{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 13 : 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69,880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,957 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62













13




 


อ้าว นี่กูมาทีหลังพวกมึงเหรอวะ


เออดิ...แต่มาสายกูยังพอรับได้เพราะอย่างน้อยมึงก็คุยกับกู ไม่เหมือนคนบางคน มาตรงเวลาเป๊ะแต่เสือกนั่งเล่นโทรศัพท์ ไม่คุยกับกูสักคำใส่อารมณ์กับประโยคให้รู้ว่าจงใจเหน็บแนมเต็มที่ ยิ่งพูดแรงๆ เท่าไหร่เพื่อนที่รู้ใจกันดีก็ยักคิ้วหรี่ตาหัวเราะกันสนุกสนาน มีความสุขกับการที่ได้ด่าอ้อมๆ ใครบางคนที่นั่งมองหน้านิ่งๆ


ก็มีคนให้คุยสนุกกว่ามึงแล้วไงไอ้ริว


กูหมาของแท้


งี้แหละ ตอนกูอยู่กับมันก็หมาเหมือนกัน งุ้งงิ้งกันแค่สองคน


มันเนี่ยนะงุ้งงิ้ง หน้าเป็นแบบไหนวะ ไม่ใช่ทำหน้าดุๆ ใส่เหรอ กูขนลุก


ริวหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบแล้วปรายตามองใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน คบกันมาตั้งหลายปีไม่เคยจะเห็นคนที่ทำหน้านิ่งเก่งอย่างคนตรงหน้าจะมีมุมแบบนี้กับเขาด้วย


คนละฟีลกับตอนนี้ มึงต้องมาเห็นกับตา...แล้วนี่เป็นอะไร ทำหน้าไม่ต้อนรับแขกเลยนะมึง


สงสัยสาวไม่ตอบว่ะริวยักคิ้ว


คำพูดทิ่มแทงกับเสียงหัวเราะหึสั้นๆ ทำเอาหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ยอมเสียเวลาพักผ่อนมาเจอเพื่อนดุนลิ้นที่แก้มแล้วจ้องหน้าไอ้คนที่สืบเชื้อสายมาเฟียญี่ปุ่น ยังคิดอยู่เลยว่ามาเป็นเพื่อนกับมันได้ยังไง ก็กวนตีนกันสุดขั้วต่างจากคนที่นิ่งเฉยอย่างเขา


สาวหรือว่าหนุ่มน้อยกันแน่เสียงของพนาทำให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงถอนหายใจ อยู่กับพวกมันเมื่อไหร่เขาต้องคอยระวังตัวแบบนี้แหละ ยิ่งพอเหล้าเข้าปากแล้วก็เก็บความลับกันไม่ค่อยจะได้


อ้าว นี่มึงคั่วเด็กอยู่เหรอวะ คนไหนวะไอ้คุณชาย


คนนั้นไง ที่กูเอารูปให้ดูเมื่อวานอ่ะ


นึกแป๊บ


ฟรายเดย์ๆ


อ๋ออออ กูจำได้แล้ว ที่ชื่อวันศุกร์ใช่มั้ย


หยุดเสือกเรื่องของกูได้หรือยัง ประโยคสั้นๆ กับน้ำเสียงนิ่งๆ ปิดปากเพื่อนอีกสองคนได้เป็นอย่างดี แต่ก็เงียบได้พักหนึ่งเท่านั้นแหละ สุดท้ายสองคนนั้นก็หัวเราะตบโต๊ะชอบใจที่เขาตอบโต้


จี้สัด ชื่อนี้โคตรศักดิ์สิทธิ์เลยที่ทำให้ไอ้เพลิงปริปากพูดได้ กูนั่งกับมันมาสิบนาทีเพิ่งจะได้ยินเสียงมันเนี่ย


แต่อย่าเรียกบ่อยนะเว้ย เดี๋ยวแม่งเก็บค่าลิขสิทธิ์


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงส่ายหน้า เขาไม่น่ารีบกลับจากเขาใหญ่เพื่อมาเจอกับคนไร้สาระสองคนนี้เลย ตอนแรกก็เห็นแก่ริวที่นานๆ ทีจะบินมาไทยเพราะใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นซึ่งเป็นบ้านเกิด พอมาเจอกันจริงๆ มันก็เฮฮากันตามประสาเพื่อนสนิทิที่ไม่ค่อยได้เจอกัน แล้วเดี๋ยวพอดึกๆ หน่อยก็จะเริ่มเมาเละเทะ พูดจากวนใส่เขาให้หัวเสียเล่น แต่ก็ไม่ได้อยากจะถือสาอะไร


ข้างบนมีคาสิโนเปิดใหม่ พวกมึงอยากลองมั้ยริวเลิกล้อทรงเพลิงแล้วเพราะนั่งใกล้ๆ กันก็กลัวว่าจะถูกคุณชายทุบหลังเข้าให้


อยู่ญี่ปุ่นแต่รู้ดีกว่าคนที่อยู่ไทยอีกนะมึง


นี่ร้านพ่อกู เผื่อมึงลืม


สถานบันเทิงบนตึกสูงสิบชั้นคือธุรกิจอีกอย่างของครอบครัวริว และตอนนี้เขาก็อยู่ชั้นที่เก้าซึ่งเป็นชั้นของแขกวีไอพี คาสิโนข้างบนที่เปิดใหม่เท่าที่เขารู้ก็มีแต่คนเงินหนาขึ้นไปเล่นเท่านั้น


เขารู้ว่าธุรกิจของเพื่อนมันไม่ได้โปร่งใส ก็ตามแบบฉบับของมาเฟียนั่นแหละ แค่มีใบอนุญาตในการทำกิจการคาสิโนถูกกฎหมาย แต่ก็แลกมาด้วยเงินจำนวนมหาศาล เขารู้อีกอย่างก็คือ ใครที่เล่นพนันแพ้จากที่นี่แล้วไม่ยอมจ่ายหนี้ จุดจบมันก็ไม่สวยเหมือนในละคร


