{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 6 : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,354 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62










06


 

มันคือความจริงที่ว่า กาลเวลาเปลี่ยน ใจคนเราก็มักจะเปลี่ยนไปด้วย


แต่มันก็ค้านกับความรู้สึกของเขา มันไม่ใช่เลย ใจของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงตามเวลาอย่างที่ใครเขาพูดกัน


วันศุกร์ยอมรับว่าตัวเองยังรัก ยังคิดถึงคุณชายทรงเพลิงเสมอ


คนขาวจัดยืนกอดอกพิงสะโพกบนพนักพิงโซฟา ดวงตาเรียวมองไปที่กระจกใสจากชั้นบนสุดของคอนโด มองน้ำฝนเม็ดเล็กๆ ที่เกาะอยู่ตรงนั้น รวมทั้งสายฝนที่ดิ่งตัวลงพื้น


มือขาวๆ กระชับเสื้อคลุมสีน้ำตาลที่สวมทับชุดนอนสีเทา มันเป็นชุดนอนของเจ้าของเพนต์เฮ้าส์ เป็นชุดนอนของคนที่วันศุกร์กอดเอวเขาซะแน่นตอนที่ติดอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน


คนนั้นแหละที่วันศุกร์ยังรู้สึกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน


Friday: พี่โม วันนี้คงไม่กลับห้องนะครับ


ฝนตกหนักแบบนี้ต่อให้ขับรถเก่งยังไงคุณชายทรงเพลิงก็ไม่ปล่อยให้เขากลับไปได้ง่ายๆ


ยิ่งคนพักผ่อนน้อยและมีปัญหาเรื่องการมองในที่มืดๆ อย่างวันศุกร์ด้วยยิ่งแล้วใหญ่ คืนนี้วันศุกร์เลยถูกคุณชายทรงเพลิงสั่งให้ค้างที่นี่ แล้วค่อยกลับพรุ่งนี้เช้า


และคนที่บอกให้เขาค้างที่นี่กำลังอาบน้ำอยู่ เพิ่งเข้าไปอาบเมื่อกี้หลังจากที่ทำแผลที่แขนให้วันศุกร์เรียบร้อย แถมยังอยู่รอให้เขาอาบน้ำเสร็จอีกต่างหากถึงได้ยอมเข้าไปจัดการส่วนของตัวเองบ้าง


นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้หัวใจและความรู้สึกของวันศุกร์ยังไม่เปลี่ยนแปลง เพราะคุณชายทรงเพลิงทั้งนั้น


ความอบอุ่น อ่อนโยน เอาใจใส่กันดีแบบนั้น วันศุกร์สงสัยไม่หายว่าทำไมยังมอบให้ทั้งๆ ที่เลิกกันไปตั้งนานแล้ว


นาทีที่ตัดสินใจเดินหันหลังให้คุณชายทรงเพลิงเมื่อสองปีก่อน วันศุกร์คิดอยู่ในหัวตลอดเลยว่า...ถ้าถูกอีกคนโกรธเคืองหรือเกลียดหน้ากันไปเลยเขาก็จะยอมรับ แต่ทว่าเมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้งจนถึงตอนนี้...วันศุกร์ยังไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะแสดงท่าทางหรืออาการว่าโกรธเกลียดกันสักนิด


มันก็ยิ่งทำให้คนที่เป็นฝ่ายบอกเลิกอย่างเขารู้สึกผิดจนต้องโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอีกครั้ง


วันศุกร์ผ่อนลมหายใจเบาๆ เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะความไม่หนักแน่นของตัวเขาเอง ความเห็นแก่ตัว ความกลัว และอะไรอีกหลายๆ อย่างที่ถาโถมเข้ามาในตอนนั้น...วันศุกร์ไม่อยากนึกถึงมันเท่าไหร่ แต่พอเห็นหน้าคุณชายทรงเพลิงทีไรก็รู้สึกจุกทุกที


ยิ่งเมื่อคุณชายเขาทำดีด้วยแล้ว...ยิ่งไปกันใหญ่เลย


ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่เข้าไปนอน


คุณชาย...ตกใจหมดเลยวันศุกร์ลูบหน้าอกปอยๆ กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ก็เกือบสะดุ้งโหยงเพราะเสียงของเจ้าของเพนต์เฮ้าส์ที่ดังขึ้นแบบไม่มีสัญญาณเตือนก่อน


วันศุกร์แอบไล่สายตามองคนตัวสูงที่เดินมายืนข้างๆ หัวจรดเท้า ตอนนี้คุณชายทรงเพลิงอยู่ในชุดเตรียมเข้านอนแล้ว เสื้อยืดสีขาวธรรมดาทำให้เห็นช่วงไหล่ที่กว้างเอามากๆ กางเกงขายาวสำหรับใส่นอนสีดำก็ทำให้เห็นช่วงขายาวๆ ของคุณชายเขาอีกเช่นกัน


ชุดธรรมดาๆ ที่ไม่ธรรมดามันเป็นแบบนี้แหละ


แล้วก็ต่างจากวันศุกร์ที่เป็นถึงดาราดังแต่ใส่ชุดธรรมดาแล้วยังดูดีสู้คุณชายทรงเพลิงไม่ได้เลยด้วย


จะให้ผมนอนที่ไหนล่ะครับ เจ้าบ้านยังไม่บอกเลย


ที่เดิม


ห้องคุณชายเนี่ยนะ


ครับ


วันศุกร์ตาโตอ้าปากเหวอ...บ้าไปแล้ว


คนที่ตกใจเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก วันศุกร์จ้องหน้าคุณชายทรงเพลิงอย่างอึ้งๆ ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าบอกให้เข้าไปนอนในห้องของคุณชายเขาเอง ที่เดิมของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่วันศุกร์เข้าใจ...ก็คือห้องนอนห้องนั้นที่เคยนอนด้วยกันตอนที่ยังคบกันอยู่


แต่ตอนที่วันศุกร์ขมวดคิ้วจ้องหน้าอีกคน คุณชายทรงเพลิงกลับยิ้มมุมปาก


คุณนอนได้หรือเปล่า


งั้นผมกลับดีกว่า


ดึกแล้วจะกลับไปไหน


“...”


คำพูดธรรมดาๆ ของคุณชายทรงเพลิงแต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงเหมือนจะอ้อนกันแบบนั้นทำเอาคนฟังชะงัก


จากที่เลิ่กลั่กอยู่แล้วก็แทบไปไม่เป็นเลยคราวนี้ วันศุกร์เม้มปากเบาๆ ถึงจะถูกพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นจากคุณชายทรงเพลิงแต่ก็ยังทำใจกล้าจ้องหน้าเขาต่อ


ทั้งๆ ที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเขินหน้าแดงก่ำไปแล้ว


แต่นี่วันศุกร์ไง พระเอกเบอร์หนึ่งของเมืองไทย การแสดงเป็นเลิศ เจอแค่นี้เรื่องจิ๊บๆ


มั้งนะ...


