{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 8 : 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,879 ครั้ง
    24 ม.ค. 62







08


ไม่ชอบความสับสน

แต่ก็อยู่กับมันมาตลอด

 


Song: ได้ข่าวว่าตามหาบัตรนักศึกษาเหรอไอ้น้อง

Song: ตอนนี้หาเจอยัง

.ff: หาเจอแล้วครับพี่ซอง ใจหายเลยตอนหาไม่เจอ

Song: เออๆ ดีละ ไปทำใหม่มันเสียเงินเยอะอยู่

Song: แถมให้เดินไปทำเรื่องที่นู่นที่นี่อีก ฉิบหาย ทำอย่างกับมหาลัยเราเล็กๆ งั้นแหละ

.ff: พูดงี้แสดงว่าพี่ซองเคยทำหายใช่มั้ยครับ

Song: ตอนอยู่ปีหนึ่งประจำอ่ะ เมาเละพี่ก็จำอะไรไม่ได้แล้วครับน้อง

.ff: 55555 บทเรียนครับพี่

 

ไอ้ฟอง มึงรีบจดงานดิ ไม่ทันเดี๋ยวมางอแงใส่กูอีกแยมสะกิดแขนฟองฟางที่นั่งก้มหน้ากดมือถือยิกๆ เสียงของอาจารย์ที่พูดออกไมค์ไม่ได้อยู่ในหัวคนตัวขาวแล้ว


ฟองฟางเงยหน้ามองไปตรงโปรเจ็กเตอร์อย่างเลิ่กลั่ก รีบพิมพ์ข้อความบอกพี่รหัสว่าขอตัวเรียนต่อก่อนไม่อย่างนั้นพี่ซองคงชวนคุยไปถึงไหนต่อไหน ตอนนี้เขาเรียนวิชา HUM120 ในหอประชุมที่เดิม...เป็นวิชาง่ายๆ แต่ต้องจดเยอะหน่อย เรียนไม่ถึงปีฟองฟางก็ใช้สมุดหมดไปตั้งหนึ่งเล่มแล้ว


กูได้ยินมาว่าเมื่อปีที่แล้ววิชานี้จะต้องออกค่ายอาสาทุกปีเว้ย แต่เมื่อปีที่แล้วมีรุ่นพี่ที่ไปออกค่ายจมน้ำตาย เขาเลยยกเลิกแล้วให้ทำกิจกรรมในมอแทน


มึงรู้ได้ไงวะเต้


ฟองฟางผงกหัวหงึกๆ เห็นด้วยกับคำถามของมัทที่นั่งอยู่ข้างหน้า มือก็จดยิกๆ ตาก็มองแต่โปรเจ็กเตอร์ หูก็ฟังเพื่อนอีกสามคนที่นั่งเม้าส์มอยอยู่


พี่ซองบอก พี่ที่ตายอ่ะกรุ๊ปพี่กูพอดี


งี้พวกพี่เขาไม่หลอนตายเลยเหรอวะ


ก็มีหลอนอ่ะ ช่วงแรกๆ พี่กูบอกว่าแม่งเข้าฝันเพื่อนทุกคนเลย พี่กูยังโดน


ฟองฟางขมวดคิ้วแน่น ทำเป็นไม่ได้เสียงของแยม เตเต้ และมัทที่คุยเรื่องนี้กันอย่างออกรส ก็แน่แหละ มัทน่ะตัวดีชอบเรื่องลี้ลับเอามากๆ ส่วนแยมที่สนิทและคุยง่ายกับทุกคนใครเล่าอะไรมาก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ รายนั้นไม่กลัวผีเลยด้วยซ้ำ ซึ่งต่างจากฟองฟางมากที่นั่งขนลุกซู่