เหมือนพ่อของนายบดินทร์ที่เล่นพนันจนหมดตัว ถูกมาเฟียลากไปตัดนิ้ว แล้วสุดท้ายลูกชายก็ต้องไปช่วยนั่นแหละ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองที่ไม่ค่อยชอบดูละครแต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับพระเอกของเรื่องจนต้องเปิดดูตั้งแต่ตอนแรก ดูไปไม่กี่นาทีเขาก็พอจะรู้ได้ทันทีว่าทำไมคนทั้งประเทศถึงติดละครเรื่องนี้นักหนา ถึงขนาดยกให้เป็นละครวันศุกร์แห่งชาติ


สำหรับเขาคงเป็นเพราะใบหน้าจิ้มลิ้มของพระเอกแหละมั้ง เพราะเรื่องการแสดงวันศุกร์ก็ทำได้ดีอยู่แล้ว


เบื่อๆ ก็ขึ้นไปดู


ไม่เอาอ่ะ กูกลัวโดนซ้อม


มึงเพื่อนกู ถ้ามีเรื่องเดี๋ยวกูเคลียร์เอง


นั่งฟังพนากับริวคุยกันเงียบๆ คุณชายทรงเพลิงไม่ได้อยากจะคุยอะไรกับเพื่อนเพราะเอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์ไม่ละสายตา ยอมรับเลยว่าเขาไม่มีสมาธิจะทำอะไรทั้งนั้น ต้นเหตุก็เป็นเพราะใครบางคนที่ไม่ยอมตอบข้อความเขาเลย


ถึงจะไม่ได้กระวนกระวายใจแต่ก็ยอมรับเลยว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเป็นห่วงวันศุกร์มาก เขาไม่รู้ว่าอีกคนหายป่วยแล้วหรือยัง พอคิดได้แบบนั้นก็รู้ว่าเป็นตัวเองนั่นแหละที่ทำหน้าที่บกพร่อง ดูแลวันศุกร์ได้ไม่เต็มที่ทั้งๆ ที่เป็นฝ่ายทำให้อีกคนไม่สบาย


ทั้งวันหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงได้คุยกับวันศุกร์ไปแค่ครั้งเดียวเพราะเขาเองก็ยุ่งๆ กับพิธีหมั้นของน้องชาย ทันทีที่เสร็จธุระเขาก็รีบกลับมากรุงเทพฯ เพื่อจะมาหาวันศุกร์แต่ดันถูกเพื่อนดึงตัวมาที่นี่ก่อน


ไอ้เพลิง สรุปคือตอนนี้มึงมีแฟน?”


ริวถามเพื่อนที่ไม่มีข่าวเรื่องแบบนี้ให้ได้ยินดีบ้างเลย ขณะที่เขากับพนาก็เปลี่ยนคนควงออกบ่อย มีแต่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนี่แหละที่ไม่เห็นจะมีใครเข้ามาในชีวิต หรือบางทีอาจจะมีแต่เขาไม่รู้ และมันก็คือสิ่งที่ทายาทมาเฟียอย่างริวอยากรู้เอามากๆ


ไม่ใช่แฟนเว้ย แต่เป็นแฟนเก่า


ห๊ะ


แฟนเก่าเข้าใจมั้ย ภาษาญี่ปุ่นคืออะไรวะ


เออๆ กูรู้ แต่เก็บเงียบเลยนะไอ้เพลิง บอกกูบ้างก็ได้


น้องเขาไม่อยากให้ใครรู้เว้ย แต่เหมือนรีเทิร์นแล้วมั้งจากที่กูดูๆ เอาอ่ะ


มึงชื่อเพลิงเหรอไอ้พนา


ก็มันเงียบฉี่ขนาดนั้น กูก็ตอบแทนไง อ้าวไอ้คุณชาย มึงจะไปไหนวะ


เดี๋ยวมา ตอบสั้นๆ ให้เข้าใจตรงกันว่าไม่ต้องถามอีก


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงขยับตัวลุกเดินออกจากตรงนั้นไปเงียบๆ เขาอยากออกไปสูดอากาศข้างนอก หาทางติดต่อกับวันศุกร์ให้ได้ก่อน ให้ตัวเองสบายใจแล้วถึงจะมีอารมณ์นั่งดื่มกับเพื่อน


ให้มันไปๆ ซะ กูจะได้เผาเรื่องมันให้ฟัง ฮ่าๆๆ


เสียงพนาดังขึ้นปนกับเสียงเพลงที่คลอเบาๆ แต่คนที่จะถูกเผาก็ไม่ได้สนใจ


คนตัวสูงเดินออกจากบริเวณห้องวีไอพีมายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าแทน แสงไฟสลัวกับพื้นพรมสีแดงทำให้ที่นี่ดูลึกลับและหรูหราไปพร้อมๆ กัน หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยกข้อมือขึ้นมองเวลา สี่ทุ่มกว่าแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าวันศุกร์จะตอบกลับข้อความกันเลย


และความคิดถึง เป็นห่วง ก็ทำให้เขาตัดสินใจกดโทรไปหาอีกฝ่ายแทนที่จะมัวรอข้อความตอบกลับอยู่แบบนี้


(คุณชาย ตกใจหมดเลย)


เขาโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงนุ่มๆ คุ้นหูจากปลายสาย


ยุ่งอยู่หรือเปล่า


(นิดหน่อยครับ แต่คุยได้นะ)


อยู่กับใครครับ


ถามออกไปเพราะปลายสายตอบเสียงเบาเหมือนแอบคุยอยู่ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยืนพิงกำแพงขณะที่บริเวณนั้นก็มีบอดี้การ์ดของริวยืนเฝ้าหน้าประตูอยู่ด้วย