 คอนโดคุณออกจะใหญ่มีตั้งหลายห้อง ทำไมต้องให้ผมไปห้องคุณด้วยล่ะครับแล้วก็ก้มหน้าพึมพำถามคนที่ตัวโตกว่า วันศุกร์บีบมือตัวเองแน่นเพราะตอนนี้นอกจากจะประหม่าแล้ว...ก็ยังเขินอีกด้วย


ถ้าต้องเข้าไปนอนห้องคุณชายก็เท่ากับว่าเราสองคนต้องนอนด้วยกัน


อือ นึกไม่ออกเลยว่าถ้าต้องกลับไปนอนด้วยกันอีก...มันจะเป็นยังไง


จะได้ไม่ต้องเปิดแอร์หลายเครื่อง เปลือง


นี่คุณชายพูดจริงเหรอครับเนี่ย


ครับ


แล้ววันศุกร์แทบหลุดขำกับคำตอบอ้อมๆ ของคุณชายเขา


มองดูก็รู้แล้วว่าคนที่รวยล้นฟ้าอย่างหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง ภัสร์ฤทัย ไม่ได้อยากจะประหยัดค่าแอร์ในเพนต์เฮ้าส์ถึงขั้นให้แฟนเก่าเข้าไปนอนในห้องนอนเดียวกัน วันศุกร์ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสา เคยรัก เคยคบจนรู้นิสัยกันแล้ว...เรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้ว่าจุดประสงค์จริงๆ ของคุณชายเขาคืออะไร


คุณขำอะไรหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยืนกอดอกเอียงหน้าถามวันศุกร์ที่หลุดขำออกมาแล้ว วันศุกร์เลยต้องรีบกลั้นขำด้วยการเม้มปาก มองหน้าคุณชายทรงเพลิงแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่าอยู่นิดหนึ่ง


ขำคุณชายไงครับ


ผมมีอะไรน่าขำ


คุณชายเนี่ย จะปากแข็งไปถึงไหน


“...”


ถามตรงๆ เลยนะ คุณชายอยากนอนกับผมใช่มั้ย...ไม่ใช่เพราะกลัวเปลืองใช่มั้ยครับวันศุกร์ยกยิ้ม คิดไว้ในหัวแล้วว่าคุณชายทรงเพลิงต้องตอบเลี่ยงๆ เพราะกลัวว่าจะเสียฟอร์ม แต่ว่า...


ใช่


มันก็ไม่ใช่อย่างที่เขาคิด


ผมอยากนอนกับคุณ




*****



 

ไม่น่าเป็นห่วง มีแค่ฟกช้ำไม่กี่วันก็หายหม่อมราชวงศ์ภูมินทร์ที่มีศักดิ์เป็นพี่เขยบอกกับน้องชายของภรรยาด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ดูเหมือนจะไม่เชื่อเท่าไหร่


มีแค่นั้นเหรอครับ แล้วแผลถลอกที่แขนล่ะครับ


ก็แค่ถลอกไงชายเพลิง เราก็ทำแผลให้เขาไปแล้วนิ


หม่อมราชวงศ์ภูมินทร์มองคนที่สูงไล่เลี่ยกันยืนพิงกรอบประตูกระจกบริเวณสระว่ายน้ำในเพนต์เฮ้าส์ เขาอมยิ้มให้กับความกังวลที่เห็นชัดเจนทั้งใบหน้าของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง ชนิดที่ดูก็รู้ว่าคนเจ็บที่เจ้าตัวเรียกให้เขามาตรวจอาการกลางดึกสำคัญมากแค่ไหน


ก่อนที่พี่มินทร์จะมาผมเห็นเขาจับแขนเหมือนปวด พี่มินทร์เช็กละเอียดแล้วใช่มั้ยครับ


เป็นปกติอยู่แล้วที่หม่อมราชวงศ์ภูมินทร์ไม่เคยได้ยินคำว่า พี่ชายมินทร์ออกจากปากของทรงเพลิง ทรงโปรด หรือทรงคุณ สามพี่น้องจากวังนี้ไม่ได้เคร่งเรื่องการใช้ศัพท์กับยศตำแหน่งอะไร ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ถือสา 


ถ้าละเอียดกว่านี้พี่ว่าคงไปพาไปโรงพยาบาลแล้วเข้าเครื่องเอ็กซ์เรย์ ดีมั้ย


ถามปนขำไปด้วยเพราะไม่คิดว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะจริงจังกับการตรวจร่างกายให้วันศุกร์ขนาดนี้


เขาถามอาการจากวันศุกร์แล้วถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายแค่มีอาการตกใจที่ลิฟต์ขัดข้องเท่านั้น ส่วนแผลฟกช้ำที่ได้มาตามแขนก็เพราะทรงตัวไม่ได้ตอนที่ลิฟต์กระชาก เลยไปกระแทกโดนขอบเหล็กแข็งๆ ในลิฟต์ ไม่ได้รุนแรงตรงไหนเลย


ทรงเพลิงเดือดร้อนแทนวันศุกร์ชนิดที่เรียกได้เกินเบอร์


ขนาดตัวคนเจ็บอย่างวันศุกร์ยังไม่ซีเรียสเท่านี้เลย


ได้มั้ยล่ะครับพี่มินทร์ ผมก็อยากพาเขาไปตรวจเหมือนกัน


ใจเย็นนะชายเพลิง วันศุกร์ไม่เป็นอะไร เชื่อพี่เขาขำเพราะเมื่อกี้แค่พูดไปเล่นๆ เท่านั้น ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะจริงจังขนาดนี้


ครับ


พี่ถามเราได้ใช่มั้ย


ครับพี่มินทร์


หม่อมราชวงศ์ภูมินทร์มองขึ้นไปบนชั้นสองของเพนต์เฮ้าส์ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าเรียบเฉยของคุณชายทรงเพลิง พลางถอนหายใจเบาๆ


กลับมาคบกันแล้วเหรอ


คำถามสั้นๆ กับความเงียบเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน เจ้าของร่างสูงของทรงเพลิงไหวไหล่ ก้มหน้ามองพื้นแล้วยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเงยหน้ามองหม่อมราชวงศ์ภูมินทร์ที่เอียงคอรอคำตอบ


เปล่าครับ


แล้วทำไมถึงอยู่ด้วยกัน


เขาป่วย ฝนตกหนักด้วยครับ ผมเลยให้พักที่นี่ก่อน


ไม่ใช่ว่าจะรีเทิร์นกันหรอกเหรอ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหัวเราะเพราะพี่เขยเขาดันมีความคิดคล้ายๆ กับพนา  อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนั้น แค่เห็นแฟนเก่ากลับมาวนเวียนในชีวิตของกันและกันมันเหมือนคนที่กำลังจะรีเทิร์นขนาดนั้นหรือไง


พี่มินทร์คิดว่ายังไงล่ะครับ


ก็ดีสิ ชายเพลิงกับน้องเขาดูรักกันดีจะตาย นี่สรุปเลิกกันยังไง สองปีแล้วชายเพลิงยังไม่เล่าให้พี่ฟังสักที


ถ้าวันศุกร์คิดว่าเรื่องความสัมพันธ์ที่ผ่านมามีแค่เขา วันศุกร์ และพนาที่รู้เรื่องก็บอกเลยว่าไม่ใช่ เพราะหม่อมราชวงศ์ภูมินทร์เองก็รู้เรื่องเหมือนกัน และมากไปกว่านั้น หม่อมราชวงศ์รฐา พี่สาวของเขาก็รู้เรื่องด้วย


เขาไม่ได้ตั้งใจให้คนอื่นรู้เยอะ แต่ก็ยังไม่รอดพ้นสายตาพี่ทั้งสองคนไปได้ สุดท้ายแล้วก็เป็นหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนี่แหละที่รีบขอร้องให้เก็บเรื่องนี้ไว้ให้เงียบที่สุด


ทั้งที่ก็ไม่ได้อยากเก็บเป็นความลับ หม่อมราชวงศ์รฐาเองก็เอ็นดูวันศุกร์มากๆ แต่เขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อความสบายใจของวันศุกร์ทั้งนั้น


ไม่ได้รีเทิร์นหรอกครับ


ตอบคำถามไม่ครบนะชายเพลิง


หม่อมราชวงศ์ภูมินทร์แซวคนตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี ถ้าทรงเพลิงยังไม่พร้อมเล่าเขาก็ไม่บังคับ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวด้วยแหละ


