{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 11 : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,842 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62
















11




 

วันศุกร์กำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ความคิดที่จะไปเที่ยวสิ้นปีมันผุดขึ้นมาแบบเอาจริงเอาจังตอนที่รู้ว่าพอจะมีวันว่างอยู่สามสี่วันสำหรับพักผ่อน เขาได้ยินต้นน้ำบอกว่าอยากไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ ตอนนี้หน้าจอคอมพิวเตอร์เลยเป็นรูปดิสนีย์แลนด์ที่ฮ่องกง


เอารถไปเปลี่ยนน้ำมันเครื่องให้แล้ว ล้างรถมาให้ด้วย


พี่โมเอาบิลมาด้วยใช่มั้ยครับ


เปล่า


อ่า...”


วันศุกร์หันหน้ามองผู้จัดการส่วนตัวที่เดินหอบถุงแบรนด์แพงๆ พะรุงพะรังเข้ามาในห้อง พี่โมทิ้งต้นน้ำไว้กับเขาตั้งแต่เช้าโดยอ้างว่าจะเอารถไปเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องแป๊บเดียวก็จะกลับมา แต่นี่ก็ปาไปเกือบบ่ายแล้ว ดูก็รู้ว่าหนีไปซื้อของใช้ส่วนตัวมาชัดๆ


พี่โม ผมขอดูสมุดบัญชีหน่อยครับ


คนตัวเล็กเดินเข้าไปช่วยพี่โมถือของเช่นเดียวกับต้นน้ำ วันศุกร์ที่หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำมาตลอดปีอยากรู้แล้วว่าเงินในบัญชีของเขาตอนนี้มีเท่าไหร่ ที่แน่ๆ มันน่าจะต้องอยู่ในหลักสิบล้าน เขาลองคำนวณจากค่าตัวที่ได้ในแต่ละงานคร่าวๆ แล้ว


ดูทำไม


ช่วงปีใหม่ผมจะพาต้นน้ำกับพี่โมไปเที่ยวฮ่องกงครับ แล้วก็อยากบริจาคเงินให้เด็กด้อยโอกาสด้วย


ไร้สาระว่ะ จะไปเที่ยวให้มันเหนื่อยทำไม ว่างนักเหรอแกอ่ะจู่ๆ พี่โมก็ขึ้นเสียงแข็งๆ ใส่จนคนฟังหน้าจ๋อย แล้วบริจาคเงินให้เด็กด้อยโอกาสอะไร ภาพลักษณ์แกก็ดีจนคนจะไล่ให้ไปบวชอยู่แล้ว จะสร้างภาพอะไรอีกวันศุกร์


พี่โม ผมไม่ได้จะสร้างภาพ แต่ผมอยากทำบุญจริงๆ


เขารู้ข่าวจากปันว่าคุณแม่จะเดินทางไปช่วยเหลือเด็กภาคเหนือช่วงหลังปีใหม่ ปันมาบอกบุญเขาเลยรู้สึกอยากจะช่วยเหลือเงินกับข้าวของเล็กๆ น้อยๆ ด้วยเหมือนกัน วันศุกร์เอียงหน้าขมวดคิ้วแน่น มองพี่โมที่กำลังกอดอกมองเขาอย่างหัวเสีย


ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องโกรธขนาดนั้นทั้งๆ ที่เพิ่งกลับมาคุยดีๆ กันได้ไม่กี่วัน


ครั้งที่แล้วเรื่องรถ ครั้งนี้เรื่องเงิน


ไหนบอกว่าจะเก็บเงินไง ใช้เงินแบบนี้ก็ทำงานไปไม่ต้องพักดีมั้ย พี่จะได้ยัดงานให้อ้วกแตก


พี่โม ผมไม่ไปก็ได้ แต่ขอดูบัญชีหน่อยแล้วกันครับ


บอกปัดไปแบบนั้นแต่ในใจก็ยังไม่ทิ้งเรื่องเที่ยวกับบริจาคอยู่ดี ตอนแรกวันศุกร์ไม่ได้อยากจะยุ่งกับรายการบัญชีและเงินของตัวเองที่ฝากไว้กับพี่โมเท่าไหร่


เขาปล่อยผ่านไปก็ได้ แต่พอเห็นท่าทางยึกยักของอีกฝ่ายมันทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาในหัว


ตอนนี้พี่เหนื่อยมาก ขอพักก่อนได้ป่ะ


สมุดบัญชีอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปหยิบเองก็ได้


นี่แกจะอะไรนักหนาวะ ก็บอกอยู่ว่าเหนื่อย ฉันเพิ่งได้นอนตอนตีสี่ แกปลุกตั้งแต่เช้าให้เอารถเข้าศูนย์ เห็นใจกันบ้างดิ


คนที่ถูกโมโหใส่ก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาแล้วเหมือนกัน วันศุกร์หายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนจะก้มหน้ามองหลานชายที่ยืนตาแป๋วกอดขาแม่


บางทีเขาก็อยากจะตะโกนใส่หน้าพี่โมเหมือนกันที่เอาแต่โทษเขาอยู่ฝ่ายเดียว แต่ก็ไม่อยากทำให้หลานตกใจ


ทะเลาะกันทีไรก็เป็นแบบนี้ โยนเรื่องทุกเรื่องให้เป็นความผิดของเขาตลอด


พี่โมนอนตอนตีสี่เพราะออกไปเที่ยวมาไม่ใช่เหรอ เอารถของผมไปใช้พี่โมก็ต้องดูแลมันถูกแล้วนี่


“...”