(อยู่คนเดียวครับ)


ไม่มีงานใช่มั้ย


(มีครับแต่เพิ่งเสร็จ ผมรีบกลับห้องก่อน...ตอนนี้พี่โมไม่อยู่ห้อง)


แล้วคุณทำอะไรอยู่


(คุณชาย ผมอยากร้องไห้อ่ะ)


พอเปิดประเด็นถาม เสียงอ่อนๆ ของวันศุกร์ที่ตอบกลับมาก็ทำให้คนฟังขมวดคิ้ว หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงถอนหายใจเบาๆ กรอกเสียงทุ้มถามอีกคนด้วยความเป็นห่วง


เป็นอะไรครับ


(ผมลองมาเช็กยอดเงินในบัญชีคร่าวๆ ...คุณชายครับ ผมจะทำยังไงดี ผมเจอสเตตเมนต์ปลอมของเดือนก่อนๆ มันไม่ตรงกับยอดจริงในบัญชีของผม)


คุณชายทรงเพลิงตั้งใจฟังเงียบๆ ในหัวก็คิดตามไปด้วยว่าเรื่องที่สงสัยเอาไว้มันคงจะเป็นความจริง คนตัวสูงฟังน้ำเสียงนุ่มของวันศุกร์ที่เปล่งออกมาอย่างสม่ำเสมอ เขาชื่นชมอีกฝ่ายที่ไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกระหว่างที่เล่าให้ฟัง


วันศุกร์เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เก็บความรู้สึกเก่งทั้งๆ ที่บางครั้งเสียใจแทบตาย


(เงินในบัญชีของผมที่พี่โมดูแลอยู่ก็ถูกโอนออกครั้งละเกือบแสน ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ)


คุณแน่ใจใช่มั้ย


(อื้ม ผมเช็กแล้ว...เงินหายไปจริงๆ ครับ)


สิ่งที่ทำให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอยากปกป้องและถนอมวันศุกร์ให้ได้มากที่สุดก็คือความอ่อนแอที่เคลือบด้วยเปลือกแข็งจากภายนอก แล้วยิ่งได้ยินเสียงเล็กๆ ที่แผ่วลงทำเอาเขาอยากจะหายตัวไปกอดปลอบอีกคนตอนนี้เลยด้วยซ้ำ


(ผมรอให้พี่โมกลับมาเคลียร์กันอยู่ แต่ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าต้องเคลียร์ยังไง)


ในตอนที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงกำลังฟังเสียงสั่นๆ จากปลายสายพูดให้ฟัง ตาคมก็เหลือบไปเห็นร่างเพรียวของใครบางคนที่เดินโอบเอวกับผู้ชายลงมาจากชั้นสิบซึ่งเป็นชั้นสำหรับนักพนันโดยเฉพาะ เขาขมวดคิ้วเข้มมองบางคนเดินหายเข้าไปในลิฟต์จนลับตา


ถึงจะเคยเจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง แต่ก็จำได้ดีว่าผู้หญิงที่กำลังเดินกอดผู้ชายเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆ นั้นเป็นใคร


และมันก็ทำให้ในหัวของเขาเกิดคำถามทันที...ว่าผู้หญิงคนนั้นที่กำลังมีประเด็นกับวันศุกร์มาทำอะไรที่นี่


(ผมยังติดต่อพี่โมไม่ได้ด้วย)


คุณเก็บเอกสารไว้ก่อน เดี๋ยวผมเข้าไปหา


ผู้จัดการส่วนตัวของวันศุกร์ออกมาเที่ยวในสถานบันเทิงแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่าการมาเจออีกฝ่ายในตอนที่กำลังเดินลงจากคาสิโน มันคงต้องมีเรื่องพัวพันเกี่ยวกับเงินของวันศุกร์ที่ถูกโอนออกไปโดยที่เจ้าของบัญชีไม่รู้แน่ๆ


ในเมื่อวันศุกร์ยืนยันด้วยตัวเองขนาดนั้น เขาก็พอจะเดาได้แล้วว่าเงินส่วนหนึ่งที่หายไป...


มันหายไปไหนและเพราะใคร


(ผมไม่วางสายได้มั้ย) เสียงสั่นๆ บอกกับเขาทำให้รู้ทันทีว่าตอนนี้วันศุกร์กำลังต้องการใครสักคน


ถึงจะเข้มแข็งแค่ไหนก็ยังมีมุมอ่อนแอให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเห็นเสมอ นั่นคือสิ่งที่วันศุกร์ไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นนอกจากเขา


ได้ครับ


เขารักที่วันศุกร์เป็นแบบนี้


รอผมแป๊บเดียว


บอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อให้คนฟังคลายความกังวลได้บ้าง เพียงแค่วันศุกร์เอ่ยปากร้องขอเขาก็พร้อมไปทุกที่ ทำทุกอย่างที่วันศุกร์ต้องการโดยไม่มีข้อแม้


แล้วในเวลาแบบนี้ไม่มีอะไรจะปลอบใจกันได้มากไปกว่าการเจอหน้า กอดวันศุกร์ไว้แน่นๆ ปลอบประโลมอีกฝ่ายด้วยจูบเบาๆ บนหน้าผาก


(เพลิง)


มีแค่เขาเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งให้วันศุกร์ได้...