เขามาในสภาพที่แบบปกตินะมึง แต่พี่กูอ่ะฝันเห็นตอนเขาจมน้ำ ตอนนั้นพี่กูจะลืมตาละ แต่เหมือนโดนผีอำมันเลยลืมตามไม่ได้เตเต้เล่าต่อเพราะมัทกับแยมทำหน้าทำตาสนใจเรื่องนี้มากๆ ยังมีเพื่อนที่นั่งหน้าสองคนนี้หันมาฟังอีกด้วย


ไอ้ฟอง มึงขนลุกทำไมวะแยมที่นั่งข้างกันหันมาถามพลางเหลือบตามองขนแขนของฟองฟาง


หนาวอ่ะ


หนาวหรือกลัวผี เล่าเรื่องผีทีไรมึงขนลุกทุกที


รู้แล้วจะถามทำไมอ่ะแยม


ไอ้ฟองกลัวผีเหรอวะเตเต้หันขวับ ส่งเสียงถามแล้วใช้สายตากวนๆ มองมาเหมือนจะแกล้ง


เออ มันหลอนตอนไปเข้าค่ายธรรมะ ตอนนั้นอยู่ม.สี่มั้ง โดนกูกับไอ้มัทแกล้งจนร้องไห้เลย


นิสัยไม่ดีอ่ะสองคนนี้มองค้อนแยมพร้อมกับใช้กำปั้นทุบหลังมัทที่นั่งอยู่ข้างหน้า


ฟองฟางยังจำได้ดี...ลืมไม่ลงเลยว่าแยมกับมัทรวมหัวกับเพื่อนคนอื่นๆ สมัยเรียนม.ปลายแกล้งด้วยการขังฟองฟางไว้ในห้องน้ำ แล้วก็หลอกผีอีกสารพัด คนขี้กลัวอย่างเขาก็ตัวสั่นจนทนไม่ไหว สุดท้ายเลยร้องไห้โฮ


โคตรจะอายเลย


ปล่อยให้พวกนั้นเผาเรื่องของฟองฟางอย่างสนุกต่อไป ส่วนเจ้าตัวที่โดนหยิบเรื่องเก่าๆ ไปพูดก็นั่งยู่ปากก้มๆ เงยๆ ระหว่างโปรเจ็กเตอร์กับสมุดที่วางอยู่บนตัก


เอาไปลอกมั้ย


ครามจดเสร็จแล้วเหรอ


อือ


อ่ะ ไอ้สัด กูยังจดไม่เสร็จไม่ให้กูลอกบ้างล่ะ


ฟองฟางหันไปยิ้มให้กับช็อปที่ดูท่าจะน้อยใจเอามากๆ ครามสมุทรกับช็อปนั่งอยู่ข้างหลังเขา ครามสมุทรนั่งอยู่ในแถวเดียวกับแยมซึ่งอยู่ซ้ายมือของฟองฟาง ส่วนช็อปนั่งแถวเดียวกันกับฟองฟางนี่แหละ พวกเขานั่งเป็นแถวตอนลึกอยู่ในห้องประชุมห้องนี้


เดี๋ยวเราถ่ายรูปไว้ ช็อปจะได้เอาสมุดของครามไปลอก


มันจดเสร็จนานแล้วครามสมุทรบอกเสียงเรียบ ส่วนฟองฟางก็ได้แต่ผงกหัวหงึกๆ ไปอย่างนั้น


ไอ้เหี้ยข้างหน้า คุยอะไรกันขอเสือกบ้างดิช็อปยื่นหน้าเข้ามาจนฟองฟางต้องเอียงตัวหลบ คนตัวขาวเม้มปากเบาๆ เหลือบตามองช็อปที่ขยับเข้ามาใกล้จนอกกว้างๆ ชิดหลังฟองฟาง


ช็อป...ขี่เราเลยมั้ย


ให้ขี่เหรอ


ประชดอ่ะ


ถ้าจะคุยก็สลับที่ ฟองจะจดงาน แล้วก็เป็นเสียงของครามสมุทรที่แทรกเข้ามา


 อะไรของมึงวะคราม อยากนั่งกับฟองก็พูดตรงๆ ดิช็อปแซวครามสมุทรที่นั่งนิ่งไม่ตอบโต้อะไร อีกฝ่ายแค่ใช้สายตามองหน้ากวนๆ ของเพื่อนคนนี้