แล้วพี่ทำอะไรกับใครบนรถผม อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ


หลายครั้งแล้วแหละที่เห็นซากถุงยางกับคราบขาวๆ ที่พื้นรถ วันศุกร์ยังแปลกใจอยู่เลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ห่วงลูกบ้างหรือไง แล้วไหนที่บอกว่าจะไปรับลูกกลับจากโรงเรียนนั่นอีก


เขาเพิ่งรู้จากปากพี่เลี้ยงว่าพี่โมไม่เคยไปรับต้นน้ำเลยสักครั้ง แต่ก็ยังโกหกกันซึ่งๆ หน้า


หวงนักก็เอาคืนไป ฉันก็ไม่ได้อยากจะขับรถของแกนักหรอก พูดจบรีโมทรถก็ถูกปาใส่หน้าอย่างจัง


วันศุกร์หลบไม่ทันเลยโดนพวงกุญแจตรงส่วนที่เป็นเหล็กฟาดเข้ากับสันจมูกอย่างจังจนต้องยกมือขึ้นมากุมไว้ คนตัวเล็กกะพริบตาถี่ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา ยืนมองพี่สาวของตัวเองกระชากแขนลูกชายขึ้นมาอุ้มเดินหนีเข้าห้อง


วันศุกร์ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ถอนหายใจให้กับความเหนื่อยจากเรื่องในครอบครัวที่คงจะเป็นปัญหาเหมือนกันทุกบ้าน ทุกวันนี้เหมือนกับว่าวันศุกร์ทำงานคนเดียวด้วยซ้ำไป


น้อยครั้งมากๆ ที่พี่โมจะคอยเคลียร์งานหรืออำนวยความสะดวกในฐานะผู้จัดการ เป็นเขาเองทั้งนั้นที่ต้องจัดการกับเรื่องพวกนี้


ยังไม่รู้หรอกว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นกับพี่โมหรือเปล่า แต่เขารู้สึกแปลกๆ...


Plerng: คืนนี้ว่างมั้ย


เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในตอนที่วันศุกร์หยิบโทรศัพท์มาปลดล็อกหน้าจอพอดี ข้อความของใครบางคนทำให้วันศุกร์คลายคิ้วที่ขมวดอยู่ออกได้ คนตัวขาวถอนหายใจยาวๆ อีกครั้ง เม้มปากพลางอ่านข้อความนั้นซ้ำๆ ในหน้าแชตของคุณชายทรงเพลิง


Friday: คุณชาย : (

Plerng: เป็นอะไร

Friday: เหมือนผมจะเครียดเลยครับ

Plerng: ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน

Friday: ผมอยู่ที่ห้อง

Plerng: ครับ

Plerng: เดี๋ยวผมโทรหา


ยังไม่ทันถึงห้าวินาทีโทรศัพท์ของวันศุกร์ก็สั่นเพราะมีสายเข้า วันศุกร์ไม่ลังเลที่จะกดรับสายเดี๋ยวนั้นเพราะเขาเองก็อยากได้ยินเสียง อยากคุยกับคนที่โทรเข้ามาเหมือนกัน


คุณชายไม่ได้ยุ่งอยู่เหรอครับ


(ไม่ครับ ผมพักสายตาอยู่)


อ่า


(คุณเป็นอะไรหรือเปล่า)


วันศุกร์หลับตาลงพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ ...เขาชอบเสียงทุ้มที่ดังผ่านโทรศัพท์ของคุณชายทรงเพลิงมากจริงๆ ถึงจะไม่ได้นุ่มนวลมากนักแต่ก็ทุ้มติดแหบนิดๆ ซึ่งมันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคุณชายเขาเลย และที่สำคัญไปกว่านั้น...เสียงของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงทำให้วันศุกร์หายเครียดได้


นิดหน่อยครับ แต่ตอนนี้ผมโอเคแล้ว


(ครับ)


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ได้คาดคั้นอยากรู้ว่าเขาไปเจออะไรมาถึงได้รู้สึกเครียด คุณชายเขาไม่เคยบังคับให้พูดอยู่แล้วถ้าวันศุกร์ไม่พร้อมที่จะเล่า เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เหมือนกับว่าอีกฝ่ายจะไม่ก้าวก่ายเรื่องที่เขายังไม่พร้อมให้รับรู้


(สรุปคืนนี้คุณว่างมั้ย)


จะชวนไปไหนเหรอครับ


(ห้องผม)


คำตอบตรงไปตรงมาแบบนั้นเล่นเอาเอาวันศุกร์ทำหน้างง คนตัวเล็กลุกขึ้นเดินเข้าห้องแล้วล็อกประตูเสร็จสรรพ ที่หนีเข้ามาแบบนี้ก็เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้พี่โมกำลังแอบเอาหูแนบประตูฟังเขาคุยโทรศัพท์อยู่หรือเปล่า


เอ่อ นี่คุณชายชวนคนอื่นเข้าห้องตัวเองแบบนี้เป็นปกติหรือเปล่า


(ทำไม ผมพูดอะไรผิด)


ก็...ยังต้องถามอีกเหรอครับ


(ทำไมคุณต้องเข้าใจอะไรยาก)


นี่ คุณชายนั่นแหละที่เข้าใจยาก


(ผมเข้าใจอะไรยากครับ)


ช่างเถอะครับ...คืนนี้ผมว่าง คุณชายจะชวนไปห้องจริงๆ เหรอครับ


ถามไปอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจว่าคุณชายเขาไม่ได้พูดเล่น สถานที่นัดเจอกันที่อื่นออกจะเยอะแยะ แต่กลับชวนไปเจอกันที่ห้องแบบนี้...เป็นใครก็ต้องตกใจหรือเปล่าล่ะ


(ใช่ ผมอ่านเจอ เขาบอกว่าคืนนี้จะมีฝนดาวตก)


ถึงมีจริงๆ ก็คงมองไม่เห็นหรอกครับ


(ลองมาดูก่อนได้มั้ย]


“...”