แต่ผมก็คิดอยู่เหมือนกันนะครับ


คิดเรื่องอะไร เรื่องรีเทิร์นหรือเปล่า


ทรงเพลิงยิ้มบางๆ พยักหน้าเบาๆ และนั่นก็ทำให้คนมองอย่างหม่อมราชวงศ์ภูมินทร์ยิ้มกว้างทันที


ถ้ามันไม่ผิดก็คิดไปเถอะชายเพลิง คิดแล้วลงมือทำ ทำตามที่ใจเราบอกวางมือบนไหล่กว้างของอีกฝ่าย ออกแรงตบเบาๆ 


พี่ไม่รู้ว่าเราสองคนเลิกกันเพราะอะไร แต่ตอนนี้ สิ่งที่พี่รับรู้ได้จากแววตาของชายเพลิงก็คือ...ชายเพลิงยังรักวันศุกร์อยู่ ถูกมั้ย


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ตอบแต่ยกยิ้มกลับมาให้ เขาไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าแววตาคู่นี้มันสื่ออารมณ์และความรู้สึกได้ง่ายขนาดนั้น


ขนาดหม่อมราชวงศ์ภูมินทร์ยังรู้


แล้วเจ้าตัวที่นอนอยู่ในห้องคุณชายทรงเพลิงล่ะ...


จะรู้อะไรบ้างมั้ย


ถ้ายังรู้สึกดี ยังรู้สึกรัก ก็เดินหน้าเลยนะชายเพลิง พี่เป็นกำลังใจให้


แล้วถ้าเขาไม่ต้องการล่ะครับพี่มินทร์


ไม่ต้องการก็แย่แล้วชายเพลิง ฟังนะ ถ้าพี่มองไม่ผิด


“...”


ดูเหมือนว่า...วันศุกร์ก็ยังความรู้สึกดีๆ ไม่ต่างกับเรานะชายเพลิง




*****




 

(ไอ้พระเอกครับ มึงลืมสเก็ตบอร์ดไว้ที่ห้องกูรู้เรื่องมั้ยครับ) เสียงแหลมๆ ดังออกมาจากโทรศัพท์จนวันศุกร์ต้องดึงโทรศัพท์ให้ออกจากหู


(ขี้ลืมจังวะมึง ยังไม่แก่เลยนี่)


เออ ฝากไว้ก่อน เดี๋ยวนัดเจอกันอีกที


(พูดมาได้ เหมือนมึงมีคิวว่างให้กูเดือนละสามครั้งงี้)


แล้วทำไมต้องพูดมากด้วย แค่ฝากของนะไม่ได้ยืมเงิน


(ไอ้สัด เข้าใจเปรียบเทียบ)


วันศุกร์นั่งตัวลีบๆ บนโซฟาราคาแพงที่ตั้งอยู่ปลายเตียงคิงไซส์ เขาหลบเข้ามาอยู่ในห้องนอนของคุณชายทรงเพลิงได้สักพักหลังจากที่หม่อมราชวงศ์ภูมินทร์มาตรวจร่างกายให้ ปล่อยให้พี่น้องได้อยู่คุยกันตามลำพัง


จะว่าไปแล้ว คุณชายทรงเพลิงเนี่ยเว่อร์มากๆ วันศุกร์ไม่รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนเลยด้วยซ้ำแต่กลับเรียกหมอมาตรวจ


(แล้วนี่มึงถึงคอนโดแล้วใช่ป่ะ วันนี้วันศุกร์รถติดมั้ยวะ)


อ่อ อื้อ...ติดนิดหน่อยมั้ง


(เอ้า อะไรของมึงวะ)


วันศุกร์เอานิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันไว้ตอนที่ตอบคำถามของปัน ไม่อยากบอกไปตรงๆ หรอกว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้คุยกันยาวไม่จบไม่สิ้น


(สรุปติดไม่ติด)


ติดๆ เพิ่งถึงเนี่ย จะอะไรนักหนา


(มึงโม้เปล่าวะ วันนี้คนทั้งประเทศรีบกลับบ้านไปดูละครที่มึงเล่น...มันไม่น่าติดป่ะ)


“ก็วันนี้วันศุกร์ไง รถติดธรรมดา”


วันศุกร์กลั้นใจตอบด้วยอาการที่นิ่งสงบที่สุดเพื่อไม่ให้ถูกจับได้


(ตลก ตั้งแต่ละครมึงฉายวันศุกร์แห่งชาติรถก็ไม่ติดอีกต่อไป ไว้ละครมึงจบเมื่อไหร่เถ๊อะ ผมนี่ร้องเลยครับ)


“...”


(เฮ้ยมึง คือกูอยู่ล็อบบี้ว่ะ แล้วเมื่อกี้เห็นคุณชายทรงเพลิงลงมากับผู้ชายคนหนึ่งอ่ะ โห มีรถหรูรับผู้ชายคนนั้นถึงหน้าคอนโดเลยว่ะ)


วันศุกร์ฟังน้ำเสียงตื่นเต้นแบบโอเว่อร์ของปันด้วยความตลก แต่ก็ต้องกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้เพราะกลัวว่าปลายสายจะสงสัย รายนั้นไม่ได้สนใจเรื่องรถติดหรือไม่ติดแล้ว วันศุกร์เบาใจไปได้ตั้งเยอะ


(ญาติเขาเหรอวะ ดูดีกันทั้งบ้าน กูนี่อยากเห็นหมาบ้านเขาเลยว่าจะดูดีด้วยมั้ย)


วังคุณชายไม่เลี้ยงหมา มีแต่ปลาคาร์ฟตัวละหลายแสนอ่ะ


(มึงรู้ได้ไง ไปเกาะกำแพงวังเขามาหรือไง)


ก็คุณชายทรงเพลิงเคยบอกไง


วันศุกร์ตอบปันในใจไปแบบนั้น ตอนที่ยังคบกันอยู่คุณชายทรงเพลิงเคยเล่าเรื่องในวังให้ฟังหลายครั้ง หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องสัตว์เลี้ยงด้วย


วังภัสร์ฤทัยไม่เลี้ยงสัตว์ชนิดอื่นเลยนอกจากปลาคาร์ฟที่ว่ายอยู่ในบ่อสุดหรูหลังวัง คุณชายทรงเพลิงบอกท่านพ่อของเขาชอบปลาคาร์ฟมากๆ เลยทำเป็นบ่อเลี้ยงเป็นเรื่องเป็นราวไปเลย


อือ ก็มีหลายเรื่องเลยแหละที่วันศุกร์รู้


มันเป็นเรื่องของคุณชายทรงเพลิงทั้งนั้น


วันศุกร์รู้อย่างดีเลย


ก็เดาเอา คิดว่าคนรวยๆ แบบนั้นน่าจะเลี้ยงอะไรแพงๆ


(มึงอย่าเอาคำว่ารวยเป็นมาตรฐานดิวะ บ้านกูก็รวยไม่เห็นจะต้องเลี้ยงปลาคาร์ฟเลย)


“จ้า พ่อคนรวยมาก”


ปลายสายหัวเราะกลั้วใส่เพราะได้ยินเสียงถอนหายใจจากเขา วันศุกร์เงียบไปพักหนึ่งเพราะไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อ อยากกดวางสายแต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะน้อยใจไปซะก่อน


ถึงปันจะเป็นคนที่ชอบเข้าสังคมแต่ก็ขี้เหงา เพื่อนเยอะแต่ก็ไม่มีใครที่คุยด้วยแล้วสบายใจเท่าเขา...ไม่ได้คิดไปเองนะ ปันเคยบอกวันศุกร์แบบนี้จริงๆ


“แล้วมึงลงไปทำอะไรที่ล็อบบี้”


(มืดๆ ค่ำๆ แบบนี้อ่ะ กูชอบลงมานั่งส่องเว้ย)


“นั่งส่อง? ส่องอะไร”