(ผมอยากกอดคุณ)


คนเดียวเท่านั้น เขามั่นใจ

 




*****





ถึงจะดึกแล้วแต่ก็มีเรื่องรบกวนในสมองทำให้คนที่ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันข่มตาหลับลงไม่ได้เลยจริงๆ ตอนนี้วันศุกร์เลยออกมานั่งตากน้ำค้างตอนกลางคืนในสวนหย่อมของคอนโด โชคดีที่วันนี้ฝนไม่ตก ไม่อย่างนั้นคนที่ว้าวุ่นอย่างเขาคงได้แต่อุดอู้อยู่ในห้องคิดอะไรไม่ออกไปสักพัก


ข้างๆ กันคือหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่นั่งโอบไหล่เขาไว้ ความอบอุ่นจากกายหนาของอีกฝ่ายทำให้วันศุกร์ผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง เสียงทุ้มๆ หรือแม้แต่รอยยิ้มที่นานๆ ทีจะเห็นบนใบหน้าหล่อเหลาของคุณชายก็มีผลทำให้วันศุกร์คลายความเครียดลงได้มากขึ้นกว่าเดิม


ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่อยู่กันตรงนี้ วันศุกร์ไม่ได้อยากให้อีกฝ่ายต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ด้วยเลยจริงๆ ไม่อยากให้คุณชายเครียดไปด้วย


แต่ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะเอกสารรายได้ทั้งหมดของวันศุกร์กับรายการบัญชีของวันศุกร์อยู่ในมือของคุณชายหมดแล้ว


เพราะวันศุกร์เองก็ไม่มีความสามารถพอที่จะตรวจสอบเรื่องต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง คุณชายเลยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือทุกอย่าง


วันศุกร์ตั้งใจเอาไว้แล้วจะคุยกับพี่โมเรื่องนี้ เขาจะไม่แจ้งความหรือทำให้เรื่องมันใหญ่โตอะไรทั้งนั้น แค่นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปวันศุกร์จะดูแลเรื่องงานและเรื่องเงินของตัวเองโดยไม่ให้พี่โมเข้ามาเกี่ยวข้องอีก


วันศุกร์คุยกับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเรื่องนี้แล้ว ถึงแม้ว่าคุณชายเขาจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่ก็เคารพในการตัดสินใจของวันศุกร์ ทั้งที่ใจจริงคุณชายอยากให้ดำเนินคดีมากกว่า


ไม่ต้องกังวลแล้ว


ผมไม่ได้กังวลแล้วนะ คุณชายนั่นแหละที่กังวลยิ่งกว่าผมอีก


ตอนนี้คุณเจอกับอะไรอยู่ จะไม่ให้ผมกังวลได้ยังไง


คนที่สวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งจมอยู่ในอ้อมแขนแกร่งเงยหน้ามองคางของคนตัวโต หัวกลมๆ ซบไหล่กว้างฟังเสียงทุ้มเข้มของคุณชายเขาพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่ตกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ แบบนี้


เหมือนคุณชายเขาเป็นที่พักพิงที่ดีที่สุด เป็นคนที่วันศุกร์พร้อมจะแชร์ทุกอย่างให้ฟัง


คุณเจอแค่เรื่องเงินใช่มั้ย


หมายความว่ายังไงเหรอครับ


ผมเห็นมาหลายคนที่ถูกผู้จัดการโจมตีข่าวเสียๆ หายๆ ใส่ บางคนถูกแบล็กเมล์ ถึงขั้นทำร้ายร่างกายก็มี


“...”


ผมห่วงเรื่องความปลอดภัยของคุณ ไม่รู้ว่าพี่สาวคุณคิดไม่ดีอย่างอื่นด้วยหรือเปล่า


ไม่หรอกครับ พี่โมไม่ใช่คนแบบนั้น


คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ


คุณชายดูแลผมด้วยได้มั้ยอ่ะ แกล้งถามไปแบบนั้นให้คุณชายที่เอาแต่ทำหน้านิ่งแต่ก็รู้เลยว่ากำลังกังวลเรื่องเขาอยู่ได้ยิ้มออกบ้าง


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก้มหน้ามองวันศุกร์ที่ฉีกยิ้มเล่นหูเล่นตากับเขา พอเห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโน้มใบหน้าลงไปฝังจมูกบนแก้มของอีกคน


ผมต้องดูแลคุณอยู่แล้ว แต่ยังไม่เต็มที่เท่าไหร่


ไม่นะครับวันศุกร์ส่ายหน้าเพราะไม่เห็นด้วยที่อีกฝ่ายบอกว่ายังดูแลกันไม่เต็มที่


คุณชายดูแลวันศุกร์ดีจะตาย วันศุกร์ยังจำได้ดีว่าตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรกในรอบสองปีวันนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ แต่คุณชายเขาก็แสดงออกถึงความใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้วันศุกร์เห็น คืนวันนั้นหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงสั่งของชอบมาให้เขากินอย่างอ้อมๆ โดยการอ้างนู่นอ้างนี่ ไหนจะตามไปส่งที่กองถ่าย แถมยังอยู่เฝ้าด้วยอีกต่างหาก


คุณชายดูแลวันศุกร์ดีอย่างนี้เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหนก็ตาม


ถ้าให้เต็มที่กว่านี้คุณต้องไปอยู่กับผม


“...”


ตกลงมั้ยครับ


อะ อะไรเหรอครับ เมื่อกี้ไม่ได้ฟังเลย


คนที่แกล้งไม่ได้ยินก้มหน้างุดจนคางแทบชิดอกไปแล้ว วันศุกร์กลั้นยิ้มก่อนจะเอียงหน้าหนีปลายจมูกของอีกคนที่คลอเคลียแก้มร้อนๆ ของเขา ก็ไม่คิดว่าคุณชายทรงเพลิงจะถามคำถามนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ไม่คิดเลยจริงๆ ว่ายังอยากให้วันศุกร์กลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน


คุณได้ยิน


ไม่ได้ยินนะครับ


ได้ยินแต่ทำเป็นไม่ได้ยิน


ไม่รู้...ไม่ได้ยินจริงๆ ครับเม้มปากกลั้นยิ้มอีกครั้งเมื่อหันไปมองแล้วเจอกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของคุณชาย


เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าตัวเองมีเสน่ห์และหล่อเหลามากแค่ไหน


ไปอยู่กับผมมั้ย


คราวนี้คงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้แล้วเพราะริมฝีปากของคุณชายกระซิบข้างใบหูของวันศุกร์ เขาเปล่งเสียงทุ้มชัดถ้อยชัดคำ ลมหายใจอุ่นๆ ทำเอาวันศุกร์ขนลุกตัวเกร็งไปทั้งร่าง สายตาคมของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจับจ้องเสี้ยวหน้าของวันศุกร์ แค่ปรายตามองก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการคำตอบแบบไหน


ผมมีคอนโดอยู่แล้ว...ไม่เห็นต้องไปอยู่กับคุณชายเลยนี่นา


ขายทิ้งไง ถ้ากลัวขาดทุนเดี๋ยวผมให้ริวมาซื้อต่อ


ริว...เพื่อนคุณชายที่เป็นมาเฟียเหรอ


ครับ


ฮึ่ย ไม่เอาหรอก แค่ได้ยินชื่อก็ขนลุกจะแย่


ที่รู้เรื่องของคุณชายหมดเพราะตอนที่ยังคบกันอยู่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องส่วนตัวอะไรเลยสักอย่าง เห็นคุณชายเงียบๆ ขรึมๆ แบบนี้ บอกเลยว่าประสบการณ์ชีวิตตอนอยู่อังกฤษไม่ได้สวยหรูอย่างตอนนี้หรอกนะ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงดื้อเงียบของจริง เขาใช้ชีวิตได้คุ้มค่ามาก เรียกได้ว่าตอนนั้นโยนคำว่าหม่อมราชวงศ์ทิ้งแล้วเหลือแค่นายทรงเพลิงเลยก็ว่าได้


ผมพูดจริง


คุณชายกังวลเกินไปจริงๆ นะครับรู้ตัวมั้ยเนี่ย ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักหน่อย...


ผมไม่ได้คิดแค่เรื่องความปลอดภัยของคุณแล้ว แต่ผมคิดถึงเรื่องของเราสองคนด้วย


“...”


ผมอยากให้คุณกลับมาอยู่กับผมเหมือนเดิม


น้ำเสียงหนักแน่นที่ทำให้คนฟังมั่นใจได้ว่าพร้อมที่จะดูแลกันจริงๆ ส่งผลให้วันศุกร์ต้องเงยหน้าสบตากับอีกคนด้วยความรู้สึกที่อยากขอบคุณจากใจจริง


มีคุณชายคนนี้นี่แหละ ที่มอบความรักให้โดยที่เขาไม่ต้องร้องขอ รักเขาโดยไม่สนชื่อเสียง เงินทอง ไม่สนว่าเขาจะอยู่ในจุดไหนของชีวิต


ต่อให้ดิ่งลงเหว หรือลอยอยู่บนฟ้า...

ก็จะไม่ไปไหน


มันคือคำที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเคยบอกกับเขาเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน มันยังดังและย้ำชัดในใจของวันศุกร์เสมอ


ขอบคุณนะครับคุณชาย


ครับ


ค่อยๆ หลับตาลงตอนที่ริมฝีปากอุ่นแนบลงบนหน้าผาก ขอบตาของวันศุกร์กำลังร้อนผ่าวเพราะความอ่อนโยนของผู้ชายคนนี้


วันศุกร์คิดอยู่ในหัว โชคดีแค่ไหนแล้วที่มีหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคอยอยู่เคียงข้างกันตลอด


โชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง


เขาโชคดีมากจริงๆ





*****




 

เป็นไง ค้นของในห้องกูสนุกมากมั้ย


โมยืนจ้องตาขวางมองลูกพี่ลูกน้องที่ยืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็น ถึงในห้องนอนของตัวเองจะเป็นระเบียบเหมือนไม่มีใครเข้าไปรื้อค้นอะไรก็ตาม แต่เธอเห็นหมดแล้ว


พี่โม


เออ กูเอง


คงไม่ต้องพูดดีๆ กันแล้วเพราะวันศุกร์ก็ไม่ได้เคารพความเป็นส่วนตัวของเธอเลย โมตาแดงก่ำเพราะโกรธ โกรธทุกอย่างที่วันศุกร์ทำ


ได้อะไรไปบ้าง ไหนบอกหน่อยดิ


กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะพี่โม ไปนอนก่อนมั้ยครับคนที่ยืนป้องจมูกขมวดคิ้ว เขาเองก็ตกใจเหมือนกันที่เจอพี่โมแบบไม่ทันตั้งตัว เดาเอาว่าอีกฝ่ายคงกลับมาถึงห้องนานแล้วและคงเห็นว่ากล่องเอกสารที่เกี่ยวกับวันศุกร์หายไปเลยโกรธถึงขั้นพูดคำหยาบใส่กันแบบนี้


กูแดกเหล้าแต่กูไม่ได้เมา อย่างน้อยๆ กูก็มีสติรู้ว่าห้องกูถูกคนไร้มารยาทอย่างมึงมาค้น


พี่โม นี่ไม่ใช่ความผิดผมนะ ผมขอพี่โมดูยอดเงินในบัญชีแล้วแต่พี่โมไม่ให้เอง


มึงเลยมาค้นของห้องกูเนี่ยนะ


ผมจะไม่ค้นหรอก ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเงินค่าตัวโฆษณางวดแรกของผมหายไป


“...”