วันศุกร์เม้มปากแน่น อมยิ้มอยู่คนเดียวให้กับความพยายามของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเพนต์เฮ้าส์ใหญ่ๆ มีอะไรดีนักหนาคุณชายเขาถึงได้มาชวนกันขนาดนี้


ได้ครับ กี่ทุ่มดี อืม...จริงๆ ตอนบ่ายสามโมงผมมีงานที่ห้าง เลิกประมาณทุ่มนึง


(ตอนคุณทำงานเสร็จก็ได้ เดี๋ยวผมไปรับ)


งั้นผมไม่เอารถไปนะ


(ครับ)


ถึงจะกลับมาคุยกันดีๆ แต่บอกตามตรงว่าตอนนี้ยังไม่มีสถานะจริงๆ จังๆ ให้กันหรอกนะ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่บอกว่าจะขอคืนดีกับเขาก็ยังอยู่ในสถานะแฟนเก่าเหมือนเดิม


ยังไม่ได้ข้ามขั้น พวกเขาอยู่ในระดับที่ไม่ได้รีบร้อนก่อความสัมพันธ์


ให้มันเป็นไปตามอารมณ์ เรื่อยๆ ตามความต้องการของหัวใจ


โทรคุยกันบ้าง วันไหนถ้าคุณชายเขาว่างก็จะมานั่งรอวันศุกร์ที่กองถ่าย นัดเจอกันแบบนี้บางครั้ง ถึงจะไม่ได้เจอหน้ากันทุกวันหรือตัวติดกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันก็ดีกว่าเดิมมากๆ แล้ว


เมื่อคืนนอนดึกมั้ยครับ


(นิดหน่อย)


ผมบอกแล้วว่าอย่ารอ...รู้สึกผิดเลยนะเนี่ย


(ไม่ใช่ความผิดคุณ ผมอยากรอเอง)


เฮ้อ


พูดถึงเรื่องเมื่อคืนที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไปรอวันศุกร์ที่กองถ่ายอีกแล้ว และก็เป็นการถ่ายมาราธอนเหมือนเดิมจนเกือบโต้รุ่ง


วันศุกร์บอกให้คุณชายเขากลับไปก่อนแล้วจริงๆ แต่เพราะว่าคุณชายทรงเพลิงรู้ไงว่าวันศุกร์ไม่ได้เอารถยนต์ส่วนตัวมา คนที่บอกว่าจะขอคืนดีด้วยเลยนั่งเฝ้าในกองถ่าย หลับแล้วหลับอีกเขาก็ยังถ่ายละครไม่เสร็จ


เลยทำให้วันศุกร์รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงพักผ่อนไม่เพียงพอ


คุณชายเหนื่อยมั้ย


(ไม่เหนื่อยครับ)


ไว้ผมจะทำอาหารขอโทษนะครับ...คืนนี้เลยดีมั้ย ขอยืมพื้นที่ครัวคุณชายหน่อย


(ซื้อสำเร็จรูปเข้ามากินง่ายกว่า)


โห่


(แต่ถ้าคุณอยากทำก็ได้ เดี๋ยวผมซื้อของเตรียมไว้ให้)


ไม่เอานะคุณชาย แบบนั้นก็กลายเป็นว่าผมทำให้คุณชายเหนื่อยอีกแล้ว


(เลิกเรียกว่าคุณชายก่อนได้มั้ย ไม่คุ้นหู)


ฮึ


เพิ่งจะไม่คุ้นหูอะไรเอาตอนนี้


วันศุกร์ยู่ปากพึมพำปฏิเสธปลายสายพร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย คนตัวเล็กล้มตัวนอนบนเตียง อีกไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ต้องไปอาบน้ำเตรียมไปทำงานต่อแล้ว ตอนนี้ยังพอมีเวลางอแงใส่คุณชายทรงเพลิงได้บ้างแหละ


จะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะครับ เรียกคุณชายก็ถูกแล้วนี่นา...”


(คุณเคยเรียกผมว่าอะไรก็เรียกแบบนั้น)


ไม่เอาหรอกครับ มันดูไม่ดี


(ไม่ดีตรงไหน)


ไม่รู้...อย่าถามผมแบบนี้ได้มั้ย


(ผมถามเพราะอยากรู้ว่าคุณคิดอะไร จะได้ช่วยกันหาทางออก)


“...”


(เรียกผมว่าเพลิงเหมือนเดิมมันยากตรงไหน)


ให้ผมกับคุณชายเข้าที่กว่านี้ก่อนดีมั้ยครับ


(คุณนี่หาข้อแม้เก่ง)


วันศุกร์หัวเราะเบาๆ ให้กับน้ำเสียงแข็งๆ ของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ดังผ่านโทรศัพท์มือถือ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเรียกคุณชายเขาว่าเพลิงเหมือนเดิมหรอกนะ


อือ ใช่...อยากเรียกจะตาย


ให้เวลาผมหน่อยได้มั้ยล่ะครับ


(ผมให้แล้ว)


หือออ ให้ตอนไหนอ่ะคุณชาย


(สองปีที่ผ่านมาไงครับ)


คุณชายนี่ย้ำเก่ง ล้ำลึกความหลังเก่งที่หนึ่งเลยมั้งเนี่ย


วันศุกร์ฟุบหน้าลงบนหมอน ไม่อยากให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงพูดถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อนเลย มันเหมือนเป็นปมจี้จุดในใจเขายังไงก็ไม่รู้


พูดแบบนี้แสดงว่าคุณยังโกรธผมอยู่แน่ๆ


(ผมโตแล้ว)


โตแล้วยังไงอ่ะครับ


(ผมรู้ว่าคุณมีเหตุผล)


ใช่ ผมมีเหตุผล


(แล้วเมื่อไหร่คุณจะเล่าเหตุผลให้ผมฟังสักที)


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงน่าเห็นใจมากที่สุดในโลกแล้ว โดนบอกเลิกทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไรแถมคนบอกเลิกไม่ยอมบอกเหตุผลด้วยว่าทำไมถึงต้องยุติความสัมพันธ์เอาไว้แค่นี้


วันศุกร์ถอนหายใจเบาๆ เหตุผลที่เขาขอเลิกกับคุณชายเมื่อสองปีก่อนมันเป็นเพราะเขาเองที่ไม่หนักแน่นพอ และเกิดความกลัวที่เกาะกินในใจตั้งแต่ที่ต้นสังกัดรู้ว่าวันศุกร์มีแฟน


