{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 5 : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,153 ครั้ง
    10 ม.ค. 62









05


ไว้ใจตัวเองไม่ได้เลย

ถลำลึกไปถึงไหน...ก็ตามใจตัวเองตลอด



 

Mutt: ฟอง

Mutt: กูเห็นพ่อกับแม่ลงรูปเซลฟี่ที่เขาค้อในเฟซ

Mutt: งี้มึงก็อยู่บ้านคนเดียวอ่ะดิ

.ff: มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ

Mutt: งั้นกูไปหาได้ป่ะ

.ff: ไม่ได้

.ff: ไม่ได้อยู่บ้าน

.ff: ลืมกุญแจบ้านไว้ในบ้านมั้ง เข้าบ้านไม่ได้เลยเนี่ย

Mutt: เอ้า แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหนวะ

.ff: (send a photo)

.ff: บ้านครามสมุทร

Mutt: โอ้โห ไอ้เชี่ยฟองฟางงงง

Mutt: พ่อแม่ไม่อยู่หอบผ้าหอบผ่อนไปนอนบ้านผู้ชายเหรอมึง

Mutt: ผมนี่รูดก้านมะยมรอเลยครับ

Mutt: กูต้องไปบอกไอ้แยม ให้มันมาตีก้นมึง

.ff: ดีเลย์ว่ะมัท แยมอ่ะรู้คนแรก

 

“กินยา”


กำลังนั่งยิ้มกับจอโทรศัพท์อยู่ดีๆ เสียงทุ้มนุ่มของเจ้าบ้านหลังนี้ก็ดังขึ้น ฟองฟางละสายตาจากไอโฟนแล้วเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนเช็ดผมอยู่ตรงบันไดบ้าน จู่ๆ ไอ้อาการหน้าร้อนก็ผุดขึ้นทันทีเมื่อเห็นอีกคนอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงิน ครามสมุทรไม่ได้ทำอะไรหวือหวาเลยสักนิด...แต่บอกตามตรงว่าแค่นี้ก็แย่แล้ว


“กินแล้ว”


“กินแล้วก็ขึ้นไปนอน”


“มันยังไม่ดึกนี่นา”


“ตามใจ”


“ครามจะนอนแล้วเหรอ” ถามอีกคนพร้อมกับทำหน้าสงสัยแบบสุดๆ


ฟองฟางไม่รู้ว่าปกติแล้วครามสมุทรนอนกี่ทุ่ม...ตอนนี้ก็สามทุ่มแล้ว


ตอนแรกฟองฟางก็นั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องของครามสมุทรดีๆ อยู่หรอก แต่พอได้ฟังเสียงน้ำไหลจากเรนชาวเวอร์ลงสู่พื้นในตอนที่ครามสมุทรกำลังอาบน้ำแล้วสงบจิตสงบใจไม่ให้ตัวเองคิดอะไรไกลแต่ก็ทำไม่ได้ ไอ้อาการหน้าเห่อร้อนแดงก่ำเนี่ยมันปรากฏขึ้นทันดีทันใดจนสุดท้ายฟองฟางก็ย้ายตัวเองลงมานั่งเล่นโทรศัพท์ข้างล่างแทน


“อือ วันนี้ง่วง”


“งั้นนอนเลยก็ได้ แต่ครามต้องเช็ดผมให้แห้งก่อนนะ”


“ปกติแค่หมาดก็นอนได้แล้ว”


“เฮ้ย ไม่ได้สิ” ฟองฟางลุกขึ้นจากโซฟา รีบสาวเท้าตรงไปหาคนตัวสูงที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย “เดี๋ยวจะปวดหัวเอา ผมครามยิ่งหนาๆ อยู่ด้วย”


ครามสมุทรยืนจ้องหน้าเขานิ่งๆ จนคนที่กำลังคุยจ้อชะงัก


“ขอโทษนะถ้าทำให้อึดอัด” แล้วก็รีบรูดซิปปิดปากทันที


ฟองฟางก็คิดไปเองแล้วว่าครามสมุทรคงไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตของเขา ยิ่งตัวเองไม่ได้เป็นอะไรกับครามสมุทร มันคงตลกน่าดูที่ฟองฟางจะไปก้าวก่ายเรื่องของอีกฝ่าย


พลาดอีกแล้ว


“ก็ไม่ได้ว่าอะไร” ครามสมุทรเหลือบมองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ส่งเสียงทุ้มนุ่มแผ่วเบา “จริงๆ ก็อยากให้มันแห้งเร็ว แต่ง่วงนอนก่อนตลอด”


“อ้อ...”