ไหนพี่โมบอกว่าบริษัทของคุณชายยังไม่ออกเช็คงวดแรกให้ไงครับ แล้วทำไมจู่ๆ ผมถึงได้เช็คงวดที่สองแล้ว


คนที่ตัวสั่นเพราะความโกรธน้ำตาไหลอาบแก้ม มันเป็นภาพที่ทำให้วันศุกร์ต้องหันหน้าหนี


ตอนแรกเขาจะไม่กลับเข้ามาในห้องแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะรู้สึกคอแห้งและอยากจะชงอะไรสักอย่างไปให้คุณชายทรงเพลิงดื่มเลยขอตัวกลับขึ้นมาอีกครั้ง วันศุกร์มีลางสังหรณ์แปลกๆ ในใจตั้งแต่เช้า ยอมรับว่าลึกๆ แล้วเขายังไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้จัดการส่วนตัวตอนนี้ แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้แล้วจริงๆ


ทำไม จะหาว่ากูโกงว่างั้น


แล้วพี่โมโกงหรือเปล่าล่ะครับ


ไอ้วันศุกร์!


ผมน่าจะสงสัยพี่โมตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังโง่ให้พี่โมหลอกอยู่เรื่อย


กูหลอกอะไรมึง มีหลักฐานหรือไงถึงมากล่าวหากูแบบนี้


พี่โมบอกผมหน่อยสิว่าเงินในบัญชีผมถูกโอนไปไหนอาทิตย์ละหลายๆ แสน


“...”


แล้วเงินสิบล้านค่าตัวโฆษณาของผมงวดแรกอยู่ที่ไหน


พยายามแข็งใจไม่ให้ตัวเองเผลอส่งเสียงสั่นๆ ออกไป วันศุกร์มองคนตรงหน้าที่ไม่มีทีท่าว่าจะสลดหรือรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยสักนิด มันยิ่งทำให้เขาผิดหวัง เสียใจจนอธิบายไม่ถูก


ก็ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าคนที่ไว้ใจมากๆ ญาติคนเดียวที่เหลือในชีวิตจะมาทำแบบนี้กับเขา


โมได้แต่กำมือแน่นเพราะเธอเองก็พูดอะไรไม่ออก ถึงจะไม่ยอมรับว่าเธอเป็นคนเอาเงินของวันศุกร์ไปใช้จ่ายส่วนตัวแต่ก็รู้อยู่แก่ใจ


กูไม่รู้


พี่โม ผมขอนะ...เราพูดกันตรงๆ ได้มั้ย


ก็กูไม่ได้เอาไป ไอ้คุณชายมันไม่ยอมออกเช็คให้เองเพราะมันเกลียดมึงที่ไปสาย มึงไปทวงเอากับมันสิ


พี่โมฟังนะ คุณชายเขาเป็นคนเอาเช็คงวดที่สองมาให้ผมเอง เขาไม่ได้เกลียดผม...พี่อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยวได้มั้ย


คนฟังยิ้มเยาะ เธอไม่คิดว่าวันศุกร์จะฉลาดทั้งที่ผ่านมาก็โง่ให้เธอหลอกมาตลอด ในเมื่อมันมาถึงขนาดนี้แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะโกหกต่อไปเพื่ออะไร


เออ กูเอาเงินมึงไปใช้เอง...พอใจหรือยัง


เธอเกลียด


ค่าตัวที่มึงได้ บางงานก็ไม่เข้าบัญชีมึงด้วยซ้ำ เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะกูคิดว่ากูควรจะต้องได้ค่าเหนื่อยพอๆ กับมึง...กูวิ่งเต้นหางานให้มึงมาตั้งเยอะ ทำไมกูต้องได้เงินน้อยกว่ามึงด้วย


และอิจฉา


กูจะบอกให้ก็ได้ถ้ามึงอยากรู้ว่ากูเอาเงินไปทำอะไรบ้าง กูแค่เอาไปเที่ยว ซื้อของแพงๆ ให้ลูกกูกิน เปย์ผัวหมดหน้าตัก...มึงรู้มั้ยว่าตั้งแต่ที่กูเอาเงินมึงมาใช้ ผัวกูมันก็ยอมกลับมาคืนดีกับกู มึงรู้มั้ยว่ากูดีใจมากแค่ไหน


นี่พี่กลับไปคบกับพี่ชาติอีกแล้วเหรอ เขาเคยทำร้ายพี่กับต้นน้ำพี่จำไม่ได้หรือไง


กูไม่เคยลืม แต่กูรักมันมึงไม่เข้าใจหรอก...


พี่โม...


แล้วตอนนี้กูกับมันก็ติดหนี้พนัน แต่มึงไม่ต้องมาเห็นใจหรอกนะ เพราะอีกเดี๋ยวมึงก็คงจะเรียกตำรวจมาจับกูข้อหาฉ้อโกงใช่มั้ย...ได้ มาจับเลย ถ้ามึงไม่ห่วงหลานมึงก็เรียกตำรวจมาลากคอกูเข้าคุกไปซะ


วันศุกร์มองคนที่ยื่นสองมือมาตรงหน้า ความเจ็บปวดมันแล่นขึ้นสมองจนปวดหัวไปหมดแล้ว วันศุกร์ไม่เคยคิดถึงเรื่องที่จะเอาญาติตัวเองเข้าคุกเลยสักครั้ง แค่แวบหนึ่งในหัวก็ยังไม่มี


ผมไม่เคยคิดเรื่องแจ้งตำรวจเลยนะพี่โม


มึงตอแหล เดี๋ยวพรุ่งนี้กูก็คงขึ้นข่าวหน้าหนึ่ง แล้วมึงก็คงไปยืนทำหน้าเศร้าๆ เรียกคะแนนสงสารต่อหน้านักข่าวใช่มั้ย...มึงมันตอแหลของจริงเลยไอ้วันศุกร์


เลิกหยาบคาบใส่วันศุกร์ได้แล้วคุณโม


คนที่ยืนชี้หน้าด่าวันศุกร์ฉอดๆ สะดุ้งเฮือกเพราะเสียงทุ้มเข้มของใครบางคนดังขึ้น คนที่เข้ามาใหม่สาวเท้าตรงเข้ามายืนข้างๆ คนตัวเล็ก หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงขมวดคิ้วแน่น เขาอดทนยืนฟังคำด่าทอจากโมมาสักพักแล้ว และไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายทนให้ถูกต่อว่าอยู่แบบนั้นได้ยังไง


วันศุกร์ที่จู่ๆ ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้เงยหน้ากะพริบตาให้น้ำใสๆ หยุดไหล เขายังไม่พร้อมที่จะแสดงความอ่อนแอต่อหน้าพี่โมในตอนนี้


แล้วคุณชายมาเกี่ยวอะไรไม่ทราบคะ อ๋อ นี่อย่าบอกนะว่า...