เขายังจำได้ดีว่าวันที่ผู้ใหญ่ของช่องเรียกให้เข้าไปคุยกับพี่ผู้จัดการคนเก่าสถานการณ์มันตึงเครียดมากแค่ไหน


รูปที่มีนักข่าวแอบถ่ายตอนที่เขากับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไปเที่ยวด้วยกัน อยู่ด้วยกัน หรือแม้กระทั่งจูบกันในรถถูกปาใส่หน้าวันศุกร์


หลักฐานชัดเจนขนาดนั้นทำเอาวันศุกร์พูดอะไรไม่ออก


คนตัวเล็กเมื่อสองปีก่อนที่กำลังโด่งดังไม่แพ้ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นเลย ผู้ใหญ่ของช่องยื่นคำขาดว่าเขาต้องตัดความสัมพันธ์กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง เพื่อชื่อเสียงของช่อง ของตัวเอง


และเพื่อชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของอีกฝ่ายด้วย...


ต้นสังกัดบอกเขาแบบนั้น และวันศุกร์ก็ถูกพูดกรอกหูทุกวันหลังจากที่ผู้ใหญ่ของช่องปิดข่าวเรื่องภาพหลุดที่ถูกส่งเข้ามา


ช่องใช้เงินจำนวนมหาศาลในการขอร้องไม่ให้สำนักข่าวนั้นเปิดเผยเรื่องความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น ยอมรับว่าเขาเครียดจนปวดหัว นอนร้องไห้ทุกวันตอนที่รู้ว่าพี่ผู้จัดการถูกไล่ออกเพราะการกระทำของเขาเอง


แล้วสุดท้ายสิ่งที่วันศุกร์ทำได้...ก็คือการเดินไปบอกเลิกหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงโดยที่หัวใจยังมีความรักที่มอบให้กับคุณชายล้นอก


ใช่ วันศุกร์ไม่ได้ทำตามที่หัวใจตัวเองเรียกร้อง เขาอยากอยู่กับคุณชายต่อแต่ก็ต้องยุติความสัมพันธ์ลงเพราะความไม่กล้าและความกลัวของตัวเอง


เขาบอกเลิกคุณชายทั้งที่ตัวเองแสร้งฝืนยิ้ม แล้วเดินหันหลังกลับพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม


ต่อให้เวลาผ่านไปกี่ปีหรือนานแค่ไหน วันศุกร์ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีที่ในตอนนั้นไม่กล้าทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ


แต่ตอนนี้ มันเปลี่ยนไปแล้ว


คุณชาย


(ครับ)


สัญญากับผมก่อนว่าจะไม่โกรธ


(ผมไม่เคยโกรธคุณ)


ผม...”


(พูดมาครับ ผมฟังอยู่]) เสียงทุ้มเปล่งออกมาอย่างนุ่มนวลจนคนฟังหัวใจกระตุก วันศุกร์รับรู้ได้ว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงกำลังอ่อนโยนกับเขาผ่านโทรศัพท์เพราะน้ำเสียงอบอุ่นจากปลายสาย


วันศุกร์ยิ้มกว้าง มันคงเป็นอีกครั้งในรอบสองปีที่เขาจะได้ทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้องสักที

 



*****




บรรยากาศในค่ำคืนนี้ยังไงก็ไม่เหมาะกับการดูฝนดาวตกเพราะฝนตกหนักมาก


วันศุกร์แหงนหน้ามองท้องฟ้ามืดๆ ตั้งแต่ออกจากห้างจนกระทั่งถึงเพนต์เฮ้าส์สุดหรูของคุณชายยังไม่เจอฝนดาวตกสักนิด แล้วก็ต้องมานั่งขำให้กับคำสารภาพของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงว่าข่าวที่อ่านเจอมามันเป็นข่าวตั้งแต่ปีที่แล้ว


แล้วสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะซื้อของเข้ามาทำมื้อค่ำเป็นการขอโทษที่ทำให้คุณชายต้องเหนื่อยสำหรับทุกๆ เรื่องก็ถูกพับเก็บเข้ากรุเพราะแวะกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารมาแล้ว ตอนนี้ก็เท่ากับว่าไม่มีอะไรทำ


วันศุกร์ยังสงสัยตัวเองอยู่เลยว่าจะทำไมถึงยังอยู่ในห้องของคุณชายทั้งๆ ที่จะกลับบ้านก็ได้


บัญชีฝากเช็คค่าตัวมาให้คุณ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยื่นเช็คค่าตัวให้คนผิวขาวที่นั่งตีขาในสระว่ายน้ำ ทำตาแป๋วๆ มองเม็ดฝนเกาะกระจกซึ่งก็เป็นภาพที่ทำให้เขาหลุดยิ้ม ความจริงเช็คใบนี้วันศุกร์หรือผู้จัดการต้องเข้าไปรับเองที่บริษัท แต่เผอิญว่าเขาเพิ่งได้เซ็นอนุมัติเมื่อตอนบ่ายพอดี เลยอาสาเอามาให้วันศุกร์เองกับมือ


งวดแรกใช่มั้ยคุณชาย ขอบคุณนะครับ


คนตัวเล็กยิ้มกว้างตอนที่เห็นเช็คกับจำนวนเงินในนั้น แต่ผิดกับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ทรุดตัวนั่งยองๆ ข้างวันศุกร์แล้วขมวดคิ้วทำหน้ายุ่ง


ผมจ่ายเช็คงวดแรกไปแล้ว นี่งวดที่สอง


เอ่อ เหรอครับ


มีอะไรหรือเปล่า


ผมจำได้ว่ายังไม่เคยได้รับเช็คค่าตัวเลย...นี่ครั้งแรก


ยิ่งคุยกันบรรยากาศมันก็ยิ่งดูน่าอึดอัด วันศุกร์กัดริมฝีปากเบาๆ เขารู้ว่าคุณชายทรงเพลิงคงไม่ได้มาล้อเล่นกันแน่ๆ เพราะมันคือเรื่องเงินเรื่องทอง แล้วอีกอย่างคุณชายเขาก็ไม่ใช่คนขี้เล่นสักหน่อย