“ถ้ามีคนเช็ดให้ก็น่าจะดี”


“...”


“ฟองง่วงหรือยัง”


“...จริงๆ ก็ยังนะ”


“อือ”


ฟองฟางเม้มปาก ขยับเท้าเดินขึ้นบันไดให้สูงกว่าอีกคนหนึ่งขั้น เขาอยากทดลองสูงกว่าครามสมุทรมานานแล้ว อยากรู้ว่ามุมมองของคนสูงมันเป็นยังไงเวลาที่ต้องก้มมองคนสูงน้อยอย่างเขา แต่สุดท้ายแล้วถึงแม้ว่าจะขยับตัวขึ้นไปยืนสูงกว่าตั้งหนึ่งขั้น มันก็ไม่ได้ทำให้ฟองฟางสูงกว่าครามสมุทรเลย แค่สูงเกือบจะเท่ากันเท่านั้นเอง


“งั้นเช็ดให้หน่อย ผมจะได้แห้งไวๆ”


บอกแบบนั้นแล้วก็วางผ้าขนหนูสีขาวแหมะบนหัวของฟองฟางก่อนจะหมุนตัวก้าวขาฉับๆ เดินขึ้นบันไดไม่สนใจคนที่เงยหน้ามองตามอ้าปากเหวอด้วยความประหลาดใจ


ฟองฟางกลั้นยิ้ม หน้าขาวๆ ขึ้นสีแดงจัด หัวใจดวงน้อยๆ ของฟองฟางเต้นระส่ำเพราะคนคนนั้นที่เขาแอบชอบ...


รู้สึกว่ามันจะเต้นแรงกว่าเดิมด้วยมั้ง

เขาทำให้ชอบมากๆ....จนไม่รู้จะชอบยังไงแล้ว




*****



 

“ไม่มีไดร์เป่าผมเหรอ”


“อือ”


“พัดลมล่ะ”


“อยู่อีกห้อง”


“เอามาเป่าผมมั้ย จะได้แห้งเร็วๆ”


“ไม่เอา”


“...”


“ไม่ชอบ”


ฟองฟางปากคว่ำอยู่บนที่นอนของครามสมุทร มือเล็กขาวๆ ถือผ้าขนหนูคอยยีเส้นผมของครามสมุทร นี่ก็ไม่รู้ว่าจะแห้งเมื่อไหร่เหมือนกัน...ฟองฟางนั่งยีจนปวดมือแล้ว


ผมครามสมุทรค่อนข้างหนา ถ้าให้เช็ดด้วยผ้าขนหนูอย่างเดียวคงไม่แห้งสนิทเท่ากับเป่าด้วยไดร์หรือพัดลม แต่คนตัวสูงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นส่ายหัวไม่เอาอะไรสักอย่าง ฟองฟางเลยต้องนั่งยีผมเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ


“ความจริงมันก็หมาดๆ แล้วนะ นี่ถ้านั่งเล่นสักพักคงแห้งพอดี” ฟองฟางหยุดยีผมแล้ววางผ้าขนหนูไว้บนที่นอนตัว นั่งยืดตัวตรงมองแผ่นหลังของครามสมุทรอยู่อย่างนั้น


“คราม...เราเลิกเช็ดแล้วนะ”


เอานิ้วชี้จิ้มไหล่แข็งๆ ของอีกคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหืออืออะไรกลับมา ฟองฟางเลยโน้มตัวชะโงกมองเสี้ยวหน้าของครามสมุทร


