{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 14 : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,156 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62












14




 

วันศุกร์มองบทละครในมือที่เป็นตอนอวสานของเรื่องอย่างใจแป้ว เขาใช้เวลาในการถ่ายละครเรื่องนี้นับหกเดือน ความโด่งดังแลกมากับความเหนื่อยล้าและความสนุกสนาน ทุกคนในกองถ่ายนี้ดีกับเขามากๆ จนอยากให้เรื่องต่อไปได้กลับมาร่วมงานกันอีก


แต่ก็ยิ้มออกเพราะหลังจากนี้เขาจะมีเวลาว่างให้กับอีเวนต์ต่างๆ ละครเรื่องใหม่เปิดกล้องอีกทีก็กลางปีหน้าเลย


สองอาทิตย์แล้วกับการที่ใช้ชีวิตคนเดียวในคอนโด วันศุกร์เหนื่อยกว่าเดิมเพราะเขาต้องรับงานเอง คุยกับลูกค้าเอง บางทีก็ไม่ได้รับสายใครเลยเพราะตัวเองติดถ่ายละคร ออกอีเวนต์ หรือต้องอัดรายการต่างๆ วันศุกร์เลยต้องทำวอยซ์เมลเอาไว้


โชคดีที่พักหลังๆ คนที่เคยติดต่องานกันบ่อยๆ รู้ว่าเขารับงานคนเดียวเลยส่งข้อความทิ้งเอาไว้รอให้วันศุกร์ตอบกลับแทนการโทร


เฮ้ยวันศุกร์ พรุ่งนี้ไปฉลองปิดกล้องด้วย ไม่ติดงานอะไรใช่มั้ย


ไม่ครับพี่ออย ผมเคลียร์คิวให้แล้ว


ดีมาก...ว่าแต่ ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นมึงทะเลาะกับไอ้โมเลย ดีกันแล้วใช่มั้ย


อ่า ครับ


เออ มันต้องอย่างนี้ แต่กูไม่เห็นหน้ามันเลยว่ะ พรุ่งนี้ชวนมันมาด้วยแล้วกัน


วันศุกร์พยักหน้าเบาๆ พลางฉีกยิ้มให้ผู้กำกับที่เพิ่งสั่งปิดกองหลังจากจบฉากสุดท้ายเมื่อกี้ เขายังไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองไม่มีผู้จัดการส่วนตัวให้ใครรู้


ไม่ได้ตั้งใจจะปิดเงียบ แต่มันคงดีกว่าถ้าเขาอยู่เฉยๆ และไม่ทำลายชื่อเสียงของอีกฝ่าย ไม่ตัดอนาคตพี่โมเพราะมีลูกชายที่ยังต้องดูแล


คนตัวขาวยืนพิงเคาน์เตอร์ในห้องแต่งตัว วันนี้เขามีแค่งานเดียวก็คือถ่ายละครที่ถ่ายกันยาวนานร่วมสามวันเต็ม


วันศุกร์แทบไม่ได้อยู่ห้องเลยด้วยซ้ำตั้งแต่ที่พี่โมย้ายออกไป ไม่ใช่ว่าเขาไปหาที่อยู่ที่อื่นหรือไปอยู่กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหรอกนะ แต่เพราะถ่ายละครมาราธอนนี่แหละ นอน กิน ใช้ชีวิตในกองถ่ายแบบไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน


มือขาวๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไปพลางๆ ระหว่างที่รอพักให้ตัวเองหายเหนื่อย ตอนนี้บ่ายสามโมงกว่าแล้ว เขากำลังนึกอยู่ว่าเย็นนี้จะกลับไปกินอะไรดี เป็นการฉลองที่ไม่ต้องไดเอตอีกต่อไปแล้ว


หัวกำลังนึกถึงแต่เรื่องของกิน ปลายนิ้วเรียวก็กดเข้าแอพพลิเคชั่นแชตไปด้วย ปากบางๆ คลี่ยิ้มทันทีเมื่อตอนที่กดเข้าไปในหน้าแชตของใครบางคน


ในตอนนั้นเองที่วันศุกร์รู้สึกว่าความคิดถึงกำลังเล่นงานเขาอย่างจัง


ก็ไม่ได้เห็นหน้ากันเลยตั้งหลายวัน คนที่กอดปลอบวันศุกร์ในวันนั้นจะคิดถึงกันบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้



ครั้งสุดท้ายที่คุยกันก็เมื่อสองวันที่ผ่านมานี้เอง


แต่ก็คิดถึงมากๆ เหมือนไม่ได้คุยกันมาเป็นเดือนๆ


Friday: (ส่งสติ๊กเกอร์หมีเคาะประตู)

Plerng: ว่าไงครับ


ข้อความถูกตอบกลับอย่างรวดเร็วจนวันศุกร์ยิ้มกว้าง อดสงสัยไม่ได้เลยจริงๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังรอให้วันศุกร์แชตหาอยู่หรือเปล่า หรืออาจจะจับโทรศัพท์อยู่แล้วก็ไม่รู้


Friday: คุณชาย ._. ตอบเร็วจัง

Friday: งานไม่ยุ่งเหรอครับ

Plerng: ครับ

Plerng: คุณถ่ายละครเสร็จแล้วเหรอ

Friday: ใช่แล้ว

Friday: เหนื่อยมากกกก

Plerng: ไม่มีงานแล้วใช่มั้ย

Friday: ไม่มีแล้วครับ ว่าจะกลับห้องไปนอนเลย

Friday: ตามันปรือๆ

Plerng: แล้วจะขับรถกลับไหวเหรอ

Plerng: ให้ผมไปรับมั้ย

Friday: ไม่รบกวนคุณชายยย

Plerng: ไม่ได้รบกวน

Plerng: ผมอยากเจอคุณ

Friday: แง่ะ

Plerng: ไม่อยากเจอผมเหรอ?