ผมเห็นในใบเสร็จรับเช็ค ผู้จัดการคุณมารับ


นานหรือยังครับ


หลังเซ็นสัญญาหนึ่งเดือน


วันศุกร์นั่งนับนิ้ว ถ้าค่าตัวงวดแรกออกตั้งแต่หลังเซ็นสัญญาหนึ่งเดือนก็เท่ากับว่าตอนนี้ผ่านมาสี่เดือนที่เขาไม่รู้เลยว่าได้รับเงินก้อนนั้นมาแล้ว


คนตัวเล็กเริ่มใจไม่ดี ไม่อยากให้สิ่งที่สงสัยอยู่ในตอนนี้เป็นความจริง


คุณไม่รู้เหรอว่าเช็คออกตั้งนานแล้ว


วันศุกร์เม้มปากแน่น กลั้นหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะผ่อนออกยาวๆ แล้วพยักหน้าตอบกลับไป


พี่โมไม่ได้บอกอะไรผมเลย


เขาเป็นคนดูแลเรื่องเงินให้คุณเหรอ


ครับ


คุณไว้ใจเขามากขนาดนั้น?”


ก็...พี่โมเป็นญาติผม


“...”


บางทีพี่โมอาจจะลืมบอก


วันศุกร์ คุณไม่ต้องมองโลกในแง่ดีแล้ว


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงทิ้งสะโพกนั่งลงบนพื้นริมสระว่ายน้ำข้างๆ วันศุกร์ เขามองคนตัวขาวที่เอาแต่ก้มหน้ามองเช็คในมือเล็กๆ ของตัวเองไม่วางตา สีหน้าของวันศุกร์แสดงความกังวล ผิดหวังออกมาชัดเจน


คุณต้องรอบคอบ


แล้วผมจะทำยังไงดี วันนี้ผมก็ทะเลาะกับพี่โมเพราะขอดูยอดเงินบัญชี ผมไม่อยากคิดนะครับว่าพี่โมจะทำแบบนี้


บอกตามตรงเลยว่าพักหลังๆ วันศุกร์ไม่ได้รับรายงานการรับเงินหรือใช้เงินจากพี่โมมาสักพักแล้ว


มันพลาดที่ตัวเองด้วยเพราะรับงานจนหัวหมุนเลยไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องการตรวจสอบรายได้ของตัวเอง แล้วมันก็ชัดเจนไปแล้วห้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าวันศุกร์กำลังถูกยักยอกเงินค่าตัว


มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย


ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปคุยกับพี่โมเอง


ถ้าต้องการทนายบอกผม


คุณชาย...มันคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้งครับ


คุณรู้มั้ยว่าเช็คงวดแรกเป็นเงินเท่าไหร่


ค่าตัวโฆษณาที่วันศุกร์เรียกไปกับแบรนด์นี้คือยี่สิบล้านบาท เขานั่งกุมขมับเมื่อรู้ว่าเงินสิบล้านบาทงวดแรกของตัวเองหายวับไปกับตาโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันเคยมีเงินจำนวนนี้อยู่ด้วย


อือ โคตรโง่เลยที่โดนหักหลังได้แบบนี้


ผมขอลองจัดการเองดูก่อนนะคุณชาย


ครับ


คุณชาย


ว่าไง


ผม...ขอกอดคุณชายหน่อยได้มั้ยครับ


ในความว้าวุ่นสับสน คิดอะไรไม่ออกแบบนี้เขาอยากจะได้กำลังใจจากใครสักคน ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคุณชายทรงเพลิง วันศุกร์ยกขาขึ้นจากน้ำนั่งชันเข่ารอให้คุณชายอนุญาต


แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ตอบอะไร หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงขยับตัวเข้ามาใกล้คนที่ตัวเล็กกว่าแล้วคว้าไหล่แคบๆ เข้ามากอดไว้แน่น มือหนาลูบแผ่นหลังปลอบประโลม เขากดริมฝีปากบนขมับของวันศุกร์เบาๆ


ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าต้องเริ่มยังไง ช่วงนี้ผมยิ่งมีปัญหากับพี่โมเรื่องรถอยู่ด้วยเสียงอู้อี้ดังขึ้น ใบหน้าของวันศุกร์จมไปกับไหล่กว้างๆ ของคุณชาย


ให้ผมช่วยมั้ย


ฮื่อ ผมยังไม่อยากคุยเรื่องนี้...เปลี่ยนเรื่องได้มั้ยครับ


มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะวันศุกร์


รู้ครับคุณชาย แต่ผม...” วันศุกร์เม้มปาก เขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไงดี


ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด


วันศุกร์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะสอดมือโอบรอบตัวหนาของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง


ไม่เอาแล้ว เขาไม่อยากคิดถึงเรื่องแย่ๆ ตอนที่อยู่กับคุณชาย เขาอยากใช้เวลาดีๆ ไปด้วยกัน ถึงแม้ว่าเรื่องที่วันศุกร์เจอมันจะหนักหนาแค่ไหนก็ตาม


ฝนที่ตกลงมาในตอนนี้ทำให้บรรยากาศมันดูอบอุ่นและโรแมนติกมาก วันศุกร์คลี่ยิ้มบางในอ้อมกอดของคนที่อายุมากกว่า กระจกใสในบริเวณสระว่ายน้ำสะท้อนเงาของเขากับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงกำลังนั่งกอดกันอยู่ตรงนี้


ผมให้


อะไรเหรอครับ


วันศุกร์ผละใบหน้าที่ซบไหล่กว้างอยู่ออกพร้อมๆ กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ผละกอดออกเช่นกัน คนตัวเล็กจ้องใบหน้าที่แสนจะดูดีของคุณชายทรงเพลิงด้วยความสงสัย รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปากในตอนที่มือของตัวเองถูกประคองไว้ด้วยมือหนา