ในระยะที่ใกล้กันขนาดนี้...คนตัวขาวรีบกลั้นลมหายใจจนหน้าแดงก่ำเพราะไม่อยากให้ลมหายใจอุ่นๆ ของตัวเองไปกระทบกรอบหน้าของเขา


ครามสมุทรหลับตา...เรียกไม่ตอบแบบนี้น่าจะหลับอยู่


“คราม...” ฟองฟางแอบมองขนตากับรับกับเปลือกตาของอีกคน


บอกไม่ถูกเลย ครามสมุทรมีเครื่องหน้าที่ดีมาก ใบหน้าของเขาดึงดูดให้ใครต่อใครหยุดมองเหมือนโดนมนต์สะกด รู้อยู่แล้วว่าเขาหล่อมาก...รู้แต่ก็ยังจะชมครามสมุทรอย่างนี้ไปเรื่อยๆ


หน้าของเขาไม่มีสิวสักเม็ด ขนาดมองระยะประชิดขนาดนี้ยังไม่เห็นรูขุมขน มีแค่เคราเขียวๆ ตรงจอนผมเป็นตอที่น่าจะจั๊กจี้น่าดูถ้าไปสัมผัสมัน


“มองอะไร”


“เฮ้ย!


จู่ๆ คนที่คิดว่าหลับอยู่ก็หันขวับมองฟองฟางที่ยื่นหน้าอยู่ใกล้ๆ ปลายจมูกโด่งของครามสมุทรเฉียดเข้ากับจมูกงุ้มสวยจนฟองฟางสะดุ้งเด้งตัวหนี คนผิวขาวเม้มปากแน่น ยกมือกุมจมูกพร้อมกับเบิกตากว้าง


“น...นึกว่าหลับแล้ว”


“เปล่า”


“เราเรียกตั้งหลายครั้งไม่เห็นครามตอบ ก็คิดว่าไม่ได้ยินซะอีก”


“ได้ยิน”


“ได้ยินแล้วไม่ตอบอ้าาา” ลากเสียงยาวๆ เหมือนที่ชอบทำเวลาอยู่กับมัทและแยม เวลาขัดใจอะไรมากฟองฟางก็เป็นแบบนี้แหละ มีมุมเด็กๆ ให้คนมองอมยิ้มตลอด


และตอนนี้ครามสมุทรกำลังอมยิ้มอยู่


คนแอบมองกุมอกข้างใจที่เต้นรัวเบาๆ...ใจสั่นที่เห็นครามสมุทรอมยิ้มพร้อมๆ กับตกใจกับเรื่องเมื่อกี้จนปรับอารมณ์ไม่ถูก อ่า...นี่ถ้าเมื่อกี้ฟองฟางเด้งตัวออกไม่ทันจมูกของครามสมุทรคงจะสัมผัสโดนจมูกฟองฟางไปเลยเต็มๆ


แล้วไอ้ภาพบ้าๆ ที่เขาไปจูบครามสมุทรก็ผุดขึ้นในหัว ฟองฟางหลับตาแน่นบอกตัวเองในใจว่าให้ลืมๆ มันไปสักที ยิ่งคิดเท่าไหร่หน้าก็ยิ่งแดงมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งทำเป็นลืมเท่าไหร่สมองกลับยิ่งจำมากกว่าเดิม


ก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะที่นอนมันยวบลงพร้อมกับเสียงคนเคลื่อนไหวอยู่บนเตียงเดียวกัน ฟองฟางเหลือบมองเจ้าของห้องที่ปีนขึ้นเตียงแล้วนอนแผ่อยู่ข้างๆ...ครามสมุทรหยิบโทรศัพท์มาเหมือนเช็กดูอะไรบางอย่างก่อนจะวางไว้หัวเตียงเหมือนเดิม แล้วเปลี่ยนเป็นหยิบหนังสือที่ซุกไว้ใต้หมอนมาเปิดอ่านแบบผ่านๆ


“อีกห้องว่างมั้ยคราม”


“ว่างทุกห้อง”


“งั้นเราขอไปนอนห้องที่ว่างได้มั้ย”


“...”