Friday: อยากเจอสิครับ

Friday: งั้นเดี๋ยวผมไปหาคุณชายดีกว่า จะเอากระเช้าเข้าไปสวัสดีคริสต์มาสด้วย

Plerng: อะไรคือสวัสดีคริสต์มาส


วันศุกร์ขำให้กับคำถามของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง นึกหน้าคุณชายเขาออกเลยแหละว่ากำลังทำหน้ายังไงตอนพิมพ์ถาม


ไม่ขมวดคิ้วก็คงทำหน้านิ่งๆ


Friday: มันก็เหมือนๆ กับกระเช้าสวัสดีปีใหม่ สวัสดีสงกรานต์

Plerng: จะสวัสดีล่วงหน้าเป็นเดือนเลยเหรอ

Friday: ผมก็เห็นดาราคนอื่นซื้อของมาสวัสดีคริสต์มาสพี่ออยกันตั้งเยอะ ไม่เห็นจะเร็วเลย

Plerng: ตามใจครับ

Plerng: เย็นนี้ไปกินข้าวกับผมมั้ย

Friday: ด้ายยยย ไม่ได้ลดน้ำหนักแล้วจะกินให้เต็มที่เลย

Friday: เลือกร้านหรือยัง เดี๋ยวผมเลือกให้มั้ย

Plerng: ไม่ต้องเลือก

Plerng: ไปกินที่บ้านผม

Friday: ซื้อเข้าไปกินหรือว่าทำเองครับ ผมไม่ทำนะคุณชาย

Friday: ไม่มีแรงทำอะไรแล้วง่ะ

Plerng: ไม่ต้องทั้งสองอย่าง

Plerng: แม่ครัวทำไว้ให้แล้ว

Friday: คุณชายจ้างแม่ครัวมาทำอาหารที่คอนโดเหรอครับ

Plerng: ผมไม่ได้หมายถึงคอนโดนะวันศุกร์


วันศุกร์ย่นคิ้วเพราะปกติหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมักจะเรียกคอนโดว่าบ้านหรือไม่ก็ห้อง หรือไม่ก็เรียกว่าคอนโดไปเลย


ที่เขาเข้าใจก็มีแค่นี้


Plerng: ผมหมายถึงบ้านของผม

Friday: วังน่ะเหรอครับ

Plerng: ครับ

Friday: เฮ้ยยย ไม่ไปนะคุณชาย


คนที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากำลังคุยกับคนที่มีบ้านเป็นวังติดริมแม่น้ำเจ้าพระยายกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบาๆ วันศุกร์ตกใจจนเกือบเผลอส่งเสียงร้องออกมาแล้วด้วยซ้ำ


ก็ไม่คิดว่าจู่ๆ อีกคนจะชวนเข้าวัง...หัวใจมันเลยเต้นแรงเพราะความตื่นเต้นนั่นแหละ


Plerng: ไม่ไปไม่ได้ วันนี้ผมต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน

Plerng: แม่ผมอยากเจอคุณด้วย

Friday: คุณชายโม้หรือเปล่า จู่ๆ ท่านจะอยากเจอผมได้ยังไง

Plerng: คุณแม่รู้ว่าคุณเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้แบรนด์ผม

Plerng: ท่านชอบคุณ อยากได้ลายเซ็น อยากเจอตัวจริง

Friday: ฮือออ คุณชายอ่า

Friday: ผมทำตัวไม่ถูกนะ

Plerng: คุณก็ทำตัวปกติ

Friday: ผมพูดศัพท์เจ้าไม่เป็นนะครับ

Plerng: ผมก็เห็นว่าคุณพูดอยู่ในละคร เก่งด้วย

Friday: ผมพูดตามบทไงครับ บางคำยังไม่รู้ความหมายเลย

Friday: แล้วรู้ได้ไงว่าผมพูด ไหนบอกไม่ดูละครไงงงงง

Plerng: ผมเพิ่งย้อนดูทีหลัง

Plerng: สนุกดี

Friday: ฮั่นแน่ ติดใจคุณบดินทร์ใช่ม้า ผู้ชายที่แกร่งกว่าหินผา~

Plerng: เปล่า

Plerng: ผมติดใจคนที่แสดงเป็นนายบดินทร์

Friday: (ส่งสติ๊กเกอร์หมีวิญญาณหลุดออกจากร่าง)


ถึงกับต้องยกมือขึ้นมาพัดไล่ความร้อนออกจากใบหน้าทั้งๆ ที่มันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด


วันศุกร์เอามือปิดหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างเขินๆ ...อือ ทำอะไรไม่ถูกเพราะข้อความของคุณชายเขานั่นแหละ