(ก็ส่องไปเรื่อย เห็นอะไรดีๆ เยอะแยะ)


“โรคจิตรึเปล่าไอ้ปัน ขึ้นห้องไปได้แล้วไป”


(มึงไม่รู้อะไรซะแล้ว นั่งตรงล็อบบี้มุมดีสุดๆ เมื่อสามวันก่อนกูเห็นดาราที่เล่นเป็นน้องสาวมึงมาที่นี่ด้วยนะเว้ย แต่ไม่รู้มาห้องใครว่ะ)


“เขาอาจจะพักที่นี่ก็ได้ มึงนี่น่ากลัวขึ้นทุกวันเลยนะ”


ยิ่งกว่าปาปารัชซี่ก็ปันนี่แหละ นิสัยขี้เหงาแต่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านก็ยกให้ปันที่หนึ่งเหมือนกัน


วันศุกร์ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของคุณชายทรงเพลงขณะที่มือก็ยังคงจับโทรศัพท์แนบหูอยู่ รู้สึกคอแห้งเพราะมัวแต่คุยกับปัน คนตัวขาวค่อยๆ ก้าวลงบันไดมาที่ชั้นล่างของเพนต์เฮ้าส์ก่อนจะรีบสาวเดินไปตรงแพนทรี่แล้วเปิดตู้เย็นหยิบเหยือกน้ำมารินใส่แก้ว


ปันกำลังบ่นอะไรสักอย่าง วันศุกร์ฟังไปดื่มน้ำไปด้วยก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเหมือนกับว่ามีสายซ้อนเข้ามา


วันศุกร์ผละโทรศัพท์ออกจากใบหูมาเพ่งดูบนหน้าจอ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ามีคนโทรเข้ามาอีกสายจริงๆ แถมยังเป็นเบอร์ที่ไม่ได้เมมไว้อีกด้วย


คนตัวขาวรีบกดรับทันทีเพราะคิดว่าเป็นพี่ๆ โทรเข้ามาติดต่อเรื่องงาน วันศุกร์คลี่ยิ้มพร้อมกับเปล่งเสียงนุ่มๆ ให้ปลายสาย


“สวัสดีครับ”


(ผมเอง)


คนฟังย่นคิ้ว ในหัวกำลังคิดอยู่ว่า ผมเอง เขาคือใคร


(เพลิงครับ)


“ชะ...” เชี่ย


คนตัวขาวรีบเม้มปากแน่นเพราะรู้ว่าคำที่มันจะหลุดออกไปคือคำที่ไม่เหมาะสม ในตอนนั้นเองเจ้าของเบอร์ที่เขาไม่ได้เมมชื่อไว้เปล่งเสียงบอกชื่อตัวเองทำให้คนฟังหัวใจสั่น วันศุกร์เกือบจะทำแก้วน้ำหลุดมือไปแล้ว 


“คุณชายมีเบอร์ผมได้ยังไงครับ”


แล้วก็ถามคำถามโง่ๆ ออกไปเพราะความอยากรู้จากใจจริง วันศุกร์เปลี่ยนเบอร์มือถือ เปลี่ยนไลน์ เปลี่ยนทุกอย่างหลังจากที่จบความพันธ์กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง ตัดช่องทางติดต่อทุกอย่าง มีแต่คุณชายเขาที่ยังไม่เปลี่ยนอะไรเลยสักอย่าง


วันศุกร์เพิ่งนึกออกเมื่อกี้ เบอร์นี้ก็เบอร์เดิมของคุณชายเขา ไลน์ก็ใช้ไลน์เดิม


ขนาดรูปโปรไฟล์ ยังเป็นรูปเดิมที่วันศุกร์ถ่ายให้ตั้งแต่ตอนที่ยังคบกันอยู่


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยังเหมือนเดิมทุกอย่าง


(ผมขอมาจากเลขา)


“ขอตอนดึกเนี่ยนะครับ”


(เปล่า ขอไว้นานแล้ว)


“...คุณชายมีอะไรเหรอครับ”


วันศุกร์ไม่อยากถามต่อว่าขอมาทำไม เขาไม่ได้อยากรู้เพราะกลัวว่าอาการจะแย่ไปกว่านี้ แค่นี้ก็แทบจะยืนไม่ไหวแล้ว


(ผมเพิ่งนึกได้ว่าคุณต้องกินยา เลยจะออกไปหาซื้อของกินรองท้องให้ คุณอยากกินอะไร)


“ผมไดเอตอยู่ครับ กินตอนนี้น้ำหนักขึ้นแน่”


(กินอะไร)


“นี่คุณชาย”


(วันศุกร์)


“ผัดไทได้มั้ยล่ะครับ”


(เจ้าเดิมใช่มั้ย)


“คุณชาย ผมพูดเล่น กลับขึ้นมาเถอะครับ ดึกป่านนี้แล้วคุณชายจะออกไปทำไม”


(คุณต้องกินอะไรรองท้องก่อนกินยา)


“ฝนตกนะคุณชาย ลำบากเปล่าๆ”


วันศุกร์ส่ายหน้า คุณชายทรงเพลิงทำเกินเหตุตั้งแต่ให้คุณหมอมาดูอาการเขาแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ยังยืนยันว่าจะให้หมอมาตรวจ ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย ตอนนี้ก็ด้วย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นเป็นคนบอกวันศุกร์เองแท้ๆ ว่าไม่ให้กลับคอนโดเพราะฝนตก ขับรถตอนนี้อันตราย...แต่กลายเป็นคุณชายเองที่จะฝ่าฝนออกไปข้างนอก


“คุณชาย ผมไม่กินครับ แล้วคุณชายก็กลับขึ้นมาพักผ่อนด้วย”


(...)


“ถ้าคุณชายออกไปผมงอนนะ” ประโยคสุดท้ายวันศุกร์ไม่ได้ตั้งใจพูดออกไปแบบนั้น เขาจะพูดว่าถ้าคุณชายออกไปผมจะกลับบ้าน แต่ในหัวเขามีแต่คำว่างอนเต็มไปหมด มันเลย...


(งอนไปก่อน เดี๋ยวผมกลับไปง้อ)


วันศุกร์อ้าปากค้าง ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อปลายสายก็ตัดสายทิ้งไปซะดื้อๆ ทิ้งให้คนที่ได้ยินประโยคนั้นเต็มสองหูยืนนิ่งหน้าร้อนผ่าว


จู่ๆ คุณชายทรงเพลิงก็เล่นงานกันแบบนี้


บอกตรงๆ เลยว่าตั้งตัวไม่ทัน เขาไม่แข็งแรงพอที่จะรับมือกับคุณชายทรงเพลิง 


คำพูด การกระทำ ทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำให้ ถ้ามันดีมากเกินไป สุดท้ายมันอาจจะเป็นวันศุกร์ที่แพ้ภัยตัวเอง




*****



 

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวันศุกร์เพิ่งจะเคยดูละครที่ตัวเองเล่นผ่านจอทีวีที่ฉายออกสู่สาธารณะครั้งแรก เป็นเพราะว่าเขายุ่งเกินกว่าที่จะมานั่งดูละครแบบนี้ได้ พอมีเวลามาทำอะไรแบบนี้มันเลยรู้สึกไม่ชิน


แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้จะดูละครที่ตัวเองเล่นอยู่ แต่ใจก็ไม่ได้โฟกัสอยู่กับทีวีเลยสักนิด วันศุกร์เหม่อลอยและมีสติเป็นพักๆ ก็ตอนที่ก้มหน้ามองเวลาในโทรศัพท์ หนึ่งชั่วโมงกว่าแล้วที่คุณชายทรงเพลิงออกไปข้างนอกแล้วยังไม่กลับเข้ามาสักที