“นอนข้างล่างก็ได้”


“เปลืองไฟ”


“...”


เงียบกริบเลยดิครับ


สำหรับฟองฟางนี่คือคืนแรกที่เขาต้องนอนกับครามสมุทร และสำหรับครามสมุทรนี่คือคืนที่สองที่นอนด้วยกัน และครามสมุทรก็คิดว่าฟองฟางไม่มีทางรู้แน่ๆ ว่าเมื่อคืนเขานอนกอดคนตัวนุ่มทั้งคืน หลับๆ ตื่นๆ เพราะเอาแต่กลัวว่าแขนตัวเองจะไปโดนแผลบนหัวของฟองฟาง กลัวว่าอีกคนจะดิ้นหลุดจากอ้อมกอดแล้วนอนหงายกดทับแผลจนเจ็บอีกรอบ


ใช่ ฟองฟางไม่มีทางรู้เพราะเมื่อเช้าครามสมุทรก็ตื่นก่อน เขาปล่อยให้อีกคนนอนหลับให้เต็มที่ อยากตื่นสายแค่ไหนก็ได้ตามใจคนป่วยจนตัวเองเข้าเรียนสายไปยี่สิบนาที


“งั้นขอนอนพื้น...”


“พื้นมันแข็ง”


“เรานอนได้”


“ไม่มีฟูกปูพื้น”


“ไม่เป็นไรๆ ขอหมอนกับผ้าห่มก็พอ”


“อย่าดื้อได้มั้ย”


เปล่งเสียงทุ้มๆ พร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งจนคนที่นั่งจุมปุ๊กเม้มปากเป็นเส้นตรง ครามสมุทรไม่เคยรู้มาก่อนว่าฟองฟางเป็นพวกเถียงเก่ง เถียงได้ทุกประโยคที่เขาพูด


“พูดเหมือนแม่เราเลย” พึมพำเบาๆ เอื้อมมือหยิบผ้าห่มนุ่มๆ สีเขียวของครามสมุทรมากอดไว้แน่น ฟองฟางจำได้ว่าเมื่อคืนนอนกอดผ้าผืนนี้ทั้งคืน มันอุ่นและนุ่มมากๆ


“รู้ตัวว่าดื้อ?”


“เราไม่ได้ดื้อนะ”


“นอนนี่แหละ บอกให้นอนก็นอน”


“เรากลัวรบกวนคราม”


“ก็รบกวนอยู่แล้ว” บอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ เอามือตบหมอนที่อยู่ข้างๆ ดังตุบทั้งที่สายตายังจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือบนหนังสือ “นอนได้แล้ว”


“คร้าบบบพ่อ” เงยหน้าล้อคนที่ทำเสียงแข็งๆ ใส่ ฟองฟางคลี่ยิ้มเช่นกันกับครามสมุทรที่ยกยิ้มมุมปาก


คนตัวขาวล้มตัวนอนตะแคงหันหลังให้เจ้าของห้องที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอ่านหนังสือ ฟองฟางคว้าไอโฟนกำลังจะเอาไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงทางฝั่งที่ตัวเองนอนอยู่ แต่จู่ๆ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่แสดงรายชื่อคนที่โทรเข้ามา


สายจากคนที่หนีเที่ยวเก่ง


“สวัสดีครับแม่ คิดถึงแล้วเหรอถึงโทรมาหาฟองเนี่ย”


[แป๊บๆ นะลูก เดี๋ยวแม่เปลี่ยนเป็นคุยแบบเห็นหน้าก่อน]


หัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงกุกกักจากปลายสาย ไม่นานเท่าไหร่จากที่คุยกันปกติก็เปลี่ยนเป็นแบบวิดีโอคอลล์เห็นหน้ากันทั้งสองฝ่าย คุณแม่ของฟองฟางอยู่ในชุดกันหนาวมีหมวกหนาๆ สวมศีรษะ ฉากหลังเป็นวิวของเขาค้อในช่วงฤดูหนาวของไทยที่ไม่ค่อยมีผลกับกรุงเพทฯ เท่าไหร่ มีดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าชัดเจนมาก