ห้ามยุ่งเกี่ยวกับวันศุกร์อีกถ้าคุณไม่อยากเดือดร้อน


“...”


จะไม่มีใครเอาเรื่อง ถ้าคุณรีบเก็บเสื้อผ้าออกไปจากที่นี่ แล้วหายไปจากชีวิตของวันศุกร์ตอนนี้


พวกมึง...ขู่กู


วันศุกร์เลือกทางออกที่ดีที่สุดให้คุณต่างหาก คุณไปซะตอนนี้ยังไปเริ่มชีวิตใหม่ได้


ดวงตาคมกริบจ้องใบหน้าของโมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยร่องรอยเครื่องสำอางและคราบน้ำตา ถึงจะร้องไห้หนักแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ดูน่าเวทนาเลยสักนิด กลับกันมันทำให้ดูน่าขยะแขยงมากกว่าเพราะอีกฝ่ายยังไม่มีท่าทีของคนที่สำนึกผิดแสดงออกมาเลย


ก็ได้ แล้วอย่ามาเรียกร้องให้กูชดใช้เงินที่เอาไปทั้งหมดแล้วกัน เพราะกูไม่มีให้หรอกนะวันศุกร์


ไม่มีแล้วญาติคนเดียวของเขา


ไม่มีแล้วพี่สาวที่เคยสัญญาว่าจะอยู่ดูแลกันไปตลอด


ต่อจากนี้มึงกับกู...ตัวใครตัวมันแล้วกัน





*****




 

ถึงจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจไม่เอาความของวันศุกร์ แต่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็คิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว


ห้องนอนห้องนั้นดูโล่งทันทีที่โมเก็บข้าวของของตัวเองออกไปจนหมด เธอโทรเรียกให้สามีเก่าที่เคยเลิกรากันไปและตอนนี้กลับมาคบกันใหม่เข้ามาช่วยขนของ กว่าจะขนออกไปหมดก็เกือบเช้า


จริงๆ วันศุกร์ไม่ได้รู้สึกแย่ถึงขนาดที่ต้องมานั่งจมปรักเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่เป็นอันทำอะไร แต่กลับกันซะอีกเพราะวันศุกร์ดูพร้อมที่จะกลับมาสู้กับงานที่จะเจอในวันนี้ ถึงจะเหนื่อยกับเรื่องที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วแต่วันศุกร์ก็รับมือกับมันได้


ที่ผ่านมาได้ขนาดนี้ก็เพราะว่ามีหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคอยช่วยเหลืออยู่


ตีสามครึ่งผ่านไปพร้อมกับความเหนื่อยล้าของคนที่ยังไม่ได้นอนมาตลอดทั้งวันส่งผลให้วันศุกร์ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาอ้าปากหาววอด ก่อนจะต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเมื่อหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเดินถือน้ำมาวางให้ตรงหน้า


ดื่มน้ำแล้วเข้าไปนอนได้แล้ว


คุณชายเหนื่อยมั้ยครับ


ไม่เหนื่อยครับ


คำถามเดิมๆ ที่วันศุกร์เคยถามถูกตามมาด้วยคำตอบเดิมๆ เหมือนทุกครั้ง แต่นั่นก็ทำให้วันศุกร์รู้ว่าคำพูดที่ออกมาจากปากของคุณชายทรงเพลิงนั้นถูกกลั่นออกมาจากใจไม่ใช่แค่พูดส่งๆ ไปอย่างนั้น


คุณก็ไม่ต้องคิดมาก


ไม่ได้คิดแล้วครับ


เก่งมาก


เพราะคุณชายทรงเพลิงนั่นแหละที่ทำให้วันศุกร์ยิ้มได้


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไล้แก้มขาวของวันศุกร์เบาๆ ก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้ เขารู้ว่าต่อให้วันศุกร์กำลังยิ้มให้อยู่แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้มแข็ง หัวใจที่เปราะบางของวันศุกร์แตกสลายเพราะความเชื่อใจที่เคยมอบให้กับคนที่คิดว่าสำคัญคนหนึ่งในชีวิต มันคงต้องใช้เวลาในรักษา ถึงจะไม่หายดีเหมือนเดิมแล้วก็ตาม


ผมขอโทษนะครับที่ต้องให้คุณชายมาเจออะไรแบบนี้...ทั้งที่มันเป็นเรื่องของผมแท้ๆ


เรื่องของคุณก็เหมือนเรื่องของผม


เขายิ้ม


รู้สึกว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนแล้วที่มีหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคอยอยู่ข้างกันเสมอ


ขอบคุณนะเพลิง...ขอบคุณมากๆ


เพราะไม่มีคำไหนที่ดีไปกว่านี้แล้ว วันศุกร์เลยพูดย้ำให้อีกคนรับรู้


คนตัวเล็กมองออกไปนอกระเบียงที่ไม่มีแสงสว่าง ความมืดตรงหน้ามันทำให้เขารู้ว่าต่อให้วันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ยังมีอ้อมกอดอุ่นๆ คอยปลอบประโลม