ละครที่เรตติ้งดีที่สุดในประเทศไม่ได้อยู่ในหัวเขาเลย วันศุกร์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ละครตรงหน้ากำลังเข้มข้นมากแค่ไหน เขาแค่เห็นว่าตัวเองกำลังเล่นซีนดราม่ากับดารารุ่นใหญ่ที่รับบทเป็นแม่ก็เท่านั้น จิตใจมันลอยไปอยู่กับใครบางคนที่ออกไปกลางดึกเพื่อหาซื้อของกินให้


คุณชายทรงเพลิงชอบเอาตัวเองไปลำบากเพื่อเขาจริงๆ ตอนคบกันก็เป็นแบบนี้ประจำ


ภาพของคนที่กำลังนึกถึงกับน้ำเสียงทุ้มที่บางทีก็แข็งกร้าวลอยเข้ามาในหัว วันศุกร์ยังสงสัยไม่หายว่าทำไมคุณชายทรงเพลิงรั้งให้เขาอยู่ที่นี่ด้วยทั้งๆ ที่จะปล่อยให้กลับบ้านแล้วไม่ได้สนใจกันก็ยังได้ ทำแบบนี้แล้วไม่คิดบ้างหรือไงว่าทำให้คนที่จิตใจอ่อนไหวง่ายอย่างเขากำลังแย่ลงไปทุกที


วันศุกร์รู้อยู่แล้วว่าถ้าเป็นแบบนี้บ่อยๆ สักวันเถอะ...ความรักมันต้องก่อขึ้นในใจเขาอีกครั้งแน่ๆ


แล้วถ้าถึงตอนนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นตัวเองมั้ยที่เอ่ยปากขอร้องให้คุณชายกลับมารักกันอีก ทั้งที่ก็เป็นฝ่ายบอกเลิก เป็นฝ่ายตัดความสัมพันธ์ทั้งที่ทุกอย่างในตอนนั้นเรียกได้ว่า...ระหว่างเรามันดีมากๆ


วันศุกร์หลับตาลงช้าๆ เอนศีรษะพิงโซฟาเหมือนคนที่อ่อนล้าจากการคิดอะไรในหัววุ่นวายมาทั้งวัน


มาจนถึงตอนนี้แล้ว คงต้องยอมรับแบบคนแพ้


ว่ายังรัก และอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมจริงๆ             


ที่ผ่านมามันเป็นอะไรที่เขาคงพูดได้แค่คำว่าเสียใจ และผิดหวังที่ตัวเองไม่กล้าพอที่จะจับมือคุณชายให้แน่นกว่านี้


ทั้งๆ ที่คุณชายทรงเพลิงเป็นฝ่ายจับมือเขาแน่นมาโดยตลอด


ช่วงเวลาปีกว่าที่คบกัน คุณชายทรงเพลิงเสียสละให้เขามากมายจนบางครั้งวันศุกร์ก็ดูเหมือนเป็นคนที่เห็นแก่ตัว


เขารู้ดีว่าคนที่เป็นแฟนกันมันไม่มีอะไรที่พิเศษไปกว่าการที่ให้คนรอบข้างรับรู้ถึงความสัมพันธ์ดีๆ แบบนี้ แต่วันศุกร์ก็ให้คุณชายไม่ได้ เขาขอให้คุณชายเก็บเรื่องนี้ไว้ให้เงียบมากที่สุด ซึ่งคุณชายก็ยอมแต่โดยดี


ชีวิตของวันศุกร์ไม่มีอะไรพิเศษ ออกจะธรรมดาด้วยซ้ำ ไม่ได้รวยล้นฟ้า ไม่ได้เป็นคนที่เหนือกว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงสักอย่าง


แต่คนคนนั้นก็ยังให้เกียรติ และยอมเขาไปซะทุกเรื่อง


ยิ่งคิดยิ่งรู้ว่าตัวเองโง่เง่ามากแค่ไหน


“...”


มันเป็นตอนที่เสียงจากทีวีดังขึ้นในความดังคงที่ แต่มีเสียงๆ หนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากประตูของเพนต์เฮ้าส์ วันศุกร์ยังนั่งอยู่ที่เดิมและไม่ได้ลุกขึ้นไปดู ดวงตาเรียวรีจับจ้องทางเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับประตู ตอนแรกที่ได้ยินเป็นเหมือนเสียงสแกนนิ้ว แต่ตอนนี้วันศุกร์ได้ยินเป็นเสียงคนเปิดประตูเข้ามาแทน


เขาวางรีโมททีวีที่อยู่ในมือไว้บนโซฟาก่อนจะลุกขึ้น วันศุกร์กระชับเสื้อคลุมเล็กน้อยแล้วสาวเท้าที่กำลังสวมด้วยสลิปเปอร์ราคาแพงไปยังประตู แต่ไม่ทันไรก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางคนเดินหิ้วถุงเข้ามาใกล้ๆ


แววตากับสีหน้าเรียบเฉยทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนดูดีจนหาที่ติไม่ได้ เวลาที่ไม่ยิ้มหรือทำหน้านิ่งแบบนี้ก็ดูหยิ่งแบบที่ถ้าใครไม่รู้จักคงคิดว่าในชีวิตนี้คงไม่เคยมีรอยยิ้มเกิดขึ้นบนหน้า ดวงตาคมเฉียบของคุณชายทรงเพลิงน่ะแทบจะฆ่าคนมองได้เลย


แต่เชื่อเถอะว่าบทจะอ่อนโยน

ดวงตาของคุณชายเขาก็ฆ่าให้วันศุกร์ตายได้เหมือนกัน


“เดี๋ยวผมช่วยถือครับ”


“ไม่เป็นไร คุณไปนั่งรอที่โต๊ะก็พอ”


วันศุกร์หลีกทางให้เจ้าของเพนต์เฮ้าส์เดินเข้ามา คนสูงกว่าสาวเท้าไปยังแพนทรี่ แผ่นหลังของคุณชายทรงเพลิงอยู่ในสายตาของวันศุกร์ตลอด


เดาว่าคุณชายทรงเพลิงคงไม่ได้พกร่มไปด้วยผมถึงได้เปียกแบบนั้น วันศุกร์ค่อยๆ ย่ำเท้าเดินตามคุณชายทรงเพลิง ก่อนจะยืนอยู่ห่างๆ ตรงเคาน์เตอร์แล้วปล่อยให้เจ้าบ้านหยิบจับถ้วยชามด้วยตัวเอง


ผัดไทที่ถูกหิ้วมามีสองห่อ นอกจากนั้นในถุงอื่นๆ ยังมีขนมไทยที่วันศุกร์ชอบกินอีกด้วย คนตัวขาวขมวดคิ้ว นึกสงสัยขึ้นมาทันทีว่าดึกป่านนี้แล้วคุณชายเขาไปหาซื้อของพวกนี้มาจากที่ไหน


“ผมขอช่วยนะครับ”


ทนยืนดูเฉยๆ ไม่ได้หรอก แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว


วันศุกร์เดินเข้าไปช่วยแกะหนังยางที่รัดห่อกระดาษใส่ผัดไทออกก่อนจะเทมันลงจานทั้งสองใบ เขาหันไปยิ้มแหยให้คุณชายทรงเพลิงที่ถูกแย่งงานแล้วกำลังยืนกอดอกมองดูเงียบๆ


“ตากฝนมาเหรอครับ ผมเปียกเชียว”


“ผมลืมเอาร่มไป ตอนลงไปสั่งผัดไทเลยเปียกฝน”


“งี้ก็แย่เลย เดี๋ยวคุณชายต้องไม่สบายแน่ๆ”


“...”