“สวยมากเลยครับแม่”


[เป็นไงล่ะ แม่บอกให้มาด้วยกัน]


“มันกะทันหันนะครับแม่ แอบไปจองที่พักกันไว้ก็ไม่บอกฟองล่วงหน้าเลย”


[บ่นเก่งจังเลยลูกคนนี้ เอ...นี่ฟองไม่ได้อยู่บ้านเหรอลูก] คุณแม่ที่วิดีโอคอลล์จากเขาค้อทำท่าชะโงกหน้าเหมือนพยายามมองว่าฟองฟางอยู่ไหน ฟองฟางหัวเราะเมื่อเห็นว่าคุณแม่ขมวดคิ้ว


[อยู่กับมัทเหรอลูก]


ฟองฟางพยายามแพลนกล้องให้เห็นแต่หน้าตัวเองจนแทบจะดึงกล้องมาชิดหน้าอยู่แล้ว แต่เจ้าของบ้านหลังนี้ก็ป้วนเปี้ยนเก่งเหลือเกิน...ครามสมุทรขยับตัวอยู่ข้างหลังฟองฟาง เหมือนพยายามทำตัวให้เข้ามาในกล้อง พยายามให้คุณแม่เห็น


“ไม่ใช่ครับแม่”


[ฟอง แม่บอกให้เฝ้าบ้านไม่ใช่ไปอยู่บ้านคนอื่น แล้วนั่นใครล่ะ]


“ครามสมุทรครับแม่...ฟองทำกุญแจหายครับแม่ ไม่รู้ว่าลืมไว้ในบ้านหรือไปหล่นหายที่อื่น”


[ปีนี้ฟองฟางของแม่ทำกุญแจหายกี่รอบแล้วคะลูก ไว้ใจให้เฝ้าบ้านไม่ได้เลยนะเนี่ย...]


“แม่อ่า ก็อย่าทิ้งฟองไปเที่ยวกันสองต่อสองอีกสิครับ”


คุณแม่หัวเราะพร้อมกับส่งรอยยิ้มสวยๆ ให้ ก็นั่นแหละ ปีนี้เขาทำกุญแจบ้านหายรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ พ่อกับแม่หนีไปเที่ยวแล้วปล่อยให้เขาอยู่บ้านคนเดียวทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีเลย


[ครามสมุทรนี่เพื่อนใหม่เหรอฟอง ไปอยู่กับเพื่อนไม่รบกวนแย่เลยเหรอ]


“อ่า...ก็รบกวนครับแม่ ฟองเกรงใจด้วย”


[แม่ขอคุยกับเพื่อนใหม่หน่อยได้มั้ย ครามสมุทรนอนหรือยังเอ่ย”


“ยังครับ”


“...”


สาบานได้ว่านั่นไม่ใช่เสียงของฟองฟาง เสียงทุ้มนุ่มเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร เป็นเสียงที่ฟังแล้วผ่อนคลายจนอยากได้ยินเรื่อยๆ อยากให้พูดให้ฟังบ่อยๆ เป็นของครามสมุทร คนที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้...


[เสียงใครเอ่ย]


“ผมครับ ครามสมุทร”


คนที่ขยับปากบอกชื่อตัวเองยื่นมือขอโทรศัพท์จากฟองฟาง ตอนนั้นเขาทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่ลุกขึ้นนั่งแล้วยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายไปถือไว้ ก่อนจะมานั่งกำผ้าห่มแน่น


ถึงแม้ว่าฟองฟางจะทำหน้านิ่งๆ แต่บอกตามตรงเลยว่าหัวใจเขาไม่ได้นิ่งตามไปด้วย มันเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ตื่นเต้น ดีใจ ปลื้มใจยังไงบอกไม่ถูก


ยิ่งได้ฟังเสียงทุ้มๆ คุยกับคุณแม่ของตัวเองเหมือนคนที่สนิทสนมกันมาหลายปีด้วยแล้วใจมันยิ่งฟูฟ่อง