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงถอดกำไลหินสีขาวนวลที่ซื้อมาจากวัดออกจากข้อมือแกร่งของตัวเองก่อนค่อยๆ สวมให้คนตัวเล็กที่มีผิวขาวเหมือนๆ กับกำไลหินเส้นนี้ เพราะขนาดข้อมือที่ต่างกันทำให้กำไลหินดูใหญ่กว่าข้อมือของวันศุกร์ แต่ตอนที่เขาใส่มันกลับรัดจนข้อมือเป็นรอย


ผมไปซื้อมาจากวัด เป็นเครื่องราง


อ่า...สวยมากเลยครับ มองดีๆ เห็นแสงสีฟ้าอยู่ในหินด้วย


วันศุกร์ยกมือขึ้นมาส่องดูกำไลหิน คนตัวเล็กตื่นตาตื่นใจกับสีฟ้าแกมม่วงที่เห็นอยู่ในหินมากจริงๆ ถึงขั้นทำตาโตน่าเอ็นดูในสายตาหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง


ขอบคุณนะครับคุณชาย


วันศุกร์ยกมือไหว้ขอบคุณคนแก่กว่าทั้งๆ ที่ในมือยังถือเช็คไม่ยอมปล่อย ก็เช็คใบนี้มีมูลค่าตั้งหลายล้าน วันศุกร์ไม่กล้าให้มันหลุดไปอยู่ในมือคนอื่นแล้ว


คนตัวเล็กชูแขนขึ้นเหนือศีรษะเพื่อดูว่ากำไลหินเส้นนี้มันเหมาะกับตัวเองมากแค่ไหน ก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นคนที่ใส่เครื่องประดับได้ดูดีเหมือนกับคนอื่นเขาเหมือนกัน


วันศุกร์ไม่ค่อยชอบใส่เครื่องประดับเท่าไหร่ เพราะอาชีพของเขามันต้องแต่งตัวตามคอนเซ็ปต์ที่ลูกค้าต้องการอยู่บ่อยๆ เครื่องประดับหรือนาฬิกาแบบไหนที่อยากใส่ก็ต้องถอดออกแล้วใส่ตามที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น


แต่วันศุกร์สัญญากับตัวเองเลยแหละว่ากำไลหินเส้นนี้เขาจะไม่ถอดออกเด็ดขาด ของที่คุณชายทรงเพลิงให้ดีที่สุดแล้ว


นั่งดีๆ เดี๋ยวตกน้ำ


วันศุกร์ที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งยองๆ โดนคุณชายทรงเพลิงทำเสียงแข็งใส่ วันศุกร์ลุกขึ้นยืนทันทีที่ตัวกำลังจะถูกมือหนาฉุดให้นั่งลง ทำเป็นยืดตัวบิดขี้เกียจต่อหน้าคุณชายเขานั่นแหละ


เดินเล่นกันมั้ยคุณชาย นั่งอยู่ตรงนี้น่าเบื่อนะเนี่ย


เดินเล่นที่ไหน ตอนนี้ฝนตก


ก็เดินเล่นรอบสระไงครับ


พูดไปก็มีท่าประกอบไปด้วย วันศุกร์ชี้นิ้วเรียวไปรอบๆ สระแล้วหันมายิ้มแฉ่งให้คนตัวโต 


ออกไปเดินเล่นที่สกายวอล์กมั้ย


ไม่เอาอ่ะครับ ตรงนี้วิวสวยสุดแล้ว


วิวแม่น้ำเจ้าพระยาในตอนที่ฝนตกมันดีสุดๆ แล้ว สมกับที่เป็นเพนต์เฮ้าส์ราคาแพงเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองไทย


คนตัวเล็กหันไปประสานมือกับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงยหน้ามองคนตัวโตพร้อมกับฉีกยิ้มบางๆ ให้


คุณชายไม่ยิ้มบ้างเลย ไม่เมื่อยหน้าเหรอครับ


ผมต้องถามคุณมากกว่า ยิ้มทั้งวันเมื่อยหน้าบ้างมั้ย


ผมไม่ได้ยิ้มทั้งวันนะครับ หน้าบึ้งก็มี


พวกเขาเดินคุยกันขณะที่ค่อยๆ เดินไปรอบสระ ถึงแม้ว่าวิวของกรุงเทพฯ ในตอนนี้จะดูโรแมนติกมากแค่ไหน แต่วันศุกร์ก็เลือกที่จะมองแค่ใบหน้าของคุณชายทรงเพลิงอยู่ดี มองบ้างเขินบ้าง ไม่เหมือนคุณชายทรงเพลิงเขาหรอกที่ดูจะนิ่งเฉย


ผมสงสารคนที่ต้องทำงานกับคุณชายจริงๆ ลำบากใจแย่


ทำไม


ก็ต้องทำงานกับคนที่หน้าตึงๆ อย่างคุณชาย คำพูดก็เย็นชาซะเหลือเกิน นิ่งๆ ดูไม่ค่อยสนใจใคร


คุณเกลียดอะไรผมหรือเปล่า


เปล่านะครับ ผมแค่พูดให้ฟังไงว่าคุณชายในสายตาคนอื่นเป็นแบบไหน


คุณไม่ใช่คนอื่น


ก็เพราะว่าผมรู้จักคุณชายมาก่อนไงครับ


งั้นผมจะค่อยๆ เปลี่ยน


หือ...คือ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้คุณชาย เป็นตัวของตัวเองดีกว่า ถ้าเปลี่ยนได้คงเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่ยังคบกันแล้วมั้งครับ


ตอนนั้นคุณไม่ได้พูดแบบนี้ ผมเลยไม่รู้


ง่ะ กลายเป็นผมทำให้คุณคิดมากหรือเปล่า


ไม่ครับ


วันศุกร์ชะลอเท้าตอนที่เดินมาถึงฝั่งที่เป็นกระจกใสและมองเห็นวิวยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยสายฝน คนตัวเล็กหันหน้ามองหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง ปล่อยมือที่จับกันอยู่ออกก่อนจะเลื่อนไปบีบแก้มของคุณชายเขาแทน