มีสองมือหนาที่จะคอยจับมือของเขาไว้


พาเดินไปด้วยกันและเคียงข้างกันไปอย่างนี้


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคือแสงสว่างในชีวิตของวันศุกร์







#หวนกลิ่นรัก







คนที่หลงตัวเอง

และคิดว่าตัวเองถูกเสมอมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ค่ะ

พี่โมในเรื่องนี้ก็เป็นแบบนั้นค่ะ ^^










 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.957K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7103 baekbow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 17:18
    ก็คิดไว้แล้วแหละ ว่ายังไงวันศุกร์ก็คงไม่เอาเรื่องโม แต่จบแบบนี้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยเธอก็ออกไปจากชีวิตโมสักที ส่วนเรื่องผจก.ถ้าอยากได้จริงๆ ก็ให้คุณชายหาให้ก็ได้ ไม่ยากหรอก ....รู้สึกดีด้วยที่น้องไม่ได้คิดมากจนเกินไป เพราะอย่างน้อยโมก็เป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ แต่ถ้ามีญาติแบบนี้ไม่มียังจะดีกับชีวิตซะกว่า ต้องขอบคุณคุณชายเลยนะที่คอยอยู่เคียงข้างน้องตลอด
    #7,103
    0
  2. #7089 pp2563 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:49
    ชอบสิ่งที่เพลิงให้วันศุกร์ทำในสิ่งที่อยากทำ ถึงจะไม่เห็นด้วยแต่พร้อมจะอยู่ข้างๆและคอยซัพพอร์ต วันศุกร์มีความอ่อนแอที่ไม่ให้ใครเห็นนอกจากเพลิง นี่มันตัวชั้นนี่นา คนวัน ส แท้ๆน่อววว
    #7,089
    0
  3. #7076 dinsor456 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 03:31
    สงสารน้องต้นน้ำมากกว่าที่จะต้องไปอยู่กับพ่อแม่แบบนี้ เด็กมันไม่รู้อะไรด้วยเลย โถอี
    #7,076
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #6972 Soo Gass (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 16:51
    สาธุไม่ต้องกลับมาอีกนะ ฉันจะถีบให้หงายหลัง อห.อคว.
    #6,972
    0
  11. #6919 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:49
    ไปแล้วไปลับนะคะ
    #6,919
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #6869 DelightLetters (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 09:10
    น่าจะไปลงบันทึกประจำวันไว้เป็นหลักฐาน. สงสารต้นน้ำ ต่อไปหาหลักฐานและวิธีรับมาดูแลเองน่าจะดีกว่า
    #6,869
    0
  14. #6868 Spwdsr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 09:47
    แต่ไล่มันไม่พอหรอกถ้าเงินหมดคงหาทางขายข่าวสร้างความเสียหายแน่ๆ เพื่อเรียกร้องเงิน
    #6,868
    0
  15. #6863 Wannattakan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 14:05
    วันศุกร์น่าจะทำอะไรมากกว่านี้อะ รู้ว่าญาติแต่จะมาทำอย่างงี้ก็ไม่ใช่
    #6,863
    0
  16. #6850 realOrnies (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 23:53
    ถึงจะเป็นญาติกันแต่เราว่าน้องวันศุกร์ใจดีมากเกินไปจริงๆ คือถ้าโมดูรู้สึกผิดสักนิดก็ว่าไปอย่าง แต่นี้แบบไม่ใช่เลย
    #6,850
    0
  17. #6831 Necter (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:51
    วันศุกร์ควรจัดการให้เด็ดขาดนะ คนแบบนี้ไม่มีวันสำนึกเห็นแก่ตัวเป็นที่สุด กลัวว่าจะกลับมาทำร้ายอีกหลังจากนี่เวลาไม่มีเงิน สงสารน้องเลยถ้าไม่มีคุณชายจะเป็นอย่างไรนี่
    #6,831
    0
  18. #6821 alpaca_M (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 04:03
    เราว่าวันศุกร์ควรดำเนินตามกฏนะคะ มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่โต อาจจะถึงระดับฉ้อโกงได้เลย เหมือนปล่อยให้คนร้ายลอยนวล ทั้งที่มีหลักฐานมากขนาดนี้ เขาอาจจะไปทำอย่างงี้กับคนอื่นต่อได้ ถึงจะใจดี แต่อยากให้พอดี เราอินไปนิดหนึ่งค่ะ
    #6,821
    0
  19. #6806 vvppns (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 12:00
    อยากให้โมโดนให้สาสมกว่านี้มากๆ แต่น้องวันศุกร์คนดีเกินไป ฮือ ขอให้หลังจากนี้ นางอย่ากลับมาแว้งกัดอีกก็พอ
    #6,806
    0
  20. #6798 pppppp008 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:52
    ไปซะได้ก็ดี คนนิสัยไม่ดี น่าจะจับเข้าคุกไปซะ
    #6,798
    0
  21. #6779 HoneynLime (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 11:24
    ส่ายหน้าให้อีพี่โมเลยสงสารลูกต้องโตมากับผู้ใหญ่ต้องโตมากับพ่อและแม่แบบนี้
    #6,779
    0
  22. #6775 moooo_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 02:48
    คนอย่างนังพี่โมจะมีวันสำนึกมั้ยอยากจะรู้ วันศุกร์ไม่เอาเรื่องก็บุญหัวแล้ว
    #6,775
    0
  23. #6756 Pomuken (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 16:56
    ขอให้มันโดนมากกว่านี้ ให้เหมือนตกนรกทั้งเป็น อย่าเอาลูกมาอ้าง รำคาญ
    #6,756
    0
  24. #6752 yeolie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 23:43
    โอ้ยอีโม กูอยากจะรู้ตอนจบของ-นัก!!
    #6,752
    0
  25. #6743 momomay79 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 21:15
    จุดจบนางต้องไม่สวยงามแบบนี้ อีโม
    #6,743
    0