ก็นั่นแหละ โคตรอยากจะบอกให้แม่รู้เลยว่านั่นคือคนที่ฟองฟางแอบชอบ


อยากบอกให้แม่รู้จะแย่ว่านั่นคือคนที่ฟองฟางไปสารภาพรักตอนเมา...และไปจูบเขาด้วย


ฮื่อ ถ้าบอกไปแบบนี้จะโดนแม่ตีมั้ยนะ




*****



 

ผ้าก็อซที่แปะอยู่บนศีรษะด้านหลังมันเป็นประเด็นให้ใครก็ตามที่รู้จักทักด้วยประโยคเดิมๆ ว่า ใครตีหัวมาอ่ะฟองฟาง แรกๆ ที่โดนถามก็ยิ้มแหยตอบแบบอายๆ ว่าลื่นล้มในห้องน้ำ แต่พอโดนถามมากเข้าเรื่อยๆ ก็เบื่อที่จะตอบแล้ว


“ไอ้ฟอง หัวมึงโดนหมาที่ไหนกัดมาวะ” เตเต้เพื่อนร่วมสาขาที่นั่งเรียนด้วยกันประจำไถสเก็ตบอร์ดตะโกนถามในระยะเกือบยี่สิบเมตร ก่อนจะไถสเก็ตบอร์ดก็นั่งหอบอยู่ข้างๆ แยม ขมวดคิ้วจ้องหน้าฟองฟางด้วยความสงสัย


“หมาที่ไหนมันจะกัดหัววะเต้”


แยมหัวเราะพร้อมกับรีบกลืนชานมไข่มุกที่ชอบซื้อมากินทุกวัน แถมยังบังคับให้ฟองฟางกินเป็นเพื่อนอีกต่างหาก แต่ถ้าวันไหนไม่กินกับแยมจะโดนพ่นไข่มุกใส่ ซึ่งมันเหนอะและทำให้เสื้อขาวๆ เป็นรอยสีน้ำตาลดูสกปรกเลยต้องยอมกินเป็นเพื่อน


“หมาที่ชื่อเต้” ฟองฟางตอบเบาๆ แล้วมองเพื่อนตาขวาง


เตเต้มันกวนเก่ง เป็นคนประเภทที่ว่าด่าแรงๆ ยังไงก็ไม่สะทกสะท้าน แถมยังเข้ากับคนได้ง่ายเลยรู้จักคนไปทั่ว


เตเต้ยักไหล่ตามสไตล์คนชิคๆ ไม่ได้ถามอะไรฟองฟางต่อเพราะให้ความสนใจกับใครบางคนที่กำลังเดินตรงมายังจุดที่พวกเขานั่งรอเพื่อเรียนวิชาต่อไป


“ว้าว ไอ้หน้าหล่อที่มึงไปจูบเขาเดินมานู่นแล้วว่ะ” เตเต้ยิ้มกริ่มแซวฟองฟาง


รู้กันหมดทั้งมหาลัยหรือยังก็ไม่รู้ว่าฟองฟางไปทำวีรกรรมอะไรไว้ แล้วพวกที่กินเหล้าด้วยแต่ละคนก็ไม่ใช่พวกที่กุมความลับเก่งกันเลยสักคน โดยเฉพาะพี่รหัสของฟองฟางนี่แหละ รายนั้นเป็นเม้าส์มอยเก่ง ซองรู้โลกรู้อะไรทำนองนี้


“หวัดดีเว้ยทุกคน ไอ้มัท...หายดีแล้วเหรอวะ” ช็อปตบไหล่คนที่นั่งปั่นการบ้านไม่พูดไม่จากับใคร มัทเรียนเก่งก็จริง แต่ไม่ค่อยขยันทำการบ้านเองเท่าไหร่ เช้ามาต้องขอลอกแยมหรือฟองฟางก่อนตลอด


“เออ มาเรียนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”


ฟองฟางมองสามหนุ่มนักบาสที่คุยกันอย่างสนิทสนม มองครามสมุทรที่ยืนถือหนังสือเคมีอยู่ข้างๆ ช็อป คนตัวขาวคลี่ยิ้มให้ครามสมุทรแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเย็นชาบนใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวสูงคนนั้น