ไอ้ฟอง มึงสลับที่กับมันดิวะ นั่งแบบนี้เบียดกูฉิบหาย


“เออๆ”


สุดท้ายแล้วก็ต้องขยับตัวเปลี่ยนที่กับช็อป ฟองฟางหอบกระเป๋าเป้ของตัวเองวางไว้บนตักหลังจากที่จัดแจงกับตัวเองเสร็จเรียบร้อย...พอได้นั่งข้างๆ ครามสมุทรแบบนี้ ฟองฟางดูตัวกระเปี๊ยกทันทีเลย


คนตัวขาวเป่าลมออกปากเบาๆ ก้มหน้ามองสมุดของครามสมุด ก่อนจะหลุดยิ้มเมื่อเห็นลายมือสวยๆ ของอีกฝ่ายในสมุดเล่มนี้


ลายมือครามสวยมากพูดด้วยโทนเสียงปกติไม่ได้ดังจนเกินไป เอียงหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายที่ตัวเองชอบแอบมองจากระยะไกลมาตลอด


ก็ปกติ


แบบนี้ปกติเหรอ


ช็อปเขียนสวยกว่าอีก


โหชะโงกหน้ามองสมุดของช็อปแล้วก็ร้องออกมาเบาๆ อือ สวยจริงอย่างที่พูดนั่นแหละ อย่างกับคัดลายมือทั้งๆ ที่เขียนปกติ


เอาแต่มองอย่างอื่นเมื่อไหร่จะจดเสร็จ


อย่าดุสิ จดต่อแล้วๆ


ฟองฟางอยากขอบคุณตัวเองทุกครั้งที่สามารถทำตัวปกติต่อหน้าครามสมุทรได้โดยไม่หลุดท่าทางแปลกๆ ออกมาอยากขอบคุณตัวเองที่เก็บอาการอยู่...ไม่แสดงออกว่าชอบอีกฝ่ายมากทั้งที่ครามสมุทรรู้อยู่แล้ว


เอ้อ ถามจริงนะ เมื่อวันเสาร์ที่ไปห้าง...ครามคุยอะไรกับแม่เรา


อาศัยจังหวะที่พวกข้างหน้าหัวเราะกันเสียงดังถามเรื่องเย็นวันเสาร์ที่ผ่านมา ครามสมุดเอาบัตรนักศึกษาไปคืนฟองฟาง พอคุณแม่รู้ว่าลูกชายชอบทำนู่นนี่นั่นหายบ่อยๆ ก็โดนดุจนหน้าจ๋อย...แต่พอคุยกับครามสมุทรเนี่ยเสียงใสแจ๋วเชียว แถมยังชวนอีกฝ่ายไปนั่งกินข้าวด้วยกันอีกต่างหาก


เรื่อยเปื่อย


อ่อ...”


ศุกร์นี้ว่างมั้ย


เย็นๆ ก็ว่างอยู่แล้ว...ครามมีอะไรให้ช่วยเหรอฟองฟางส่งยิ้มให้ครามสมุทร รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรก็ถูกแทรกซะก่อน


ศุกร์นี้วันเกิดมัน แม่ไอ้ครามเตรียมจัดงานเลี้ยงให้อ่ะช็อปหันมาตอบแทนครามสมุทร


อ๋อ งี้ที่คุณแม่โทรมาตามกลับบ้านก็เพราะงานวันเกิดครามใช่มั้ย


เจ๋งเป้งช็อปยกนิ้วโป้งให้ก่อนหันกลับไปคุยกับมัทและเตเต้ต่อเหมือนเดิม


ฟองฟางเอียงคอมองคนตัวโตที่เหมือนจะรำคาญเพื่อนตัวเองเพราะชอบแย่งพูด มือขาวๆ ที่ถือปากกาอยู่ออกแรงกำแน่น บีบๆ คลายๆ สลับกันไปอยู่อย่างนั้นกว่าจะเปล่งคำธรรมดาๆ ที่แสนจะยากเย็นออกมาได้


สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะคราม ขอให้...”


