองต่อสอง นอกเวลาทำงาน


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงย่นคิ้วมองวันศุกร์ด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนกำลังจะกดดันและถามทางสายตาว่าทำไมถึงรับของพวกนี้ไว้ไม่ได้


วันศุกร์จ้องหน้าอีกคนอยู่อย่างนั้นไม่ได้หลบตา และก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ


“ทำไม”


“ที่คุณชายให้มันเยอะเกินไปครับ แล้วก็แพงๆ ทั้งนั้นด้วย ผมไม่กล้ารับไว้หรอก...”


“คุณจะคิดมากทำไม ผมแค่ให้ไม่ต้องคิดถึงจำนวนเงินก็ได้”


“คิดมากสิครับ อยู่ดีๆ คุณชายจะซื้อของพวกนี้ให้ผมทำไม”


ของพวกนี้ที่วันศุกร์หมายถึงก็คือของแบรนด์เนมจากฝรั่งเศส ส่วนใหญ่ก็เป็นเสื้อผ้า เข็มขัด ไหนจะรองเท้าอีก


วันศุกร์เม้มปากแน่นเพราะเห็นว่าคุณชายทรงเพลิงนิ่งไปสนิท ดวงตาคมกริบจ้องถนนข้างหน้าที่มีแต่สายฝนกับไฟสลัวข้างทาง ผมสีเข้มปรกหน้าคุณชายเพราะไม่ได้เซ็ตขึ้นเหมือนวันธรรมดาที่ไปทำงาน ความเย็นชา เรียบเฉย แผ่ออกจากตัวของคนที่โตกว่าจนวันศุกร์รู้สึกผิดไปเลยที่ปฏิเสธไม่รับของฝาก


ก็รู้ตัวแล้วแหละว่าไปหักหน้าคุณชายเขาอย่างจัง


แถมยังทำร้ายน้ำใจคนตรงหน้าอีกด้วย


“ที่คุณพูดก็ถูก ผมจะซื้อของให้คุณทำไม”


เสียงทุ้มที่เปล่งออกจากปากของคุณชายทรงเพลิงทำเอาวันศุกร์ต้องนั่งบีบมือตัวเองแน่น ความรู้สึกผิดมันประเดประดังเข้ามาจนวันศุกร์อยากย้อนเวลากลับไปแล้วรับของจากคุณชายทรงเพลิงมาโดยที่ตัวเองไม่ต้องคิดมากอะไรทั้งนั้น


“ผมขอโทษนะครับ”


“ไม่เป็นไร คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ”


“...”


พอโดนไล่วันศุกร์ก็ใจแป้ว ถึงหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะไม่ได้ใช้คำที่ถากถางใจแต่มันก็เป็นคำธรรมดาที่สามารถกรีดแทงหัวใจคนฟังได้ คนตัวขาวค่อยๆ หลับตาลงก่อนจะเปิดเปลือกตาสีอ่อนขึ้นแล้วหันไปยกมือไหว้ขอบคุณคนแก่กว่าที่นั่งอยู่ข้างๆ


“ขับรถปลอดภัยนะครับคุณชาย ขอบคุณมากๆ นะครับ”


“ครับ”


ถ้าดูผิวเผินแค่ภายนอกแน่นอนว่าใครก็คงดูไม่ออกหรอกว่าคุณชายทรงเพลิงกำลังโกรธ แต่ระดับวันศุกร์แล้วหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่รอดสายตาของเขาไปได้หรอก คนเคยรู้ใจกันทำไมจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้วันศุกร์ไม่ยอมลงจากรถไปสักที


“คุณชายโกรธผมใช่มั้ย”


“อะไรของคุณ”


“ผมขอโทษจริงๆ ครับ”


“ช่างมันเถอะ ไม่ต้องคิดมาก”


“ไม่ ผมคิดมาก”


“คุณนี่คิดมากเก่งทุกเรื่อง ผมให้ของก็คิดมาก ไม่รับของผมก็ยังคิดมากอีก”


“...”