Plerng: ออกมาหรือยังครับ

Friday: โหย ยังไม่ได้ตกลงเลย

Plerng: คุณไม่ต้องคิดมาก

Plerng: ผมก็ใช้คำพวกนั้นไม่เป็นเหมือนกัน

Friday: อ้าวคุณชาย 55555

Plerng: ที่บ้านพูดกันปกติหมดเลย

Friday: อย่าเรียกว่าบ้านสิครับ วังก็วัง


จะพูดยังไงดี บ้านมันก็คือบ้าน วังก็คือวัง ถึงจะใช้อาศัยเหมือนกันแต่มันก็มีความต่างกันอยู่หลายอย่าง วันศุกร์ยู่ปากให้กับคนที่ติดเรียกวังว่าบ้าน


Plerng: ก็นั่นบ้านผม

Friday: เง้อ ไม่คุยกับคุณชายแล้ว


นิสัยคุณชายก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่โอ้อวดว่าตัวเองเป็นหม่อมราชวงศ์ ไม่บอกใครว่ารวยล้นฟ้า แถมยังเรียกวังว่าบ้านอีกต่างหาก


Plerng: ผมรอที่ออฟฟิศนะ รอของขวัญสวัสดีคริสต์มาสของคุณ

Friday: พอคุณชายพิมพ์แบบนั้นแล้วมันตลกง่ะ

Plerng: ออกมาได้แล้วครับ

Friday: แต่ไม่ไปวังคุณชายได้มั้ยครับ ;(

Plerng: ทำไมคุณถึงไม่อยากไป

Friday: คุณชายจะให้ผมไปในฐานะอะไรล่ะครับ ผมเป็นคนนอกแท้ๆ เลยนะ

Plerng: ฐานะแฟนผม

Friday: เนี่ย คิดไปเองเก่ง

Plerng: หรือว่าไม่ใช่?

Friday: ผมจำได้ว่าผมโสดนะ

Plerng: งั้นให้ผมขอเลยมั้ย

Plerng: แต่ผมจะพูดต่อหน้าคุณนะ

Plerng: ออกมาได้แล้ววันศุกร์

Friday: ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่คุณชายเรียก!

 




*****





กระเช้าสวัสดีคริสต์มาสของวันศุกร์ถูกหอบลงจากรถฮอนด้าซีวิคสีขาวมุก


ร่างเล็กๆ ของดาราดังอันดับหนึ่งของประเทศแจกยิ้มให้พนักงานในบริษัทตั้งแต่พี่รปภ. จนถึงป้าแม่บ้าน ก็ทุกคนในนี้คุ้นเคยกับวันศุกร์หมดแล้วเพราะช่วงหลังเขาก็เข้าออกบริษัทบ่อยๆ หลักๆ ก็มาบรีฟเรื่องงานแถลงข่าวเปิดตัวพรีเซ็นเตอร์ที่จะเกิดขึ้นในเดือนหน้า


วันศุกร์เดินเข้าลิฟต์หลังจากที่ติดต่อกับฝ่ายประชาสัมพันธ์ว่าจะมาขอเข้าพบคุณรองประธาน ความจริงหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงบอกให้วันศุกร์ขึ้นลิฟต์มาเลยโดยไม่ต้องแจ้งใครก่อน


แต่ไม่รู้สิ...เขาว่ามันดูข้ามหน้าข้ามตาพนักงานที่จะต้องประสานเรื่องให้คุณชายทราบก่อนยังไงแปลกๆ


อีกอย่าง...เป็นแค่พรีเซ็นเตอร์จะเดิมดุ่มๆ ไปเข้าพบท่านรองก็ดูจะอุกอาจเกินไปหน่อย


คนตัวเล็กชะโงกหน้ามองกระจกในลิฟต์ เครื่องสำอางที่แต่งเข้าฉากวันนี้เขายังไม่ได้ล้างออกเพราะขี้เกียจเกินไปเลยทำให้คนที่หน้าหวานอยู่แล้วดูหวานกว่าตอนไร้เครื่องสำอางหลายเท่า ปากก็ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีชมพูจางๆ วันศุกร์พยายามเม้มๆ เลียๆ ให้มันหลุดออกแล้วนะ แต่เพราะเป็นลิปสติกราคาแพงที่ติดทนเลยยากหน่อยที่มันจะหลุด


ก็ลิปสติกแบรนด์ของคุณชายเขานั่นแหละ


ติ๊ง


คุณชาย!


ไงครับ


วันศุกร์ร้องเสียงหลงเพราะตอนที่ประตูลิฟต์เปิดเขาก็พบกับร่างสูงของใครบางคนยืนเท่ๆ ล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้าลิฟต์ ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มเมื่ออีกฝ่ายยื่นมือมารับกระเช้าไปช่วยถือแล้วจูงให้เขาเดินออกจากลิฟต์มาก่อนที่ประตูมันจะปิด


วันศุกร์เหลือบมองคนตัวโต...วันนี้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหล่อมากๆ เลย


อาจเป็นเพราะว่าวันนี้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ได้สวมสูทดำเหมือนทุกวัน แต่ใส่เสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงสีเดียวกัน รองเท้าก็ไม่ใช่รองเท้าหนังสีดำเหมือนทุกวัน แต่เป็นรองเท้าผ้าใบสีดำคาดขาวของแบรนด์ดังที่แค่มองดูก็รู้แล้วว่ารองเท้าคู่นี้ราคาแพงแค่ไหน


ผมสีดำของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็ถูกเซ็ตซะจนดูดีกว่าผมของวันศุกร์ในตอนนี้ที่มันคลอเคลียไปกับหน้าผาก แต่งตัวสบายๆ แต่ทำเอาคนมองละสายตาไม่ได้ แบบนี้สาวๆ ในบริษัทคงมองจนเหลียวหลังแน่ๆ


มองผมพอหรือยัง


ไม่ได้มองสักหน่อย


ตากลมหันไปสบกับดวงตาคมๆ ของร่างสูงที่กำลังเปิดประตูห้องทำงานให้เขาเข้าไป เอาจริงๆ นี่ก็เป็นครั้งแรกของวันศุกร์เลยนะที่ได้ขึ้นมาบุกถึงห้องทำงานของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง เพราะปกติก็โดนเรียกเข้าห้องประชุมอย่างเดียวเลย


หน้าผมมีอะไรแปลกไปหรือไงหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเลิกคิ้วถามพร้อมกับวางกระเช้าลงบนโต๊ะ


ถามแบบนี้ทีหลังใครจะกล้ามองหน้าล่ะครับ


ย่นคิ้วใส่คุณชายที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องทำงานหลังจากที่ปิดสนิท ตาคมๆ มองดวงตาเลิ่กลั่กของวันศุกร์ที่ทำเหมือนจะมองเขาแต่ก็ไม่กล้ามองตรงๆ แอบหลบสายตาเป็นบางที พอเขาเผลอเมื่อไหร่ถึงค่อยหันมาแอบจ้องเหมือนเดิม


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงค่อยๆ เดินเข้ามาประชิดคนที่ตัวเล็กกว่า พออยู่ในระยะที่ใกล้กันวันศุกร์ก็เกือบจะก้าวถอยแล้วถ้ากรอบหน้าไม่ถูกประคองไว้ด้วยมือใหญ่และอุ่นของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงซะก่อน


พอถูกจับหน้าไว้แบบนี้วันศุกร์ก็ได้จ้องใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มๆ ตาแบบที่ไม่ต้องแอบมอง คนตัวขาวแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีเมื่อหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ วันศุกร์กลั้นหายใจ ยืนตัวเกร็งเพราะกลิ่นหอมจางๆ จากตัวคุณชายเขา


ไหนจะสายตานิ่งๆ ที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์


ไหนจะริมฝีปากที่ยกยิ้มเหมือนกำลังแกล้งเขา


ไม่ไหวเลย


คุณชายทรงเพลิงหล่อเกินไปแล้ว


มองผมตรงๆ ก็ได้ ไม่ต้องแอบ


มะ...ไม่ได้แอบนะครับ


ทำไมคุณชอบปากแข็ง ก็เห็นอยู่ว่าแอบมอง


แล้วทำไมคุณชายต้องบังคับให้มองด้วย


ก็มีคนอยากมองแต่ไม่กล้ามองไง


ปล่อยเลยนะ...


ดันอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ เพราะกลัวว่าคุณชายเขาจะเจ็บ วันศุกร์ย่นจมูกขมวดคิ้วเมื่อหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ยอมปล่อยมือออกจากหน้าแถมยังมาจูบปลายจมูกเขาเบาๆ อีกต่างหาก


วันนี้ผมออกไปตีกอล์ฟกับท่านพ่อมา เพิ่งกลับเข้ามาทำงานตอนเที่ยง


ไม่เห็นอยากรู้เลย


สายตาคุณบอกนะว่าสงสัย


วันศุกร์เม้มปากเบาๆ กลั้นยิ้มเพราะไม่ว่าจะทำอะไรหรือรู้สึกแบบไหนก็ดูเหมือนว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะรู้ไปหมดซะทุกอย่าง


ปลายจมูกของพวกเขาแตะกันในตอนที่วันศุกร์ขยับตัวเข้าไปโอบเอวหนาเอาไว้หลวมๆ ต่างคนต่างมอบรอยยิ้มจางๆ ที่ทำให้หัวใจเกิดเต้นรัว รอยยิ้มของวันศุกร์มันอาจจะธรรมดาเกินไปสำหรับคุณชายเพราะอีกฝ่ายก็เห็นอยู่บ่อยๆ


แต่รอยยิ้มของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ไม่ได้หาได้ง่ายๆ นี่สิ ที่ทำให้วันศุกร์อิ่มเอมไปทั้งหัวใจ

ริมฝีปากสีชมพูที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกถูกขบเบาๆ ก่อนจะมอบจูบที่เนิบนาบที่ทำให้วันศุกร์ต้องหลับตาลงอย่างช้าๆ รสจูบที่แสดงออกถึงความคิดถึง คนตัวเล็กกำเสื้อโปโลแน่น เงยหน้ารับสัมผัสอุ่นๆ จากปลายลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาเติมเต็มความหวานในโพรงปาก


ไม่เจอหน้ากันแค่สองวันก็คิดถึงขนาดนี้


วันศุกร์ยังสงสัยตัวเองอยู่เลยว่าสองปีที่ผ่านมา...เขาเก็บงำความคิดถึงไว้ได้ยังไง


จำได้แต่ว่ามันทรมานมากจริงๆ ในแต่ละวันเขาต้องคิดถึงแต่เรื่องงาน ทำตัวให้ยุ่งเพื่อที่จะลืมคุณชายคนนี้ให้ได้ทั้งๆ ที่ยังรักเขาอยู่เต็มหัวใจ