ไปด้วยกันมั้ย


ไปไหน


งานวันเกิดที่ภูเก็ต


เฮ้ย จะดีเหรอ เรา...”


แม่อยากเจอฟอง


คุณแม่ครามอ่ะนะ


อือ


“...”


แม่บอกว่าอยากเจอคนที่คุยด้วยวันนั้น


“...”


ที่เสียงนุ่มๆ น่ารัก


“...”


ฟองฟางกลอกตาวนไปมาระงับอาการร้อนผ่าว ก้มหน้ามองสลับระหว่างสมุดของฟองฟางกับสมุดของครามสมุทรสลับกันไปมา...ไอ้คำว่าน่ารักจากปากครามสมุทรเนี่ยแหละคือต้นเหตุที่ทำให้ฟองฟางพูดไม่ออกทำตัวไม่ถูก


คุณแม่ครามบอกแบบนั้นเหรอ


อือ


โหย ฮ่าๆยกหลังมือถูปลายจมูกแก้อาการเขิน


ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยหัวเราะแห้งๆ กลับไป บอกตามตรงว่าฟองฟางโคตรจะช็อกกับคำๆ นั้นจริงๆ คนพูดอาจไม่คิดอะไรเพราะพูดในสิ่งที่ได้ยินจากคุณแม่มาอีกที แต่คนฟังเนี่ย...ใจฟูไปหมดแล้ว


คิดดูก่อนก็ได้ แล้วค่อยบอกอีกทีครามสมุทรบอกแบบนั้นแล้วพวกข้างหน้าที่คาดว่าจะได้ยินก็หันมาจ้องเขม็ง


ไปไหนกันวะแยมเป็นคนเริ่มเปิดเรื่องก่อน


วันเกิดครามอ่ะ คุณแม่ครามชวน


อะไรคือชวนฟองก่อนแต่ไม่ชวนกูวะ นี่กูรู้จักกับมึงมากี่ปีแล้วไอ้ครามช็อปที่สนิทสุดๆ ยังไม่ได้รับคำชวนแบบฟองฟางเลย


แต่ก็จริงนั่นแหละ...ทำไมครามสมุทรไม่เอ่ยปากชวนช็อปก่อน นี่เขาคิดว่าครามสมุทรชวนเพื่อนสนิทแล้วนะนั่น


รู้อยู่แล้วจะชวนทำไมครามสมุทรตอบเสียงเรียบพอเห็นสายตาจับผิดของเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ข้างหน้าเลยพูดต่อ เย็นวันศุกร์นี้ที่ภูเก็ต ใครไปได้บ้าง


นี่คือมึงชวนคนอื่นเหรอวะช็อปหัวเราะกลั้ว ก็เพื่อนสนิทเขาดันชวนแบบหน้านิ่งๆ ไม่รู้ว่าเต็มใจให้ไปหรือเปล่า แต่เตเต้ กับแยมพยักหน้ารัวคอนเฟิร์มกับครามสมุทรว่าไปแน่


เจ้าของงานวันเกิดก็พยักหน้ารับเบาๆ


ไอ้มัท มึงไปเปล่าเนี่ยแยมพเยิดหน้าถามมัทที่นั่งอมยิ้ม


ถ้าฟองไปกูก็ไป


ตัวติดกันอย่างผัวเมีย


กูก็ติดฟองแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรละ


เป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ แยมรู้ดีที่สุดว่ามัทชอบไปไหนมาไหนกับฟองฟางเสมอ ก็เพราะว่าเป็นเพื่อนที่คุยอะไรกันได้เยอะแยะ สนิทกันมากๆ เลยรู้ใจกันไปหมดทุกอย่าง