“ทำไม เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาหรือไง”


คุณชายตัวสูงเลิกคิ้วถาม มองหน้าวันศุกร์สลับกับถุงของฝากที่ยังวางอยู่ตรงคอนโซลกลางรถ วันศุกร์เป่าลมออกจากปากก่อนจะกัดริมฝีปากเบาๆ มองค้อนคุณชายทรงเพลิงที่จู่ๆ ก็หันหนีไปอีกทาง


“ถ้าผมเปลี่ยนใจล่ะครับ”


“คุณก็เอาไปสิ”


แล้วนั่นก็ทำให้คุณชายทรงเพลิงหันกลับมามองหน้าวันศุกร์อีกครั้ง ตาคมๆ สบกับดวงตาหวานฉ่ำของวันศุกร์ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า...ในความเรียบนิ่งของตาคู่นั้นเหมือนกำลังขอร้องให้วันศุกร์ช่วยหยิบของฝากทั้งหมดที่ตั้งใจจะให้กลับไปด้วย


ไม่รู้จริงๆ ว่าคิดไปเองมั้ย


แต่ถึงจะไม่รู้อะไรเลย วันศุกร์ก็ไม่อยากให้คุณชายทรงเพลิงเสียใจหรือโกรธเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว คนตัวเล็กค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบถุงกระดาษทั้งหมดที่คุณชายยื่นให้เมื่อกี้มากอดไว้หลวมๆ วันศุกร์ก้มหน้ามองพื้น จู่ๆ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา


“ผมไปก่อนนะครับ กลับบ้านดีๆ นะครับคุณชาย”


บอกลาอีกครั้งก่อนจะยื่นมือข้างที่ว่างเปิดประตูรถ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ดันประตูออกไปก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มของเจ้าของรถคันนี้ดังขึ้น


“วันศุกร์”


คนถูกเรียกชื่อหันมองตาแป๋ว ขยับปากตอบรับด้วยเสียงที่พึมพำอยู่ในคอ


“สุขสันต์วันเกิดครับ”


“...”


มันคงเป็นประโยคประโยคเดียวที่ทำให้คนที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันยิ้มได้อย่างเต็มที่ แล้ววันศุกร์ก็คงจะเสียใจไปตลอดชีวิตที่ตัวเองไม่ยอมรับของของคุณชายทรงเพลิงไว้


เหมือนคุณชายเขารอ รอให้วันศุกร์เอาของพวกนี้กลับไปด้วย เพื่อที่จะพูดส่งท้ายด้วยคำว่าสุขสันต์วันเกิด


แม้มันจะเป็นคำอวยพรสั้นๆ ที่ใครต่อใครก็พูดให้วันศุกร์ได้ยินมาทั้งวัน แต่เขายอมรับเต็มอก


“ขอบคุณนะครับ คุณชาย”


ว่าไม่มีใครพูดประโยคนี้ได้พิเศษ...เท่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอีกแล้ว






#หวนกลิ่นรัก














 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.434K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7097 baekbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 12:56
    ทุกครั้งที่อ่านถึงบรรทัดสุดท้ายของทุกตอนเราสัมผัสได้แค่ความรู้สึกเดียวเลยว่าเขารักกันมาก มันเป็นเรื่องเศร้าจริงๆที่ในวันนี้เขาไม่ได้อยู่ในสถานะคนรักกันทั้งที่จริงๆเขาก็รักกันขนาดนี้อ่ะ เฮ้อออ ก็ได้แต่รอวันที่เขาจะกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง // สาเหตุที่วันศุกร์ใช้เงินน้อยมันเป็นเพราะตัวน้องเองอย่างเดียวจริงๆใช่ไหม เราไม่อยากสงสัยคนใกล้ตัวน้องนะ หวังว่าเงินที่ควรเป็นของน้อง น้องจะเป็นคนดูแลเอง และน้องก็เป็นคนตัดสินใจเองที่จะใช้เงินแค่นี้ ไหนๆก็เหลือกันอยู่แค่นี้ หวังว่าโมคงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ
    #7,097
    0
  2. #7087 ????? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:06

    หนูลูก พี่โมไม่ได้โกงหนูจริงๆใช่ไหมลูก แงง

    #7,087
    0
  3. #7067 หมี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:38

    อยากให้คุณชายใจร้ายใส่น้องมั่งอ่ะ นี่ใจดีจนน้องเหมือนไม่แคร์แล้ว เป็นนิยายเรื่องแรกที่อยากเปลี่ยนนายเอก ชั้นสงสารพระเอก อยากให้พระเอกไปสนใจคนใหม่ให้น้องมันกระอักมั่ง555555