และก็รู้ว่าที่ผ่านมา...ไม่มีวันไหนเลยที่วันศุกร์ไม่คิดถึง


คิดถึงมากๆ ...แต่กลับไปไม่ได้


แต่มันก็จะไม่มีอีกแล้วแหละ เหตุการณ์แบบนั้น


วันศุกร์กระซิบเบาๆ ในตอนที่ริมฝีปากยังเฉียดกันไปมา วันศุกร์ปรือตามองคนตัวสูงที่ผละจูบออกไปช้าๆ


เขาชอบรอยยิ้มของคุณชายทรงเพลิงจริงๆ


พร้อมจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือยัง


วันศุกร์ยิ้มกว้าง...คุณชายก็ยังเป็นคุณชาย


เป็นคนที่พูดจริงทำจริง ไม่เคยผิดคำพูดเลยสักครั้ง


...ที่เขาบอกว่าจะขอคืนดี


จะขอเป็นแฟน


ผมอยากอยู่ข้างคุณเหมือนเดิม


“...”


ได้มั้ยครับ


วันศุกร์พยักหน้า


อื้ม ได้สิครับ


มีกันและกันเหมือนเมื่อก่อน...และเคียงข้างกันไปในเส้นทางข้างหน้า


วันศุกร์ก็สัญญากับตัวเองเหมือนกัน ว่าจะไม่ทำให้คุณชายทรงเพลิงเสียใจอีกแล้ว : )





*****




 

ถึงจะเคยพบผู้ใหญ่ท่านอื่นมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่รู้สึกประหม่าขนาดนี้ วันศุกร์ระวังทุกย่างก้าวของตัวเองตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้ามาในรั้วของวังภัสร์ฤทัย ฉีกยิ้มบางๆ ให้ทุกคนที่เขาเจอ


อือ ก็เคยคิดว่าบทละครที่ตัวเองได้รับเกี่ยวหม่อมเจ้าอะไรพวกนี้มันโอเว่อร์เกินไปในเรื่องของการดำเนินชีวิต แต่พอมาเจอกับตาตัวเอง วันศุกร์ก็เข้าใจแล้วว่าชีวิตที่หรูหราเหมือนเจ้าหญิงเจ้าชายมันมีจริงๆ บนโลกใบนี้


วันศุกร์เหลือเชื่อกับสิ่งที่เห็น


เหลือเชื่อกับเรื่องที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมาสนใจคนธรรมดาอย่างเขา


ตัวจริงตัวเล็กกว่าในทีวีเยอะเลยนะเนี่ย หน้าเล็กนิดเดียวเอง น่ารักมากๆ ด้วย...ตัวแค่นี้ทำไมแสดงละครเก่งจัง แม่ชอบวันศุกร์มากๆ เลยนะจ๊ะ


ขอบคุณครับหม่อม


คำถามที่ถูกรัวมาจากหม่อมปนัดดาทำเอาวันศุกร์ตอบไม่ทันไปหลายคำถามแล้ว ตั้งแต่ที่เจอหน้าคุณแม่ของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงวันศุกร์ก็ยังไม่ได้ลุกไปไหนเลย ระหว่างที่กำลังรอให้สาวใช้จัดเตรียมโต๊ะอาหาร คุณแม่ของคุณชายก็กักตัวเขาไว้ในห้องนั่งเล่นห้องใหญ่นี้แหละ


วันศุกร์เหลือบมองหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่นั่งไขว้ขาประสานมือไว้บนตัก ตาคมๆ จ้องวันศุกร์นิ่งๆ สีหน้าผ่อนคลายของอีกฝ่ายทำให้วันศุกร์แอบย่นจมูกใส่


เดี๋ยวอีกสักพักอยู่ทานมื้อเย็นกับแม่ก่อนนะจ๊ะ แล้วค่อยให้ชายเพลิงไปส่ง เพิ่งถ่ายละครเสร็จมาหมาดๆ คงเหนื่อยแย่เลยใช่มั้ย


อ่า...นิดหน่อยครับ


แม่ติดตามอินสตาแกรมของวันศุกร์ด้วยนะ กดไลค์ทุกโพสต์เลย...ลงรูปเยอะๆ นะจ๊ะ แม่คอยติดตามอยู่ เอ้อ..แล้วก็วันนี้ก็ลงรูปที่วังได้นะคะ เดี๋ยวแม่ก็จะลงรูปที่เซลฟี่กับเราด้วย


มืออุ่นๆ ที่ยังเรียวสวยของหม่อมปนัดดากุมมือนุ่มๆ ของวันศุกร์ตลอดเวลา ท่านดูมีความสุขมากที่ได้เจอวันศุกร์ คนที่ไม่ถือตัวและเรียกแทนตัวเองว่าแม่ไม่แบ่งชนชั้นวรรณะเหมือนในละครที่เขาเล่น แถมยังใจดีมากๆ อีกด้วย


ไม่ต้องเกร็งนะคะ วันนี้มีแต่คนในครอบครัวทั้งนั้นหม่อมปนัดดาบอกคนที่นั่งตัวเกร็งตั้งนานแล้วก็หัวเราะอย่างเอ็นดูไปด้วย ก่อนจะยกมือลูบผมนุ่มสีดำเงาของอีกฝ่าย สายตาอบอุ่นคู่นั้นที่จ้องมองใบหน้าของวันศุกร์ทำให้เขารู้ทันทีว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงได้สายตาอบอุ่นแบบนั้นมาจากใคร