ฟองฟางสร้างความสงสัยขึ้นในใจ...เมื่อคืนตอนที่พวกเขาอยู่ในห้องด้วยกันแค่สองคนทุกอย่างมันดูสนิทสนมต่างไปจากเดิม แต่พอตอนนี้ที่ต้องเจอหน้ากันต่อหน้าคนมากมายครามสมุทรกลับนิ่ง เย็นชา ดูเดาอะไรไม่ออกสักอย่าง


กลับไปเป็นครามสมุทรคนเดิม


ส่วนฟองฟางก็เป็นคนเดิมที่ชอบแอบมองครามสมุทรอยู่อย่างนั้น


แบบนี้ก็ดี...นิ่งๆ เฉยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะดีแล้ว เพราะถ้าจู่ๆ เขากับครามสมุทรมาพูดคุยกันเหมือนวันที่ผ่านมาคนอื่นๆ คงมีคนตั้งคำถามกับฟองฟางเยอะมากแน่ๆ อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากให้คุยเรื่องจูบ ไม่อยากได้ยินเรื่องสารภาพรักกลางวงเหล้า เรื่องแบบนั้นไม่อยากให้พูดถึงอีกเลย


“กูไปก่อนละทุกคน เรียนเคมีที่รักก่อน” ช็อปพูดขึ้นแล้วหันไปต่อยแขนครามสมุทรเบาๆ ให้เดินตามไปด้วยกัน


ครามสมุทรเหลือบมองฟองฟางแวบเดียวก่อนจะพยักหน้าให้ช็อปแล้วก้าวขายาวๆ เดินออกจากตรงนี้แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเตเต้ส่งเสียงขึ้น


“เมื่อเช้ากูเห็นมึงนั่งรถมากับไอ้ครามอ่ะ” ถึงแม้ว่าจะถามฟองฟาง แต่เตเต้ก็มองสลับทั้งเขาและครามสมุทรเหมือนอยากได้คำตอบจากพวกเขาสองคน


แยมกับมัทที่รู้เรื่องก่อนใครนั่งหัวเราะคิกคัก แต่ช็อปที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วยยืนขมวดคิ้วจ้องหน้าครามสมุทรด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามไม่ต่างจากเตเต้


“คือพวกมึงคบกันแล้วเหรอวะ”


“เปล่า” ครามสมุทรตอบสั้นๆ เหลือบมองฟองฟางอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่รอช็อปที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม


ที่ครามสมุทรตอบมันคือความจริง แต่ฟองฟางไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้รู้สึกโหวงๆ ในอกตอนที่ได้ยินคำตอบนั้น เหมือนหวังให้อีกฝ่ายตอบอะไรที่มันดีกว่านี้...เหมือนหวังแต่ไม่ได้หวัง


ก็ใช่ ก็ไม่ได้คบกัน


แค่ไปอาศัยบ้านครามสมุทรอยู่ชั่วคราว เพราะความสะเพร่าของตัวเองที่เอากุญแจไปทิ้งไว้ไหนก็ไม่รู้เท่านั้น


แค่กินข้าวเย็นพร้อมกัน นอนด้วยกันบนเตียงเดียวกัน


แค่ครามสมุทรพาไปล้างแผลที่โรงพยาบาล รับกลับบ้าน และให้ติดรถมาเรียน


แค่ส่งยิ้มให้กัน คุยกันก่อนนอน...