“งั้นคืนนี้ก็มีคนกินยาเป็นเพื่อนผมแล้ว”


พูดไปแบบนั้นแล้วเงยหน้าส่งยิ้มบางให้คนตัวโต คุณชายทรงเพลิงแค่ยกยิ้มตอบกลับแล้วเข้ามาช่วยวันศุกร์แกะบรรดาขนมหวานใส่จานกับถ้วย


ยิ้มแค่นี้คนมองก็ดีใจแล้ว


“เจ้าเดิมเหรอครับ ผมไม่ได้กินนานแล้วนะเนี่ย”


“ผัดไทเจ้าเดิม แต่พวกขนมผมแวะซื้อหน้าคอนโด”


“หน้าคอนโดมีขายด้วยเหรอครับ”


 “ขายสักพักแล้ว แต่ไม่เคยลองซื้อมากิน”


วันศุกร์พยักหน้าตาม แล้วก็เดาเอาเองว่าคุณชายไม่ได้ชอบขนมไทยมากมายขนาดนั้น ถ้าไม่มีคนชวนกินคงไม่กิน ถ้าไม่มีคนที่กินเก่งอย่างเขาอยู่ด้วย...คุณชายคงไม่ซื้อมา


เนี่ย ก็คิดเข้าข้างตัวเองไปหมด


“ถ้าอร่อยเดี๋ยวผมไปอุดหนุนบ่อยๆ” บอกแบบนั้นแล้วส่งยิ้มตามสไตล์วันศุกร์ตบท้าย ก่อนจะหมุนตัวเปิดตู้เย็นแล้วหยิบเหยือกน้ำมาวางบนเคาน์เตอร์อีกที


วันศุกร์หยิบถาดมาใส่จานอาหาร ทุกอย่างอยู่ในสายตาของคุณชายทรงเพลิงที่กำลังยืนเทขนมหวานใส่ถ้วย ทุกซอกทุกมุมในแพนทรี่วันศุกร์จำได้หมดว่าอะไรวางอยู่ตรงไหน หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่เคยเปลี่ยนตำแหน่ง ของมันอยู่ยังไงก็อยู่อย่างนั้นไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม


“ไปนั่งกินหน้าทีวีได้ใช่มั้ยครับ ตรงนี้มันไกลทีวีมากๆ...คือผมอยากดูละครที่ผมเล่นด้วยน่ะครับ”


“ตามสบายครับ”


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยกถาดมาถือไว้เองหลังจากที่จัดการกับขนมหวานเสร็จแล้ว คนตัวสูงถือถาดอาหารไปวางบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ก่อนจะหันมาเหลือบมองวันศุกร์ที่ถือเหยือกน้ำกับแก้วเปล่าเดินตามมาติดๆ


ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อไม่มีใครฝืนก็ไม่มีใครอึดอัด หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงพอใจที่วันศุกร์ไม่ต่อต้าน และวันศุกร์เองก็พอใจที่คุณชายทรงเขาไม่บึ้งตึงใส่เหมือนครั้งแรกที่เจอกันในรอบสองปี ถึงจะมีเส้นบางๆ ของคำว่าแฟนเก่ากั้นอยู่ แต่วันศุกร์ก็เบาใจมากกว่าเก่าที่ยังสามารถคุยกันได้แบบไม่ต้องเกร็งจนตัวสั่น


“คุณชายเคยดูมั้ยครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลยที่ถ่ายไปออนแอร์ไป มันทำงานลำบากกว่าถ่ายไว้ก่อนแล้วค่อยออนแอร์...แต่พอเห็นเรตติ้งแล้วก็หายเหนื่อยเลยครับ”


น้ำเสียงสดใสกับใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนกำลังภูมิใจกับความพยายามที่เห็นผลสำเร็จทำให้คุณชายทรงเพลิงมองไม่ละสายตา พอเห็นแบบนั้นแล้วเขาก็ยิ้มตาม


“คุณแม่กับพี่สาวผมชอบดู ติดงอมแงม”


“เหรอครับ ดีใจจัง”


ในขณะที่ดวงตาสวยๆ ทอประกายความดีใจออกมา หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็จ้องแววตาคู่นั้นไปด้วย สลับกับก้มหน้าปรุงผัดไทไปด้วยเช่นกัน เขาปรุงรสเดิมที่วันศุกร์ชอบกิน ใช่...ทุกครั้งที่กินอะไรที่ต้องปรุงรสวันศุกร์มักจะให้เขาปรุงตลอด เพราะอีกฝ่ายเคยบอกว่าฝีมือการปรุงของเขาอร่อยถูกปาก


“เสร็จแล้ว” สะกิดคนที่เอาแต่จ้องทีวีให้หยิบจานผัดไทขึ้นไปตักกิน หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงวางส้อมกับช้อนไว้ให้วันศุกร์แล้ว เหลือก็แต่น้ำที่ยังไม่ได้เทลงแก้ว


“ขอบคุณนะครับคุณชาย”


คนโตกว่าเหลือบตามองคนที่หันมาขอบคุณ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเทน้ำจากเหยือกใส่แก้วเปล่าแล้วหยิบไปตั้งไว้บนโต๊ะกระจก วางลงบนตำแหน่งที่คิดว่าอีกฝ่ายจะหยิบขึ้นมาดื่มง่ายๆ ก่อนที่เขาจะค่อยก้มหน้ามาปรุงผัดไทของตัวเองบ้าง


วันศุกร์ลืมเรื่องไดเอตไปชั่วคราวเพราะทนของอร่อยไม่ไหว เอาจริงๆ ต้องบอกว่าเมื่อไหร่ที่อยู่กับคุณชายทรงเพลิงเรื่องปากท้องไม่ต้องพูดถึงเพราะคุณชายเขาจะพากินให้ครบสามมื้อ แถมยังพากินไม่อั้น พากินของที่ชอบอีกด้วย


อือ ก็คุณชายทรงเพลิงเคยบอกวันศุกร์แล้วครั้งหนึ่งว่าถ้าจะลดน้ำหนักให้ออกกำลังกายเอา ห้ามอดอาหาร...แต่วันศุกร์ก็ไม่เคยฟังเลยสักครั้ง


“...”


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงตักเส้นผัดไทเข้าปาก เขาเหลือบตามองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังตั้งใจกินและตั้งใจดูไปพร้อมกัน ละครเรื่องนั้นที่กำลังฉายหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเคยดูแล้ว ไม่ใช่แค่หม่อมปนัดดากับหม่อมราชวงศ์รฐาที่ติดงอมแงม เขาเองก็ด้วย


“เป็นพระเอกแต่ร้องไห้เก่งกว่านางเอก อย่างนี้จะปกป้องคนรักได้เหรอ”


“ได้สิครับ ตัวของบดินทร์ในเรื่องเจออะไรแย่ๆ ในชีวิตตั้งมากมาย แต่ที่เขาร้องไห้ก็ร้องเพราะนางเอกกับแม่นี่นา”


“งั้นปลายปีนี้คุณคงได้รับรางวัลพระเอกร้องไห้เก่งแห่งปี”


“เว่อร์แล้วคุณชาย ชีวิตจริงผมไม่ได้ร้องไห้เก่งขนาดนั้นสักหน่อย” ทำหน้ายุ่งๆ ใส่คุณชายที่จู่ๆ ก็วิจารณ์ตัวละครตัวเอกที่เขาแสดง ก่อนจะก้มหน้ากินผัดไทต่อจนมันพร่องไปเกินครึ่ง


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหิวหรือเพราะว่าอยากกินมานาน วันศุกร์เลยกินไม่คิดว่าวันพรุ่งนี้ยังมีถ่ายละครตอนเช้า เขารู้ตัวว่าการกลับมากินแบบพายุเข้ามันเสี่ยงต่อการเกิดโยโย่เอฟเฟ็กต์มากเลยทีเดียว แต่ให้ทำยังไงได้ พออาหารเข้าปากวันศุกร์ก็พ่ายแพ้ไปหมดแล้ว