ยังไงบอกด้วยแล้วกัน จะได้จองตั๋วเครื่องบินไว้ครามสมุทรบอกแบบนั้นแล้วก็เบนสายตามองจอโปรเจ็กเตอร์ที่เปลี่ยนรูปภาพไปตามเรื่องที่อาจารย์กำลังบรรยาย


ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า...เหมือนว่าฟองฟางจะสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจอะไรบางอย่างจากน้ำเสียงของเขา สีหน้านิ่งๆ สรุปไม่ได้หรอกว่าครามสมุทรกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เสียงที่เขาเปล่งออกมาเมื่อกี้...มันแข็งทื่อผิดปกติ


ฟรีใช่มั้ยวะเตเต้ถามครามสมุทร แต่คนถูกถามไม่สนใจจะตอบเท่าไหร่ ช็อปเลยทำหน้าที่นั้นแทน


กูตอบแทน ฟรีหมดตั้งแต่ตั๋วไปกลับ พอถึงภูเก็ตแล้วจะมีรถหรูๆ มารับไปพักที่บ้านมัน แต่ถ้ามึงอยากนอนรีสอร์ตรับลมทะเลก็ได้ แต่ต้องนั่งเรือข้ามเกาะไปนะเว้ย...พ่อกับแม่มันให้พักฟรีไม่เสียตัง มึงเก็บแค่เสื้อผ้าไปก็พอ เงินไม่ต้องเอาไปหรอก กูรับรองว่ากินอิ่มนอนหลับทุกมื้อ


ว้าว...บ้านไอ้ครามมีรีสอร์ตเหรอวะเตเต้เนี่ยดูท่าจะตื่นเต้นที่สุดแล้ว


เออ มีรีสอร์ตแล้วเกาะ เกาะครามสมุทรอ่ะ มึงรู้จักป่ะช็อปก็ทำหน้าที่ตอบแทนครามสมุทรทุกคำถาม


ส่วนมัทกับแยมก็นิ่งๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่บ้านครามสมุทรทำธุรกิจอะไร เพราะตอนนั้นที่ฟองฟางบอกกับสองคนนี้ว่าชอบครามสมุทรมากๆ แยมก็รีบสวมร่างนักสืบหาประวัติครามสมุทรให้ทันที


 จริงอ่อวะ โห...แม่งโครตรวย


 ไอ้ฟอง มึงชักช้าจริง บอกครามไปดิว่าจะไปหรือไม่ไปแยมขมวดคิ้วดุฟองฟาง รายนั้นก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ไม่ชอบอะไรชักช้า ถ้าไม่ทันใจแยมเมื่อไหร่จะโดนด่าทันที


ขอกลับถามแม่ก่อนได้เปล่า เผื่อแม่จะหนีไปเที่ยวไหนอีกอ่ะ...เดี๋ยวไม่มีคนเฝ้าบ้าน


แหม ทำอย่างกับที่ผ่านมามึงเฝ้าบ้านอย่างนั้นแหละแยมแขวะพร้อมกับหัวเราะก๊าก ส่งสายตามาล้อเลียนฟองฟางที่นั่งหน้าเหวอ


หันไปเรียนเลยแยม ไม่อยากได้ยินเสียงแล้ว


อ่ะจ้าๆ


ดีนะที่พวกนั้นยอมหันหน้ากลับไปตั้งใจเรียนเหมือนเดิม ส่วนฟองฟางก็เลิกสนใจคนข้างหน้าแล้วก้มปั่นงานยิกๆ พอเงยหน้าแล้วเห็นว่าอาจารย์กำลังขึ้นบทเรียนใหม่เลยรีบหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปเนื้อหาที่ครามสมุทรจดไว้ กำลังจะยื่นสมุดคืนคนที่นั่งข้างๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้น


 