    ไรท์เก่งมากเลยอ่ะ เราอินนน

    #7,067
    1
    • #7067-1 lovewan123(จากตอนที่ 7)
      3 เมษายน 2564 / 15:48
      //พยักหน้า
      #7067-1
  4. #7025 soul_hyukjae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 11:08
    คุณชายเขาเดินหน้าแล้วนะ วันศุกร์
    #7,025
    0
  5. #6982 ilee2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 16:54
    คือน้องประหยัดเพื่อมีเงินเก็บในอนาคตใช่มั้ย ใช้เงินน้อยมาก 555
    #6,982
    0
  6. #6970 Soo Gass (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:19
    เงินน้องมันเหมือนโดนโกงหรือยังไง แม่ว่าแปลกๆๆ
    #6,970
    0
  7. #6962 RosyXXI (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:24
    D mak cry
    #6,962
    0
  8. #6957 เรดดี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 12:37
    คุณชายสายเปย์จริงๆ 5555555555 แล้วน้องวันศุกร์ ดังขนาดนี้ แต่หนูได้เงินน้อยกว่าพี่อีกลูกกกกก
    #6,957
    0
  9. #6936 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:44
    ใจแป้วหมดเลย
    #6,936
    0
  10. #6934 fayfai2302 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 17:57
    ก่อนหน้านี้วันศุกร์กล้าบอกเลยคุณชายได้ยังไง คือเป็นฉันคงใจอ่อนไปแล้ว ฮือ
    #6,934
    0
  11. #6913 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:36
    มันจึงเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข เป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้า แงงงใจเจ่บ
    #6,913
    0
  12. #6901 ChomPuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 15:56
    ชั้นรู้สึกไม่ชอบยัย ผจก ญาติบ้าบอ อย่างยัยโม งุบเงินน้องไปหมดละมั้ง น้องก็บื้อเกิน ดาราได้เงินแค่นั้นก็อย่าทำเลยลูก โมโห
    #6,901
    0
  13. #6891 0984363270 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 11:46
    ขนาดยังไม่รีเทิร์นนะ!!!หวานมดกัดเปนรังแล้ววกรี้ดด!!ชั้นจะไม่อิจจะไม่อิจ....ได้ที่ไหนล่ะ!!!อิจฉาเว้ยยย!!!
    #6,891
    0
  14. #6864 pang_97s (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 16:17

    แอแง้ ใจน้วยไปหมดดด
    #6,864
    0
  15. #6862 pnpb2523 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:37

    หวานมากกก มโนเกินนิยายไปแล้วเนี่ย แหะๆๆๆ

    #6,862
    0
  16. #6842 tripleM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 03:21
    หวานม้ากกกๆๆ เขินไปหมด
    #6,842
    0
  17. #6792 wd_xxjk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:39
    วันศุกร์น่าตีจิงๆ
    #6,792
    0
  18. #6784 พิ้งคึึ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:21
    ;————;
    #6,784
    0
  19. #6766 missmaud (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 18:05
    ต้องมีเบื้องหลังของการใช้เงินน้องแน่ๆเลย เส้าอ่า มันไม่ได้ดราม่าอะไรด้วยซ้ำ แต่รสบีบๆที่ทั้งสองคนก็ยังรักกันเหมือนเดิมแต่ความสัมพันธ์มันเปลี่ยนไปแล้ว
    #6,766
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #6748 นาแพรต้วน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:49
    ใจน้วยไปหมดแล้ว แง ;-;
    #6,748
    0
  22. #6739 momomay79 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 17:24
    น้องงงงงงงงงงงง
    #6,739
    0
  23. #6723 doobdib04 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 13:00
    น้องใช้เงินเดือนน้อยไปมั้ยนะ คือเก็บเงินเองหรือพี่โมเก็บเนี่ย อยากให้กลับมาคบกันเร็วๆจังแง
    #6,723
    0
  24. #6684 IiIingg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 19:35
    หวานปนขมขื่นจริงๆ เห้อ
    #6,684
    0
  25. #6648 MAGENTAJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 10:33
    ใจเหลวววว​ งื้อออออ
    #6,648
    0