แล้วในที่สุดผัดไทก็หมดห่อในเวลาอันรวดเร็วจนเขาเองยังตกใจ วันศุกร์เหลือบมองคุณชายทรงเพลิงที่ค่อยๆ ตักกินแบบผู้ดีของแท้ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้นั่งอยู่ในท่าที่สุภาพเพราะดันยกข้าข้างหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนเบาะ แม้ว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะไม่ได้นั่งหลังตรงแต่ก็ยังดูดีมีชาติตระกูลสมกับที่เป็นคุณชายจริงๆ


“มองอะไร” คนกำลังกินถามขึ้นเพราะถูกจ้องจะๆ แบบนั้น วันศุกร์ยิ้มกว้างแล้วส่ายหน้าพัลวัน ละสายตาจากคุณชายทรงเพลิงแล้วไปจดจ้องกับละครที่ตัวเองเล่นต่อ


“อิ่มมั้ย”


“แน่นเลยครับ” ยกมือลูบพุงน้อยๆ ของตัวเอง 


วันศุกร์คิดไว้แล้วว่าถ้าปิดกล้องละครเรื่องนี้เมื่อไหร่เขาจะไปออกกำลังฟิตหุ่นให้มีซิกซ์แพ็กส์แบบบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปเลย


“ช่วยกินหน่อย ผมอิ่มแล้ว”


“อ้าวคุณชาย อิ่มแล้วซื้อมาทำไมตั้งสองห่อครับ”


“ตอนแรกหิว”


“เฮ้อ เอามาครับ เสียดายของนะเนี่ย”


วันศุกร์ปากไม่ตรงกับใจเขารู้ตัวดี ความจริงตอนนี้ให้กินสักสี่ห่อก็ยังได้ แต่ในเมื่อเอ่ยปากบอกไปแล้วว่าไดเอตอยู่วันศุกร์เลยต้องทำฟอร์มไปสักหน่อย 


และไม่ว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะรู้หรือไม่ แต่วันศุกร์ก็ส่งสายตาขอบคุณไปหลายครั้งแล้ว


“ฝากขนมด้วย ผมจะขึ้นไปอาบน้ำ”


“อ้าว ไม่กินสักนิดเหรอครับ”


“ไม่ ผมง่วง อยากนอนแล้ว”


คนที่บอกว่าง่วงพูดแค่นั้นแล้วหยิบจานผัดไทของวันศุกร์ที่กินหมดไปแล้วรอบแรกขึ้นมาถือไว้ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังแพนทรี่ วันศุกร์หันมองตามช้าๆ ก็พบกับคุณชายทรงเพลิงกำลังแช่จานผัดไทอยู่


“คุณชาย”


คนผิวขาวเรียกเจ้าของร่างสูงที่กำลังจะเดินขึ้นไปบนชั้นสอง ความประหม่าเกิดขึ้นตอนที่สบสายตากับเขา หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเลิกคิ้วเชิงถามว่ามีอะไร และนั่นก็ทำให้คนที่กำลังรวบรวมความกล้าเกิดความไม่แน่ใจขึ้นมาทันที


ไม่แน่ใจว่าจะพูดออกไปดีมั้ย


แต่ก็


“คุณชายจะนอนก่อนมั้ยครับ”


พูดออกไปแล้ว


“ทำไม”


“ก็...ผมจะได้รีบกินรีบขึ้นไปนอน”


เพราะเมื่อก่อนเรานอนหลับไปพร้อมๆ กัน วันศุกร์ยังจำอ้อมแขนอุ่นๆ ใต้ผ้าห่มของคุณชายทรงเพลิงได้ดี ยังจำเสียงทุ้มที่กระซิบบอกว่าฝันดีได้ มันชัดเจนอยู่ในหัวเหมือนว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน


“ไม่ต้องรีบ”


“...”


“ผมรอได้”




*****



 

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมองคนที่นอนอยู่บนเตียงคิงไซส์ผ่านแสงไฟสลัวสีเหลืองนวลที่เขาตั้งใจเปิดเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบแบบนี้ ไม่มืดจนมองไม่เห็น ไม่สว่างจนนอนไม่ได้


ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะหลับไปแล้วแต่คุณชายทรงเพลิงก็ยังไม่วายทำตามใจวันศุกร์อยู่ดี


วันศุกร์เข้านอนเร็วกว่าที่คิดไว้ ทีวีภายในห้องนอนถูกปิดหลังจากที่พระเอกตัวจริงของเรื่องหลับปุ๋ย เขาจำได้ว่าวันศุกร์รีบกินผัดไท ขนมหวาน แล้วล้างปากรีบขึ้นมานั่งหลังตรงแด่วบนเตียงและเอ่ยปากขอให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเปิดทีวีช่องที่ยังออนแอร์ละครแม้จะดูบ้างไม่ดูบ้างก็ตาม


สุดท้ายคงง่วงจนสู้ต่อไม่ไหว ตอนนี้เลยนอนขดตัวใต้ผ้าห่มบนตำแหน่งเดิมที่เคยนอน


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานที่อยู่อีกมุมของห้อง ประสานมือบนตักเอนกายไปกับเก้าอี้มองคนตัวขาวนอนนิ่งๆ อย่างนั้น


ที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงบอกว่าอยากนอนกับวันศุกร์คือเรื่องจริง หัวใจเขาเรียกหาแต่ความนุ่มนิ่มอบอุ่นจากร่างกายของวันศุกร์ เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดีแค่ไหนตอนที่เนื้อกายสัมผัสกัน


“คุณชาย...คุณชาย”


แล้วเสียงเล็กๆ กับมือสองข้างที่ยกขึ้นปัดป่ายอากาศทำให้เจ้าของร่างสูงที่นั่งเอนกายบนเก้าอี้รีบลุกขึ้นยืนแล้วแทบจะถลาตัวไปที่เตียงทันที หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงขยับตัวนั่งลงบนเตียงข้างวันศุกร์ที่นอนละเมอ มือไม้ของคนตัวขาวกำลังไขว่คว้าอะไรบางอย่าง


“วันศุกร์...” เรียกชื่ออีกคนพร้อมกับจับมือวางลงบนเตียงไปด้วย แต่พอปล่อยมือไม่ทันไรคนที่หลับตาย่นคิ้วอยู่ก็หันมาคว้าเอวหนาของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเข้าไปกอดไว้หลวมๆ คนตัวเล็กกว่าขยับตัวเข้าใกล้ก่อนจะเกยแก้มกลมๆ ไว้บนตักของคุณชายทรงเพลิง


เจ้าของดวงตาคมกริบนั่งนิ่ง ยกมือค้างไว้เพราะไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ตรงไหน


“เพลิง” คนละเมอเรียกชื่อเล่นของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง เป็นคำที่เขาคุ้นหูมากที่สุด 


“ครับ”


รู้ดีว่าวันศุกร์ไม่มีสติ คนที่หลับฝันถึงอะไรบางอย่างในห้วงสีดำคงไม่รู้ว่าเขากำลังตั้งใจคุยด้วย


“เพลิงโกรธผมมั้ย”


“...”


“ผมขอโทษนะ” เสียงอู้อี้บนตักที่พอจะฟังออกทำให้คุณชายทรงเพลิงตัดสินใจวางมือข้างหนึ่งลงบนศีรษะกลมๆ ของคนที่กำลังนอนละเมออยู่ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงส่ายหน้าแทนคำตอบ ก้มลงต่ำมองคนที่หลับตาแน่น คิ้วขมวดไม่ยอมคลายออกสักที


“ผมเสียใจ เพลิงอย่าโกรธผมได้มั้ย”


“...”