ครับหม่อม


ไม่เอาค่ะ ไม่มีใครเรียกแม่แบบนี้มานานแล้ว เขินจังเลยท่านหัวเราะอีกครั้งแล้วปัดมือไปมา เรียกแม่ว่าแม่นะคะ มาเป็นลูกแม่อีกคน...รู้มั้ยว่าแม่เอ็นดูเรามากๆ เลยนะ


ขอบคุณนะครับที่เอ็นดูผม ดีใจมากๆ เลยครับ


วันศุกร์ผละมือที่ถูกหม่อมปนัดดากุมอยู่ออกเพื่อยกมือไหว้คนอาวุโสกว่าอย่างนอบน้อม ท่านอยู่คุยด้วยได้ไม่กี่คำก็ทิ้งให้วันศุกร์อยู่กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงตามลำพังในห้องนั่งเล่น คนตัวขาวถอนหายใจเบาๆ หันมามองหน้าคุณชายทรงเพลิงที่กำลังยิ้มมุมปาก


คุณแม่คุณรู้เรื่องของเราเหรอครับ


เปล่า


“...”


คุณอยากให้รู้มั้ย


วันศุกร์สบตากับคนที่ให้เกียรติกันเสมอไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เขาเห็นแววตาจริงจังไม่เปลี่ยนจากหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง มันทำให้รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คุณชายจริงจังกับความสัมพันธ์นี้เช่นเดียวกับวันศุกร์


และคุณชายเขาพร้อมที่จะไม่ให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์นี้เสมอ...ถ้าวันศุกร์ยังไม่พร้อม


ถ้าเป็นเมื่อก่อนวันศุกร์คงพยักหน้าเชิงบอกให้คุณชายเงียบต่อไป


แต่ตอนนี้


แล้วแต่คุณชายเลยครับ : )


วันศุกร์พร้อมแล้ว





*****




 

ลมเย็นๆ เสียงเรือ และเสียงคลื่นจากแม่น้ำเจ้าพระยาทำให้คนที่เหนื่อยมาทั้งวันผ่อนคลายขึ้นมากกว่าเดิม ท้องฟ้ามืดครึ้มเพราะเมฆสีดำ ดูท่าว่าจะมีฝนอีกแน่ๆ ในคืนนี้ ทำให้วันศุกร์ต้องรีบออกมาสูดอากาศรับลมเย็นๆ ก่อนที่ฝนจะตกขึ้นมาจริงๆ


อีกสักพักก็ต้องกลับเข้าไปในวังอีกครั้งเพื่อทานมื้อเย็นกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา วันศุกร์มาคลายความประหม่าของตัวเองที่นี่ก่อน หลังวังมีพื้นที่สำหรับชมวิวของแม่น้ำเจ้าพระยา คุณชายเขาเลยพาออกมาเดินเล่นตรงจุดนี้


คุณชาย ผมถามหน่อยสิ


ครับ


มีอะไรที่คุณชายอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำมั้ย


มีครับ


คนที่ตัวเล็กกว่าหันมองคุณชายอย่างอึ้งๆ กอดอกแล้วคลี่ยิ้มให้คนที่ตัวโตกว่า...ก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าคนที่เพอร์เฟ็กต์อย่างคุณชายจะมีเรื่องที่อยากทำแต่ยังไม่ได้ทำด้วย


อะไรเหรอครับ


คุณถามทำไม


ก็แค่อยากรู้ไง หาเรื่องคุยด้วย...ยืนเงียบๆ มันวังเวงนะคุณชาย


แล้วคุณล่ะ


แน่ะ ยังไม่ตอบก็ถามกลับอีกละมองค้อนคนที่หลอกย้อนถาม...ทุกครั้งที่วันศุกร์มีคำถามอยากถามอะไรสักอย่างคุณชายก็มักจะย้อนถามแบบนี้ประจำ แต่ตอนนี้บอกเลยว่าไม่หลวมตัวแล้ว


วันศุกร์อยากฟังคำตอบของเขาก่อนบ้าง


คุณตอบก่อนสิ


แต่ผมถามคุณชายก่อนนะ


เอาแต่เรียกผมว่าคุณชาย ไม่น่าตอบให้ฟังหรอก


เง้อ...คนเราน่ะนะ


แล้วคุณเป็นอะไร ทำไมไม่เรียกผมเหมือนเดิม


คุณชายไม่รู้สึกว่าผมปีนเกลียวไปหน่อยเหรอครับ


ไม่ครับ


ง่ะ


ถ้าปีนเกลียวก็ปีนมาตั้งนานแล้ว


นั่นไง


ถ้าคุณกังวลก็เรียกผมว่าพี่เพลิงสิ


“...เรียกอย่างเดิมน่ะดีแล้วครับ


คนที่ไม่ชินหูกับคำว่าพี่เพลิงที่หลุดออกจากปากของคนตัวโตกลั้นยิ้มจนหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ คนตัวขาวเอียงคอเล็กน้อยมองหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่พานอกเรื่อง ยกมือขึ้นดันไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ที่เฉไฉไปเรื่อยไม่ยอมตอบคำถามกันสักที