Kram: แม่ย้ำว่าอยากเจอ

.ff: ได้ๆ เย็นนี้ขอไปถามแม่ก่อน เดี๋ยวจะรีบตอบเลย

Kram: ฟองฟาง

.ff: เรียกอีกแล้ว 55555

Kram: อยากให้ไป

.ff: งื้อ._. รับทราบครับผม


 

ครามสมุทรบอกเองว่าอยากให้ไป...เข้าใจมั้ยฟองฟาง




*****



 

เย็นวันนี้ฝนก็ตกเหมือนเดิม แต่เพิ่มเติมคือลมที่พัดแรงมากๆ จนไม่กล้ากางร่มเดินเข้าบ้าน ฟองฟางที่เพิ่งลงจากบีทีเอสเลยยืนหลบฝนกินไอศกรีมอยู่ในร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้าน แอร์เย็นๆ ทำให้หนาวอยู่แล้ว พอกินไอศกรีมเข้าไปยิ่งหนาวเข้าไปกันใหญ่


ก็ชอบมากๆ เลยไอศกรีมเนี่ย ต้องกินทุกวันเลยแหละ


ฟองฟางยืนกอดอกมองฝนนอกร้านอยู่พักหนึ่ง นึกได้ว่าต้องกดเงินสดเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในวันพรุ่งนี้เลยเดินออกจากร้านทั้งๆ ที่ฝนยังตกอยู่ คนตัวขาวรีบยกมือบังหน้าตอนที่ฝนกระเด็นเข้ามา หันหลังให้สายฝนแล้วยืนสอดบัตรเดบิตเข้าไปในตู้กดเงิน


สัปดาห์นี้เงินเหลือสี่ร้อยบาท ฟองฟางเลยกดตัวเลขเท่าที่มีเงินในบัญชีลงไป กดตกลงเสร็จสรรพแต่สุดท้ายก็ต้องใจแป้วเมื่อตู้หน้าจอขึ้นข้อความว่ากดได้เฉพาะธนบัตรหนึ่งพันบาท


มาทีไรไม่เคยกดแบงก์ร้อยได้เล้ยฟองฟางงึมงำหน้ามุ่ยอยู่คนเดียว สุดท้ายก็เดินคอตกกลับเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเหมือนเดิม ขยับตัวนั่งบนเก้าอี้สตูลบาร์ตัวสูง หันหน้าออกไปนอกร้านมองดูรถที่สัญจรไปมาท่ามกลางฝนกระหน่ำแรง


ระหว่างที่รอให้ฝนหยุดตกและตัวเองก็ยังกลับเข้าบ้านไม่ได้ ฟองฟางฆ่าเวลาด้วยการหยิบโทรศัพท์มากดเล่นแก้เบื่อ เข้าเฟซบุ๊กเพื่อดูว่าใครทำอะไรที่ไหน มีข่าวสารอะไรบ้าง เลื่อนไปเรื่อยๆ ก็เจอกับเฟซบุ๊กของใครคนหนึ่งที่เด้งขึ้นแนะนำให้กดขอเป็นเพื่อน


 

คนที่คุณอาจจะรู้จัก

Kramsamut Anuwongworawat


 

ฟองฟางส่องเฟซบุ๊กครามสมุทรบ่อยๆ จนระบบขึ้นแนะนำให้แบบนี้ ก็เพราะอยากรู้ว่าชีวิตของอีกคนเป็นยังไงบ้าง แต่มันก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากรูปโปรไฟล์ที่เป็นรูปครามสมุทรยืนก้มหน้าเท่ๆ

 


Kram: ฟอง

 


เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นพร้อมด้านบนของจอไอโฟนที่เด้งให้เห็นว่าใครส่งข้อความอะไรมาทำเอาฟองฟางหลุดยิ้ม ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไร แค่คิดถึงครามสมุทรก็ทักมาทันที มือเรียวขาวรีบกดเข้าไปตอบข้อความเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรอนาน


 

.ff: ว่าไงคราม

Kram: ยังไม่เข้าบ้าน?