“ผมกลัวนะเพลิง กลัวตลอดเลยว่าจะไม่มีคุณอยู่ข้างๆ”


“กลัวแล้วทำไมถึงทิ้งผม”


“...”


คำถามที่ไม่ได้คำตอบทำให้คนถามยกยิ้มมุมปาก แขนที่คล้องเอวแกร่งของเขาไว้แน่นตั้งแต่แรกค่อยๆ คลายออกแล้วตกลงบนฟูกในเวลาต่อมา แค่นั้นก็รู้แล้วว่าป่านนี้วันศุกร์คงหลุดจากฝัน


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงลูบผมที่คลอเคลียแก้มใส เขาจับเส้นผมบางกลุ่มทัดใบหูคนเด็กกว่า มองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม


ไม่ได้ลดน้อยลง แต่มากขึ้นเรื่อยๆ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงโน้มใบหน้าลงต่ำเรื่อยๆ จนปลายจมูกเฉียดแก้มนุ่มๆ ของคนที่หลับไม่รู้เรื่อง เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าสถานะตอนนี้คืออะไร รู้แค่ว่าตอนนี้...เขาอยากทำตามใจตัวเองมากมายเหลือเกิน


ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของวันศุกร์ต่างจากลมหายใจร้อนๆ ของคุณชายทรงเพลิง กระทั่งความร้อนจากปลายจมูกแนบลงบนแก้มใสจนเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงสูดดมความหอม ความโหยหาตามที่ใจตัวเองต้องการก่อนจะผละออกช้าๆ แล้วกระซิบตอบคำถามคนที่กำลังหลับฝัน


“ผมไม่เคยโกรธคุณ”


“...”


แม้ว่าคนที่อยากฟังคำตอบจะไม่ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของวันศุกร์ก็ยกขึ้นช้าๆ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงรวบตัวคนผิวขาวขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะประคองให้คนที่ตัวเล็กกว่านอนลงบนเตียง แขนแกร่งของคุณชายทรงเพลิงสอดใต้ท้ายทอยทำหน้าที่แทนหมอน มืออีกข้างยังคงลูบเส้นผมนุ่ม


ตาคมมองคนที่หลับไปแล้วอย่างนั้นเรื่อยๆ


“ฝันดีครับ”


เขาไม่รู้ว่าจะเป็นคืนเดียวหรือเปล่าที่เกือบจะหักห้ามใจตัวเองไม่ได้


และไม่รู้ว่าจะเป็นคืนเดียวหรือเปล่าที่ได้กอด ได้ทำในสิ่งที่อยากทำให้วันศุกร์อีกครั้ง


แต่คืนนี้ ก็เป็นคืนที่ดีที่สุดสำหรับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงแล้ว


คืนวันศุกร์ของเขา







#หวนกลิ่นรัก








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.354K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7096 baekbow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 10:35
    แกกกก มันขนาดนี้แล้วอ่ะ มันเหมือนเขาไม่เคยเลิกกันเลย การกระทำทุกอย่างยังเป็นไปด้วยความเคยชิน ความเป็นห่วงที่คุณชายแสดงออกมา ความอยากดูแลที่ต่อให้ฝนตกแต่เพราะวันศุกร์ต้องกินอะไรก่อนกินยา ก็ยอมออกไปหาซื้อของโปรดมาให้ และบางครั้งก็แสดงความรู้สึกที่ออกจากใจออกมาตรงๆ คือมันไม่เหมือนคนที่เลิกกันไปแล้วจริงๆอ่ะ // สาเหตุที่วันศุกร์บอกเลิกคุณชายตอนนั้นเป็นเพราะความไม่หนักแน่นของวันศุกร์อย่างเดียวจริงๆใช่ไหม ไม่ได้มีเหตุผลอื่นแน่นะ แต่ต่อให้ใช่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้องดรอปเรียน มันต้องกอบโกยขนาดนั้นเลยจริงๆหรอ // ปันก็แอบน่ากลัวอยู่นะ มีความดึกๆดื่นๆ ต้องลงมาล็อบบี้เพื่อมานั่งส่องชีวิตคนอื่นเนี่ย 5555
    #7,096
    0
  2. #7084 bearryhare (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 22:08
    แง้งงงงงงงง มันเป็นนุ้บนิ้บบบบ น่ารักที่สุดเลยค้าบบบ
    ปล.((น้องใช้ทักษะนักแสดงมั้ยลูก ถ้าใช่...ถือว่าหนูทำดีมากกกๆๆๆเลยนะคับ คนเก่งของมี๊!!))
    #7,084
    0
  3. #7051 baconnioil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 19:37
    ฮือรักกันขนาดนี้ คืนดีกันสักทีสิ
    #7,051
    0
  4. #7024 soul_hyukjae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 10:48
    อ่าาา คุณชายปากแข็งมากเลยนะ
    #7,024
    0
  5. #7006 fspx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 04:19
    ฮื่อ เขินน้วย
    #7,006
    0
  6. #6969 Soo Gass (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:12
    เห้อ ดีกันเถอะลูกกกกก
    #6,969
    0
  7. #6956 เรดดี้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 12:18
    คุณชายคะ ขนาดนี้แล้ว คบกันให้จบๆ
    #6,956
    0
  8. #6935 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:03

    อ่อนโยนมากก
    #6,935
    0
  9. #6912 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:15
    คุณชายแสนดีมาก
    #6,912
    0
  10. #6890 0984363270 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 11:37
    บัดซบชั้นหยุดยิมไม่ได้กรี้ดดดด!!!!
    #6,890
    0
  11. #6817 Uro-Anuthida (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 09:57

    หนูร้องไห้แล้ว คุณชายอ่อนโยนมากเลยย

    #6,817
    0
  12. #6791 wd_xxjk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:52
    คุณชายอ่อนโยนจัง เอ็นดูวันศุกร์จังเลยยยย
    #6,791
    0
  13. #6765 missmaud (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 13:35
    อยากรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมน้องถึงบอกเลิก คุณชายเพลิงคือ แง ไม่ไหว น่ารักมาก
    #6,765
    0
  14. #6758 soadah3458200 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 00:15
    อิพี่น่ารัก พ่อไมโคเวฟฟฟTTอบอุ่นอยากได้*หยอกเราไม่เเยกวันศุกร์หรอก555555555
    #6,758
    0
  15. #6738 momomay79 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 16:50

    น้องขอคืนดีพี่เถอะนะ
    #6,738
    0
  16. #6721 doobdib04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 01:31
    ใจชั้นไม่เป็นของชั้นอีกต่อไปฮือออ
    #6,721
    0
  17. #6689 เน้ยยยย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 22:45
    คืนวันศุกร์ของเขา เขินน
    #6,689
    0
  18. #6683 IiIingg (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 18:57
    คืนวันศุกร์ของเขาอ่ะเนาะ แงงงงงงงงงงงงง
    #6,683
    0
  19. #6647 MAGENTAJ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 10:16
    ฮื่ออออออออออ​ อบอุ่นนน
    #6,647
    0
  20. #6633 Sweet_Memory (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:12
    หัวใจฉันตอนนี้ก็คือเหลวละลายแล้วววววว คุณชายดีมากกกกก
    #6,633
    0
  21. #6588 Bz_SdrSkpk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 22:06
    ฮือออ ละมุนมากกก
    #6,588
    0
  22. #6578 MORINGA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:43
    งือออ ไมโคเวฟฟ
    #6,578
    0
  23. #6567 ducky-J (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 01:16
    ร้องแล้วอะแม่ อยากให้เคลียร์กันเร็วๆแล้วกลับมาหากันนะ
    #6,567
    0
  24. #6545 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 07:07
    สงสารพี่นะ น้องไปไม่บอกอะไรเลย
    #6,545
    0
  25. #6512 chalillxx_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:03
    เพลิงแลงมากกกก
    #6,512
    0