ตอบคำตอบผมมาก่อนเลย


คุณตอบก่อนได้มั้ย


จะก็อปคำตอบผมน่ะสิ


ไม่ครับ ผมมีคำตอบไว้แล้ว


คนตัวเล็กอ้าปากเตรียมบอกให้อีกฝ่ายพูดออกมาก่อนแต่ก็ต้องกลืนคำนั้นลงคอ วันศุกร์รู้ดีว่าถ้ายื้อกันไปอย่างนี้เรื่อยๆ คืนนี้ก็คงไม่ได้คำตอบจากคุณชายเขาหรอก


ก็ได้ สัญญานะครับว่าจะตอบคำถาม


สัญญา


ผมอยากทำความสะอาดห้อง อยากทำมาตั้งแต่ต้นปีแล้ว นี่จะสิ้นปียังไม่ได้ทำเลย


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหัวเราะเบาๆ ให้กับคำตอบที่น่ารักแต่ก็จริงใจของอีกคน ถ้าจำไม่ผิดหลายวันก่อนวันศุกร์เคยพูดกับเขาเรื่องนี้แล้ว ห้องของวันศุกร์ไม่ได้สกปรกเพราะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดให้อยู่แล้ว แต่คนขยันอย่างวันศุกร์เองนั่นแหละที่อยากจับไม้กวาดสลัดคราบดาราดังมาทำความสะอาดห้องของตัวเองบ้าง


งั้นวันอาทิตย์นี้เดี๋ยวผมไปช่วยคุณทำความสะอาด


พูดจริงนะคุณชาย...งั้นดีลเลย ถ้าผิดนัดจะไปตามถึงหน้าห้อง


ผมเคยผิดนัดคุณด้วยเหรอ


ไม่เคยยยลากเสียวยาวยียวนคุณชายเล่น หัวกลมๆ ก็ส่ายไปตามเสียงด้วย ตาคุณชายตอบบ้างแล้ว


ผมอยากไปเที่ยวกับคุณ


วันศุกร์ยิ้มกว้าง ดีใจมากจริงๆ ที่ทุกคำถามมักจะมีคำตอบที่เป็นวันศุกร์จากหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเสมอ


มันทำให้รู้ว่าคุณชายเขานึกถึงวันศุกร์ก่อนเป็นอันดับแรก


คนที่รู้ว่าตัวเองมีความสำคัญมากๆ ในชีวิตของใครคนหนึ่งอิ่มใจจนพูดอะไรต่อไม่ถูก ตากลมได้แต่กะพริบเบาๆ แล้วสบกับตาคมของคนตรงหน้า วันศุกร์มีความสุขมากจนไม่คิดว่าในช่วงเวลาที่มีเรื่องร้ายๆ ผ่านเข้ามาก็ยังมีเรื่องราวดีๆ แบบนี้แทรกซึมอยู่ด้วย


ไว้คุณว่างเมื่อไหร่หาเวลาไปกันมั้ย


ได้เลย ที่ไหนดีครับ


ผมให้คุณเลือก


ถ้าที่ไทยผมอยากไปทะเล คุณชายอยากไปทะเลด้วยมั้ย


ผมยังไงก็ได้ แค่มีคุณไปด้วย


คะ...ใครสอนคุณชายพูดอะไรแบบนี้เนี่ย


วันศุกร์ยังไม่ชินกับคุณชายโหมดนี้ คำหวานๆ ที่ถูกพูดออกมามันค่อนข้างจะขัดกับลุคของคุณชายไม่น้อยเลย ก็เขาทั้งดุ ขรึม โหดขนาดนั้น


แต่มุมน่ารักๆ ของคุณชายเขาก็มี


เยอะเลยแหละ แค่นานๆ ทีจะเจอสักครั้ง


มันแปลกตรงไหน


ก็ปกติคุณชายไม่อ้อนนี่นา


อ้อน?”


ใช่ อ้อน แบบนี้เขาเรียกว่าอ้อน


แบบนั้นไม่ได้เรียกว่าอ้อน แต่บอกให้รู้ว่าอยากไปที่ไหนก็ได้ กับคุณ


แล้วก็อธิบายซะจริงจังยืดยาว วันศุกร์ยู่ปากใส่คนที่ขัดบรรยากาศโรแมนติกอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันหน้าไปมองวิวจากแม่น้ำเจ้าพระยาต่อ


คะ...คุณชาย


คนตัวเล็กทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อจู่ๆ แผ่นหลังก็แนบชิดกับอกกว้างของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง คนสูงกว่ารวบวันศุกร์เข้าไปกอดไว้แน่น คางเรียวของคุณชายวางไว้บนไหล่แคบๆ วันศุกร์เอียงหน้าเล็กน้อยหลบลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ เม้มปากแน่นเมื่อใบหูถูกขบเม้มด้วยริมฝีปากของบางคน


ถ้าอ้อนต้องแบบนี้


จูบเบาๆ ที่ซอกคอขาวจนวันศุกร์ต้องหลับตาปี๋ แสงไฟสลัวไม่ทำให้คนที่อยู่จากอีกฝั่งในร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้ายามองเห็นก็จริง แต่วันศุกร์ก็ไม่กล้าลืมตาขึ้นมาเพราะอายเกินกว่าจะมองอะไรอีกต่อไปแล้ว และกลัวว่าจะทนกับจูบอ้อยอิ่งของคุณชายเขาไม่ได้...


ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวคนอื่นเห็น


ไม่อยากรู้เหรอว่าผมอ้อนยังไง มีหลายระดับนะ


มะ ไม่ดีกว่าครับ


ถึงจะบอกไปแบบนั้นคุณชายเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเลยด้วยซ้ำ แถมยังย้ำจูบหนักๆ ที่ท้ายทอยจนวันศุกร์สะท้านไปหมดทั้งตัว


แล้วก็ต้องยอมให้คนคนนี้หลายต่อหลายต่อครั้งในตอนที่ถูกหมุนตัวกลับมาแล้วล็อกท้ายทอยให้เงยหน้ารับจูบนุ่มๆ จากคุณชาย


เสียงลมหายใจของเขา


สัมผัสของเขา


อ้อมกอดของเขา


วันศุกร์แพ้ทุกอย่าง...แพ้ผู้ชายคนนี้ทั้งตัว


และหัวใจ







#หวนกลิ่นรัก







 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.156K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7104 baekbow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 17:54
    เป็นตอนที่หวานมว๊ากกกกกกก ดีใจกับทั้งคู่ด้วย ที่กลับมาคบกันสักที // แต่ดูเหมือนเรื่องงานจะหนักไปสำหรับน้องคนเดียวจริงๆนะ เราว่าน้องควรหาผจก.ใหม่นะ
    #7,104
    0
  2. #7031 soul_hyukjae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 12:51
    โหวววววว คุณชายยยย เห็นใจทีมแอบดูอย่างเราบ้าง
    #7,031
    0
  3. #7018 View_Aranya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 09:44
    เอาจริงๆแค่มีคุณชายเป็นสามี ก็ไม่ต้องทำงานแล้วไหม5555
    #7,018
    0
  4. #6994 SMACHA10 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 23:59
    เขินเลย อยากอ่านตอนที่ คุณชาย เจอ กับวันศุกร์ตอนแรกๆ เลย อยากรู้เขาจีบกันยังไง รู้จักกันได้ไง คือแบบตอนนี้คุณชายโคตรจะน่ารักเลย เขินนนนนานจ้าาาา
    #6,994
    0
  5. #6920 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 17:28
    น่ารักจนใจเจ่บ
    #6,920
    0
  6. #6832 Necter (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:40
    น่ารัก เขินแทนวันศุกร์
    #6,832
    0
  7. #6813 คุณยิปปี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:42
    น่ารักมากกกกกกกกก ละมุนไปหมด เขินคุณชาย อ้อนจิงๆนะ
    #6,813
    0
  8. #6807 vvppns (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 12:13
    เขินนนนนน พาไปเปิดตัวที่วังแล้ว ลุ้นตอนคุนชายบอกหม่อมแม่นะ แง
    #6,807
    0
  9. #6730 doobdib04 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 14:56
    คุณชายโหมดอ้อนคือบับฮือเต็ม10ให้100ไปเลยค่า
    #6,730
    0
  10. #6710 BerKhasa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 15:54
    จิกหมอนแน่นมาก ฉากจุ๊บท้ายทอย
    #6,710
    0
  11. #6619 pp_wert (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:05
    งือออ เขิลลลลล
    #6,619
    0
  12. #6614 chacha☁ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:59
    กรี้ดดดด แพ้คุณชายโหมดอ้อนมากก
    #6,614
    0
  13. #6607 Kimpuaypark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 19:54
    ตายๆๆ เจอคุณชายอ้อนแบบนี้ ㅠㅠ
    #6,607
    0
  14. #6573 คุณยิปปี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 14:00
    โคตรจะน่ารักเลยยยยยนย
    #6,573
    0
  15. #6566 whydefsoul (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 08:37
    ยิ้มจนแก้มปริแล้วฉัน
    #6,566
    0
  16. #6553 Spices_smile (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 08:15
    น่ารักกกกกกกก
    #6,553
    0
  17. #6536 VIVIANsomtuie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 22:30
    อยากได้เเบบคุณชายสักคนขอเเค่สักคนได้มั้ยยยยย
    #6,536
    0
  18. #6525 chalillxx_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 18:23
    กี๊สสสสส
    #6,525
    0
  19. #6518 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 15:47
    เพลิงอีกนิดชั้นจะแดกโทรศัพท์แล้ว จูบแถวหลังต้นคอนี่สะท้านจริงๆผมบอกเลยเมื่อก่อนตอนมีแฟนก็ชอบให้นางจูบตรงหลังคอเหมือนกัน เขินว่ะ
    #6,518
    0
  20. #6429 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 10:26
    ขอแบบคุณชายสักคน ;-;
    #6,429
    0
  21. #6384 bbblueskyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 14:04
    อ้อนน้องเก่งมากๆคุณชาย
    #6,384
    0
  22. #6362 lopko083 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 04:10
    อย่ามาม่าเลยนะ กลัวโมกลัวมาทำเรื่องแย่ๆอีก
    #6,362
    0
  23. #6346 llllovellll (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 01:50
    แพ้ผช.แบบคุณชายทรงเพลิงจริงๆง่ะ อ่ย ใจบางงง
    #6,346
    0
  24. #6340 Jibangrin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 12:17

    โหหหหหห คุณชายยยยยย!! -////- ตายยย แงงง้้้้
    #6,340
    0
  25. #6324 cutieyou (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:11
    คนทางนี้ก็แพคุณชายค่ะ ฮือออออ
    #6,324
    0