.ff: รู้ได้ไง 55555

Kram: เห็นนั่งอยู่ในซุปเปอร์หน้าหมู่บ้าน

.ff: เดี๋ยวๆ ครามเห็นได้ไงอ่ะ

 


ฟองฟางรีบยืดคอมองออกไปนอกร้านผ่านกระจกใส แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ามีปอร์เช่คันหรูจอดอยู่ริมฟุตปาธหน้าร้านสะดวกซื้อ จอดต่อท้ายรถเบนซ์สีดำที่ดูหรูหราไม่แพ้กัน

ฟองฟางไม่อยากคิดไปเองเลยจริงๆ

ไม่อยากคิดว่าที่ครามสมุทรมาจอดรถอยู่ตรงนี้เพราะตามเขามา

แต่ก็...ขอคิดหน่อยเถอะ

 


Kram: กลับบ้านมั้ย

.ff: อื้อๆ เดี๋ยวฝนซาค่อยเดินกลับ

Kram: ฝนตกอยู่ กลับได้เหรอ

.ff: เราพกร่มมาด้วยไง

 


จริงๆ แล้วครามสมุทรชวนฟองฟางกลับบ้านด้วยกันตั้งแต่คาบเรียน HUM120 แล้วแหละ แต่ฟองฟางปฏิเสธเพราะต้องกลับพร้อมแยม...คุณพ่อแยมกำชับให้กลับด้วยกันเพราะกลัวลูกสาวสุดที่รักจะโดนผู้ชายฉุดทั้งที่ท่านไม่รู้เลยว่าลูกสาวคนนี้น่ะจะไปฉุดผู้ชายคนอื่นมากกว่า


ก็เสียดายอยู่เหมือนกันที่ไม่ได้กลับบ้านพร้อมครามสมุทร เลยนั่งหน้าจ๋อยบนบีทีเอสจนโดนแยมด่าว่าเห็นคนที่ชอบสำคัญกว่าเพื่อน


ไม่ใช่แค่ฟองฟางที่จ๋อย ตอนที่ปฏิเสธครามสมุทรไปรายนั้นก็จ๋อยเหมือนกัน แต่จ๋อยแบบนิ่งๆ สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงตอนคุยที่แผ่วลง 


Kram: ฟองฟาง


 ใจกระตุกทุกครั้งที่เขาพิมพ์ชื่อฟองฟางมาเต็มๆ แบบนี้


จริงๆ นะ...


 Kram: เดินมาที่รถ

Kram: เดี๋ยวไปส่ง

.ff: หือออ นี่แอบตามเรามาใช่เปล่าเนี่ย 5555

Kram: ไม่ได้แอบ

Kram: ฟองฟาง

.ff: เรียกรอบที่เท่าไหร่แล้ว._.

.ff: เดี๋ยวเราเดินกลับเองดีกว่า

Kram: ฝนตกแรง เดี๋ยวไม่สบาย

.ff: บอกอย่างนี้จะคิดว่าเป็นห่วงแล้วนะ

Kram: อือ

Kram: ก็เป็นห่วง

 

เป็นคำไม่กี่คำจากอีกคนที่ตอบกลับมา และมันก็ทำให้ฟองฟางยิ้มกว้างให้กับรถปอร์เช่ที่จอดอยู่ตรงนั้น


ฟองฟางมีคำถามในใจมากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ครามสมุทรมาหาทำไม มาจอดรถตรงนี้ทำไมทั้งๆ ที่ไม่ใช่หน้าบ้านของตัวเอง


เป็นคำถามที่ไม่รู้ว่าถามไปแล้วครามสมุทรจะตอบได้มั้ย แต่ก็...

 

.ff: ไม่ได้บังเอิญผ่านมาใช่มั้ยคราม

 

ลองถามดูแล้วกัน เผื่อว่ามันจะคำตอบแบบนั้น...