จริงๆ แบบนี้ก็ดีนะครับ


ผมไม่ได้หน้านิ่งตลอด คุณไม่เคยเห็นผมยิ้มเหรอ


เคยสิครับ เมื่อกี้คุณชายก็ยิ้ม


คุณชายเขายิ้มจริงๆ ยิ้มมุมปากบางๆ ที่ทำให้หัวใจของวันศุกร์เต้นแรง


แล้วไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคืนนี้คนที่หล่ออยู่แล้วถึงได้ดูหล่อเป็นพิเศษทั้งๆ ที่คุณชายก็ไม่ได้แต่งเติมอะไรบนใบหน้า ไม่ได้แต่งตัวแปลกตาจากวันอื่นๆ เลยสักนิด ผมสีดำเช็ตขึ้นเป็นปกติ ริมฝีปากชมพูอ่อนๆ ก็เข้ากับใบหน้าของคุณชายเขาเหลือเกิน เชิ้ตขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดกับแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นลวกๆ


ดูยังไงก็ปกติเหมือนทุกวัน


แต่กลับดูดีจนวันศุกร์ไม่อยากละสายตา


แสงไฟสีนวลไม่ได้สว่างจ้าจนแสบตาประกอบกับเสียงฝนทำให้คืนนี้ ตรงนี้ เหมือนกับฉากในละครที่ถูกเซ็ตขึ้นมาเพื่อเข้าฉากพระนาง ถ้าตอนนี้เขากำลังถ่ายละครอยู่ บทต่อมาพระเอกต้องก้มลงมาจูบเบาๆ บนริมฝีปากของนางเอกแล้ว


อือ พอคิดได้แบบนั้น หน้าก็ร้อนขึ้นมาทันที


ผมขอกอดคุณชายอีกได้มั้ยครับ


สิ้นเสียงหวาน ร่างของวันศุกร์ก็ตกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นทันที คนตัวเล็กอมยิ้มบนไหล่กว้างของคุณชายตอนที่ได้ยินเสียงลมหายใจจากคนตัวสูง


ความอบอุ่นจากกายหนาส่งผลให้แขนเล็กค่อยๆ ยกขึ้นโอบกลับ วันศุกร์เห็นแผ่นหลังของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงผ่านกระจกใสที่ถูกไฟตกกระทบจนเกิดเป็นเงาสะท้อน แผ่นหลังกว้างที่วันศุกร์มักจะชอบเอาหน้าไปแนบตอนเหนื่อยๆ ในช่วงเวลาที่ยังคบกันอยู่...ตอนนี้วันศุกร์ได้สัมผัสมันอีกครั้งแล้ว


ขอโทษนะครับคุณชาย


เรื่องอะไร แล้วก็ต้องยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อเสียงทุ้มๆ ที่ดังขึ้นไม่ได้เข้มอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นเสียงที่นุ่มละมุนหูน่าฟัง


ทั้งหมดเลยครับ ที่ผ่านมา...


ครับ ผมรับคำขอโทษของคุณ


วันศุกร์ยิ้ม ถึงแม้ว่าจะขอโทษอีกฝ่ายไปแล้วตอนที่เล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟังทั้งหมด แต่เพราะความรู้สึกผิดที่มันยังค้างคาอยู่ในใจทำให้วันศุกร์อยากขอโทษเขาอีกครั้ง จนกว่าความรู้สึกแย่ๆ จะหายไป


คุณไม่ต้องขอโทษผมแล้วนะ


ถ้ารู้สึกผิดอีกยังไงผมก็ต้องขอโทษอีก


ผมไม่ได้โกรธอะไรคุณ


โกรธนิดนึงได้มั้ยอ่ะครับ พอรู้ว่าคุณไม่โกรธผมก็รู้สึกผิดอีกเท่าตัวเลย


ก็ได้ ผมโกรธคุณนิดนึง


โธ่คุณชายคนตัวเล็กยู่ปาก บอกให้โกรธนิดนึงก็โกรธนิดนึงจริงๆ


พูดคำอื่นบ้างได้มั้ย คุณรู้สึกผิดกับผมอย่างเดียวหรือไง


ไม่ครับ คิดถึงคุณชายด้วย


ความรู้สึกที่เอ่อล้นเต็มอกคือความคิดถึงที่ปนไปด้วยความรู้สึกผิด แต่อ้อมกอดอุ่นๆ ของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็ทำให้วันศุกร์มั่นใจได้แล้วว่าคำขอโทษที่พูดออกไปจากใจจริงมีความหมาย


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่อยากได้อะไรนอกจากวันศุกร์ เขารับคำขอโทษของคนในอ้อมกอดไว้แล้วลูบหลังปลอบให้วันศุกร์คลายความกังวล