แค่ฟองฟางชอบครามสมุทรมากๆ แค่นั้นเอง


“ว้าว...เฉียบขาด”


“เหี้ยเต้ เก็บปากไว้แตกหน้าหนาวไป”


แยมต่อยต้นแขนเตเต้หนักๆ จนอีกฝ่ายร้องโอยออกมาก่อนจะหันมามองฟองฟางที่ตอนนี้ได้แต่นั่งยิ้มเจื่อน


“มึงโอเคมั้ยเนี่ย” มัทกระซิบถาม


“โอเคดิ ครามตอบถูกแล้ว”


“แต่หน้ามึงไม่ใช่เลยว่ะ”


ฟองฟางฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ ส่ายหัวเบาๆ


ไม่อยากได้ยินอะไรจากใคร เขาคนรอบข้าง ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงมีอาการแปลกๆ ทำไมขอบตาถึงร้อนผ่าว


ทำไมหัวใจของเขาถึงได้วูบโหวงแบบนี้

 

 

 

 

 

 #ฟองฟางครามสมุทร

 



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.153K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5224 Rose_GirL (@Rose_GirL) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 23:54
    แงงงงง คราม ฟองเสียใจนะ
    #5,224
    0
  2. #5180 pang_97s (@pang_97s) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 12:28
    น้องเสียใจนะครามมม
    #5,180
    0
  3. #5165 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 04:26
    เห้ออออ น้องงง สูดหายใจลึกๆก่อนนะ
    #5,165
    0
  4. #5155 DANIELxIB (@DANIELxIB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 23:33
    สงสารฟอง อยากให้ฟองหนีไปไกลจากครามม
    #5,155
    0
  5. #5133 IiIingg (@IiIingg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 13:11
    น้องงงงง;-;
    #5,133
    0
  6. วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 19:08
    เอ้าแง้ ทำไมครามทำไมเย็นชาตีปากนังเต้
    #5,127
    0
  7. #5091 goi_iog (@goi_iog) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 23:55
    กอดนะฟองฟาง
    #5,091
    0
  8. #5085 but_lh59 (@but_lh59) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:38

    โถ่เอ้ยนายคราม

    #5,085
    0
  9. #5067 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 09:39
    โอ๋ น้องงงงงงง
    #5,067
    0
  10. #5033 คุณยิปปี้ (@salabaonim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 11:44
    สงสารน้องงงงง แต่จิงๆชอบคนเย็นชาต้องทำใจเลยนะ เค้าไม่แสดงออกง่ายแน่ๆ
    #5,033
    0
  11. #5011 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 07:05
    เเสดงออกไม่เป็น
    #5,011
    0
  12. #4962 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 01:10
    เย็นชาเสียจริงพ่อคุณ
    #4,962
    0
  13. #4934 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 10:45
    น้องฟางคนดี
    #4,934
    0
  14. #4918 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:02
    ครามกลับมาเคลียด้วย
    #4,918
    0
  15. #4896 FernNAlls (@fern_33642) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 17:37
    สงสารน้อง
    #4,896
    0
  16. #4889 ลลิตา ประสพสมัย (@lali_136) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 08:52
    จะคบได้ไงยังไม่ได้ขอเลย
    #4,889
    0
  17. #4873 aka-ae (@aka-ae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:13
    สงสารฟอง
    #4,873
    0
  18. #4820 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:47
    โหยยย จุกเลย ถึงคำตอบของครามจะเป็นความจริงแต่แบบใจโหวงไปกับฟองฟางด้วยคนแล้ว
    #4,820
    0
  19. #4813 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 01:02
    มีใครมีก้านมะยมมั้ย ขอยืมมาตีพี่ครามแรงๆสักที ทำน้องเสียใจเลยเห็นมั้ย!
    #4,813
    0
  20. #4765 dbsgsjg7 (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 12:10
    ไม่ได้คบตอนนี้ แต่จะคบในอนาคตไง ตอบไม่ครบประโยคนี้หว่า
    #4,765
    0
  21. #4693 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:38
    อิเตเต้ตบปากตัวเองสามครั้งเดี๋ยวนี้
    #4,693
    0
  22. #4681 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 18:45
    โห่วคราม
    #4,681
    0
  23. #4675 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 15:13
    พี่คราม น้องเสียใจ
    #4,675
    0
  24. #4649 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:55
    พี่คราม!!!!! มาให้ตีเดี๋ยวนี้เลย
    #4,649
    0
  25. #4647 Nook Kra (@nongnookpoohza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:23
    พี่ครามอ่าาาา
    #4,647
    0