 

Kram: ไม่บังเอิญ

Kram: ตั้งใจมา

 

ได้คำตอบที่ตรงกับใจ

 






 

 #ฟองฟางครามสมุทร

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.879K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5183 pang_97s (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 21:09
    เขินจะตายอยู่แล้วววววว
    #5,183
    0
  2. #5168 soul_hyukjae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 11:16
    คุณเขาเริ่มเดินหน้าแล้วนะ
    #5,168
    0
  3. #5136 IiIingg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 13:52
    อห.นายครามสมุทร เขินนนน
    #5,136
    0
  4. #5121 Hipster☠ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:54

    ไม่ไหวเลยค่า
    #5,121
    0
  5. #5111 Yinggi11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:41
    กรี๊ดดดดดด
    #5,111
    0
  6. #5094 goi_iog (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 09:44
    โอ้ย.......ไม่ไหว เป็นเขิน
    #5,094
    0
  7. #5070 YanisaCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 10:09
    ตายจ่ะะะะ
    #5,070
    0
  8. #5057 momomay79 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:34

    จ๊ะเอาที่พี่ครามสบายใจ
    #5,057
    0
  9. #5049 Mariko_k (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 00:07
    โว้ยเขินมากกก
    #5,049
    0
  10. #5025 Xakas (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 21:40
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #5,025
    0
  11. #5001 awakemy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 02:58
    อยากให้ไป และตั้งใจ กร้สสสสสส
    #5,001
    0
  12. #4984 cutieyou (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 22:02
    รุกแรงมาก เขินไปหมด ฮืออออ
    #4,984
    0
  13. #4965 Nuthathai Por (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 07:21
    ฟองรีบเลยครามเปิดทางขนาดนี้แล้ว
    #4,965
    0
  14. #4940 yuri_miko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 13:03
    ไม่ปากแข็งแล้วหรอ 555
    #4,940
    0
  15. #4921 rattanalak44 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 15:36
    ฟองอย่าเล่นตัว5555
    #4,921
    0
  16. #4899 FernNAlls (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 12:42
    เหม็นความรักค่ะช่วยด้วย ตอนที่แบ้วเชียร์ให้จีบกันแต่มาตแนนี้เหม็นแล้วค่ะ เหม็นนน
    #4,899
    0
  17. #4876 aka-ae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:59
    เอาใจฟองไปเลย คราม
    #4,876
    0
  18. #4864 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 19:19
    ที่ทำลงไปใจสั่งมาเด้อออออ
    #4,864
    0
  19. #4837 llllovellll (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 14:48
    ต้องใช้คำว่าเขินอีกกี่ครั้งสำหรับเรื่องเนนน้ ไม่ไหวแล้วแม่ เขินไปหมด แพ้เวลาครามเรียกฟองฟางมากๆ แบบเหมือนดุอ่ะ บ้าเง้ย เขินมากๆโลย
    #4,837
    0
  20. #4824 CallistoJpt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 16:35
    โอ๊ยยยยยยยยยยยย ครามสมุทรบทจะเลิกปากแข็งก็ทำใจบางไปหมดเลยค่ะ
    #4,824
    0
  21. #4785 Mrmixx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:20
    ป้าดเดดรุกแรงมากกกค่าสา อหๆๆๆๆ
    #4,785
    0
  22. #4768 dbsgsjg7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 19:21
    ฟฟหกดเ้าสววกหโฟฟหฟฟกกหหกหหดดฟหด้เฟ่ส กรี๊ดดดดดดดดด
    #4,768
    0
  23. #4741 pbcy' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 16:58
    ชั้นจะกรี้ดให้กับทุกตอนนนน ชั้นโดนความรักแอทแทคคค ใจนุก็แค่นี้รับไม่ไหวว!!!!
    #4,741
    0
  24. #4697 Maylyunho (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 23:09
    พี่ครามเค้ามาละคะ เดินหน้าแล้วววว
    #4,697
    0
  25. #4688 MManatsawan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:10
    เขินนายมากเลย ครามสมุทร
    #4,688
    0