เขาไม่โกรธจริงๆ เพราะรู้ว่าที่วันศุกร์ทำไปมันมีเหตุผล


ครับ


ต่อให้เกิดอะไรขึ้น


ผมก็คิดถึงคุณ


เขาจะไม่ยอมปล่อยวันศุกร์ไปอีกแล้ว









#หวนกลิ่นรัก






 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.842K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7101 baekbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 15:59
    ในที่สุดสิ่งที่กลัวที่สุดก็เป็นความจริง...น้องให้โมดูแลเงิน เรื่องนี้ต้องยอมรับว่าน้องพลาดเองจริงๆ น้องบรรลุนิติภาวะมาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมไม่เอามาดูแลเอง อีกอย่างโมก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ไว้ใจเข้าไปได้ยังไง อ่านแล้วเครียดตามเลย เพราะเราเป็นคนนึงที่ซีเรียสเรื่องเงินมากๆ ไม่อยากคิดเป็นจำนวนที่เสียไปเลยจริงๆ นี่มันไม่ใช่แค่เกาะแล้ว ทำตัวเหมือนเห็บเลยแบบนี้อ่ะ งานไม่ทำ เอาเงินเขาไปใช้ และที่น่ารังเกียจมากๆ คือพาใครมาเอากันบนรถเขาเนี่ย แล้วตัวเองก็เป็นผู้หญิงคือสกปรกมาก ทั้งที่เจ้าของรถเป็นผู้ชายก็ไม่คิดจะอายบ้างเลย เป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจมากจริงๆ อยากให้ออกไปจากชีวิตน้องเร็วๆจัง ฉากที่ปากุญแจใส่หน้าน้องนี่แค้นมากเลย ขอให้เคลียร์กันไม่ได้ แล้วน้องให้คุณชายจัดการทีเถอะ // ในส่วนของน้องกับคุณชายนั้น ก็ชัดเจนขึ้นทุกวัน และน้องก็ยอมบอกเหตุผลที่บอกเลิกในตอนนั้นแล้ว ซึ่งก็ฟังขึ้นอยู่ แต่ต่อให้ฟังไม่ขึ้นยังไง เราว่าคุณชายก็ไม่โกรธน้องหรอก เพราะที่ยอมเลิกในตอนนั้น ก็เพราะรักน้องมากอยู่ดี จะมีอะไรมาทำให้คนๆนี้โกรธน้องได้อีกล่ะ
    #7,101
    0
  2. #7075 dinsor456 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 03:15
    นี่ไง้ ชั้นว่าแล้วๆๆๆ อีโม หล่อนๆๆๆๆๆๆ
    #7,075
    0
  3. #7064 favmme (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 19:51
    โอ้ย อยากด่าอิผจก.มาก ๆ ลองคิด ๆ ดูน้องทำงานมากี่ปี รับมากี่งาน โห มันยักยอกเงินหลายสิบล้านเลยนะ ส่งนคนทำงานใช้เงินเดือนนึงไม่ถึงหมื่น โมโห ๆ คุณชายช่วยจัดการมันที แล้วเอาผช.บนรถคนอื่นนี่ทุเรศมาก โอ้ย อยากด่า
    #7,064
    0
  4. #7029 soul_hyukjae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 12:06
    วันศุกร์ เข้มแข็งนะลูกก
    #7,029
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #6993 Spices_smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 15:43
    เห้อออออออ
    #6,993
    0
  10. #6984 ilee2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 01:44
    น้องใช้เงินเดือนละ 9000 ทำงานแน่นเอียด อิพี่โมต้องโดนจัดหนัก
    #6,984
    0
  11. #6961 เรดดี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 14:52
    ต้องฟ้องเท่านั้นจ่ะนังพี่โม คุณชายปกป้องวันศุกร์สุดแรงแน่ๆ
    #6,961
    0
  12. #6917 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:01
    กรี๊ดดดดดดดด น่ารัก
    #6,917
    0
  13. #6896 kkkggg0401 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 16:57
    เชื่อว่าโมต้องได้รับผลกรรม ถ้าแฟนคลับรู้นะ โดนแน่นอน!!

    ตัวเราด้วยที่จะไม่ปล่อยนางโมนี่ไว้!!
    #6,896
    0
  14. #6867 Spwdsr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 09:27
    รู้เลยว่สเงินหายหมดบัญชีแน่ๆ คนแบบโมต้องเจอบทเรียนทีีแพงกว่าของที่ซื้ออะ
    #6,867
    0
  15. #6829 Necter (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 14:13
    คุณชายกับน้องคือดีมาก สงสารวันศุกร์จังอิพี่โมโกงเงินน้องใช่ไหม คุณชายเอามันเข้าคุกไปเลย
    #6,829
    0
  16. #6804 vvppns (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:03
    น้องวันศุกร์ใจดีจนโดนเอาเปรียบ แต่ยังดีที่มีคุณชายอยู่ข้างๆ พร้อมช่วยเหลือเสมอ อบอุ่นใจละเกินนนน 🥺
    #6,804
    0
  17. #6801 psaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:58
    อบอุ่นหัวใจที่สุดเลย 😭
    #6,801
    0
  18. #6797 pppppp008 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:19
    มันละมุน มันอบอุ่น มันดีไปหมดเลยค่ะ ปกติเราไม่ชอบอ่านเรื่องที่พระนางรักกันตั้งแต่ต้นเพราะมันน่าเบื่อ แต่เรื่องนี้ไม่เลยค่ะ มีแต่ทำให้เขินมากขึ้นๆ มันอบอุ่นหัวใจไปหมดเลยค่ะ
    #6,797
    0
  19. #6795 wd_xxjk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:34
    ในความโชคร้ายที่มีญาติแบบนังโม ก้อยังมีคุณชายให้เราอิจเบาๆ 5555
    #6,795
    0
  20. #6773 moooo_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 00:46
    การกอดคือการฮีลที่ดีที่สุดเลย อบอุ่นมากเขินตัวม้วนไปหมด แต่ก็หงุดหงิดกับพี่โมมากเหมือนกัน ฮ่วย!
    #6,773
    0
  21. #6769 missmaud (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 22:32
    คุนชายคืออบอุ่นที่สุดเลย TT
    #6,769
    0
  22. #6760 soadah3458200 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 14:39
    อยากฉุดกระชากลากตบพี่โมมากเลยพร้อมมากตอนนี้ ถ้าเป็นเรานะต่อยไปเเล้ว55555
    #6,760
    0
  23. #6727 doobdib04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 14:05
    วันศุกร์ของพี่ฮือออออ
    #6,727
    0
  24. #6713 -want- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 01:21
    อีพี่โมมาเจอกันหน่อยมั้ยคะ พร้อมต่อย
    #6,713
    0
  25. #6705 BerKhasa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 12:35
    ในที่สุดเขาก็เคลียร์กันแล้ว อยากให้น้องมีความสุขสักที ยิ่งหลุดพ้นจากแม่มดเมื่อไหร่ชั้นคงยิ้มจนเป็นบ้ายิ่งกว่าเดิม
    #6,705
    0